Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

«Τοις κοινωνούσιν εν γνώσει [τοις αιρετικοίς] ανάθεμα»




Το 1924 η Χριστομάχος μασονία με τα όργανα της μέσα στην εκκλησία κατέσφαξε το Ορθόδοξο ποίμνιο επιβάλλοντας  –δια της  βίας και μαφιόζικων μεθόδων– την αποκοπή  του από τις άγιες εντολές των Οικουμενικών Συνόδων.  
Το 1965 ένας νέος Κήρινθος, ένα γνήσιο τέκνο του διαβόλου, και μια μικρή παρέα επισκόπων (ενός ανύπαρκτου ποιμνίου) αίρει τα Συνοδικά αναθέματα κατά των παπικών, και τους ανακηρύσσει  αδελφή εκκλησία βλασφημώντας  χιλιάδες Αγίους και Μάρτυρες που διδαξαν τα αντίθετα και έπαθαν τα φριχτότερα. Οι επόμενοι πατριάρχες άξιοι πολίτες της Βαβυλώνας,  υιοθέτησαν την  Δυτική χολερική διδασκαλία και θυσίασαν στις σκωληκόβρωτες αιρέσεις και τον αιμοδιψή  Μπαθομέτ,   χιλιάδες ψυχές  του ποιμνίου του Θεού.
Το   1991 στο   Μπαλαμάντ αναγνώρισαν τον παπισμό.
Το 1993 στο Σαμπεζύ αναγνώρισαν την  θηριώδη αίρεση των Μονοφυσιτών  ως αδελφή και  «ορθόδοξη εκκλησία».
Το 2006 στο Πόρτο Αλέγκρε αναγνώρισαν όλες τις χριστιανικές αιρέσεις  ως κανονικές εκκλησίες,  καθοδηγούμενες από το Άγιο Πνεύμα.

Η διοίκηση της  Εκκλησία της Ελλάδας, τα υπόλοιπα πατριαρχεία και αυτοκέφαλες Εκκλησίες κρυφοστήριζαν ολόψυχα το Φανάρι όλα αυτά τα χρόνια στο να  ολοκληρώσει  τη «βρώμικη δουλειά», την αναβίωση και προσχώρηση στο άθεο δόγμα του Απελλού. Η απόδειξη έλαμψε στο Κολυμπάρι. Αφού ψιθύρισαν για τα μάτια του κόσμου κάποιες «αγωνιστικές» αντιρρήσεις  υπέγραψαν φαρδιά πλατιά ότι δεν υπάρχουν αιρέσεις άλλα όλες οι κακοδοξίες είναι άγιες και σωτηριώδεις εκκλησίες.
Ποιμένες στην όψη και λύκοι στην πράξη. Εισηγητές της φρενοβλάβειας. Πιστότατοι εργολάβοι που προδίδουν χωρίς διωγμό. Οι λέγοντες: «Δεύτε αποκτείνωμεν Αυτόν, ίνα ημών γέννηται η κληρονομία».[1]
Έτσι, οι Άγιοι (που θα κρίνουν τον κόσμο[2]), και οι οποίοι δίδαξαν ότι οι αιρέσεις οδηγούν στην κόλαση και οι Οικουμενικές Σύνοδοι που επικύρωσαν την διδασκαλία τους και οι Μάρτυρες που θυσιάστηκαν  προασπιζόμενοι αυτήν την Πίστη, στο Κολυμπάρι παρουσιάστηκαν ώς πλανεμένοι. Οι συνδαιτυμόνες του Κολυμπαρίου και οι «δι΄ ευλόγους αιτίες απολειφθέντες», υποθέτω στην επόμενη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» θα προλάβουν να τους αναθεματίσουν.
Ω!! «Εσείς, παιδιά της μάγισσας, απόγονοι μοιχού και πόρνης πλησιάστε κατά ’δώ. Ποιόν κάνετε περίγελο; Ποιόν έχουν στόχο τα ανοιχτά σας στόματα; Και σε ποιόν βγάζετε την γλώσσα;»[3]Για τους ψυχρούς και αδιάφορους χριστιανούς είστε σπουδαίοι, για τις χιλιάδες χιλιάδων που ακολούθησαν και θα ακολουθήσουν την αίρεση σας έως την απώλεια της κολάσεως  είστε τέκνα της κατάρας[4].   

Στην ληστρική  ψευδοσύνοδο της Κρήτης αποδείχτηκε ότιΟρθόδοξους Επισκόπους δεν έχουμε. Έχουμε «σοφούς εις το κακόν».[5] Οι χειρότεροι υπογράφουν και οι καλύτεροι  υποθέτουμε ότι υπάρχουν. Τους αναζητούμε με βάση πολύπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς. Οι Ηγούμενοι  των μοναστηριών ατενίζουν  από τα καταπράσινα ρετιρέ τους τον κοσμάκη να ανάβει το κερί, να φιλά την εικόνα και να πεζοδρομεί προς τον άδη. Οι αρχαιοφύλακες των  Αγιορείτικων μουσείων προβάλουν  τα εκθέματα της Πίστεως μα όχι και την  Πίστη, αφού είναι κωλυόμενοι σε άλλες δουλειές. «Ουαί αυτοίς ότι την οδόν του Κάϊν επορεύθησαν». «Κάνατε την ψευτιά κατάφύγιο και την απάτη κρυψώνα».[6] «Άνθρωποι καταφθαρμένοι τον νούν , αδόκιμοι περι την πίστιν».[7]Μάθετε ότι: «Δεν ανήκετε στην εκκλησία του Χριστού όσοι δεν βρίσκεστε στην αλήθεια»[8].

Καημένο ποίμνιο! Ιερέ λαέ του Θεού για το οποίο ο Χριστός έκλαψε με αίμα! Που αγωνίζεσαι να ξεφύγεις από την αμαρτία του κόσμου και έπεσες στις αρκούδες της δεσποτοκρατίας και τις ύαινες  της κρυφο-Ουνίας.  Ακολούθησες με εμπιστοσύνη το αγιασμένο ράσο έχοντας στο νου σου τους αγίους που το φόρεσαν άλλα δεν ενδιαφέρθηκες να δείς ότι  τώρα φοριέται από  οχιές και λύκους. Από  κωφάλαλους φαρμακοποιούς  θανάσιμων  υπνωτικών της Ορθόδοξης συνείδησης σου. Από τους Βατικάνειους τεχνίτες της ευθανασίας που διακηρύττουν τις αμαρτίες τους όπως στα Σόδομα. [9]
Αλλα«Mη τρέμεις Ιακώβ, φτωχέ λαέ Ισραήλ! Εγώ θα σε βοηθήσω έστω κι αν είσαι ανίσχυρος σα σκουλίκι που το πατούν. Εγώ! Ο Κύριος, είμαι ο λυτρωτής σου!»[10]



ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

Σαφή εντολή μας δίνει ο Κύριος μας ότι τα δικά Του πρόβατα δεν πρέπει να ακούν φωνή ξένου ποιμένα άλλα να φεύγουν.[11] Και οι Απόστολοι και οι Σύνοδοι και οι άγιοι να ξεχωρίσουμε τους εαυτούς μας από τα άτιμα σκεύη [τους ψευδοδιδασκάλους],[12] που ο λόγος τους ξαπλώνεται σαν γάγγραινα μας ορίζουν.
«Ούτε για λίγη ώρα εν δεχόμαστε σχέση με αυτούς που κουτσαίνουν στην πίστη... ακόμα κι αν αυτοί μας φαίνονται πολύ γνήσιοι και επίσημοι, εμείς πρέπει να τους σιχαινόμαστε. Όσοι αγαπάμε τον Κύριο»ορίζει ο Μ. Βασίλειος.[13]
«Κάθε κληρικό του οποίου η πίστις, οι λόγοι και τα έργα δεν συμφωνούν με τις διδασκαλίες των Αγίων πατέρων να τον αποστρεφόμεθα και να τον μισούμε ως δαίμο-να, έστω κι αν ανασταίνει νεκρούς και κάνει άλλα μύρια θαύματα»,[14]επιτάσσει ο Άγ. Συμεών.
«Όχι μόνο αν κάποιοι λένε συνολικά αντίθετα πράγματα που ανατρέπουν τα πάντα άλλα  και το παραμικρό αντίθετο ναδιδάξουν να είναι αναθεματισμένοι», διασαφίζει ο  Ιερός Χρυσόστομος.[15]
«Από αυτούς πρέπει να πεταγόμαστε μακρυά όπως πεταγόμαστε όταν συναντάμε ένα φίδι, και να διακόπτουμε κάθε κοινωνία και να φεύγουμε με όλη μας την δύναμη, ακόμα κι αν μας φαίνονται σεβάσμιοι και πράοι»προειδοποιεί ο Μ. Φώτιος[16]
Αδελφοί, «άν και βρισκόμαστε στο ορθόδοξο φώς αυτό δεν θα μας ωφελήσει αν έχουμε κλειστά τα μάτια».[17] «Τα μη μετ΄ ευσεβών δογμάτων τελούμενα ου προσδέχεται ο Θεός».[18]«Ούτε οι προσευχές, ούτε οι ελεημοσύνες, ούτε οι Λειτουργίες, ούτε άλλη αρετή είναι αποδεκτή από τον Θεό άν ο άνθρωπος έχει λανθασμένες αντιλήψεις για τον Θεό»,[19] γιατί ο Θεός φανερώθηκε στον άνθρωπο κι άνθρωπος μεταλλάζει την εικόνα Του εξ αιτίας της υπερηφάνειας του.
«Η απλότητα και η ακακία δεν θα σας συγχωρεθεί, αν πλανηθήτε από την πανουργία των ψευδοδιδασκάλων».[20]
Λοιπόν, «Έξελθε εξ αυτών ο λαός μου, ίνα μη συγκοινωνήσετε ταίς αμαρτίαις αυτής και ίνα εκ των πληγών αυτής μη λάβητε».[21]

Ιωάννης Ρίζος
kapsala@yahoo.com




[1] Λουκ. κ΄ 14.
[2] Α΄ Κορ. στ΄ 2.
[3] Ησ. 57, 3-4.
[4] Β΄ Πέτρ. β΄ 14.
[5] Ιερεμ. δ΄, 22.
[6] Ησ. 8, 20.
[7] Β΄ Τιμ.γ΄ 8.
[8] Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Άπαντα, σ. 627.
[9] Ησ. 3, 9.
[10] Ησ. 41, 14 και 43 1-4.
[11] Ιω. ι΄ 5.
[12] Β΄ Τιμ. β΄17.
[13] Όροι κατ΄ επιτομή, ερωτ. ριδ΄.
[14] Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Λόγος ΣΤ΄.
[15] Ερμηνεία εις την Προς Γαλάτας.
[16] Ε.Π.Ε 12, 400, 31.
[17] Ιερός Αυγουστίνος.
[18] Αγ. Κύριλλος, Κατηχήσεις, 4,2.
[19] Αγ. Ιωάννου Δαμασκηνού, Ιερά παράλληλα.
[20] Άγ. Θεοφύλακτος, Αγ. Νικοδήμου, Ερμηνεία εις τας ΙΔ Έπιστολάς του Απ. Παύλου, τ.β΄.σ.171-172.
[21] Αποκ. ιη΄ 4.


http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2016/06/blog-post_507.html

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΕΚΟΝΤΑΣ-ΑΚΟΝΤΑΣ ΕΠΑΓΙΔΕΥΣΕ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΒΥΘΙΣΕ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΤΗΝ ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ!



ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΕΚ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΣΕΩΣ
 ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ:

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
ΕΚΟΝΤΑΣ-ΑΚΟΝΤΑΣ ΕΠΑΓΙΔΕΥΣΕ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΒΥΘΙΣΕ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΤΗΝ ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ!

Ο ΚΥΒΟΣ ΕΡΡΙΦΘΗ!

ΤΟ ΒΔΕΛΥΓΜΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΩΣΕΩΣ ΕΣΤΩΣ ΕΝ ΤΟΠΩ ΑΓΙΩ!


Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΑ !



Ἐννοεῖται ὅτι θά ἐπανέλθωμε ἀναλυτικῶς περί τήν Ληστρική Σύνοδο τῆς Κρήτης, μετά τήν δημοσιοποίηση τοῦ Μηνύματος καί τῶν τελικῶν πλέον Κειμένων της. Ὡστόσο, ἐπειδή οἱ ὧρες εἶναι πλέον δραματικές γιά τό μέλλον τῶν πιστῶν, τολμοῦμε μέ τήν ἐπίκληση τῆς βοηθείας τοῦ Θεοῦ νά διατυπώσουμε τό πρῶτο συμπέρασμα γιά τήν σύγκληση τῆς Μεγάλης Συνόδου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς Κρήτης.
Ἡ Σύνοδος αὐτή δέν ἦταν ποτέ δυνατόν νά «ὀρθοδοξοποιηθεῖ»! Διατί; Διότι συνελήφθη, ἐκυοφορήθη καί ἐγεννήθη ἡ ἰδέα τῆς συγκλήσεώς της ἀπό ἀλλοτριωμένους τῆς Ὀρθοδοξίας «ἐπισκόπους», διεφθαρμένους περί τήν Πίστη καί Μασώνους, ὅπως ὁ προδότης τῆς Πίστεως καί πανθρησκειαστής Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καί πολλοί ἄλλοι, ἀποκλειστικῶς πρός χάριν τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί μέ ἀποκλειστική προοπτική τήν ἐν τῶ Οἰκουμενισμῶ ἑνότητα ὅλων τῶν αἱρετικῶν, ἀσχέτως δογμάτων!
Ἀκόμη καί ἐάν τά τελικῶς ἐγκριθέντα Κείμενα ἔχουν κατά πολύ ἤ καί πλήρως «ὀρθοδοξοποιηθεῖ», ἡ οὐσία εὑρίσκεται ἀλλοῦ! Ὁ κύριος σκοπός τῆς Συνόδου δέν ἦταν ἡ ἔγκριση τῶν κοσμικῶν αὐτῶν Κειμένων παραπλανήσεως τῶν ἀφελῶν καί ἀποπροσανατολισμοῦ ἐκ τοῦ ἑνός οὗ ἔστι χρεία!
Ὁ σκοπός τῆς Συνόδου ἦταν δόλιος καί ἐντέχνως σχεδιασμένος. Ὁ σκοπός τῆς Συνόδου ἦταν νά νομιμοποιηθεῖ ἡ κατάργηση τῆς Πενταρχίας στήν ὀρθόδοξο Ἀνατολή καί νά καθιερωθεῖ ἡ ὑπεροχή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί ἐν προκειμένω τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ὡς ἀρχηγοῦ καί Προκαθημένου τῆς Ὀρθοδοξίας, προκειμένου αὐτός στά μεσοδιαστήματα τῶν παρομοίων Συνόδων, οἱ ὁποῖες θά ἀκολουθήσουν τήν λήξασα σήμερον, νά ἐμπορεύεται τήν Ὀρθοδοξία καί νά παζαρεύει τήν προαγωγή της, κυρίως μέ τόν ἀντίθεο Παπισμό!
Ἀκόμη, σκοπός τῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος καί ἐπετεύχθη πλήρως, ἦταν νά νομιμοποιηθεῖ ἡ μέχρι τώρα πορεία καί δράση τῆς ἀντιχρίστου «Οἰκουμενικῆς Κινήσεως», δηλαδή τῆς ἐξαπλώσεως ἐν τῆ ὀρθοδοξία τῆς λύμης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί νά ἀμνηστευθοῦν τά μέχρι σήμερον διαπραχθέντα φοβερά κατά τῆς Πίστεως ἐγκλήματά της, ὅπως ἡ ἵδρυση τοῦ ἐκκλησιομάχου καί παναιρετικοῦ Π.Σ.Ε., ἡ βλάσφημη ἄρση τῆς ἀκοινωνησίας μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Παπισμοῦ τοῦ 1965, οἱ καθιερωμένες πλέον ἀντικανονικές συμπροσευχές καί ἡμι-συλλειτουργίες μετά τῶν αἱρετικῶν καί πολλά ἄλλα!
Τέλος, ὡς σκοπός αὐτῆς τῆς Συνόδου πρέπει νά θεωρεῖται καί ἡ, κατόπιν τῶν δύο ὡς ἄνω στοχεύσεων, λύσις τῶν χειρῶν τοῦ κ. Βαρθολομαίου διά νά προχωρήσει ἐντατικῶς στήν ὁλοκλήρωση τῆς προδοσίας καί πλήρη ὑλοποίηση τῶν σκοπῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως ὅπως προκλητικῶς ἀνέφερε πρό ὀλίγου, μέ πρώτη ἐργολαβία του τήν ὁρατή καί στούς τυφλούς ἕνωση μέ τόν Παπισμό, ἀποστολή ἡ ὁποία τοῦ ἔχει ὡς διατεταγμένη ὑπηρεσία ἀνατεθεῖ ἀπό ξένα σκοτεινά πολιτικά καί ὄχι μόνον κέντρα!
Ἡ ἐναρκτήρια εἰσήγησή του τά ἀπεκάλυψε ὅλα γιά ὅποιον ἐδιάβαζε πίσω ἀπό τίς λέξεις του. Ἡ ἐπισφράγιση, ὅμως, ἤλθε μέ ὅσα φρικτά, αἱρετικά καί βλάσφημα εἶπε καί ἔκανε (ὁ κ. Βαρθολομαῖος) μόλις πρίν ἀπό λίγο κατά τήν λήξη τῶν ἐργασιῶν τῆς αἰσχρῆς πνευματικῶς καί Ληστρικῆς ψευδοσυνόδου του. Ὅποιος τά παρηκολούθησε συνειδητοποιεῖ τήν κατόπιν τούτου ἀκύρωση οἱασδήποτε προσχηματικῆς ὀρθοδοξολογίας αὐτῆς τῆς καινοφανοῦς ψευδοΣυνόδου!
Ἐφ’ ὅσον, δέν σηκώθηκε κανείς νά τοῦ πεῖ τό «οὐκ ἔξεστί σοι» καί νά βροντοφωνάξει τό «Στῶμεν καλῶς», καμμία πλέον ἐλπίδα δέν μπορεῖ νά στηριχθεῖ στούς ἑκατοντάδες πνευματικῶς δηλητηριασθέντας ἤ μεθυσθέντας, ἐκ τοῦ ποτοῦ τοῦ κερασθέντος ὑπό τῆς «πόρνης», κατά τήν ἱερά Ἀποκάλυψη, τῆς μεγάλης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῶν ὑπηρετῶν της, ἐπισκόπων!
Ἤδη ἡ Ὀρθοδοξία πρέπει μεγάλως νά θρηνεῖ καί γιά πτώσεις μετ’ ἤχου δοκούντων εἶναι μεγάλοι Θεολόγοι καί ἐπιτηδείως ὡς τοιούτων κολακευομένων, ὅπως ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος, τόν ὁποῖο ἐκτιμούσαμε βαθύτατα, πλήν ὅμως ἦλθε ἡ δοκιμασία καί εὑρέθη ὄχι μόνον ἀνελπίστως ἀλλά καί ἀπογοητευτικῶς συμβιβαστικός καί συγκαταβατικός, ἔνθα μάλιστα οὐ χωρεῖ συγκατάβασις καί ἡ σιωπή ταὐτόν τῆς συγκαταθέσεως λογίζεται!
Θά τρίζουν τά κόκκαλα τοῦ π. Ἰωάννου τοῦ Ρωμανίδη, τοῦ μεγίστου ἀντιπαπικοῦ Θεολόγου καί ἐπικριτοῦ τῶν ψευδοθεολογικῶν Διαλόγων γιά τήν πρόσδεσή του (τοῦ κ. Ἱεροθέου) στό ἅρμα τοῦ κ. Βαρθολομαίου, συμφιλιάζων μέ τόν αἱρετικό Ζηζιούλα καί ὅλο τόν ἐσμό τῶν φιλαιρετικῶν. Πῶς εἶναι δυνατό νά θυσίασε τήν ἀλήθεια πού μέχρι χθές παρρησία ὁμολογοῦσε καί χάριν τίνος; Κρίμα καί ἀλλοίμονον μυριἀκις!
Ἡ Ὀρθοδοξία ἑάλω! ! !
ΑΥΡΙΟ ἀκολουθεῖ ὡς τελευταῖα πράξη τοῦ ἔργου (φαρσοκωμωδία) τό μεγάλο Συλλείτουργο τῶν «ἁμνῶν» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί βεβαίως οὐχί γνησίων Ποιμένων τῆς Ὀρθοδοξίας. Κρίνεται, ὅμως, καί ἡ πνευματική ἀνδρεία τῶν Κρητικῶν ἀπό τή στάση πού θά τηρήσουν ἔναντι τῶν κομψευομένων ἐπισκόπων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, συνοδευομένων μάλιστα ὑπό πλειάδος ἑτεροδόξων γιά τήν ἀνάγνωση καί ἀκρόαση τοῦ ἀντορθοδόξου Μηνύματος τῆς Ληστρικῆς Συνόδου, ἐν μέση Ἐκκλησία.
Δέν μποροῦν νά ἐμφανίζονται ὡς ὀρθόδοξοι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἐκάθησαν ἐπάνω στούς θρόνους τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων μας καί δέν αἰσχύνονται ἐν μέση ὑποτίθεται «Ἁγία καί Μεγάλη Συνόδω» νά χαριεντίζονται καί «ἐρωτοτροποῦν» μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀμετανοήτους αἱρετικούς, νά εὐχαριστοῦν καί τούς χορευτές καί τραγουδιστές πού τούς διασκέδασαν (!!!) στό κοπιαστικό ἔργο τους (πρίν λίγο τό ἔπραξε αὐτό ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καί μάλιστα τόν εἶδαν καί τόν ἄκουσαν ἀπό τηλοψίας ἀνά τό πανελλήνιο!) καί τό χείριστο νά ἐρεύγονται ὡς ἀπύλωτα στόματα τοῦ Ἅδου ὅτι ξεκίνησαν καί θά συνεχίσουν τό ἔργο των πιστοί στήν παναιρετική Ἐγκύκλιο τοῦ 1920 (!!!) τήν ὁποία ἐχαρακτήρισαν ἀνερυθριάστως ὡς τόν Καταστατικό των Χάρτη!!! Κατά τά ἄλλα κάποιοι εὐήθεις καί ἀφελεῖς ἤ μᾶλλον ἐθελοτυφλοῦντες ἐπιμένουν νά περιττολογοῦν περί ἀποπροσανατολιστικῶν ζητημάτων, ὡς λειτουργοῦν τά περί διορθώσεων τινῶν. Τί νά ποῦμε; Ἀπεδείχθη ὄντως φοβερός καί ἐπιτήδειος γιά προδοσίες ὁ κυρ- Βαρθολομαῖος! Κανείς ὡστόσο δέν φαίνεται νά ἀνεδείχθη ἄξιος μιμητής ἑνός Φωτίου, ἑνός Παλαμᾶ, ἑνός Μάρκου Εὐγενικοῦ;......
Ὁ Χριστός ὁ ἀνεχόμενος ἡμᾶς καί ἡ Παναγία καί οἱ ἑορταζόμενοι ὡς καρποί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος  Ἅγιοι Πάντες νά μᾶς λυπηθοῦν!
Καιρός Ὁμολογίας Πίστεως! Στῶμεν καλῶς! Στῶμεν μετά φόβου!



Υ.Γ. Σημείωμα "Ε.-Σ.": Σήμερον Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων ἐτελέσθη καί τό τελευταῖο συλλείτουργο τῶν προκαθημένων τῶν κατά τόπους ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν στό πλαίσιο τῆς λήξεως τῶν ἐργασιῶν τῆς λεγομένης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῶν Οἰκουμενιστῶν στήν Κρήτη. Ὡς συνήθως ὁ ἐπιτήδειος πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐκρύβη γιά ἄλλη μία φορά πίσω ἀπό τίς θεατρικές του ἱκανότητες καί, βεβαίως, μέσα στό πάντοτε συγκινοῦν τόν ἁπλό καί ἀνυποψίαστο  κόσμο ὀρθόδοξο λατρευτικό τελετουργικό. Ἄς μήν εἴμεθα, ὅμως, τόσον ἀφελεῖς! Ἀνεγνώσθη καί τό πολυσυζητημένο Μήνυμα ἐκ μέρους τῆς Ληστρικῆς Συνόδου πρός κάθε "καλῆς θελήσεως ἄνθρωπο", στό ὁποῖο ἀπέφυγαν γιά εὐνοήτους λόγους τίς κακοτοπιές, κινήθηκε δέ σέ γνωστές καί ἐπαναλαμβανόμενες κοινοτυπίες, χωρίς πραγματικό ἀντίκρυσμα ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος. Βεβαίως, οὔτε καί τήν τελευταία στιγμή δέν ἐφείσθη προκλήσεων ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος σέ περιττή ὁμιλία-κήρυγμά του ἐθεολόγησε τήν κατά Ζηζιούλα θεολογία καί δέν παρέλειψε νά δηλώσει μέ νόημα ὅτι οἱ ἀποφάσεις τῆς Ληστρικῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου Χανίων Κρήτης δέν θά μείνουν στά χαρτιά ἀλλά θά προωθηθοῦν καταλλήλως καί θά καταστοῦν τό νέο περιεχόμενο τῆς κατηχήσεως τῶν πιστῶν.....στό νέο πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς νέας ἐποχῆς γιά τήν ὀρθοδοξία κατά τήν ὁποία μέ σειρά παρομοίων Ληστρικῶν Συνόδων θά προχωρεῖ ὄχι πλέον τό γκρέμισμα ἀλλά τό ὁριστικό ξεθεμελίωμα τῆς Ὀρθοδοξίας.

http://epistrofi-sotiria.blogspot.gr/2016/06/blog-post_26.html


Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

ΠΡΩΤΕΣ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
 ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ


 Με πολύ θλίψη και οδύνη ψυχής παρακολουθήσαμε από τα ΜΜΕ την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου αρχής γενομένης από την Θεία Λειτουργία της Κυριακής της Πεντηκοστής και καταθέτουμε με πολλή συντομία στις γραμμές που ακολουθούν στον πιστό λαό του Θεού τις πρώτες διαπιστώσεις μας.    

Πρώτη θλιβερή διαπίστωση, η παρουσία και συμπροσευχή κατά τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία της μεγάλης αυτής Δεσποτικής εορτής στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά Ηρακλείου, των αιρετικών Παπικών, Προτεσταντών και Μονοφυσιτών,κάτι το οποίον, όπως είναι γνωστό σε όλους, απαγορεύεται από τους Ιερούς Κανόνες. Οι Ορθόδοξοι προκαθήμενοι και οι άλλοι συμμετάσχοντες ιεράρχες καταπάτησαν Ιερούς Κανόνες, Αποστολικούς και Συνοδικούς, θέλοντας έτσι εκ προοιμίου να στείλουν ένα μήνυμα σ’ όλο τον κόσμο, πόσο σέβονται τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και κατ’ επέκτασιν τον Συνοδικό Θεσμό, για τον οποίο κόπτονται και ομιλούν με μεγαλόστομες διακηρύξεις.

 Δεύτερη θλιβερή διαπίστωση, η παρουσία κατά την έναρξη των εργασιών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου ως επισήμων προσκεκλημένων των αντιπροσωπειών, που έστειλαν οι αιρετικές κοινότητες των Παπικών, Προτεσταντών, και Μονοφυσιτών, κάτι που είναι μια πρωτοφανής καινοτομία, ξένη προς την Συνοδική μας Παράδοση. Μάλιστα οι εν λόγω αντιπρόσωποι προσφωνήθηκαν ως «εκπρόσωποι αδελφών Εκκλησιών» από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, προτού ακόμη η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος αποφανθεί περί της εκκλησιαστικότητος, η μη των εν λόγω αιρετικών κοινοτήτων. Έτσι ο κ. Βαρθολομαίος δημιουργώντας ένα τετελεσμένο γεγονός, έστειλε ένα δεύτερο μήνυμα, στα μέλη της Συνόδου αυτή τη φορά, ότι δεν έχει καμιά διάθεση να ονομάσει τους ετεροδόξους αιρετικούς, αλλά αδελφές Εκκλησίες. Ποτέ στην ιστορία των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων της βυζαντινής περιόδου δεν υπήρξε το φαινόμενο των «παρατηρητών». Το να παρίστανται δηλαδή ως τιμώμενα πρόσωπα αιρετικοί, των οποίων οι αιρετικές διδασκαλίες έχουν καταδικασθεί από προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους. Οι αιρετικοί προσκαλούντο μεν, αλλ’ ως υπόδικοι, προκειμένου να απολογηθούν και όχι ως τιμώμενα πρόσωπα. Μόνο στην Α΄ και Β΄ Βατικανή Σύνοδο εμφανίστηκε το καθεστώς των «παρατηρητών». Είναι φανερό ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος αντιγράφει παπικά πρότυπα.

Άλλη θλιβερή διαπίστωση, αυτή καθ’ εαυτήν η έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Το γεγονός δηλαδή ότι η Σύνοδος αυτή ξεκίνησε τις εργασίες της κατά παράβασιν του Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας, που υπογράφηκε κατά την Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016. Ο εν λόγω Κανονισμός μεταξύ άλλων προβλέπει ότι η Σύνοδος «συγκαλείται υπό της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου, συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων πασών των υπό πάντων ανεγνωρισμένων κατά τόπους Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών» (αρθ.1). 

Ώστε λοιπόν τώρα που τέσσαρες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, (Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Αντιοχείας),  διαφωνούν αιτιολογημένα ως προς την σύγκληση της Συνόδου και  ζητούν στην παρούσα φάση την αναβολή της, δεν πληρούται ο όρος: «συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων». Επομένως δεν δικαιούνται, βάσει του ως άνω Κανονισμού, ούτε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ούτε όλες μαζί οι υπόλοιπες τοπικές Εκκλησίες να συγκροτήσουν Σύνοδο, αν θέλουν βέβαια να είναι συνεπείς με τον Κανονισμό, τον οποίον υπέγραψαν. Κατά τα άλλα καυχώνται οι Προκαθήμενοι και τα μέλη της Συνόδου ότι τηρούν επακριβώς Κανονισμό.Άλλη θλιβερή διαπίστωση το γεγονός ότι η Σύνοδος ξεκίνησε το έργο της χωρίς προηγουμένως να επικυρώσει τους Συνοδικούς Όρους και τους Συνοδικούς Ιερούς Κανόνες όλων των προγενεστέρων Οικουμενικών Συνόδων, έτσι ώστε να είναι όντως και η παρούσα Αγία και Μεγάλη Σύνοδος οργανική συνέχεια όλων των προγενεστέρων. Σημειωτέον ότι η αναφορά αυτή στις προγενέστερες Οικουμενικές Συνόδους ήταν μια πάγια τακτική που τηρείτο από τους αγίους Πατέρες των εν λόγω Συνόδων. Με την τακτική αυτή οι άγιοι Πατέρες ήθελαν να διακηρύξουν ότι αποδέχονται όσα οι προηγούμενες Οικουμενικές Σύνοδοι δογμάτισαν και προτίθενται να συνεχίσουν το έργο εκείνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η αναγνώριση της Συνόδου του 787 μ. Χ. ως Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου υπό της Η΄ Οικουμενικής Συνόδου του αγίου Φωτίου το 879-880 μ. Χ.λλη θλιβερή διαπίστωση το γεγονός ότι η Σύνοδος ξεκίνησε το έργο της επί τη βάσει ενός Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας ο οποίος δεν έγινε ομοφώνως αποδεκτός από όλους τους προκαθημένους κατά την Σύναξη αυτών του Ιανουαρίου 2016, αφού η Εκκλησία της Αντιοχείας δεν τον υπέγραψε. 

Η αρχή όμως της ομοφωνίας είναι απαραίτητος όρος και απαραίτητη προϋπόθεση για να συγκληθεί  η Σύνοδος, η οποία προβλέπεται στον ως άνω Κανονισμό. Επίσης ξεκίνησε το έργο της με βάση τα ομοφώνως αποδεκτά εξ κείμενα της Ε΄ Προσυνοδικής Διασκέψεως. Η βάση όμως αυτή δεν αποδείχθηκε ασφαλής, στέρεη και αμετακίνητη, όπως φάνηκε εκ των υστέρων. Και τούτο διότι τα έξι προσυνοδικά κείμενα έγιναν μεν αποδεκτά ομοφώνως από τους εκπροσώπους της Ε΄ Προσυνοδικής και από την Σύναξη των Προκαθημένων, (του Ιανουαρίου 2016), αλλά όχι και από όλες τις Ιεραρχίες των κατά τόπους Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Οι Εκκλησίες αυτές όταν παρέλαβαν από τους Προκαθημένους τα εξ προσυνοδικά κείμενα, όπως αυτά διαμορφώθηκαν στην Ε΄ Προσυνοδική, στη συνέχεια τα μελέτησαν συνοδικώς. Πολλές από αυτές, όπως η Εκκλησία της Βουλγαρίας, της Ελλάδος, της Γεωργίας κλπ.)  κατά την συνοδική μελέτη των κειμένων διαπίστωσαν κενά, ασάφειες, κακόδοξες διατυπώσεις κλπ., οπότε επέβαλαν τροποποιήσεις και διορθώσεις. Για τις Εκκλησίες λοιπόν αυτές που επέβαλαν τις εν λόγω διορθώσεις και τροποποιήσεις μετά από συνοδική μελέτη, είναι αυτονόητο ότι δεν ισχύουν πλέον τα προσυνοδικά κείμενα στην μορφή που αυτά είχαν κατά την Ε  Προσυνοδική, αλλά στη νέα μορφή που πήραν μετά τις διορθώσεις. Το γεγονός ότι οι προκαθήμενοι υπέγραψαν τα εξ κείμενα της Ε΄  προσυνοδικής ομοφώνως, (όπως και τον κανονισμό λειτουργίας της Συνόδου), αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ιεραρχίες των κατά τόπους εκκλησιών δεσμεύονται από τις υπογραφές των προκαθημένων, για να δεχθούν τα κείμενα αυτά όπως έχουν. 

Η προσωπική γνώμη ενός Προκαθημένου σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να δεσμεύσει και να υποχρεώσει τη Σύνοδο της Ιεραρχίας, στην οποία αυτός ανήκει σε συμμόρφωση και αποδοχή της γνώμης του. Διότι τότε καταργείται ο Συνοδικός Θεσμός και ο κάθε προκαθήμενος μεταβάλλεται σε Πάπα, ο οποίος αποφασίζει και επιβάλλεται κυριαρχικά. Το ανώτατο όργανο διοικήσεως των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση, δεν είναι ο Προκαθήμενος αλλά η Σύνοδος της Ιεραρχίας.

 Μετά από όσα αναφέραμε προηγουμένως γίνεται πλέον κατανοητό, ότι είναι πέρα για πέρα εσφαλμένος ο ισχυρισμός του  Οικ. Πατριάρχου στην εισαγωγική του ομιλία: «Χωρούμεν, συνεπώς, επί το έργον ημών επί τη βάσει ομοφώνως εγκεκριμένων υπό των Εκκλησιών ημών Κειμένων, άτινα εκάστη Εκκλησία έχει ήδη αποδεχθή». Εδώ ο Οικουμενικός ως «ομοφώνως εγκεκριμένα κείμενα» εννοεί προφανώς τα κείμενα της Ε΄ Προσυνοδικής, που υπεγράφησαν από την Σύναξη των Προκαθημένων, (Ιανουάριος 2016),  τα οποία όμως δεν ισχύουν για ορισμένες Εκκλησίες, μετά τις διορθώσεις και αλλαγές, που αυτές επέβαλαν συνοδικώς. Φυσικά θα πρέπει να λεχθεί επίσης, ότι δεν ισχύει και η ομοφωνία, για την οποία ομιλεί ο Οικουμενικός, αφού ορισμένες εκκλησίες διαφοροποιούνται.  

 Περιττό να λεχθεί επίσης ότι ο παρά πάνω εσφαλμένος ισχυρισμός του  Οικ. Πατριάρχου, δεν ήταν ο μόνος στην εισαγωγική ομιλία του. Υπάρχουν και άλλα σημεία στην εν λόγω ομιλία του, τα οποία χρήζουν κριτικής, και τα οποία ασφαλώς θα επισημάνουν άλλοι εν Χριστώ αδελφοί. 

Άλλη θλιβερή διαπίστωση το γεγονός ότι οι τέσσερις Εκκλησίες που δεν συμμετείχαν στη Σύνοδο, διασύρθηκαν διεθνώς. Η απουσία τους παρουσιάσθηκε τόσον από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όσο και από άλλους προκαθημένους, στις εισαγωγικές των ομιλίες, ως τελείως αδικαιολόγητη και κατακριτέα. Και ούτε λίγο ούτε πολύ οι Εκκλησίες αυτές εμφανίσθηκαν με την απουσία τους ως ένοχες και υπόλογοι για δημιουργία σχισμάτων και διαιρέσεων. Ωστόσο, οι εν λόγω Εκκλησίες τελικά δεν συμμετείχαν, όχι διότι έτσι τους «κάπνισε», αλλά διότι, όπως εξηγήσαμε παρά πάνω, διαπίστωσαν μετά από συνοδικό έλεγχο ότι τα προσυνοδικά κείμενα πάσχουν. Και όπως ήταν πολύ φυσικό, ζήτησαν την αναβολή της Συνόδου, προκειμένου να μελετηθούν αυτά βαθύτερα, να γίνουν οι αναγκαίες διορθώσεις, και να παραχθούν έτσι νέα κείμενα, τα οποία θα γίνουν ομοφώνως αποδεκτά από όλες τις κατά τόπους Εκκλησίες. Επειδή όμως δεν έγινε δεκτή η πρότασή τους περί αναβολής της Συνόδου, επόμενο ήταν οι Εκκλησίες αυτές να μην συμμετάσχουν. 

Άλλη θλιβερή διαπίστωση, ίσως η πιο θλιβερή από όλες τις προηγούμενες, η μέσω μιας σκοτεινής και γριφώδους νέας διατυπώσεως στο κείμενο: «Σχέσεις Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», ουσιαστική αναγνώριση εκκλησιαστικότητος στους ετεροδόξους αιρετικούς. Ιδού πια διατύπωση έγινε ομοφώνως αποδεκτή από την Σύνοδο: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν άλλων ετεροδόξων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών», αντί της διατυπώσεως: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών». Δηλαδή η λέξις «ύπαρξις» αντικαθίσταται με την λέξη «ονομασία» και στη φράση «Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών» προστίθεται ο προσδιορισμός «ετεροδόξων». 

Την εν λόγω αλλαγή στη διατύπωση πρότεινε ο Μακ. Αρχ. Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, μετά από πολύωρες συζητήσεις και διαβουλεύσεις κατά τις οποίες εκφράσθηκαν πολλές αντικρουόμενες απόψεις. Με την νέα διατύπωση ισχυρίζεται ο Μακ. Αρχ. Αθηνών ότι «πετυχαίνουμε μία συνοδική απόφαση που για πρώτη φορά στην ιστορία περιορίζει το ιστορικό πλαίσιο των σχέσεων προς τους ετεροδόξους όχι στην ύπαρξη, αλλά ΜΟΝΟ στην ιστορική ονομασία αυτών ως ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών η Ομολογιών».

Εδώ αναφύεται το εύλογο ερώτημα: Πως είναι δυνατόν να ονομάσει κανείς οτιδήποτε, ενώ παράλληλα απορρίπτει την ύπαρξή αυτού, το οποίον ονομάζει; Αντιφατική και απαράδεκτη επίσης από δογματικής απόψεως είναι και αποδοχή του όρου «ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών η Ομολογιών». Οι ετερόδοξες ομολογίες, δεν μπορούν να ονομασθούν «Εκκλησίες» επειδή ακριβώς αποδέχονται έτερα, αιρετικά δόγματα και ως αιρετικές δεν μπορούν να αποτελούν «Εκκλησίες». Πολύ λυπηρό επίσης είναι το γεγονός, ότι η αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν παρέμεινε πιστή και αμετακίνητη στις αποφάσεις της Συνόδου της Ιεραρχίας της 24ης και 25ης Μαΐου ε. ε. όπως όφειλε να πράξει, σχετικά με το εν λόγω θέμα. Η Σύνοδος της εν λόγω Ιεραρχίας είχε αποφασίσει την αντικατάσταση της φράσεως «ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Οµολογιων» με την φράση «ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Οµολογιών και Κοινοτήτων».Τέλος μια άλλη θλιβερή διαπίστωση, τα όσα διεκήρυξε, με ιδιαιτέρα μάλιστα καύχηση ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος κατά την λήξη των εργασιών. Μεταξύ άλλων διεκήρυξε ότι «το Οικουμενικόν Πατριαρχείον υπήρξε πρωτοπόρον στον χώρο της Οικουμενικής Κινήσεως».Αναφέρθηκε επίσης στην παναιρετική Εγκύκλιο του 1920 «η οποία από πολλούς χαρακτηρίζεται ως ο Καταστατικός χάρτης του αργότερον ιδρυθέντος Π.Σ.Ε.» και ότι το «Οικουμενικόν Πατριαρχείον υπήρξεν εκ των ιδρυτικών μελών του Π.Σ.Ε. εις το Άμστερνταμ…».

Περιοριστήκαμε προς το παρόν μόνο στα παρά πάνω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εδώ τελειώνει ο κατάλογος των θλιβερών διαπιστώσεων. 

Εύλογα, μετά από όσα αναφέραμε παρά πάνω, γεννάται το ερώτημα: Από μια Σύνοδο που ξεκίνησε και προχώρησε με τέτοιο τρόπο, τι μπορεί κανείς να περιμένει; Όπως επισημαίνει ο Κύριος: «Ου γαρ εστι δένδρον καλόν ποιούν καρπόν σαπρόν, ουδέ δένδρον σαπρόν ποιούν καρπόν καλόν·  έκαστον γαρ δένδρον εκ του ιδίου καρπού γινώσκεται» (Λουκ.6,43-44).  
Ο κάθε αναγνώστης ας βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του. 

 http://trelogiannis.blogspot.gr/2016/06/blog-post_491.html