Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Συνεχίζεται η παράλογη συμπεριφορά της αστυνομίας εναντίον των μοναχών στο κονάκι της Ιστορικής Ιεράς Μονής Εσφιγμένου στις Καρυές.


 
ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Συνεχίζεται η παράλογη συμπεριφορά της αστυνομίας εναντίον των μοναχών μας.

7η ημέρα αστυνομικού κλοιού στο κονάκι της Ιστορικής Ιεράς Μονής Εσφιγμένου στις Καρυές. Είναι απίστευτο με πόση ευκολία μπορεί να βρεις όλη την αστυνομική δύναμη των Καρυών κάτω από το κονάκι μας. Θα μου πεις δεν είναι και το πολυπληθέστερο αστυνομικό τμήμα λόγο συγκεκριμένων αρμοδιοτήτων. ΑΛΛΑ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΣ ΤΙΜΑΕΙ…

Ας σταματήσει τώρα αυτή η ιστορία κουραστήκαμε εμείς οι πιστοί και φίλοι της Μονής. Σας θυμίζουμε ότι μια μύτη μοναχού μας, να ανοίξει. Το Άγιο Όρος δεν θα είναι ξανά το ίδιο. Οι μοναχοί μας δεν είναι μόνοι.

Σχετικά ψηφίσματα και αναλυτικά δελτία τύπου έχουν ήδη αποσταλεί στα αρμόδια Υπουργεία Εξωτερικών, Προστασίας του πολίτη και Δικαιοσύνης.


Πανελλήνιοι Σύλλογοι Φίλων της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

Γιατί οι πολιτικοί που δεν είναι Εβραίοι πρέπει να φοράνε κιπά;




ΚΟ: Βλέποντας την παραπάνω χαριτωμένη φωτογραφία του υπουργού προ-πο, έκανα κάποιες σκέψεις. Έχω παρατηρήσει ότι ΟΛΟΙ οι μη Εβραίοι «επίσημοι» (πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί, πολιτικοί, ηθοποιοί, τραγουδιστές και λοιποί ‘celebrities’), που επισκέπτονται μια Συναγωγή, φοράνε το γνωστό χαρακτηριστικό μικρό εβραϊκό σκουφάκι, την «κιπά». Επίσης, την φοράνε όταν πηγαίνουν στο Τείχος των Δακρύων ή στο «Μνημείο του Ολοκαυτώματος» στην Ιερουσαλήμ, γνωστό ως «Yad Vashem», σε (μη θρησκευτικές) εκδηλώσεις που απλώς διοργανώνουν ή παρευρίσκονται Εβραίοι, ενώ κάποιοι σε εντελώς «άσχετα» μέρη. Μου δημιουργήθηκε η εξής απορία: πως είναι δυνατόν κάποιος που δεν πρεσβεύει την ιουδαϊκή θρησκεία, να αναγκάζεται να φοράει αυτό που φοράει ο πιστός Ιουδαίος; Που είναι η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης; Εάν είναι από απλή «ένδειξη σεβασμού», τότε θα έπρεπε, για λόφους «ισότητας» να γίνεται το αντίστοιχο σε έναν χριστιανικό ναό. Π.χ. εάν ένας Εβραίος «επίσημος» επισκεφτεί ένα ναό (τώρα που το σκέφτομαι, δεν έχω δει πολλούς Εβραίους «επίσημους» να επισκέπτονται ναούς και εκκλησίες, τουλάχιστον με την συχνότητα που «εθνικοί»/μη Εβραίοι «επίσημοι» επισκέπτονται συναγωγές. Γιατί άραγε;;) – θα πρέπει λοιπόν για «λόγους σεβασμού» (ο Εβραίος) να κάνει τον σταυρό του, να ανάψει κανένα κερί και τα λοιπά. Όλα αυτά βέβαια είναι λατρευτικές πράξεις, λατρευτικά σύμβολα. Η κιπά δεν είναι ένα απλό «σκουφάκι», κάποιο ενδυματολογικό αξεσουάρ, είναι σύμβολο μιας θρησκείας. Κάτι ανάλογο με την ισλαμική μαντίλα που φοράνε οι μουσουλμάνες. Ή τα τουρμπάνια που φοράνε οι Σιχ. Ως «σεβασμός», νομίζω, νοείται να εισέλθεις και να εξέλθεις με ησυχία από έναν θρησκευτικό λατρευτικό χώρο (στον οποίον δεν ανήκεις) και γενικά να είσαι κόσμιος και ενδεδυμένος «σεμνά». Τα υπόλοιπα αφορούν τους θρησκευόμενους της συγκεκριμένης θρησκείας. Εφόσον δεν ανήκεις σε αυτήν την θρησκεία, δεν είσαι υποχρεωμένος να ακολουθήσεις το τυπικό της. Το να απαιτείς από έναν μη Εβραίο να συμπεριφέρεται στη Συναγωγή (που δεν ανήκει, ούτε πιστεύει) σαν Εβραίος, είναι κάτι παραπάνω από απαίτηση για «σεβασμό». Έχει έναν συμβολισμό. Φαίνεται σαν έμμεση (αναγκαστική) υποταγή σε μια συγκεκριμένη θρησκεία και σε ό,τι αυτή εκφράζει. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση εκφράζει το Ισραήλ. [Σύμφωνα με τον Richard Rabkin «Το να φοράει κάποιος το κιπά σημαίνει ότι διακηρύττει "Είμαι περήφανος που είμαι Εβραίος"»]. Καμία άλλη θρησκεία δεν είναι τόσο συνδεδεμένη με έναν λαό, όσο ο Ιουδαϊσμός. Όλοι δε οι «επίσημοι» δεν διανοούνται να αρνηθούν να φορέσουν την κιπά για λόγους συνείδησης ή θρησκείας, (αλλιώς κινδυνεύουν να κατηγορηθούν για «αντισημιτισμό», κατηγορία ολέθρια για έναν σύγχρονο πολιτικό), αλλά απεναντίας, το φοράνε με μεγάλη άνεση και είτε χασκογελάνε με έκφραση γεμάτη ικανοποίηση (όπως ο προαναφερόμενος), είτε στέκονται «ευλαβικά», με έκφραση γεμάτη «σεβασμό».

 
Είπα να το ψάξω λίγο. Να σας πως τι βρήκα: Βρήκα ότι τέτοια ξεκάθαρη εντολή ΔΕΝ υπάρχει στα ιουδαϊκά κείμενα! Μάλιστα, οι διάφοροι ραβίνοι δεν έχουν μια σύμφωνη γνώμη για το αν πρέπει τελικά, οι μη Εβραίοι να φοράνε την κιπά. Η κυριότερη ένσταση είναι ότι έτσι (εάν την φοράνε) δεν θα διαφέρουν από τους Εβραίους! (Αυτό τώρα μου ακούγεται ολίγον «ρατσιστικό», αλλά θα φταίνε τα αυτιά μου). Επίσης, στη σύντομη έρευνα δεν είδα πουθενά μουσουλμάνους «επίσημους» να φοράνε την κιπά. Δείτε πάνω π.χ. στην φωτογραφία τον Νταβούτογλου στη Συναγωγή στη Σμύρνη άνευ κιπά! Μπα; Πάλι δύο μέτρα και δύο σταθμά; Μετά διάβασα ότι οι άθεοι Εβραίοι επίσης δεν φοράνε κιπά! Ακόμα και ο Μπεν Γκουριόν η κορυφαία μορφή του σύγχρονου Ισραήλ (ο κύριος ιδρυτής και ο πρώτος πρωθυπουργός του κράτους Ισραήλ) ΔΕΝ φορούσε κιπά γιατί ήταν άθεος... Μάλιστα, αρνιόταν να φορέσει κιπά ακόμη και σε κηδείες.
Συμπέρασμα: Ο Μπεν Γκουριόν δεν χρειάζεται να φοράει κιπά, ο άθεος Εβραίος δεν χρειάζεται να φοράει κιπά, ο μουσουλμάνος «επίσημος» δεν χρειάζεται να φοράει κιπά, καμία γραπτή θρησκευτική εντολή δεν υπάρχει που να λέει ότι ο μη Εβραίος πρέπει να φοράει κιπά, οι ραβίνοι διαφωνούν μεταξύ τους για το αν πρέπει οι μη Εβραίοι να φορούν κιπά, αλλά ο Δένδιας (και ο κάθε Δένδιας), αλλοίμονό του αν δεν φορέσει τη κιππά του και δεν αποθανατιστεί η σκηνή.
Ίσως εάν έψαχνα περισσότερο να έβρισκα και τίποτα άλλο, αλλά από ότι κατάλαβα η κιπά είναι μία ωραία ευκαιρία οι διάφοροι Δένδιες και γενικότερα οι κρατούντες οφίτσια στη ‘δύση’ να δείχνουν (σε όλο τον κόσμο) τον «σεβασμό» τους (ή την υποταγή τους) στο Ισραήλ.
Παρακάτω κάποιες εξηγήσεις περί κιπά από εβραϊκές ιστοσελίδες για λίγο παραπάνω γνώση. Και εάν θέλει, ας μας διαφωτίσει περί του θέματος κάποιος ραβίνος. Από αυτούς που επισκέπτονται τον ΚΟ.    

 
Μια kippah, επίσης γνωστή ως yarmulke, που στα αραμαϊκά σημαίνει "ο φόβος του Βασιλιά", είναι το ημισφαιρικό εκείνο καπελάκι σε σχήμα πιατέλας, συνήθως από ύφασμα, που φορούν οι Εβραίοι (μόνο άνδρες) ως τήρηση μιας (μη- βιβλικής) εντολής από κάποιες ορθόδοξες ιουδαϊκές ‘halachic’ αρχές, σύμφωνα με την οποία το κεφάλι τους πρέπει να καλύπτεται ανά πάσα στιγμή.

Δεδομένου ότι η συναγωγή θεωρείται ότι είναι ένας «οίκος του Θεού», είναι συνήθως σκόπιμο οι πιστοί να φορούν ωραία ρούχα. Συνήθως οι γυναίκες φορούν φορέματα και οι άνδρες κοστούμια.

Εκτός από τις συναγωγές των Μεταρρυθμισμένων Ιουδαίων, όλοι οι άνδρες και τα αγόρια πρέπει να καλύπτουν το κεφάλι τους. Αυτό είναι συχνά προαιρετικό σε συναγωγές των Μεταρρυθμισμένων. Από σεβασμό ακόμη και οι μη-Εβραίοι επισκέπτες θα πρέπει να ακολουθήσουν το έθιμο της συναγωγής και φορέσουν ένα kippah.

Λέει στο ‘Divrei HaRav’ (του ραβίνου Hershel Schachter), ότι όταν ρώτησαν τον ραβίνο Aharon Kotler αν πρέπει ένας μη-Εβραίος (ή μη Ιουδαίος) κοσμικός καθηγητής σε σχολείο yeshiva να κληθεί να φορέσει ένα yarmulke, εκείνος είπε ότι θα πρέπει να του πουν να μην φορέσει yarmulke, γιατί αυτό είναι μια περίπτωση והבדלתם (διάκρισης) σύμφωνα με την οποία οι Εβραίοι θα πρέπει να φορούν yarmulkes ώστε να διακρίνονται από τους μη Εβραίους.

"Μη Εβραίοι και Kippah στη Συναγωγή" – του ραβίνου Jay M. Stein

Η ερώτηση που τίθεται πολύ συχνά είναι η εξής: «Σε περίπτωση που ένας μη-Εβραίος παρακολουθεί τη συναγωγή ως προσκεκλημένος ή επισκέπτης, πρέπει να φορά κάλυμμα στο κεφάλι, όπως ένα Kippah;" Ή, "Πρέπει ένας μη-Εβραίος που κάνει δουλειές ως εργάτης σε μια συναγωγή να έχει καλυμμένο το κεφάλι του, ενώ εργάζεται στο κτίριο; "Λόγω της σχετικά στενής σχέση μας με τον μη εβραϊκό κόσμο, έχουμε συχνά μη Εβραίους να έρχονται σε διάφορες θρησκευτικές τελετές που πραγματοποιούνται στις συναγωγές, όπως είναι, οι γάμοι, οι τελετές Bar/bat Mitzvah (ενηλικίωσης 13 χρονών για τα αγόρια και 12 για τα κορίτσια) και κηδείες, καθώς και διάφορα προγράμματα που προσφέρονται στις συναγωγές, όπως «διαθρησκευτικές λειτουργίες» ή και μη-θρησκευτικές εκδηλώσεις.

Το Ταλμούδ έχει μια συνοπτική δήλωση σχετικά με τον στόχο του να καλύπτει κάποιος το κεφάλι του. Ο Joshua b. Levi είπε: «Κανείς δεν μπορεί να περπατήσει τέσσερις πήχεις με υπεροπτικό ύφος, γιατί ολόκληρη η γη είναι γεμάτη από την δόξα Του». Ο R. Huna, γιος του R. Joshua, δεν μπορούσε να περπατήσει τέσσερις πήχεις ξεσκούφωτος, και έλεγε : «Η Shehinah (θεία παρουσία) είναι πάνω από το κεφάλι μου». Στους ταλμουδικούς καιρούς δεν ήταν μια ευρέως διαδεδομένη πρακτική να καλύπτει κάποιος το κεφάλι του. Το να καλύπτει το κεφάλι του ήταν μια πράξη ακραίας ευσέβεια, δεν ήταν κανόνας για όλους.
 
 
Η δυσκολία που παρουσιάζεται, κατά τον ραβίνο Klein, είναι ότι, κατά τη διάρκεια της λατρείας, μπορεί να μην είμαστε σε θέση να διακρίνουμε μεταξύ των Εβραίων και των μη-Εβραίων. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στο να ζητάμε από έναν μη-Εβραίο να λάβει μέρος στην λειτουργία. Δεν υπάρχει εύκολη λύση για το πρόβλημα αυτό, εκτός από απλά να ρωτήσουμε τη θρησκεία ενός ατόμου. Συνηθίζεται, ως εκ τούτου, σε πολλές συναγωγές να ζητάνε από μη Εβραίους να βάλουν μια kippah αλλά όχι το Tallit, και επομένως να διακρίνουμε εύκολα τους Εβραίους άνδρες από τους μη Εβραίους.

Δεν υπάρχει καμία αναφορά στους επτά Noachide νόμους (του Νώε – αναφέρονται στο Ταλμούδ) η οποία, σύμφωνα με τους Ραβίνους, να επιβάλει σε όλους τους απογόνους του Νώε, να καλύπτουν την κεφαλή τους. Αυτό κάνει και πάλι σαφές ότι δεν υπάρχει καμία νομική υποχρέωση στο εβραϊκό νόμο για έναν μη-Εβραίο να φορέσει κάλυμμα στο κεφάλι και ως εκ τούτου καμία νομική δικαιολογία δεν υπάρχει για να εξαναγκασθεί ένας μη-Εβραίος να φορέσει ένα κάλυμμα στο κεφάλι σε μια συναγωγή. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει την ενημέρωση των μη Εβραίων περί του εθίμου της συγκεκριμένης τελετής.

Δεν υπάρχει καμία αναφορά στη ‘halakhic’ βιβλιογραφία (βιβλικοί, ταλμουδικοί, ραβινικοί νόμοι) που να απαιτεί οι ‘εθνικοί’ να φορούν καλύμματα κεφαλής, και ως εκ τούτου δεν υπάρχει κανένας halakhic λόγος να εξαναγκάζεται ένας μη-Εβραίος να φορέσει ένα κάλυμμα του κεφαλιού σε μια συναγωγή.
Εάν φορέσει όμως (ο μη-Εβραίος), εκφράζει  με αυτό το σεβασμό, για το έθιμο μας.  Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει νομική υποχρέωση για έναν μη-Εβραίο να φορέσει kippah, συνιστούμε από σεβασμό για το εκκλησίασμα να φορούν κάλυμμα οι μη-Εβραίοι άνδρες όταν παρευρίσκονται σε λατρεία ή τελετουργία.
 
Παπούλιας
Σαμαράς
ΓΑΠ
Αβραμόπουλος
Μπερλουσκόνι
Πούτιν
Ομπάμα
Μπους (ο νεότερος)
Junichiro Koizumi (πρώην πρωθυπουργός Ιαπωνίας)

Gianfranco Fini (πρώην «ακροδεξιός»)
Σόιμπλε
Μπλαίρ
Δαλάι Λάμα
Γιος της Μαντόνα
Μάικλ Τζάκσον
Tobey Maguire (“Spiderman”)
Ντέβιντ Μπέκαμ
Η γκά γκά
Από ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος: Σε ένδειξη της κοινής μας μαρτυρίας στον σταυρό του Χριστού o Μεγαλόσταυρος τού τάγματος των Ιπποτών του Παναγίου Τάφου στον Αγγλικανό Αρχιεπίσκοπο

  

Επίσκεψη του  Αγγλικανού Αρχιεπισκόπου 
 
 Καντερβουρίας  στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων
 
Σύμφωνα μα ανακοίνωση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων : Τό ἑσπέρας τῆς Τετάρτης, 13ης /26ης Ἰουνίου 2013, νέο ἐνθρονισθείς καί ἐκλεγείς Ἀρχιεπίσκοπος Κανταρβουρίας ὑπό τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας Σεβασμιώτατος  κ. Justin Welby, συνοδευόμενος ὑπό τοῦ ἐν Ἱεροσολύμοις Ἀρχιεπισκόπου τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας Σεβασμιωτάτου κ. Suheil Dawani καί συνεργατῶν ἐκ τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ, ἐπεσκέφθη τό Πατριαρχεῖον.
 Τόν Ἀρχηγόν τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας ὑπεδέχθη ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, Ἁγιοταφῖται Πατέρες, παρόντων τῶν ἀρχηγῶν τῶν ἄλλων ἐν Ἱεροσολύμοις Ἐκκλησιῶν, ἤτοι τοῦ Λατίνου Πατριάρχου εἰς Ἱεροσόλυμα, τοῦ Λουθηρανοῦ Ἐπισκόπου τοῦ Κόπτου Ἐπισκόπου, τοῦ Συρίου Ἐπισκόπου καί ἱερέως τῆς Αἰθιοπικῆς Ἐκκλησίας.

 Τόν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Justin Welby προσεφώνησεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος διά τῆς κάτωθι προσφωνήσεως Αὐτοῦ, ἴδε ἠλεκτρονικόν σύνδεσμον: http://www.jp-newsgate.net/en/2013/06/26/2572/ καί ἀπένειμεν αὐτῷ τήν ἀνωτέραν τιμητικήν διάκρισιν τοῦ Πατριαρχείου, ἤτοι τόν Μεγαλόσταυρον τοῦ τάγματος τῶν Ἱπποτῶν τοῦ Παναγίου Τάφου εἰς ἀναγνώρισιν τῶν προσπαθειῶν αὐτοῦ διά συμφιλίωσιν, εἰρήνην καί ἑνότητα.
 Μετά τοῦ παρασήμου ὁ Μακαριώτατος ἐπέδωσεν αὐτῷ ἐγκόλπιον μετ’ εἰκόνος τοῦ Ἁγίου Ἱουστίνου τοῦ φιλοσόφου καί μάρτυρος, οὗτινος τό ὄνομα φέρει, τό βιβλίον τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας Ἱεροσολύμων τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, δύο ἀργυρᾶ κηροπήγια, χρυσοῦν σταυρόν τῇ συζύγῳ αὐτοῦ καί εἰκόνα τῆς Θεοτόκου εἰς τούς συνεργάτας αὐτοῦ.
 Συγκεκινημένος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κανταρβουρίας κ. Welby ηὐχαρίστησε τόν Μακαριώτατον λέγων ὅτι, ἄν καί Ἀγγλος εἶναι δύσκολον νά ἐκφράσῃ μέ λέξεις ἀγγλιστί ὅ,τι αἰσθάνεται ἐκ τῆς προσγενομένης αὐτῷ τιμῆς παρά τοῦ Πατριάχου Ἱεροσολύμων καί τῶν λοιπῶν ἀρχηγῶν  τῶν Ἐκκλησιῶν
«Ἀποτελεῖ δι’ ἐμέ», εἶπε, «ὄντως μεγίστη τιμήν τό ὅτι  εὑρίσκομαι εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν τήν περίοδον τῆς Πεντηκοστῆς.  Ἔρχομαι πρός ὑμᾶς ἐν τῷ φόβῳ καί τῷ τρόμῳ τοῦ σταυρωθέντος Χριστοῦ, ὡς λέγει ὁ  Ἀπόστολος Παῦλος. Πρώτη προτεραιότης μου εἶναι ἡ προσωπική καί  ἐκκλησιαστική ἀνανέωσις,  δευτέρα ἡ ἑδραίωσις τῆς συνδιαλλαγῆς εἰς τάς ἐκκλησίας καί τρίτη τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, τό πάσχειν χάριν τοῦ Εὐαγγελίου, ὡς ὑμεῖς πάσχετε ἐν τῇ περιοχῇ ταύτῃ, ἰδίᾳ ἐν Συρίᾳ. Προσεύχομαι ὑπέρ πάντων ὑμῶν, νά ὑπομένητε καρτερῶς καί θαρραλέως. Γνωρίζομεν πόσον ὑποφέρει ἡ Κοινότης ὑμῶν. Εἶναι ὅμως δυνατή ἡ ἐκπλήρωσις τῆς ἀποστολῆς ὑμῶν τῇ θείᾳ Χάριτι. Ὑμεῖς ἐστε οἱ φύλακες καί φρουροί τῶν Παναγίων Προσκυνμάτων, προσεύχεσθε καί ὑμεῖς ἐκ βαθέων ὑπέρ ἡμῶν».
 Ἐν συνεχείᾳ σύντομον προσφώνησιν ἀπηύθυνε καί ὁ Λατῖνος Πατριάρχης εἰς Ἱεροσόλυμα, ὁ Ἀγγλικανός Ἐπίσκοπος, ὁ Λουθηρανός, ὁ Κόπτης καί ὁ Αἰθίοψ, ὑπογραμμίζοντες τήν ἀνάγκην κοινῆς μαρτυρίας τῶν Χριστιανῶν εἰς τήν Μέσην Ἀνατολήν καί  ζητοῦντες μίαν διεθνῆ συμπαράστασιν εἰς τάς χώρας  αὐτῶν, ὥστε νά ἀπολαμβάνουν  ἴσα πολιτικά δικαιώματα καί εἰς τό κράτος, εἰς τό ὁποῖον ζοῦν.
 Ὁ δέ πολιός ἰατρός κ. Ἰωάννης Τλήλ, μέλος τῆς Χριστιανικῆς Κοινότητος τῶν Ἱεροσολύμων, προσέφερε εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον τό συγγραφικόν αὐτοῦ ἔργον, “I am Jerusalem”.
 Μετά τήν κατ’ ἰδίαν συζήτησιν εἰς τό προσωπικόν γραφεῖον τοῦ Μακαριωτάτου, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κανταρβουρίας ἀνεχώρησε διά τήν Ἐκκλησίαν αὐτοῦ.
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.
 
 
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ
 
Jerusalem Patriarchate, 26 June 2013.
Your Grace, dear Archbishop Justin,
Dear Mrs. Welby,
Your Beatitudes,
Your Eminences,
Your Graces,
Reverend Fathers,
Members of our Brotherhoods,
Beloved Sisters and Brothers in Christ,
We welcome you with joy, dear Archbishop Justin, along with your wife, Caroline, and those travelling with you, on this, your first personal pilgrimage to Jerusalem and the Holy Land. For the Orthodox Church, this is the season of Pentecost, and so we recall today the unifying gift of the Holy Spirit.  In our liturgy we sing:
“When the Most High came down and confused the tongues,
He divided the nations;
but when He distributed the tongues of fire,
He called all to unity.
Therefore, with one voice, we glorify the All-Holy Spirit”.
(Kontakion for the Feast of Pentecost)
All Christian Churches and confessions recognize the gift of unity as a fruit of the Holy Spirit, and it is our prayer today, in this gathering here at the Patriarchate of the Heads of the Churches of the Holy Land, that we may know afresh the power of God’s Holy Spirit to unite all faithful Christians in a common mission for the sake of the Gospel of our Lord, Jesus Christ.
You come in the footsteps of your predecessors as Archbishop of Canterbury, all of whom have had a special care and concern for the Holy Land, for the Christian community here, for peace and reconciliation, and for mutual respect and genuine co- existence among all our peoples and traditions.
In particular, we are aware of your long-standing commitment to reconciliation from your years as a residentiary canon of Coventry Cathedral and as co-director of the International Centre for Reconciliation there. The ministry of reconciliation lies at the heart of the life of a bishop, and this experience will doubtless form a mainstay for your life and work as archbishop. All of here who bear the responsibility of leadership in our Churches in the Middle East assure you of our prayers and support as you embark on your primatial ministry.
The pilgrimage that you and Mrs. Welby are making to the Holy Land is a blessing for you, and we hope that in making this pilgrimage so early on in your archiepiscopate, you will be formed by your prayers at, and veneration of, the Holy Places. Here our sacred history becomes incarnate, for hare God has entered our human life, redeemed our common humanity, and restored our ancient destiny. May this living reality of the Holy Places be ever at the heart of your devotion, and may your memory of them be always a strength to you.
But let us not forget that your presence among us is an encouragement to the Christian community of the Holy Land. Of Christian leaders outside the Holy Land, the Archbishop of Canterbury holds a special place and is given unique opportunities by virtue of his office and the relationships with other Christian bodies, with leaders of other faiths, and with governments that few others enjoy.
We encourage you, Your Grace, to keep before the world the life and witness of the Christian community of the Holy Land, and to do all in your power to ensure the future of the Christian community here. We are native to this region, and the well-being and health of the Christian community are absolutely essential to the well-being and the true character of Jerusalem and the Holy Land. We Christians in the Holy Land bear witness to the Divine love of humanity, a love that stops at nothing to accomplish our salvation, which is nothing less than the reconciliation between God and humanity, and between all the diverse members of God’s human family.
This witness brings great joy, but it also comes at a cost. For witness to God’s Jove is nothing less than witness to the cross of Christ, where God’s love for us was shown so completely. We Christians in the Holy Land seek to be the Church of the sacrificial love of Christ, and we do our best to promote mutual respect, peaceful co-existence, lasting peace and justice, not just in word, but in deed.
We know that the relationship between the Church of England and the Anglican Communion and our respective Churches represented here this afternoon has always been good. If our brothers will permit me, we wish to say how important the relationship between the Patriarchate of Jerusalem and the Anglican Communion has been for both our Churches.
And yet we can all say here today that your concerns are our concerns, just as we pray that our concerns will be your concerns. As Saint Paul so eloquently reminds us:
If one member suffers, all suffer together with it;
if one member is honored, all rejoice together with it, (I Cor. 12:26)
It is our common witness to the reconciling work of the cross that unites us, exemplified for you, Your Grace, in the Cross of Nails of Coventry and for us in the very place of our Lord’s crucifixion that is the place of redemption. The cross is our inspiration as well as our protection, for, as we read in the Letter to the Ephesians:
“…our struggle is not against enemies of flesh and blood…,
but against the spiritual forces of evil in the heavenly places”.
(Eph. 6:12)
In token of our shared witness to the cross of Christ, we wish to bestow on you, dear Archbishop Justin, the cross of the Order of the Brotherhood of the Holy Sepulcher. May the cross of our Lord Jesus Christ be always your protection as well as your strength, and may this bind you to us in prayer and solidarity.
On behalf of the Heads of the Churches, let us once again welcome you and Mrs. Welby.
We assure you of our prayers for your pilgrimage to the Holy Land, and we pray for God’s blessing upon you in your primatial ministry. And we look forward to welcoming you often to Jerusalem and the Holy Land, which is your spiritual home.
Thank you.
His Beatitude
THEOPHILOS III,

Patriarch of Jerusalem.
 
Από Ακτίνες

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

Ο διαπολιτισμικός πρεσβευτής "καλής θελήσεως" του interactive προσκυνηματικού τουρισμού


 
Τα εκκλησιαστικά νέα της καινοτόμου εκκλησίας, όπως πάντα, θλιβερά και αξιοδάκρυτα. Πληροφορηθήκαμε (*) ότι ένας συνταξιούχος του Δημοσίου και πρώην μητροπολίτης, ο Ζακύνθου Χρυσόστομος, εκπροσώπησε την εκκλησία της Ελλάδος σε ένα διαπολιτισμικό γεγονός : Τον λεγόμενο προσκυνηματικό τουρισμό, τον οποίο εγκαινίασε η Κίνα. Είδαμε λοιπόν τον συνταξιούχο δημόσιο υπάλληλο, και πρώην μητροπολίτη, με πολιτική περιβολή. Παρέλειψε να κόψει τα γένια, άγνωστοι οι λόγοι.

Η καινοτόμος εκκλησία απέκτησε με τον τρόπο αυτό και τον διαθρησκειακό, διαπολιτισμικό ή interactive, πρεσβευτή καλής θελήσεως, τον οποίο δεν είχε. Σχετικά με το interactive σημειώνουμε ότι στα ελληνικά της παγκοσμιοποίησης μεταφράζεται ως "διαδραστικό". Τι σημαίνει τώρα αυτό το "διαδραστικό" μας είναι άγνωστο. Προφανώς, οι εισηγητές της νέας ελληνικής γλώσσας, μη θέλοντας να γίνουν εμφανή τα δόλια σχέδια που υπηρετούν, αποφεύγουν να αποδώσουν το interactive με τη λέξη "ενδοενεργή". Διότι η, σε μετάφραση, σύνθετη αυτή λέξη εισάγει το "ένδον", δηλαδή κάτι το εσωτερικό, και οι εσωτερικές εντολές των αχθοφόρων τις παγκοσμιοποίησης, τις οποίες καλούνται να ενεργήσουν, δεν πρέπει να λέγονται. Μυστικές συμφωνίες έχουν γίνει, οπότε το ποίμνιο καλό είναι να παραμένει ποίμνιο άνευ λόγου ή γνώσης.

Φυσικά, το ίδιο ισχύει και για την λεγόμενη intercommunio, δηλαδή την διακοινωνία, άλλως "κοινό ποτήριο", με τον παπικό εσμό. Η ενδοκοινωνία - διακοινωνία στη νεοελληνική του οικουμενισμού και της παγκοσμιοποίησης - έχει δρομολογηθεί και επιτευχθεί εδώ και αρκετά χρόνια. Δράστες οι του Φαναρίου ιεράρχες και επίσκοποι, μεταξύ των οποίων και ο κ. Ζηζιούλας με τους εδώ αντιφωνητές (: σχολή Γιανναρά, ακαδημία Βόλου, ψυχοθεολόγοι τύπου π. Θερμός και τέλος ο κατάλογος δεν έχει).

Αν σχολιάζουμε τώρα τον νεοαποκτηθέντα "πρέσβη καλής θελήσεως" επί του προσκυνηματικού (σημ. προσχηματικού, θα ήταν καλύτερα) λεγόμενου τουρισμού, είναι διότι, αφ΄ ενός, θέλουμε να δείξουμε τη συνέπεια, με την οποία η καινοτόμος εκκλησία του 1924 βαδίζει, οδηγώντας σε πλήρη εκκοσμίκευση το λαό του Θεού, αφ΄ ετέρου δε, να σκεφθούμε τα έτη της διακονίας του στη μητρόπολη της Ζακύνθου. Το ποιμαντορικό έργο που επιτέλεσε, δεν μπορεί να είναι άσχετο με τα νέα καθήκοντα, που του ανέθεσε η διοικούσα την εκκλησιαστική καινοτομία ιεραρχία. Οπότε, δεν χρειάζεται να γράφουμε περισσότερα.

Το δίχως άλλο, θα υπάρχουν πιστοί που θα πίνουν νερό στο όνομά του, κατά το λεγόμενον, πολλοί δε εξ αυτών θα είναι αντιοικουμενιστές ή ακόμη πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης. Όχι όμως και του προσκυνηματικού τουρισμού και των λοιπών interactive οδηγιών ενέργειας και δράσης.

(*) http://www.ekklisiastikos.gr/2013/06/blog-post_27.html