Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Η ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΜΕ ΑΠΤΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ


Τὸ 1975 ὁ νῦν ἐπίσκοπος Μπάτσκας Εἰρηναῖος Μπούλοβιτς
Ξόρκιζε τὶς συμπροσευχές, ἑπόμενος τῷ Ἰουστίνῳ Πόποβιτς.
Σήμερα τὶς προωθεῖ καὶ πρωτοστατεῖ σ’ αὐτές!
Στὸ περιοδικὸ «Κοινωνία» δημοσιεύτηκε τὸ 1975 (τ. 2ο, σελ. 95-101) κείμενο μὲ τίτλο «Ὀρθοδοξία καὶ “Οἰκουμενισμός”. Μιὰ ὀρθόδοξος Γνωμάτευσις καὶ Μαρτυρία». Τοῦ κειμένου αὐτοῦ (ποὺ ἐγράφη ἀπὸ τὸν Ἰουστῖνο Πόποβιτς, κατόπιν παρακλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας), προηγεῖται μιὰ εἰσαγωγὴ τοῦ ἀρχιμανδρίτου τότε, καὶ νῦν ἐπισκόπου Μπάτσκας, κ. Εἰρηναίου Μπούλοβιτς. Ἐκεῖ ὁ ὀρθόδοξος τότε κ. Εἰρηναῖος, συντασσόταν μὲ τὸν π. Ἰουστῖνο, πνευματικό του πατέρα, καὶ καυτηρίαζε τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς, ὡς ἐνέργειες αὐστηρῶς ἀπαγορευμένες ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ἀπορρίπτοντας τὸ σχετικὸ αἴτημα τῶν παπικῶν γιὰ «κοινὰς συμπροσευχάς».
Τότε, λοιπόν, θεωροῦσε ὁ κ. Εἰρηναῖος ἀπαράδεκτες τὶς συμπροσευχὲς καὶ θεωροῦσε ὡς δογματικὲς ὑποχωρήσεις τὶς θεωρίες τῶν “κλάδων” καὶ τὰ περὶ “διαιρέσεως τῆς Ἐκκλησίας”· ἔγραφε: «εἶναι ἐξώφθαλμον ὅτι τὸ ὑπόβαθρον τῆς “οἰκουμενικῆς συνεργασίας” καὶ τῆς “οἰκουμενικῆς κοινῆς προσευχῆς” ἀποτελεῖ ἡ δυτικὴ ἐκκλησιολογία μετὰ τῆς ἐξ αὐτῆς προκυπτούσης θεωρίας περὶ τῶν “κλάδων”, ἤτοι περὶ “διαιρέσεως τῆς Ἐκκλησίας”, μετὰ τοῦ δογματικοῦ minimum καὶ τῶν δογματικῶν ὑποχωρήσεων μεταξὺ Ρώμης καὶ Γενεύης. Ὅτι δὲ ταῦτα πάντα, εἶναι ἀπαράδεκτα, διὰ τὸν π. Ἰουστῖνον, ὡς καὶ διὰ πάντα ὀρθόδοξον, εἶναι περιττὸν καὶ νὰ λεχθῇ».


Σήμερα, ὅμως, ποὺ ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπικρατεῖ, ἄλλαξε θέση, «προσαρμόστηκε» ὡς ψευδεπίσκοπος, προσχώρησε στὶς θέσεις τῶν Παπικῶν καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ ἐγκατέλειψε τὶς θέσεις τοῦ πνευματικοῦ του, (ὅπως καὶ ὁ γνωστός μας ἐπίσκοπος π. Ἀθανάσιος Γιέφτιτς)· καὶ δυστυχῶς ἔμεινε ἕνας καὶ διωκώμενος (ἐκ τῶν μαθητῶν τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου) ποὺ ἀκολουθοῦν τὴν διδασκαλία του, μόνον ὁ μητροπολίτης Ράσκας κ. Ἀρτέμιος. Ἀντίθετα, ὁ κ. Εἰρηναῖος Μπούλοβιτς ἐναντιώνεται συνειδητῶς στὸν πνευματικό του πατέρα π. Ἰουστῖνο καὶ σήμερα Ἅγιο καὶ προωθεῖ ἀνενδοιάστως τὶς θέσεις τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τὸ ἴδιο πράττουν καὶ οἱ ἄλλοι μαθητὲς —ἐπίσκοποι τώρα— τοῦ Ἁγίου καὶ μὲ τὸ μέρος τους, ἐλαφρᾶ τῇ καρδίᾳ, συντάχθηκε καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐναντίον τοῦ ἀγωνιζόμενου κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὶς νέες «κατακόμβες» καὶ ἀναποδείκτως καὶ ἀντικανονικῶς διωκομένου, μητροπολίτου Ράσκας π. Ἀρτεμίου.
Ἂς τὰ βλέπουν αὐτὰ ἐκεῖνοι πού, στὴν μακαριότητά τους, θεωροῦν ὅτι ὅλα πᾶνε καλά, ἐκεῖνοι ποὺ —ἂν καὶ πολεμοῦν τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ— διασποῦν τὸ μέτωπο τοῦ ἀγῶνα καὶ διδάσκουν ὅτι τάχα ὁ Οἰκουμενισμὸς ὑποχωρεῖ, ὅτι δὲν ἀποτελοῦν μέρος τῆς αἱρέσεως οἱ συμπροσευχές, ὅτι μόνο τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς μας πρέπει νὰ κοιτᾶμε, λὲς καὶ τὴν ὑπεράσπιση τῆς Πίστεως ὁ Χριστὸς ἔχει ἀναθέσει σὲ ἐξωγήϊνους καὶ ὄχι στὰ πιστὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του.

Στὴ συνέχεια τὸ εἰσαγωγικὸ κείμενο τοῦ κ. Εἰρηναίου Μπούλοβιτς.
Ἡ ρωμαιοκαθολικὴ Ἱεραρχία τῆς Γιουγκοσλαβίας ὑπὸ τὸ ἐπίσημον ὄνομα αὐτῆς «Ἡ διάσκεψις τῶν ἐπισκόπων τῆς Γιουγκοσλαβίας» (Biskupska Kouferencija Jugoslavije) ἀπέστειλε προσφάτως ἐπιστολὴν πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὑπογεγραμμένην ὑπ’ ἀμφοτέρων τῶν κορυφαίων ρωμαιοκαθολικῶν ἱεραρχῶν τῆς Γιουγκοσλαβίας —τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Φραγκίσκου (Franjo) Kuharic ὡς προκαθημένου τῶν Κροατῶν ρωμαιοκαθολικῶν καὶ προέδρου τῆς εἰρημένης «Διασκέψεως τῶν ἐπίσκοπων» τῆς χώρας ὁλοκλήρου καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Drzecnik ὡς προκαθημένου τῶν ἐν Σλοβενίᾳ ρωμαιοκαθολικῶν καὶ ὡς προέδρου τῆς ἐπὶ Οἰκουμενισμοῦ Ἐπιτροπῆς τῆς «Διασκέψεως τῶν ἐπισκόπων τῆς Γιουγκοσλαβίας», ἥτις ἀντιστοιχεῖ πρὸς τὴν παρ' ἡμῖν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας. Ἐν ὀνόματι λοιπὸν καὶ ἐκ προσώπου αὐτῆς προτείνουν οἱ δύο παπικοὶ ἀρχιεπίσκοποι, ὁ Κροάτης κ. Vuharic καὶ ὁ Σλοβένος κ. Drzecnik, ἐπισήμως πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς ἐν Σερβίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἵνα ἐπιτρέψῃ αὕτη καὶ εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους κληρικοὺς νὰ συμμετάσχουν εἰς τὰς κοινὰς συμπροσευχὰς καὶ «οἰκουμενικὰς ἀκολουθίας», τὰς ὁποίας διοργανοῖ ἡ ἐν Γιουγκοσλαβίᾳ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς «ἑβδομάδος τῶν προσευχῶν ὑπὲρ τῆς ἑνώσεως τῶν Χριστιανῶν», ἀπὸ τῆς 18ης ἕως τῆς 25ης Ἰανουαρίου 1975. Καθὼς ἀφήνει νὰ ἐννοηθῇ ἡ ἐπιστολὴ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἱεραρχίας, τὸ πρόγραμμα καὶ τὸ περιεχόμενον τούτων τῶν «διομολογιακῶν» συμπροσευχῶν καὶ ἀκολουθιῶν διὰ τὸ ἔτος 1975 συνετάγη καὶ καθωρίσθη ἀπὸ κοινοῦ ὑπὸ τῆς ἐν Βατικανῷ «Γραμματείας ἐπὶ ἑνώσεως τῶν Χριστιανῶν» καὶ τοῦ ἐν Γενεύῃ ἑδρεύοντος «Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν». Σημειωθήτω ἐπίσης, ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ ἱεραρχία δὲν παρεσιώπησεν ἐν τῇ ἐπιστολῇ αὐτῆς τὸ γεγονός, ὅτι κατόπιν τῆς λήξεως τῆς Ἑβδομάδος τῶν οἰκουμενικῶν συμπροσευχῶν θὰ σταλῇ εἰς τὸ Βατικανὸν σχετικὴ ἀναφορὰ περὶ τῆς πορείας καὶ τῆς ὅλης διεξαγωγῆς τοῦ «οἰκουμενικοῦ προγράμματος» τῆς Ἑβδομάδος. Τὸ δὲ πρόγραμμα τοῦτο προβλέπει καὶ προδιαγράφει:


1. Τὸ εἰσαγωγικὸν «σύνθημα» (εἰλημμένον ἐκ τῆς Γραφῆς καὶ μάλιστα τὸ χωρίον Ἐφ. 1, 3-10), προσεπισυναπτομένης αὐτῷ καὶ ἐπεξηγήσεως, ἤτοι διδαχῆς περὶ τοῦ τί ἐστι καὶ ἐν τίνι συνίσταται ἡ «ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας» καὶ πῶς πρέπει να δρῶμεν πρὸς ἐπίτευξιν καὶ πραγμάτωσιν αὐτῆς.
2. Τὰ Βιβλικὰ ἀναγνώσματα, τὰ κατὰ τὴν κρίσιν τῶν ἐκ τῆς Ρώμης καὶ Γενεύης συντακτῶν τοῦ «προγράμματος» σχετιζόμενα καὶ σχετιστέα πρὸς τὸ πρόβλημα τῆς ἑνότητος καὶ τῆς ἑνώσεως τῶν Χριστιανῶν, καὶ
3. (καὶ τὸ σπουδαιότερον!), τὸ λεπτομερὲς καὶ ἀναλυτικὸν διάγραμμα τοῦ περιεχομένου τῶν «κοινῶν οἰκουμενικῶν ἀκολουθιῶν», ἔχον ὡς ἑξῆς: α) ἡ κοινὴ λατρεία καὶ προσκύνησις, β) ἡ κοινὴ μετάνοια, γ) «ἡ ἑνότης ἐν τῷ λόγῳ» εἴτ' οὖν τὸ κοινὸν κήρυγμα καὶ δ) ἡ κοινὴ προσευχή, τ.ἔ. ἡ καθ’ ἑαυτὴν συμπροσευχή.
Πρὶν ἢ ἀποκριθῇ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς ἐν Σερβίᾳ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὴν ὡς ἄνω πρότασιν τῶν ἐπισήμων ὀργάνων τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς ἱεραρχίας ἐν Γιουγκοσλαβίᾳ (ὅπου ἡ πλειοψηφία, τὸ Σερβικὸν ἔθνος, εἶναι ὀρθόδοξος, καὶ ἡ μειοψηφία, οἱ Κροάται δηλαδὴ καὶ οἱ Σλοβένοι, εἶναι ρωμαιοκαθολική), ἐζήτησε παρὰ τοῦ π. Ἰουστίνου Πόποβιτς γνωμάτευσιν ἐπὶ τοῦ προκειμένου.


Αἱ κάτωθι ἀκολουθοῦσαι γραμμαὶ εἶναι ἀκριβῶς ἡ γνωμοδότησις αὕτη τοῦ π. Ἰουστίνου πρὸς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον. Καθὼς ἐγνώσθη ἔπειτα, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, συνεδριάσασα, συζητήσασα ἐπὶ τοῦ ζητήματος καὶ λαβοῦσα ὑπ' ὄψιν τὴν θεολογικωτάτην γνωμάτευσιν τοῦ π. Ἰουστίνου, ἴσως δὲ καί τινα ἄλλα στοιχεῖα καὶ δεδομένα, ἀπήντησεν ἀρνητικῶς πρὸς τοὺς ρωμαιοκαθολικοὺς ἐπισκόπους τῆς χώρας ἐπὶ τῆς προσκλήσεως αὐτῶν, ὅπως συμμετάσχῃ καὶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ἐνεργῶς ἐν ταῖς συμπροσευχαῖς καὶ ταῖς καθόλου ἐκδηλώσει τῆς ὑπὸ Ρώμης καὶ Γενεύης καθιερωθείσης «ἑβδομάδος τῆς ἑνότητος».
Ἐνταῦθα δὲν παρατίθεται τὸ προοίμιον τῆς γνωμοδοτήσεως τοῦ π. Ἰουστίνου, διαλαμβάνον τὰ ἐξωτερικὰ στοιχεῖα, ἅτινα ἐπεσημάναμεν ἀνωτέρω, ἀλλὰ τὸ κύριον καὶ καθαρῶς θεολογικὸν μέρος αὐτῆς. Ὅμως καὶ ἐν τῷ προοιμίῳ τονίζει ὁ π. Ἰουστῖνος τὸ παρά τισιν ὀρθοδόξοις τόσον παραθεωρούμενον γεγονός, ὅτι ἡ Δύσις συνηθίζει νὰ ἐπιβάλλῃ ἐντέχνως καὶ ἐπιδεξίως ἓν ἴδιον αὐτῆς «πρόγραμμα», ἓν «ἰδιάζον πλαίσιον», τὸ ὁποῖον ἐπιβάλλεται διὰ τῆς νοοτροπίας αὐτοῦ καὶ ἐκ τῶν προτέρων προσδιορίζει τοὺς ὅρους διὰ τὴν συμμετοχὴν ἐν τῇ «οἰκουμενικῇ συνεργασίᾳ» καὶ ἐν τῇ «οἰκουμενικῇ κοινῇ προσευχῇ». Τυπικὸν παράδειγμα τούτου εἶναι τὸ προαναφερθὲν πρόγραμμα συμπροσευχῶν καὶ «οἰκουμενικῆς ἀκολουθίας». Εἶναι ἐξώφθαλμον, ὅτι τὸ ὑπόβαθρον αὐτοῦ ἀποτελεῖ ἡ δυτικὴ ἐκκλησιολογία μετὰ τῆς ἐξ αὐτῆς προκυπτούσης θεωρίας περὶ τῶν «κλάδων», ἤτοι περὶ «διαιρέσεως τῆς Ἐκκλησίας», μετὰ τοῦ δογματικοῦ minimum καὶ τῶν δογματικῶν ὑποχωρήσεων μεταξὺ Ρώμης καὶ Γενεύης. Ὅτι δὲ ταῦτα πάντα, εἶναι ἀπαράδεκτα, διὰ τὸν π. Ἰουστῖνον, ὡς καὶ διὰ πάντα ὀρθόδοξον, εἶναι περιττὸν καὶ νὰ λεχθῇ. Διὰ τοῦτο σχολιάζει, ὁ π. Ἰουστῖνος ἕκαστον σημεῖον τοῦ προγράμματος τῆς «οἰκουμενικῆς ἀκολουθίας», χαριτολογῶν μέν, ἄλλα μετὰ λύπης, ὅπως φανερώσῃ τὸ ἀσυμβίβαστον τοῦ ἐν λόγῳ προγράμματος καὶ τῶν στοιχειωδῶν ὀρθοδόξων προϋποθέσεων.
Οὕτω, λόγου χάριν, ἐπὶ τῆς προτεινομένης «κοινῆς λατρείας» παρατηρεῖ ὁ π. Ἰουστῖνος, ὅτι τὸ ρωμαιοκαθολικὸν ἔγγραφον δὲν διευκρινίζει, ἂν πρόκειται περὶ τῆς «ἐν Πνεύματι καὶ Ἀλήθειᾳ» προσκυνήσεως ἢ περὶ ἑτέρας τινός.
Ἐπὶ τῆς προτεινομένης, «κοινῆς μετανοίας» διερωτᾶται, ἂν κατὰ τὴν ἀντίληψιν τῶν «διισταμένων ἀδελφῶν ἡμῶν», τῶν Δυτικῶν, πρέπει νὰ μετανοῆ τις μόνον διὰ τὸ ψεῦδος ἢ καὶ διὰ τὴν ἀλήθειαν.
Ἐπὶ τοῦ προταθέντος πάλιν κοινοῦ κηρύγματος: ἐρωτᾶ: «Τίνος πράγματος κηρύγματος; Τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἑρμηνεύει αὐτὸν ὁ Πάπας; ἢ ὅπως ὁ Λούθηρος; ἢ ὅπως οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ αἱ ἅγιαι Σύνοδοι;
Καὶ συνελόντ' εἰπεῖν, διὰ τὸν π. Ἰουστῖνον τυγχάνει ἀδύνατος πᾶσα συμπροσευχὴ ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων, ἐφ' ὅσον οὗτοι διαφοροτρόπως πιστεύουν εἰς τὸν Θεόν.
Διὰ τὸν π. Ἰουστῖνον, τὸ μόνον θεμέλιον τῆς ἐν λατρείᾳ κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ αὐτὴ πίστις, καὶ δὴ ἡ ὀρθόδοξος ἀμώμητος πίστις. Ἀλλ' ἂς ἴδωμεν τί λέγει ὁ ἴδιος περὶ τῶν ζητημάτων τούτων, ἅτινα, καθὼς λέγει, «θέτει πρὸ ἑαυτῆς ἡ ὀρθόδοξος Χριστιανική, πολλῷ δὲ μᾶλλον ἢ ἱερατικὴ καὶ ἡ θεολογικὴ συνειδησις».

Θεσσαλονίκη, 30 Ἀπριλίου 2011
Γιὰ τὴν «Φιλορθόδοξο Ἕνωσι “Κοσµᾶς Φλαµιᾶτος”»
Ὁ Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο
Ὁ Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης

"Η ΜΟΝΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΛΥΣΙ: ΝΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΟΥΜΕ"

Από το μπλογκ Αποτείχιση http://apotixisi.blogspot.com/

Το εχουμε διακηρύξει οχι λιγες φορες οτι οπως σημερα εμφανιζονται τα πραγματα στην ανα τον κοσμον Ορθοδοξη Εκκλησια και τους Πανθρησκειαστας Οικουμενιστας επισκοπους, αρχιεπισκοπους και πατριαρχες, και που ολοι μας γινομαστε καθημεριμα μαρτυρες αφωνοι και διαπορουντες, μία οδος σωτηριας υπαρχει, Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ.

Να αποτειχισθουμε και να ειμαστε βεβαιοι οτι η κινησι μας αυτη ειναι σωτηρια και για μας τους ιδιους αλλα και για την Πατρωα Ευσεβεια, την Αγια μας Ορθοδοξια. Λέγει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης:
"Οι της την κοινωνίαν εαυτούς διαστέλλοντες", οι χωριζόμενοι αυτοί, οχι μόνον δια τον χωρισμόν δεν καταδικάζονται, αλλά ΤΙΜΗΣ της ΠΡΕΠΟΥΣΗΣ, ως ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ, είναι ΑΞΙΟΙ, επειδή όχι σχίσμα επροξένησαν εις την Εκκλησίαν με τον χωρισμόν αυτόν, αλλά μάλλον ηλευθέρωσαν την Εκκλησίαν από το σχίσμα και την αίρεσιν των ψευδεπισκόπων αυτών. Ορα και τον λα΄αποστολικόν. (Ιερόν Πηδάλιον, έκδ.Παπαδημητρίου 1970κ, σελ. 358κ).
Ποια ειναι η Ορθοδοξια μας που κινδυνευει σημερα τον εσχατον κινδυνον;
Ας δουμε την Ορθοδοξια μας ιστορικα.

1. Η Εικονομαχια.
Τι ήταν η Εικονομαχία; Ηταν μια ζοφερή περίοδος της Εκκλησίας μας.
Κινδύνεψε περισσότερο από κάθε άλλη φορά η Ορθοδοξία. Διήρκεσε πάνω
από εκατό χρόνια, από το 726 μέχρι το 842., δηλ. μιά πολύ μεγάλη περίοδο.
Η Εικονομαχία ανέτρεψε τα πάντα στην Ορθοδοξία.
Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέει ότι η Εικονομαχία ήταν «αθλιωτάτη
μεταστοιχείωσις των πάντων»! Τι ήταν αυτή η «μεταστοιχείωση»;

α. Οι αυτοκράτορες στην περίοδο αυτή θέλησαν με τη βία να αλλάξουν την
πατροπαράδοτη Πίστη της Ορθοδοξίας. Οι αυτοκράτορες, με πρώτον τον Μέγα Κωνσταντίνο, ήταν συνήθως οι προστάτες της Ορθοδοξίας. Ρωτούσαν την Εκκλησία να μάθουν το ποια είναι η Πίστη της. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι, που συγκαλούσαν, αυτό το σκοπό εξυπηρετούσαν. Να πληροφορηθούν οι αυτοκράτορες την ακριβή Πίστη της Εκκλησίας, για να την προστατεύουν. Υπήρξαν όμως και αυτοκράτορες, που ήταν οι ίδιοι κακόδοξοι και αιρετικοί. Δηλ. υποστήριζαν αιρετικές διδασκαλίες, σε κάποια σημεία της Ορθοδόξου Πίστεως. Δηλ. δεν ανέτρεπαν ολόκληρο το οικοδόμημα της Πίστεως. Νόθευαν την Πίστη μόνο σ’ ένα ή περισσότερα σημεία της.

β. Υπάρχουν δύο είδη Πίστεως.
Η μία είναι δοσμένη από τον Θεό. Είναι η Ορθόδοξη Πίστη, που έχει η Εκκλησία και οφείλουν να τηρούν με ακρίβεια οι πιστοί, επειδή όπως λένε οι Πατέρες:
«Ουδείς κρίνεται διατί δαιμόνια ουκ εξέβαλε, ει διατί ουκ έσχε πρόγνωσιν, αλλ’ έκαστος κριθήσεται, ει την πίστιν τετήρηκε και τας εντολάς και παραδόσεις γνησίως εφύλαξε».
Η άλλη Πίστη, η Κακόδοξη Πίστη, είναι φτιαγμένη από τους ανθρώπους. Την
έχουν όλοι οι αιρετικοί και οι αλλόθρησκοι. Την Ορθόδοξη Πίστη, την παρέδωσε ο ίδιος ο Θεός στους ανθρώπους. Το λέει η Αγία Γραφή. Λέει «επαγωνίσασθαι τη άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις πίστει». Δηλ να αγωνίζεσθε για την παραδοθείσα στους αγίους από το Θεό μία Πίστη. Που ο Θεός παρέδωσε την Πίστη;
Την «παρέδωσε» στους αγίους. Δηλ. δεν την παρέδωσε» μόνο σε έναν άγιο, αλλά
σε πολλούς.

γ. Προϋπόθεση για να «παραδώση» ο Θεός την Πίστη, είναι το να είναι κάποιος άγιος. Και πώς γίνεται αυτό; Προορισμός όλων μας είναι να γίνουμε άγιοι. Να βλέπουμε τον Θεό, όπως Τον έβλεπαν οι Πρωτόπλαστοι, πριν την πτώση τους. ΄Οσοι το πετύχουν αυτό, θα ζουν στον Παράδεισο στην άλλη ζωή. Ο Αδάμ και η Εύα, πριν από την πτώση τους, έβλεπαν τον Θεό, γιατί βρίσκονταν σε προχωρημένη πνευματική κατάσταση, στο φωτισμό, ενίοτε δε είχαν και εμπειρίες θεώσεως.
Τα στάδια της πνευματικής τελειότητος είναι τρία: η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση.  Στο πρώτο στάδιο, την κάθαρση, ο άνθρωπος καθαρίζει την καρδιά του από τις αμαρτίες και τα πάθη, προκειμένου να έρθη ο Χριστός να κατοικήση σ’ αυτή και να μπορέση να ιδή τον Θεό. Γι’ αυτό ο Κύριος στην επί του όρους ομιλία Του μακάρισε «τους καθαρούς τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται».
Στο δεύτερο και τρίτο στάδιο, τον φωτισμό και την θέωση, που και τα δύο μαζί λέγονται «θεωρία του Θεού», ο άνθρωπος ενώνεται με τον Θεό, Τον βλέπει, όπως τον έβλεπαν οι Πρωτόπλαστοι. Τότε είναι άγιος! Δηλαδή, θεμέλιο της Ορθοδόξου Πίστεως είναι η εμπειρία της θεώσεως. Μόνο σε κάθε άγιο παραδίδει την Πίστη ο Θεός.
δ. Υπάρχει, όπως είπαμε προηγουμένως, και η Κακόδοξη Πίστη
των αιρετικών και αλλοθρήσκων, που είναι φτιαγμένη από ανθρώπους. Η διαφορά της από την Πίστη, που δόθηκε από τον Θεό, είναι ότι. η Ορθόδοξη Πίστη, επειδή αποκαλύφθηκε από τον Θεό, δεν αλλάζει ποτέ. Είναι πάντα ίδια. Είναι η μόνη Πίστη, που σώζει τον άνθρωπο, με το να τον κάνη άγιο. Η άλλη Πίστη, η Κακόδοξη, φτιαγμένη από ανθρώπους, δεν είναι μία, αλλά πολλές. Είναι διαφορετική για κάθε μια αίρεση και θρησκεία. Η Πίστη αυτή των αιρέσεων και θρησκειών, δεν μπορεί να σώση κανέναν. Οδηγεί όσους την έχουν, στην αιώνια απώλεια και κόλαση. Επομένως, η διαφορά μεταξύ Ορθοδοξίας και κακοδοξίας είναι ότι η μεν Ορθοδοξία σώζει τον άνθρωπο, η δε κακοδοξία οδηγεί στην αιώνια κόλαση!

2. Οι εικονομάχοι αυτοκράτορες, με πρώτο τον Λέοντα Γ΄το 726, προσπαθούσαν
να αντικαταστήσουν ολόκληρη την δοσμένη από το Θεό πατροπαράδοτη
Ορθόδοξη Πίστη, με την Κακόδοξη των αιρετικών, που έφτιαξαν άνθρωποι! Αυτό, έχει τεράστια σημασία για την σωτηρία των πιστών.

α. Ο Θεός, που κηρύττει η πατροπαράδοτη Ορθόδοξη Πίστη είναι αληθινός και υπαρκτός. Ο Θεός, που κηρύττει η φτιαγμένη από ανθρώπους Κακόδοξη Πίστη των αιρετικών είναι ψεύτικος και ανύπαρκτος. Γι’ αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας αποκαλούν τους αιρετικούς, άθεους. Τους αποκαλούν έτσι, όχι γιατί δεν πιστεύουν σε θεό, αλλά πιστεύουν σε θεό που δεν υπάρχει. Οι Ορθόδοξοι περίμεναν, το πότε θα αλλάξουν αυτοί οι αιρετικοί αυτοκράτορες, προκειμένου να έλθη άλλος, για να επαναφέρη την Ορθοδοξία. Ο εικονομάχος αυτοκράτορας Λέων Γ΄ είχε επηρεασθή από θρησκευτικές αντιλήψεις άλλων θρησκειών, όπως της εβραϊκής και ισλαμικής. Οι θρησκείες αυτές, με τις οποίες ήθελε να γεφυρώση το χάσμα, ήταν εναντίον των εικόνων.

β. Για να αντικαταστήσουν οι εικονομάχοι την πατροπαράδοτη Ορθόδοξη Πίστη, ο μόνος τρόπος ήταν να καταργήσουν τα ερείσματα, στα οποία αυτή στηρίζεται.
Τέτοια ερείσματα είναι ο τρόπος θεραπείας της ψυχής του ανθρώπου, ώστε να
διανύση ο καθένας τα στάδια τα πνευματικής τελειότητος (κάθαρση, φωτισμός,
θέωση), να βλέπη τον Θεό και να γίνη άγιος. Η θεραπευτική αυτή μέθοδος, δηλ. ο ορθός τρόπος θεραπείας της ψυχής του ανθρώπου, είναι η Ορθοδοξία. Αντίθετα, ο λανθασμένος τρόπος θεραπείας είναι η Κακοδοξία. Άλλα ερείσματα, που επεδίωκαν οι εικονομάχοι να καταργήσουν, ήταν τα μέσα, που μπορούσαν να χρησιμοποιούν οι πιστοί για να φτάσουν να γίνουν άγιοι και να βλέπουν τον Θεό. Τέτοια μέσα είναι η άσκηση, τα μοναστήρια, οι νηστείες, οι αγρυπνίες, οι προσευχές, οι γιορτές, η λατρεία, τα δόγματα, κλπ.

γ. Η αντίδραση των Ορθοδόξων στους εικονομάχους ήταν ανυποχώρητη. Στον τιτάνιο αυτόν αγώνα υπέρ της Ορθοδοξίας πρωτοστάτησαν οι μοναχοί, και προπαντός ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης. Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος το έτος 787:
Δικαίωσε τους Ορθοδόξους.
Καταδίκασε και αναθεμάτισε τους Εικονομάχους.
Διέταξε την αναστήλωση των αγίων εικόνων.

Β΄

Τιμάμε τους προμάχους της Πίστεως, όταν τους μιμούμαστε
1. Η ιστορία διαγράφει κύκλους. Τα γεγονότα συνήθως επαναλαμβάνονται κατά καιρούς.
α. Σήμερα, υπάρχει ο Οικουμενισμός. Επαναλαμβάνεται δηλ. η Εικονομαχία. Ή, μάλλον, θα ήταν ορθότερο, αν λέγαμε, ότι η τότε Εικονομαχία, ήταν ό,τι είναι σήμερα ο Οικουμενισμός! Σήμερα, τα δύο αυτά, Εικονομαχία και Οικουμενισμός, κατ’ ουσίαν, σε τίποτε δεν διαφέρουν. Και τα δύο αυτά σατανικά συστήματα νοθεύουν εξίσου την Ορθόδοξη Πίστη.
β. Στο χώρο της Ορθοδοξίας ο Οικουμενισμός εμφανίστηκε στις αρχές του
περασμένου αιώνα. Το Πατριαρχείο το 1920 εξέδωσε το πανάθλιο εκείνο κείμενο, που λέγεται «Πατριαρχικό Διάγγελμα». Σ’ αυτό, οι αιρετικές κοινότητες, αποκαλούνται «σεβάσμιες χριστιανικές εκκλησίες». Ονομάζονται «συγγενείς και οικείες εν Χριστώ και συγκληρονόμοι της επαγγελίας του Θεού»! Προηγουμένως, το 1916 ο τότε υπουργός Ανδρέας Μιχαλακόπουλος ζήτησε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο την προώθηση στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο της Αθήνας του Μελετίου Μεταξάκη . Τον πρότεινε για να καταργήση τις νηστείες, να περιορίση τις τελετές, τις λειτουργίες και τις πολλές γιορτές. Να καταργήση το όνομα άγιος. Επίσης να
καταργήση τα μοναστήρια, η δε περιουσία τους να δοθή στους γεωργούς.
Το 1923 ο διαβόητος Μελέτιος Μεταξάκης συγκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη το λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο», με έξι αντιπροσώπους. Σ’ αυτό αποφασίστηκε η αλλαγή του Παλαιού Ημερολογίου, του Πασχαλίου, ακόμα και της εβδομάδος!
Το 1924 οι καινοτόμοι επίσκοποι της Ελλάδος άλλαξαν το Παλαιό Ημερολόγιο. Σκοπός τους ήταν να διευκολύνουν την ένωση με τις αιρέσεις.
Το 1924 οι πρόγονοί μας. ήταν άνθρωποι αγράμματοι. Δεν ήταν θεολόγοι. Ένα
πράγμα όμως ήξεραν πολύ καλά. Καταλάβαιναν, ότι οι καινοτόμοι επίσκοποι της Εκκλησιας της Ελλαδος άλλαξαν το Παλαιό Ημερολόγιο στα πλαίσια της προδοσίας της Ορθοδοξίας και της ενώσεως με τους αιρετικούς, δηλαδή στα πλαίσια του Οικουμενισμού.
γ. Ο Οικουμενισμός στο χώρο των χριστιανων της Ελλαδος καλπάζει μεταξύ των
λεγομένων Πατριαρχείων και των άλλων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών.
Τι πρώτον και τι ύστερον να θυμηθούμε; Επιλείψει με ο χρόνος διηγούμενον!
Αναφέρω, την γενόμενη «ένωση των εκκλησιών», που υπέγραψε το 1965 ο
Αθηναγόρας με τον πάπα!
· Ο Αθηναγόρας διεκήρυττε: «Απατώμεθα και αμαρτάνομεν, εάν νομίζομεν ότι η Ορθόδοξος Πίστις κατήλθεν εξ ουρανού και ότι τα άλλα δόγματα είναι ανάξια. Τριακόσια εκατομμύρια ανθρώπων εξέλεξαν τον Μουσουλμανισμόν, δια να φθάσουν εις τον Θεόν των και άλλαι εκατοντάδες εκατομμυρίων είναι Διαμαρτυρόμενοι, Καθολικοί, Βουδισταί. Σκοπός κάθε θρησκείας είναι να βελτιώσει τον άνθρωπο»!!

· Άλλοτε έλεγε: «Εγώ δεν είμαι θεολόγος. Οι θεολόγοι είναι κακοί. Τους θεολόγους τους απεχθάνομαι, διότι αυτοί λόγω των δογματικών των απόψεων, εις τας οποίας επιμένουν, ενσπείρουν την διχόνοια και εμποδίζουν την ένωσιν των Εκκλησιών».

· Άλλη φορά είπε: «Ημείς εις το χωριό μας, εις το πατρικό μας σπίτι είχομεν δύο, τον παπά και τον δερβίση, τον δερβίσ’ Κιαμήλ. Εξομολογούμεθα δε και ελέγομεν τα μυστικά μας εις τον δερβίς’ Κιαμήλ, διότι εις τον παπά δεν είχομεν
εμπιστοσύνη»!

· Στο περιοδικό «Ορθοδοξία» ο Αθηναγόρας εγκωμίασε τον Μωαμεθανισμό!
Τον είδαν ακόμα να προσεύχεται στο εν ΚΠόλει τέμενος του Εγιούπ και στο εν
Ιεροσολύμοις τέμενος του Ομάρ!

Ο Δημήτριος, συνεχίζοντας την γραμμή του προκατόχου του Αθηναγόρα,
διεκήρυττε ότι:
· Όλες οι θρησκείες έχουν τον ίδιο Θεό!
· Λέει επίσης ότι Ορθοδοξία και παπισμός αποτελούν «το ενιαίο σώμα του Χριστού»!

Ο Βαρθολομαίος διακηρύττει:
· Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι η μοναδική «Μία, Αγία, Καθολική και
Αποστολική Εκκλησία» του Συμβόλου της Πίστεως».
· Στον Ιουδαϊσμό και στο Ισλάμ λατρεύεται ο ίδιος με μας Θεός, ο Θεός του Αβραάμ.
· Ότι ο Μωάμεθ είναι όχι απλώς προφήτης, αλλά και εξάγγελος της επικριμένης Κρίσεως, πράγμα που πρέπει να διδάξει και τους χριστιανούς».

δ. Υπάρχει λογικός άνθρωπος, που να θεωρεί τον Αθηναγόρα Ορθόδοξο , και όχι αρνητή του Χριστού; Υπάρχει λογικός άνθρωπος, που να θεωρεί τον τωρινό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, Ορθόδοξο και όχι αιρετικό ; Τους αρνητές του Χριστού, η Εκκλησία παληότερα τους απέκοπτε από μέλη της. Αν μετανοούσαν, τους δέχονταν υπό όρους. Τους άφηνε δηλ. να βρίσκονται στη θεία Λειτουργία στο νάρθηκα, όπως και οι κατηχούμενοι. Δεν τους επέτρεπε να κοινωνήσουν των αχράντων μυστηρίων σ’ όλη τους τη ζωή, εκτός αν βρίσκονταν στην επιθανάτια κλίνη. Τους αιρετικούς τους αναθεμάτιζε! Τι σημαίνει «τους αναθεμάτιζε»;
Με τον «αναθεματισμό» η Εκκλησία αποκόπτει τον «αναθεματιζόμενο» από μέλος της, και τον παραδίδει στον σατανά!

3. Γιατί υπάρχουν αιρετικοί ποιμένες ;
α. Την εξήγηση δίνει ο Απόστολος Παύλος. Μιλώντας στους κληρικούς της Εφέσου είπε: «Το Πνεύμα το άγιον έθετο επισκόπους ποιμαίνειν την Εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού. Εγώ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι του ποιμνίου. Και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών. Διό γρηγορείτε». Τέτοιοι αιρετικοί ποιμένες, εμφανίστηκαν από την πρώτη στιγμή στη ζωή της Εκκλησίας. Προ παντός εμφανίστηκαν αργότερα, και ιδιαίτερα σήμερα, στις έσχατες μέρες.
Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, τον 11ον μόλις αιώνα έλεγε:
«Σπάνιοι γαρ ως αληθώς και μάλιστα άρτι σε καλώς ποιμαίνεν και λατρεύειν
ψυχάς λογικάς επιστάμενοι».

β. Οι αιρετικοί ποιμένες, εξακολουθούν να είναι επίσκοποι; Όποιος κληρικός καταστή αιρετικός, παύει να είναι κληρικός. Η πρσχώρησή του σε αίρεση διακόπτει την Αποστολική Διαδοχή. Και όπως λέει ο Νικόδημος ο Αγιορείτης «οι αιρετικοί ιερωσύνη δεν έχουν».
Κατά τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, όσοι καταστούν αιρετικοί, παύουν να ανήκουν
στην Εκκλησία, «ως μη της αληθείας όντες»!
Για το λόγο αυτό, ο Δοσίθεος Ιεροσολύμων γράφει: «Ο δε, αιρετικός γενόμενος, ούτε Πατριάρχης εστί, ούτε επίσκοπος, ούτε καν μέλος της Εκκλησίας»!

Γ΄
Ποια η αντίδραση κατά του Οικουμενισμού;

1. Είναι η ίδια αντίδραση, όπως ήταν και κατά της Εικονομαχίας! Εξάλλου, προηγουμένως τονίσαμε, ότι η Εικονομαχία ήταν Οικουμενισμός για την εποχή εκείνη.
α. Όπως και στην Εικονομαχία, έτσι και με τον Οικουμενισμό, οι Ορθόδοξοι πιστοί θεώρησαν και θεωρούν χρέος και υποχρέωσή τους να απομακρυνθούν από τους αιρετικούς επισκόπους τους, όπως ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες και οι διδαχές των αγίων Πατέρων. Την απομάκρυνση αυτή προβλέπουν οι Κανόνες 31ος Αποστολικός και 15ος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Η υποχρεωτική αυτή απομάκρυνση λέγεται αποτείχιση.
Υπάρχει μια βασική αρχή, μια βασική διδασκαλία, στην Ορθοδοξία:
Ο κάθε πιστός οφείλει να έχει «κοινωνία», δηλ. να εκκλησιάζεται μόνο σε ναούς, που μνημονεύεται το όνομα του κανονικού επισκόπου, υπό την προϋπόθεση ότι ο επίσκοπος αυτός «ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας», δηλ. είναι Ορθόδοξος. Από αυτόν τον Ορθόδοξο επίσκοπο πρέπει να λαμβάνη και τα μυστήρια της Εκκλησίας. Ο λόγος για τον οποίο οι Πατέρες θέσπισαν αυτή την βάση και διδασκαλία είναι για το ότι, ό,τι είναι ο επίσκοπος, είναι και όσοι «κοινωνούν» με αυτόν! Αν δηλ. ένας επίσκοπος είναι Ορθόδοξος, Ορθόδοξοι είναι και όσοι «κοινωνούν» με αυτόν. Αν ο επίσκοπος είναι αιρετικός, αιρετικοί είναι και όσοι πιστοί «κοινωνούν» μαζί του, έστω ακόμα και αν οι πιστοί αυτοί είναι οι ίδιοι κατά τα άλλα Ορθόδοξοι! Ο Σίλβεστρος Συρόπουλος, ο οποίος κατέγραψε ως ορθόδοξος τα πρακτικά της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας, είπε:
«Εκείνοι μνημονεύονται επ’ εκκλησίαις, όσοι εισίν ομόδοξοι και κοινωνικοί προς την αυτήν Εκκλησίαν. Οι δε ακοινώνητοι, ουδέ μνημονεύονται, ουδέ έχει άδειαν τις των ιερωμένων εύχεσθαι επ’ εκκλησίαις υπέρ ακοινωνήτου».

β. Για να εξακολουθήση όμως κάποιος να είναι Ορθόδοξος, χρειάζεται και κάτι άλλο. Ο επίσκοπός του, με το οποίο έχει «κοινωνία», δεν πρέπει να έχη «κοινωνία» με άλλο επίσκοπο, που δεν είναι Ορθόδοξος!
Την απαγόρευση αυτή αρνούνται να καταλάβουν οι συντηρητικοί χριστιανοι της Ελλάδος. Με τους συντηρητικούς χριστιανους της Ελλαδος, συμβαίνει κάτι το πολύ παράξενο και απογοητευτικό! Δεν τους ενδιαφέρει, το τι λένε οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας. Τους ενδιαφέρει μόνο, το τι λένε οι σύγχρονοι αυτοί «γεροντάδες» τους. Οι άγιοι Πατέρες είναι σαφείς, σαφέστατοι, όπως ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης, ο οποίος διδάσκει να μην έχουμε καμιά «κοινωνία» με τους αιρετικούς, αλλά και με όσους «κοινωνούν» με αιρετικούς. Λέει συγκεκριμένα:
«του αγίου Αθανασίου, προστάσσοντος μηδεμίαν κοινωνίαν έχειν ημάς προς τους αιρετικούς, αλλά μηδέ προς τους κοινωνούντας μετά των ασεβών»!
Επίσης, ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, «εχθρούς του Θεού, ου μόνον τους
αιρετικούς, αλλά και τους τοιούτοις κοινωνούντας μεγάλη τη φωνή απεφήνατο».
Ο δε άγιος Μάρκος Ευγενικός δεν «κοινωνούσε» όχι μόνο με τον αιρετικό
Πατριάρχη Μητροφάνη, αλλά ούτε και με όσους «κοινωνούσαν» μαζί με τον
Μητροφάνη. Γι’ αυτό διαπλάστηκε στην Ορθοδοξία η αρχή, που είναι απόλυτα ορθή: «ο κοινωνών τω ακοινωνήτω, ακοινώνητος έστω»!
Οι συντηρητικοί χριστιανοι της Ελλαδος είναι πράγματι πρόβλημα για την Ορθοδοξία. Όχι μόνο, γιατί οι ίδιοι οδηγούνται στην απώλεια αλλά και γιατί κινδυνεύουν να εγκλωβίσουν στην ίδια οδό και όσους άλλους χριστιανους παρασύρουν στις πλάνες τους αυτές.

γ. Οι συντηρητικοί χριστιανοι της Ελλαδος αντικατέστησαν την αυθεντία των αγίων, ως διδασκάλων της Πίστεώς μας, με σύγχρονους «γεροντάδες» τους.
Πολλούς μάλιστα από αυτούς, τους ανακήρυξαν «αγίους» μόνοι τους και έχτισαν
προς τιμή τους Ναούς! Διδάσκαλοι των πιστών είναι οι άγιοι Πατέρες, οι οποίοι αξιώθηκαν να αποκτήσουν θείες εμπειρίες. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέει: «το στόμα των αγίων Πατέρων, Θεού κεχρημάτικε στόμα»! Οι συντηρητικοί χριστιανοι της Ελλαδος, πιστευουν ότι έχουν υποχρέωση να υπακούουν στα άτομα αυτά, επειδή τα θεωρούν πρότυπα ευσέβειας! Όμως, οι Πατέρες της Εκκλησίας άλλα διδάσκουν! · Για την απόκτηση «γέροντα», δηλ. πνευματικού οδηγού στη ζωή μας, ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος διδάσκει: «Ευχαίς και δάκρυσι τον Θεόν καθικέτευσον πέμψαι σοι οδηγόν απαθή τε και άγιον». Και συνεχίζει: Ερεύνα τις Θείες Γραφές, και μάλιστα τις των Αγίων Πατέρων. Μ’ αυτές να συγκρίνεις τα όσα διδάσκει και πράττει ο πνευματικός οδηγός σου. Και όσα μεν είναι σύμφωνα με τις Γραφές να τα δέχεσαι, όσα δε είναι αντίθετα, να τα απορρίπτης, για να μη πλανηθής. Γιατί υπάρχουν πολλοί πλάνοι και ψευτοδιδάσκαλοι!

Ένας άλλος μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας, ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, όταν πιέζονταν να «κοινωνήση» με τον Μονοθελήτη Πατριάρχη
Κωνσταντινουπόλεως, υπό την προϋπόθεση να υπογράψη Ορθόδοξη Ομολογία
Πίστεως, απάντησε ότι ούτε τότε θα «κοινωνούσε» μαζί του, γιατί αυτός στα
δίπτυχα μνημονεύει τους αιρετικούς προκατόχους του Πατριάρχες.
Γι’ αυτό, ο άγιος Μάξιμος είπε: «επειδή εκείνοις κοινωνείτε, ει και Ορθόδοξοι γένησθε, ου κοινωνώ υμίν, επειδή κοινωνείτε τοις ακοινωνήτοις».
Οι «γεροντάδες» αυτοί αποτελούν φραγμό και τροχοπέδη στη μη αποτείχιση μας από την οικουμενιστική Εκκλησία μας. Εμποδίζουν την ένταξη όσων είναι καλοδιάθετοι αντι-οικουμενιστές, στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού. Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος λέει: «Πας ο λέγων παρά τα διατεταγμένα, καν αξιόπιστος ή, καν νηστεύη, καν θαύματα ποιή, καν προφητεύη, λύκος φαινέσθω εν προβάτου δορά, προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος»! Ο δε άγιος Αναστάσιος ο Σιναϊτης, τονίζει: «Έχουμε διδαχθεί να μη δίνουμε σημασία στα θαύματα, όταν αυτός που τα ενεργεί διδάσκει αντίθετα προς την ευσέβεια»!

2. Υπάρχει και τώρα αντίδραση των Ορθοδόξων για την αντικατάσταση της
πατροπαράδοτης Ορθόδοξης Πίστεώς μας, με την ψεύτικη Κακόδοξη Πίστη των
αιρέσεων. Τα ερείσματα της Ορθόδοξης Πίστεως, που επιδιώκει ο Οικουμενισμός να καταστρέψει, είναι τα ίδια, που επεδίωξε και κατά την Εικονομαχία. Είναι:

α Η ορθή θεραπευτική μέθοδος των Πατέρων, η κάθαρση, ο φωτισμός και
η θέωση.
Η μέθοδος αυτή, δοσμένη από το Θεό στους αγίους, είναι γραμμένη
στην Αγία Γραφή και στα συγγράμματα των αγίων Πατέρων, όπως στη Φιλοκαλία
κ.ά. Η λανθασμένη Κακόδοξη μέθοδος των αιρετικών, η οποία είναι φτιαγμένη από ανθρώπους με το στοχασμό και την φαντασία τους, είναι γραμμένη στα διάφορα βιβλία τους. Γι’ αυτό, οι μεν Ορθόδοξοι διαβάζουν τα συγγράμματα των Πατέρων, οι δε Κακόδοξοι, τις «ευσεβείς φλυαρίες», που γράφουν οι ίδιοι σ’ άλλα βιβλία. Ο κορυφαίος θεολόγος π. Ιωάννης Ρωμανίδης έγραψε το 1958 για την
πνευματική κατάσταση, που επικρατούσε τότε στην Ελλάδα: «Υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο Παλαιοημερολογίτες στην Ελλάδα, που υφίστανται εξευτελιστικές διώξεις. Στην πραγματικότητα είναι οι αληθινοί ευλαβείς Ορθόδοξοι, με την παραδοσιακή έννοια του όρου. Τηρούν όλες τις εορτές και τα λειτουργικά έθιμα, πολύ πιστά. Στα σπίτια τους βρίσκει κάποιος την Φιλοκαλία και όλες τις υπέροχες υπάρχουσες μεταφράσεις των Πατέρων, που έγιναν τον περασμένο αιώνα.
Στα περισσότερα σπίτια των «ευσεβών» (σ.σ. Νεοημερολογιτών) της Εκκλησίας της Ελλαδος βρίσκει κάποιος τον Γκουαρτίνι, τον Χόλζνερ, τον Πασκάλ κλπ., αλλά ούτε, έστω και ένα Πατέρα της Εκκλησίας. Τελευταία συστήνουν έντονα τις ελληνικές μεταφράσεις των κηρυγμάτων του Μπίλλυ Γκράχαμ»!

β. Ο Οικουμενισμός επιδιώκει να καταστρέψη τον μοναχισμό και τα μοναστήρια, που είναι από τα πιο σπουδαία ερείσματα της θεραπευτικής μεθόδου της Ορθοδόξου Πίστεως. Όσο περισσότερο Ορθόδοξος είναι κάποιος, τόσο πιο πολύ αγαπάει τον μοναχισμό και τα μοναστήρια. Αυτό οφείλεται στο ότι στο μοναχισμό και στα μοναστήρια βρήκε καταφύγιο η θεραπευτική μέθοδος της Ορθοδοξίας, με την άσκηση των μοναχών, που είναι η «σταύρωση»τους, σύμφωνα με αυτά που λέει ο Απόστολος Παύλος: «Χριστώ συνεσταύρωμαι, ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» και «εμοί κόσμος εσταύρωται, καγώ τω κόσμω». Προς τον «σταυρό» αυτό, την «άσκηση», τον μοναχισμό και τα Μοναστήρια, από τα οποία αναδείχτηκαν όλοι οι Πατέρες, στρέφει τα βέλη του ο Οικουμενισμός. Οι πιο πολλοί αιρετικοί, όπως οι Προτεστάντες, δεν έχουν μοναχισμό και μοναστήρια. Όσοι δε έχουν, όπως οι Λατίνοι, έχουν ως βάση του μοναχισμού τους την ιεραποστολή και όχι την νήψη και άσκηση. Αυτόν τον φράγκικο «μοναχισμό», που δεν είναι μοναχισμός, υιοθέτησαν οι Νεοημερολογίτες της Ελλάδος. Γι’ αυτό το λόγο, πολεμούν τον Ορθόδοξο μοναχισμό και τα μοναστήρια. Γι’ αυτό το λόγο, λεηλατούν την περιουσία τους!

γ. Ο Οικουμενισμός προσπαθεί να καταργήση τα δόγματα.
Σπουδαιότατο «έρεισμα» για την ορθή θεραπευτική μέθοδο των πιστών είναι τα δόγματα της Ορθοδοξίας. Τι είναι τα δόγματα; Τα δόγματα της Ορθοδοξίας είναι οι αιώνιες και αναλλοίωτες θείες αλήθειες, που δημιούργησαν οι άγιοι Πατέρες από την θεία εμπειρία τους. Επομένως, τα Ορθόδοξα δόγματα είναι θεόπνευστα! Θα αναφέρω ένα παράδειγμα. Υπάρχει το Ορθόδοξο δόγμα ότι ο Χριστός δεν είναι κτίσμα. Ο Άρειος έλεγε ότι είναι. Που το ξέρουμε αυτό; Μας το είπε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος! Και η Οικουμενική Σύνοδος, πώς το διαπίστωσε; Το ήξεραν, όσοι Πατέρες είχαν την εμπειρία της θεώσεως! Οι Πατέρες δηλ. αυτοί, όταν έφθαναν στη θέωση, έβλεπαν τον Χριστό άκτιστο, και όχι κτίσμα! Τα Ορθόδοξα δόγματα είναι οι οδοδείκτες, που φωτίζουν και σηματοδοτούν τον δρόμο, για την σωστή πορεία των πιστών, για την πνευματική τελείωσή τους. Αν κάποιος ισχυριστή ότι είδε στην εμπειρία του τον Χριστό, ως κτίσμα, αυτό σημαίνει ότι δεν απόκτησε ποτέ θεία εμπειρία, ή ότι είχε εμπειρία από τον σατανά, για να τον πλανήση! Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο οι Πατέρες αγωνίστηκαν με τέτοιο σθένος και τέτοιες θυσίες για την ακρίβεια των δογμάτων. Το ίδιο συμβαίνει και με τα άλλα δόγματα της Εκκλησίας. Ένα άλλο σπουδαίο δόγμα, που μάχεται ο Οικουμενισμός είναι η Ορθόδοξη διδασκαλία περί της «Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας». Οι Κακόδοξοι κηρύττουν ότι η «Μία Εκκλησία» του Χριστού εξέλιπε. Θα την δημιουργήσουν όμως αυτοί εκ νέου, με την συνένωση όλων των αιρέσεων σε Μία! Γι’ αυτό ο Αθηναγόρας έλεγε: «να επανιδρύσωμεν την Μία αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία …». Η «εκκλησία» που θέλει να ιδρύση ο Οικουμενισμός θα περιλαμβάνη ως μέλη της καθένα, που μπορεί να έχη όποιο δόγμα θέλει, αρκεί να μην απορρίπτει τα άλλα, των άλλων μελών. Οι Πατέρες διδάσκουν την «αποκλειστικότητα» της Εκκλησίας. Δηλαδή κηρύττουν ότι μόνο τα δόγματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι σωστά. Μόνο αυτά τα δόγματα πρέπει να δέχονται.
δ. Θα ασχοληθούμε, τέλος, και με το θέμα των «αγίων», που είναι τεράστιας σημασίας για τους Ορθοδόξους. Γιατί για τους Ορθοδόξους, οι «άγιοι» είναι θέμα τεράστιας σημασίας»; Το να γίνη ένας άνθρωπος «άγιος» είναι ο προορισμός μας. Το πετυχαίνουμε αυτό, με το να θεραπεύσουμε την ψυχή μας, με την ορθή θεραπευτική αγωγή, δηλ. την παραδοθείσα από το Θεό Ορθόδοξη Πίστη.
Αυτή η θεραπεία οδηγεί τούς πιστούς στην θέωση, δηλ. την αγιότητα. Όταν
πεθάνουν όσοι φτάνουν στη θέωση, αφήνουν άγια λείψανα, τα οποία πολλές
φορές θαυματουργούν, μυροβλύζουν κλπ. Όποιος αξιώνεται από το Θεό να γίνη άγιος, αυτός γίνεται ο δάσκαλός μας, που είναι ικανός να διδάξη, πώς να γίνουμε κι’ εμείς άγιοι. Οι Κακόδοξοι, άλλοι όπως οι Προτεστάντες δεν έχουν «αγίους», ούτε «άγια λείψανα». Άλλοι δε, όπως οι Λατίνοι, έχουν μεν «αγίους», από τους οποίους ορισμένοι είναι από όσους είχε η Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν ήταν ενωμένοι μαζί της, άλλοι δε είναι όσους ανακηρύττουν ως αγίους οι ίδιοι.
Στην Ορθοδοξία τους αγίους τους φανερώνει ο Θεός. Στους Λατίνους, τους
κατασκευάζει ο Πάπας. Ο Προηγούμενος Πάπας ανακήρυξε περίπου τριακόσιους.
Οι παπικοί θεωρούν τους «αγίους» τους, «ήρωες» της κακόδοξης πίστεώς τους,
και όχι θεούμενους, τα δε λείψανά τους δεν είναι θαυματουργά.
Δεν θαυματουργούν τα λείψανά τους, γιατί δεν είναι λείψανα πραγματικών αγίων. Δεν είναι γνήσια λείψανα, αλλά ψεύτικα. Πολλά από τα λεγόμενα «λείψανά» τους, είναι ψεύτικα! Κατά τις σταυροφορίες, όταν οι Λατίνοι έρχονταν στην Ανατολή, για να μη αρπάξουν πραγματικά άγια λείψανα, έπαιρναν ψεύτικα. Οι Ορθόδοξοι τοποθετούσαν στις λειψανοθήκες των ναών και των μοναστηριών τους, ως «λείψανα αγίων», ανθρώπινα οστά από τα νεκροταφεία! Τα οστά αυτά έπαιρναν οι σταυροφόροι και τα μετέφεραν στη Δύση ως «άγια λείψανα»! Άρα γε από τα ψεύτικα αυτά λείψανα, επιστρέφει, όσα επιστρέφει ο Πάπας στην Εκκλησια της Ελλαδος; Πιθανόν, γιατί δεν είδαμε κανένα από τα «λείψανα» αυτά να μυροβλύζη, ούτε να θαυματουργή! Οι Οικουμενιστές πλήττουν ακόμα και το «αγιολόγιο» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, το οποίο νοθεύουν με ψεύτικους ή με αιρετικούς αγίους. Μέχρι τώρα ξέραμε ότι ο Οικουμενισμός νόθευε την ορθή Πίστη. Τώρα, βλέπουμε ότι νοθεύει και το αγιολόγιο της Εκκλησίας με «κάλπικους» αγίους. Ο Οικουμενισμός κάνει την νόθευση αυτή, επειδή ξέρει την σημασία που έχουν οι άγιοι για την Ορθή Πίστη μας. Είναι ο καθένας τους «κανόνας πίστεως»! Νοθεύει το Ορθόδοξο Αγιολόγιο, επειδή θέλει να πλανηθούν οι πιστοί από την κακόδοξη Πίστη και συμπεριφορά των ψεύτικων αγίων! Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης, ο οποίος ήταν μασώνος. Οι δεσποταδες της Ελλάδος, τον ανακήρυξαν άγιο! Με τον τρόπο αυτό, η Εκκλησία της Ελλάδος περνάει το μήνυμα στους οπαδούς της, ότι η μασωνία δεν εμποδίζει έναν πιστό να «αγιάση»! Ότι η μασωνία είναι καλή οργάνωση!  Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ορθοδοξία Τονίσαμε προηγουμένως τον κίνδυνο, που αντιμετώπισε παλαιά η Ορθοδοξία από τη Εικονομαχία, και τώρα απ’ τον Οικουμενισμό. Σήμερα κινδυνεύει η Ορθοδοξία;
1. Το μέλλον της είναι στα χέρια των Ορθοδόξων!
α. Όσο, εμείς, τα μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, είμαστε Ορθόδοξοι, η Ορθοδοξία δεν κινδυνεύει. Θα εξακολουθή να υπάρχη παρά τα σχίσματα.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν διαιρείται ποτέ σε δύο, έστω και εάν μικρές ή
μεγάλες ομάδες κακοδόξων αποσχιστούν από αυτήν. Την αλήθεια αυτή τονίζει ιδιαίτερα ο Μέγας Φώτιος, ο οποίος λέει: «Μία εστιν η του Χριστού Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ου πλείους ουδέ δύο. Συναγωγαί πονηρευομένων εισί»! Θα υπάρχει η Ορθοδοξία, όσο και εάν λιγοστέψουμε. Οι άγιοι Πατέρες ξεκαθαρίζουν αυτό τα ζήτημα. Λέει ο άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής: «Ει και πάνυ ολίγοι εν τη ευσεβεία και Ορθοδοξία διαμείνωσι, ούιοι εισίν η Εκκλησία». Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης τονίζουν, ότι και τρία μόνον άτομα να κρατήσουν ακέραιη την Ορθή Πίστη, αυτά μόνον θ’ αποτελούν την Εκκλησία του Χριστού.

β. Τονίζουν ακόμα οι Πατέρες ότι παύει ένας πιστός να είναι Ορθόδοξος, όταν και στο παραμικρό παρεκκλίνει από την Ορθόδοξη Πίστη. Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός λέει ότι «αιρετικός έστι ο και μικρόν τι παρεκκλίνων της ορθής Πίστεως».
γ. Οι Ορθόδοξοι είναι υποχρεωμένοι να στηλιτεύουν κάθε αίρεση. Οφείλουν να ελέγχουν όλους τους αιρετικούς. Ο έλεγχος αυτός των αιρετικών, δεν παραβιάζει την θεία εντολή «Μη κρίνετε, ένα μη κριθήτε». Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι η εντολή αυτή του Κυρίου «περί βίου εστιν, ου περί Πίστεως»!
Άλλη φορά δε ρωτάει: «των θείων νόμων υβριζομένων, ο σιγήσας και παριδών,
ουκ έστιν κολάσεως άξιος;» Ο δε μοναχός Ιωσήφ ο Βρυέννιος, προσθέτει:
«Πας ο δυνάμενος λέγων την αλήθειαν και μη λέγων, κατακριθήσεται υπό του Θεού. Και ταύτα, ένθα πίστις εστί το κινδυνευόμενον. Το γαρ εφησυχάζειν εν τοις τοιούτοις, αρνήσεως ίδιον, το δε λέγειν, ομολογίας ειλικρινούς»!

δ. Ένας πιστός, για να είναι πράγματι Ορθόδοξος, δεν αρκεί να διαθέτη μόνο Ορθή Πίστη. Χρειάζεται να έχη και Ορθή Ζωή. Ο Νικόδημος ο Αγιορείτης λέει: «Πονηρά δόγματα, γεννώσι πονηρόν και διεφθαρμένον βίον»!

ε. Τους αιρετικούς αναθεματίζουν οι Οικουμενικές Σύνοδοι.
Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος μάλιστα αναθεματίζει όχι μόνο όλους τους αιρετικούς, αλλά και όσους αρνούνται να τους αναθεματίσουν. Η δε Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος αναθεματίζει όλους τους αιρετικούς. Λέει: «Όλοις τοις αιρετικοίς, ανάθεμα».

2. Ζούμε σε έσχατες μέρες. Τα σημεία δείχνουν ότι είναι μέρες τουλάχιστον προδρομικές του Αντιχρίστου. Η Αγία Γραφή μας περιγράφει καταλεπτώς τα όσα πρόκειται να συμβούν τις μέρες αυτές. Το σπουδαιότερο είναι ότι τότε θα κινδυνεύσουν να πλανηθούν και οι εκλεκτοί, η δε Εκκλησία θα φύγη στην έρημο!
Ας παρακαλέσουμε όλοι τον Θεό, να μην βρεθούμε ποτέ μεταξύ αυτών που θα πλανηθούν οποτεδήποτε. Ας παρακαλέσουμε όλοι το Θεό, να διασώση την Εκκλησία, έστω και στην έρημο.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2011

Αγιώτατε Πάπα, βοήθησον ήμίν!


Το οίκουμενιστικό τσουνάμι, πού έχει παρασύρει τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο από της αναρριχήσεως του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, τον έφερε για μια ακόμη φορά στο Βατικανό όπου συναντήθηκε με τον Πάπα και του ζήτησε να μεσολάβηση, ώστε να ασκηθούν πιέσεις στους Τούρκους να «αρχίσουν συντήρηση των μνημείων μας και να μάθουν να σέβονται τις θρησκευτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα»! Ω της δουλοπρέπειας του ανδρός! Φαντασθείτε τον Μ.Αθανάσιο να εκλιπαρεί τον Άρειο να ασκήσει την επιρροή του στα ανάκτορα υπέρ της χειμαζομένης Αλεξανδρινής Εκκλησίας! Ως φανατικός οίκουμενιστής ό Κύπρου Χρυσόστομος παρεκκλίνει από την Ορθόδοξη θεολογία, ως Έλλην δε, δυστυχώς, αγνοεί την ιστορία! Πότε ό Πάπας της Ρώμης βοήθησε την Ελλάδα και την Ορθοδοξία; Τί έκανε μέχρι σήμερα ό Πάπας για το Κυπριακό; Σταυροφορίες, εκφοβισμοί και εκβιασμοί στη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, σκόπιμη αδράνεια κατά την πτώση του Βυζαντίου, Ούνία, έκλατινισμός, θερμά συγχαρητήρια στον Κεμάλ Άτατούρκ για τη Μικρασιατική Καταστροφή, υποστήριξη των Σκοπίων είναι μερικές μόνο «βοήθειες», πού μας προσέφερε ό Πάπας.
Άγιε Κύπρου, όσο ήταν δυνατόν ή Σκύλλα να βοηθήσει τον Οδυσσέα να γλυτώσει από την Χάρυβδη, άλλο τόσο είναι δυνατόν να βοηθήσει ό Παπισμός την Κύπρο να γλυτώσει από τον νεοοθωμανισμό! Γι’ αυτό, αντί να καταφεύγεις στον θρησκευτικό Αττίλα προς αντιμετώπιση του Τουρκικού Αττίλα, θα ήταν φρονιμότερο να καταφυγής στον Θεό, να κήρυξης μετάνοια στον μαρτυρικό Κυπριακό λαό, να εγκατάλειψης τον Οικουμενισμό και έτσι να είσαι βέβαιος, ότι ή Κύπρος θα σωθεί. Διαφορετικά, ας έτοιμαζώμεθα για νέες εθνικές δοκιμασίες...
«Ο ΣΤΑΥΡΟΣ»ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2011
http://aktines.blogspot.com/2011/04/blog-post_28.html

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ, μαζί το 2013 στην Τσεχία


Όπως αναφέρουν τα μέσα ενημέρωσης του Βελιγραδίου «οι ηγέτες των χριστιανικών Εκκλησιών Ανατολής και Δύσης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄θα συναντηθούν στην Τσεχική Δημοκρατία το 2013».(Carigradski patrijarh i papa zajedno 2013. godine) Το 2013 είναι η 1150 επέτειος της άφιξης των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στη Μοραβία. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Πάπας αλλά και άλλοι Ορθόδοξοι ηγέτες θα έρθουν στην Τσεχική περιοχή Mikulčice (τόπος αναπαύσεως του Αγίου Μεθοδίου), στα σύνορα της Δημοκρατίας της Τσεχίας, Σλοβακίας και Αυστρίας.
Η ημερομηνία της τελετής δεν έχει ακόμη πλήρως καθοριστεί. Υπάρχουν δύο προτάσεις – 23 Μαίου και 5 Ιουλίου του 2013. Την πρώτη ημερομηνία θεωρεί καταλληλότερη η Κωνσταντινούπολη, η άλλη είναι κατάλληλη, επειδή πρόκειται για την «Ημέρα Κυρίλλου και Μεθοδίου», που γιορτάζεται στην Τσεχική Δημοκρατία ως κρατική γιορτή.
http://aktines.blogspot.com/2011/04/2013_27.html

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ ΠΡΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΚΑΝΑΛΙ ΣΚΑΪ

Προς
Εφημερίδα «Η Καθημερινή»

Κύριε Διευθυντά,
Τη Μ. Παρασκευή και το Μ. Σάββατο που οι Χριστιανοί σ’ όλον τον κόσμο και εμείς στην Ελλάδα ιδιαίτερα, εκ παραδόσεως, ζούμε πολύ έντονα το κορυφαίο για την πίστη μας γεγονός της Σταυρώσεως και της Αναστάσεως με τις εκκλησίες να γεμίζουν από πιστούς, ο τηλεοπτικός σταθμός Σκάι προέβαλε μια ξένη σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Τα μυστικά του Σταυρού». Σ΄ένα επεισόδιο της σειράς που παρακολούθησα το βράδυ της Μ. Παρασκευής πληροφορήθηκα ότι ο Χριστός δεν
αναστήθηκε, ότι ήταν παντρεμένος με τη Μαρία τη Μαγδαληνή και είχε και παιδί μαζί της ! Ως επιστήμονας κάθισα να δω και να καταλάβω από πού προκύπτουν τέτοια βαρύγδουπα, σοβαρά, ανατρεπτικά (και προκλητικά για εκατομμύρια Χριστιανούς) συμπεράσματα. Με κατάπληξη έως καταπληξία (σοκ), λοιπόν, άκουσα έναν Εβραίο αρχαιολόγο να εξηγεί ότι από μια επιγραφή με το όνομα ενός Ιησού σ’ έναν τάφο (που δεν έχει σχέση με τον ιερό τάφο ! ) και μιας Μαριάμ από τον ίδιο τάφο και από έρευνα σε οστά (από οστεοφυλάκια) των οποίων εξετάσθηκε το DNA προέκυψε ότι τα οστά χρονολογούνται την περίοδο που έζησε ο Χριστός άρα –κατά το ντοκιμαντέρ– ο τάφος ήταν του Ιησού Χριστού και επειδή δεν εμφανίζουν συγγένεια αίματος με τα άλλα γυναικεία οστά που βρέθηκαν στον ίδιο τάφο, άρα – κατά το ντοκιμαντέρ– τα οστά αυτά ανήκαν στη Μαρία τη Μαγδαληνή, που προφανώς ήταν σύζυγός του ! Συμπέρασμα και μήνυμα : ο Χριστός δεν αναστήθηκε (αφού βρέθηκαν τα οστά ενός Ιησού στον υποτιθέμενο τάφο του). Ο Χριστός δεν ήταν άγαμος και υιός Θεού (αφού παντρεύτηκε κι έκανε έρωτα με μια γυναίκα, από την οποία είχε και παιδί). Δεν ήταν (ελέχθη καθαρά στο φιλμ) παρά ένας αιρετικόςΙουδαίος δάσκαλος της σειράς με κάποιους μαθητές, οι οποίοι μετά τον θάνατό του (μολονότι ψαράδες και αγράμματοι…) διέσπειραν ψέματα περί αναστάσεως και θαυμάτων και διάφορα άλλα και μέσα από αυτή την προπαγάνδα γέννησαν τη χριστιανική θρησκεία και τον Χριστιανισμό. Τόσο απλά !
Με αυτές, λοιπόν, τις ατεκμηρίωτες εικασίες και με αυτά τα παιδαριώδη επιχερήματα οδηγήθηκαν σε συμπεράσματα που εμφανίζονται ως προϊόν επιστημονικής έρευνας : από το συνηθισμένο όνομα ενός Ιησού ταύτισαν αυτόν τον Ιησού με τον Ιησού Χριστό του Ευαγγελίου και τον τάφο του με τον τάφο του Χριστού, βρήκαν και τη γυναίκα του που ήταν δήθεν η Μαρία η Μαγδαληνή, που από κάποιες απόκρυφες μυθιστορηματικές ιστορίες έμαθαν ότι την φιλούσε στο στόμα (επαναλαμβάνεται στο φιλμ !) και βγήκε στη μέση και ένα παιδί από το πουθενά. Και για να πάρει το ντοκιμαντέρ επιστημονικό χαρακτήρα επιστρατεύεται η έρευνα του DNA, για να δείξει ότι τα οστά της άγνωστης αυτής γυναίκας δεν είχαν συγγενική σχέση με τον Ιησού, άρα ήταν σύζυγός του. Κι όλα αυτά με προκλητική μονομέρεια, χωρίς να υπάρχει κανένας αντίλογος από ειδικούς επιστήμονες και χωρίς καμία αναφορά στα Ευαγγέλια. Κανένα απόσπασμα από τόσα ντοκιμαντέρ σχετικά με το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού και τον αντίλογο της χριστιανικής θεολογίας (ορθόδοξης, καθολικής, προτεσταντικής) για ένα τόσο μεγάλο θέμα.

Όποιος από τους υπεύθυνους του τηλεοπτικού προγράμματος του Σκάι –ενός σοβαρού τηλεοπτικού σταθμού του οποίου παρακολουθώ τα δελτία ειδήσεων και τις ενημερωτικές εκπομπές– έκανε αυτή την επιλογή, χωρίς να το επιδιώκει σκοπίμως, πρέπει να γνωρίζει ότι προκάλεσε πολλούς τηλεθεατές του σταθμού (όχι μόνο τους θρησκεύοντες) και ότι το θέμα σχολιάστηκε πολύ. Στο πνεύμα αυτό γράφονται οι γραμμές αυτές όχι ως επίκριση αλλά ως συμβολή σ’ έναν προβληματισμό που πρέπει να υπάρχει για τόσο σημαντικές τηλεοπτικές επιλογές.

Με εκτίμηση
Καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης
http://exagorefsis.blogspot.com/2011/04/blog-post_500.html#more

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ

του πρωτοπρεσβ. π. Βασίλειου Βολουδάκη

Από την πρώτη στιγμή που εντάθηκαν οι συζητήσεις για τις μεταμοσχεύσεις, πριν από μια εικοσαετία, ήμουν, από βαθειά μέσα μου, αρνητικός σ’ αυτές.
Προτού καν προβληματισθώ, συνδυάζοντας λογικά, θεολογικά και ιατρικά επιχειρήματα, η ιδέα των μεταμοσχεύσεων δεν μπορούσε να αναπαύση ούτε το νου ούτε την καρδιά μου. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν θέλησα μέχρι σήμερα να εκθέσω τους προβληματισμούς μου. Ήθελα να βεβαιωθώ ότι η τοποθέτησή μου δεν στηρίζεται σε μια ψυχολογική μου παρόρμηση ούτε ότι τροφοδοτείται από την αρνητική μου προδιάθεση.
Αρκέσθηκα μόνο να προλογίσω το 1995 το αξιόλογο βιβλίο του γιατρού κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη «Μεταμοσχεύσεις: Λύση ή πρόβλημα;», που εκδώσαμε στις Εκδόσεις “ΥΠΑΚΟΗ” (δυστυχώς δεν έχει γίνει, όσο θα έπρεπε, γνωστό), και εκεί ετόνισα, μεταξύ των άλλων, ότι το θέμα είναι πρωτίστως θεολογικό, αφού η κατασκευή του ανθρωπίνου σώματος έγινε από τον Θεό και όχι από τους ιατρούς. Παρέθεσα δε και στο πτερύγιο του εξωφύλλου σχετικά λόγια αγίων για να δείξω ότι το θέμα δεν πρέπει να αντιμετωπισθή με επιπολαιότητα ούτε με ρομαντισμούς αφού είναι θέμα υπάρξεως και όχι μόνο θέμα σαρκός. Έκτοτε εσιώπησα.

Επανέρχομαι σήμερα και λόγω του Πάσχα, όπου και ο λόγος για την Ανάσταση των σωμάτων μας, αλλά και γιατί έχει εξαγγελθεί μια νομοθετική ρύθμιση που θα επιβάλη –αν ψηφισθή– την υποχρεωτική κατάσχεση των σωμάτων (σωμάτων, όχι πτωμάτων, αφού τα πτώματα είναι άχρηστα για μεταμόσχευση)(!) για μεταμόσχευση, παρεκτός εκείνων των ανθρώπων που θα έχουν εγγράφως δηλώσει ότι δεν επιθυμούν να είναι δωρητές σώματος!
* * *
Παρακολουθώ όλα αυτά τα χρόνια τους υπερμάχους των μεταμοσχεύσεων, το τι λένε και το τι γράφουν, γιατί είμαι πολύ θετικός στην τεχνολογία και στην πραγματική επιστημονική πρόοδο, επειδή πιστεύω ότι η αληθινή επιστήμη είναι ο πιό αυθεντικός σαλπιγκτής του Δημιουργού Θεού.
Παρακολουθώ, επίσης, και τα όσα ανακοινώνει η Επιτροπή Βιοηθικής της Ι. Συνόδου της Εκκλησίας μας, αλλά και βιβλία σχετικά με το θέμα που κατά καιρούς, όπως και στις μέρες μας, κυκλοφορούνται.
Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, δεν μπόρεσα να βρω ούτε ένα σοβαρό θεολογικό επιχείρημα μέσα από τα λόγια ή τα γραπτά των υπερμάχων των μεταμοσχεύσεων. Αυτό που βλέπω να κυριαρχή είναι ένα συναισθηματικό ξεχείλισμα που αρχίζει ή καταλήγει με την φράση: «Οι μεταμοσχεύσεις είναι υπέρτατη έκφραση αγάπης θυσίας και προσφοράς»!
Αλήθεια, πως μπορεί κανείς να υπερασπισθή αυτή την φράση, εφ’ όσον η αγάπη, η θυσία και η προσφορά γίνονται από ένα άνθρωπον νεκρόν; Είναι δυνατόν να θεωρηθή πράξη αγάπης, θυσίας και προσφοράς η περιουσία που κληροδοτεί ένας άνθρωπος σε άλλους, όχι ως δωρεά εν ζωή, αλλά με την Διαθήκη του, όταν είναι ήδη νεκρός; Θα μπορούσε, δηλαδή, να πάρη τα χρήματα ή την περιουσία του μαζί του;
Η πράξη του, βεβαίως, είναι πράξη συνέσεως, εφ’ όσον αφήση την περιουσία του εκεί, που υπάρχει ανάγκη, ενώ αν την κληροδοτήση σε πρόσωπα ακατάλληλα ή και σε ζώα(!), τότε προσθέτει στον εαυτό του επί πλέον αμαρτίες.
Η δωρεά του σώματος θα ήταν όντως έκφραση αγάπης, θυσίας και προσφοράς αν ο δωρητής προσηύχετο στον Θεό να του αφαιρέση σύντομα την ζωή ώστε να δωρήση τα μέλη του σε άλλους ανθρώπους. Έχει, όμως, παρουσιασθεί ποτέ ένας τέτοιος δωρητής σώματος; Όχι βέβαια!
Το αντίθετο συνεχώς παρουσιάζεται, χωρίς να μας ανατριχιάζει από το φαινόμενο: Δέονται οι ασθενείς που ζητούν μόσχευμα και παρακαλούν θερμά τον Θεό να ανταποκριθή σύντομα στο αίτημά τους! Δηλαδή ζητούν από τον Θεό να μήν αργήση να επιφέρη τον θάνατο στους συνανθρώπους τους, ώστε αυτοί σύντομα να λάβουν το μόσχευμα για να ζήσουν! Άραγε η προσφορά των δοτών αναγνωρίζεται ανάλογα με το μέγεθος της ενοχής αυτών που ευχήθηκαν τον θάνατό τους;
Το μόνο που θα μπορούσε να θεωρηθή ως έκφραση αγάπης, προσφοράς και θυσίας για τον συνάνθρωπο είναι η δωρεά εν ζωή του νεφρού ή των ματιών, εφ’ όσον ο δωρητής των οργάνων αυτών τα στερείται και συνεχίζει τη ζωή του με ελλιπή όργανα. Υποφέρει για τον συνάνθρωπο.
Καί αυτή, όμως, η όντως προσφορά και θυσία δεν είναι απλή υπόθεση, γιατί δεν γνωρίζει ο άνθρωπος «τι τέξεται η επιούσα». Δεν γνωρίζει ο εν ζωή δότης αν και αύριο θα έχη την ψυχική δύναμη να βαστάση αυτήν την θυσία ή αν θα γογγύση εναντίον του Θεού ή και το εάν αυτοκτονήση ακόμη επειδή δεν αντέχει πλέον να ζήση με τις επιπτώσεις όπου έχουν επέλθει σ’ αυτόν λόγω της προσφοράς των οργάνων του. Γι’ αυτό η θυσία αυτή πρέπει να γίνεται μόνο αν δοθή ευλογία από υπεύθυνο Πνευματικό.
Το πνεύμα του Ιερού Ευαγγελίου αλλά και το γράμμα Του μας διδάσκει ότι πρέπει να θυσιάζουμε, όχι μόνο το σώμα μας, αλλά και την ψυχή μας ακόμη –όπως ο άγιος Απόστολος Παύλος– υπέρ των αδελφών μας και όχι να θυσιάζουμε τους αδελφούς μας για χάρη μας!
* * *
Από εδώ και πέρα πρέπει να αρχίση μια πολύ σοβαρή και βαθειά συζήτηση του θέματος και όχι μια συζήτηση όπως υποδεικνύεται στο βιβλίο του ιατρού H.Tristram Engelhardt, JR. «Τα Θεμελια της Βιοηθικής», με την ένδειξη: «Μια Χριστιανική Θεώρηση», το οποίο βιβλίο λανσάρει έναν ιδιότυπο Χριστιανισμό εναρμονιζόμενον με τις σύγχρονες αήθεις επεκτάσεις της ιατρικής και, φυσικά, εκφράζει τους υπερμάχους των μεταμοσχεύσεων.
Η σκέψη μας, ως μαθητών της Εκκλησίας, μας οδηγεί να διερωτηθούμε με αφορμή το πρόβλημα «μεταμοσχεύσεις»:

1. Η Ανάσταση των Σωμάτων
Θα γίνη Ανάσταση των σωμάτων μας ή μόνο της ψυχής μας; Η Αγία Γραφή ομιλεί για Ανάσταση νεκρών και η ψυχή είναι αθάνατη. Νεκρά είναι τα σώματα όταν χωρίζονται από την ψυχή. Άρα πρόκειται να γίνη Ανάσταση των σωμάτων.
Παρ’ ότι, όμως, τα σώματα, μετά τον χωρισμό τους από την ψυχή είναι νεκρά, δεν παύουν να είναι Ναός του Αγίου Πνεύματος και γι’ αυτό, «όστις τον ναόν τούτον φθείρει, φθερεί τούτον ο Θεός». Με αυτό, λοιπόν, προϋποτιθέμενο, έχουμε, άραγε, εξουσία να διαθέτουμε τα μέλη του σώματός μας όπου εμείς θέλουμε, αγνοώντας ότι αυτά είναι μερη του Ναού του Θεού και όχι υπό την εξουσία μας; Άν «ο ανήρ του ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει αλλ’ η γυνή» και αντιστρόφως, πως αβασάνιστα θεωρούμε τους εαυτούς μας ιδιοκτήτες των σωμάτων μας ώστε να τα διαθέτουμε ως περιουσιακά μας στοιχεία;

● Γνωρίζοντας ότι θα υπάρξη Ανάσταση σωμάτων, Ανάσταση όχι μόνο ζωής αλλά και Ανάσταση Κρίσεως, πως συζητούμε για τα μέλη και τα όργανα του σώματός μας σάν να είναι απλά ανταλλακτικά ενός κρεάτινου ρομπότ;

● Τα τραύματα στις παλάμες, στα πόδια και στην πλευρά του Χριστού, από τα καρφιά και την λόγχη των σταυρωτών Του, που έμειναν και μετά την Ανάστασή Του, δεν αποδεικνύουν ότι η απολογία μας θα γίνη και για τα μέλη του σώματός μας;

● Το «κατ’ εικόνα» που ελάβαμε από τον Θεό ως άνθρωποι υπάρχει μόνο στην ψυχή μας ή και στο σώμα μας; Η Εκκλησία μας λέγει ότι υπάρχει και στο σώμα μας και γι’ αυτό κατά την νεκρώσιμη Ακολουθία ψάλλουμε «...και είδον εν τοις τάφοις κειμένην την κατ’ εικόνα Θεού πλασθείσαν ημίν ωραιότητα, άμορφον, άδοξον μή έχουσαν είδος...». Στον τάφο κείται το σώμα, όχι η ψυχή.

● Ποιά ακριβώς μέλη ή όργανα του ανθρωπίνου σώματος θεωρούνται σπουδαία και ποιά μικροτέρας αξίας; Ποιά όργανα θα Αναστηθούν κατά την Ανάσταση των σωμάτων και ποιά όχι, ώστε να γνωρίζουμε ποιά επιτρέπεται να είναι κοινόχρηστα και ποιά όχι; Διερωτηθήκαμε για όλα αυτά;
Είναι, λοιπόν, άραγε, παρωνυχίς το θέμα των μεταμοσχεύσεων, ώστε να το αποφασίσουν κάποιοι –όσο σπουδαίοι κι αν είναι και όσα αξιώματα και αν έχουν– χωρίς να προηγηθή εκτεταμένη θεολογική συζήτηση και χωρίς να κληθή επισήμως από την Εκκλησία κλήρος και λαός για να καταθέση την μαρτυρία του;
Επειδή δεν έχει προκληθεί από την Εκκλησία ευρύτατος διάλογος αλλά θεωρείται το θέμα λήξαν και αποδεκτή η πρακτική των μεταμοσχεύσεων, η πολιτική θρασύτητα έφθασε στο αποκορύφωμά της και ζητεί με τη νομοθετική ρύθμιση που προαναφέραμε, να θεωρούνται όλοι οι πολίτες της Ελλάδος υποχρεωτικοί δότες, εκτός και αν δηλώσουν εγγράφως ότι το αρνούνται!*

2. Πόσες φορές πεθαίνει ο άνθρωπος;
Υπάρχουν πολλοί ή ένας οριστικός και αμετάκλητος θάνατος του ανθρώπου, όπως μας ορίζει σαφώς ο άγιος Απόστολος Παύλος: «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο, κρίσις». Πως μπορούμε να δικαιολογήσουμε δύο θανάτους, εγκεφαλικό και καρδιακό, με τα λόγια αυτά του αγ. Αποστόλου Παύλου αλλά και με την σαφή διακήρυξη της ιατρικής ότι το πρώτο όργανο που σχηματίζεται στον άνθρωπο και το τελευταίο που παύει να λειτουργή είναι η καρδιά και όχι ο εγκέφαλος;
Τα λεκτικά κόλπα που χρησιμοποιούν οι υπέρμαχοι των μεταμοσχεύσεων για να αρνηθούν ότι είναι φόνος το να θεωρήσουμε τον εγκεφαλικό θάνατο ως οριστικό θάνατο του ανθρώπου, είναι απλά κόλπα χωρίς αντίκρυσμα, τουλάχιστον για μας τους χριστιανούς, που γνωρίζουμε ότι η ζωή του ανθρώπου αλλά και ο θάνατος είναι μυστήρια, τα οποία ούτε εξιχνιάζονται ούτε ανακαλύπτονται από τους επιστήμονες αλλά αποκαλύπτονται στους αγίους.
Συνεπώς, δεν γνωρίζουμε εμείς ποιοί και πόσοι διάλογοι γίνονται μεταξύ του Θεού και του “εγκεφαλικά νεκρού” ανθρώπου και γι’ αυτό είναι θράσος και ασέβεια και φόνος το να επεμβούμε βιαίως και να διακόψουμε αυτούς τους διαλόγους, ισχυριζόμενοι ότι ο άνθρωπος είναι οριστικά νεκρός.
Είναι άξιο μεγάλης προσοχής το περιστατικό που περιγράφουν οι Πράξεις των Αγίων Αποστόλων (κεφ.20, 10) περί του νεανία Ευτύχου που έπεσε από το «τρίστεγον» (τρίτον όροφον) ενώ είχε αποκοιμηθή βαθειά, ακούγοντας το κήρυγμα του Απόστόλου Παύλου.
Η διατύπωση του ιερού Κειμένου μας πληροφορεί ότι ο Εύτυχος από το πέσιμό του «ήρθη νεκρός» (δηλ. τον σήκωσαν νεκρό) και όχι «ωσεί νεκρός», όπως σημειώνεται σε άλλα εδάφια της Αγίας Γραφής (Πρβλ. Ματθ. 28,14 , Μαρκ. 9,26).
Τον σήκωσαν νεκρόν και, όμως, όταν έπεσε επάνω του οΑπόστολος Παύλος και τον πήρε στην αγκαλιά του, είδε με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος –και όχι κάνοντας ιατρική εξέταση – ότι η ψυχή του ανθρώπου βρισκόταν ακόμη εντός αυτού! Αυτό μαρτυρεί ότι και μετά τον οριστικό θάνατο του ανθρώπου η ψυχή δεν αναχωρεί ευθύς αμέσως από το σώμα, πόσο μάλλον ευρίσκεται η ψυχή εντός του ανθρώπου όταν ακόμη δεν έχει αποθάνει αλλά είναι απλώς –όπως λέγεται– “εγκεφαλικά νεκρός”!

3. Ποιά η σχέση της καρδιάς με την ψυχή;
Τι γνωρίζουμε για την καρδιά του ανθρώπου; Ποιά η σχέση του οργάνου με την ψυχή του ανθρώπου; Πρόκειται για μια απλή αντλία που κυκλοφορεί το αίμα σε όλο το σώμα ή για την έδρα της ψυχής, η οποία ψυχή χρησιμοποιεί την καρδιά ως κατοικητήριο, χωρίς, βεβαίως, να περιορίζεται σ’ αυτήν αλλά και εκτείνεται σε όλο το σώμα;
Αυτά ακριβώς μας τα διδάσκει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος και, συγχρόνως, μας εξηγεί ότι οι διδαχές των αγίων Μακαρίου και Γρηγορίου Νύσσης για το θέμα αυτό δεν διίστανται:
«Του γαρ μεγάλου Μακαρίου τη της χάριτος ενεργεία διδαχθέντος και ημάς διδάσκοντος είναι τον νουν εν τή καρδία και τους λογισμούς πάντας της ψυχής, ως εν οργάνω, του δε Νύσσης μή είναι εντός του σώματος τούτον, ως ασώματον, ημείς εις εν τα δοκούντα διαφέρειν ταύτα συνάγοντες αμφότερα και μη εναντίως έχοντα δεικνύντες, ει και μη ένδον εστί, φαμεν, κατά τον Νύσσης Γρηγόριον ως ασώματος ο νους, αλλά και εντός εστιν, αλλ’ ουκ εκτός του σώματος, ως συνημμενος τούτω και πρώτω σαρκικώ οργάνω τή καρδία χρώμενος αφράστως κατά τον μεγαν Μακάριον» (Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, Λόγος 2).
Μια καρδιά που μεταμοσχεύεται σε έναν άλλο άνθρωπο, θεωρουμένη απλώς σαν μια αντλία, που στον ένα άνθρωπο είναι άχρηστη και στον άλλον χρήσιμη, είναι η καρδιά όπως την θεωρεί ένας χωρίς Θεό άνθρωπος, που πιστεύει πως όλες οι λειτουργίες του ανθρώπου γίνονται μόνον μέσω κυττάρων, ιστών, νευρώνων, χημικών ουσιών και ηλεκτρικής ενεργείας. Δεν είναι η καρδιά που γνωρίζει η Εκκλησία μας και οι χριστιανοί Της! Συνεπώς, χωρίς Θεό, μια τέτοια μεταμόσχευση επιτρέπεται.

4. Καρδιά και κληρονομικότητα
Για ένα, όμως, χριστιανό, η μεταμόσχευση της καρδιάς δεν επιτρέπεται, αφού σ’ αυτήν, όπως εξ άλλου και σε κάθε κύτταρο είναι καταγεγραμμενη η λειτουργία και η συμπεριφορά της ψυχής του ανθρώπου.
Αυτό δεν προκύπτει μόνο από τα άφθονα Αγιογραφικά χωρία, «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός», «μακάριοι οι καθαροί τή καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται», «εκ γάρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί». Ο Χριστός πλειστάκις ετόνισε τη σχέση σώματος και ψυχής, αποσαφηνίζοντας ότι ο νους, που είναι ο οφθαλμός της ψυχής έχει έδρα την καρδιά και όχι τον εγκέφαλο! Ο εγκέφαλος είναι το κομπιούτερ, ο χρήστης είναι η ψυχή που έχει έδρα και ορμητήριο την καρδιά.
Θα ήταν χρήσιμο να προβληματισθούν εκείνοι που χρησιμοποιούν παραδείγματα τάχα μεταμοσχεύσεων που έκαναν άγιοι (και βεβαίως οι άγιοι δεν χρησιμοποίησαν ιατρική μέθοδο αλλά την Χάρη του Θεού για τους ειδικούς λόγους που είχε ο Θεός) και να μας ειπούν πως εξηγούν την καταγραφή του ονόματος του Χριστού στην καρδιά του αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, την οποία σεβάσθηκαν και δεν την έφαγαν τα θηρία που καταβρόχθησαν το άγιο σώμα του; Και, βεβαίως, αυτό το γεγονός (το οποίο είναι καταγεγραμμενο σε αρχαίον κώδικα του Βατικανού και το μνημονεύει ο άγιος Νικόδημος) δεν συνηγορεί υπέρ των μεταμοσχεύσεων.
Το ότι η καρδιά καταγράφει την λειτουργία της ψυχής μαρτυρείται πλέον και από την εμπειρία που έχουν όσοι έλαβαν με μεταμόσχευση καρδιά άλλου ανθρώπου. Οι άνθρωποι αυτοί αρχίζουν να έχουν τις ροπές και τις προτιμήσεις του νεκρού δότη. Αυτό συμβαίνει γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν χρησιμοποιούν το αυτεξούσιον τους για να οδηγήσουν την ψυχή τους σύμφωνα με το θέλημα του Θεού αλλά ζουν και κινούνται όπου τους οδηγούν οι ροπές τους, στις “αυλακιές” που έχουν χαραχθεί μέσω της κληρονομικότητος των γονέων και των προγόνων τους, η οποία κληρονομικότητα μεταδίδεται αποκλειστικά μέσω του σώματος, που λαμβάνουν από τους γονείς και όχι μέσω της ψυχής που ο Θεός δίδει στον κάθε άνθρωπο αμεταχείριστη και ακληρονόμητη «εξ άκρας συλλήψεώς» του.
Η ψυχή, δηλαδή, ενεργεί στους περισσότερους ανθρώπους κινουμενη από τις ροπές που έχουν χαραχθεί στο σώμα τους και όχι από τις οδηγίες του Θεού. Στήν περίπτωση του λήπτη καρδιάς ενεργούν ως κληρονομικότητα και ροπές, οι καταγραφές της καρδιάς του δότη!
 * * *
 Υπάρχουν και άλλα πολλά ερωτήματα τα οποία πρέπει να τεθούν προς συζήτηση. Εκείνο, όμως, που απαιτείται πρωτίστως και κυρίως είναι το να μη άγεται και φέρεται το Εκκλησιαστικό Σώμα από τις ποικίλες σκοπιμότητες που υλοποιούνται πάντοτε μέσω πολιτικών αποφάσεων και νομοθετικών ρυθμίσεων για να αποκτήσουν νομιμοφάνεια.
Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι η υπερτάτη Αλήθεια για τον Θεό, τον άνθρωπο και την κτίση ευρίσκεται εμφανώς ή συσκιασμενη μόνο στην αποκαλυφθείσα Θεολογία και όχι στις επιστήμες του κόσμου τούτου και, ιδίως του σημερινού. Είναι τυχαίο, άραγε, ότι όλοι οι μεγάλοι Φωστήρες της Εκκλησία μας ήσαν κάτοχοι πολλών επιστημών, μη εμπιστευόμενοι την μυωπική όραση των χωρίς Θεό επιστημόνων;
Δεν πρέπει να παραβλέψουμε, επίσης, ότι ανεξαρίθμητοι χριστιανοί επιστήμονες μεγάλης αξίας και φήμης έχουν αντιταχθεί στο θέμα των μεταμοσχεύσεων και διερωτώμεθα: Γιατί η Σεπτή Ιεραρχία μας πρέπει να ακολουθή στο θέμα αυτό τη μερίδα των ιατρών που εκφράζουν – μήπως τυχαίο; – την κρατούσα Πολιτική βούληση;
Θεωρούμε ως ευλογία του Θεού το ότι η Ελλάδα είναι ουραγός σε αριθμό δοτών, παρά τις μέχρι χθές Αρχιεπισκοπικές και Επισκοπικές εκκλήσεις. Αποδεικνύεται ότι λαός του Θεού ακούει τους Ποιμένες που είναι δίπλα του και γι’ αυτό, η ευθύνη ημών των πρεσβυτέρων είναι τεράστια!

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Μάϊος 2011
Αριθμ. Τεύχους 117
http://apotixisi.blogspot.com/

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Θέλουν Πανθρησκεία και ανατρέπουν τους πάντες στη Μεσόγειο!

Επιδιώκουν να επιτύχουν την παγκόσμια διακυβέρνηση, μέσω συνεχών «ομογενοποιήσεων» σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη και μέσω της πανθρησκείας, με τη δημιουργία τη Μεσογειακής Ένωσης (στα πρότυπα της ΕΕ) και πρωτεύουσά της, την Ιερουσαλήμ!

Το ντόμινο των εξεγέρσεων που εξαπλώνεται (φαινομενικά ανεξέλεγκτο) στη γεωπολιτική μας γειτονιά, δεν είναι τόσο αθώο ή αυθόρμητο, όσο αρχικά φαίνεται με την πρώτη ματιά. Όσο κι αν το αρνούνται κάποιοι, έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τις υποκινούμενες «πορτοκαλί» επαναστάσεις, που πριν από καιρό άλλαξαν το γεωπολιτικό χάρτη στον Καύκασο.
Αλλά εδώ, υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά, ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι, με ό,τι πιο ευαίσθητο για τον άνθρωπο: τη θρησκεία, τη μεταφυσική του αγωνία, την ίδια του την υπόσταση. Κι εδώ, μπαίνει η πανθρησκεία, η ένωση όλων των μονοθεϊστικών θρησκειών, σε μία. Χριστιανισμός, Ισλάμ, Ιουδαϊσμός…
Με πρωτεύουσα, ή αν θέλετε, επίκεντρο, την Ιερουσαλήμ! Μια εξέλιξη, που κάποιοι ισχυρίζονται ότι θα σημάνει την παγκόσμια θρησκευτική ειρήνη!

Θέλουν τον (οικονομικό) έλεγχο…
Κάποιοι επέλεξαν την ευαίσθητη Μέση Ανατολή και τα μουσουλμανικά κράτη της Βόρειας Αφρικής, για το νέο γεωπολιτικό παίγνιο, που θα βοηθήσει τους κερδοσκόπους να ανοίξουν τις αγορές τους, να επιτύχουν το μεγαλύτερο δυνατό πληθυσμιακό έλεγχο, το μεγαλύτερο δυνατό έλεγχο των αγορών και κυρίως, των ενεργειακών πηγών.
Φυσικά, κάποια παιχνίδια δεν βγαίνουν αμέσως. Η απόπειρα αποσταθεροποίησης του Ιράν, χώρας με δημοκρατικές δομές και λειτουργία, όπου οι θρησκευτικές μειονότητες απολαμβάνουν ελευθερίας και προστασίας, αποτυγχάνει για άλλη μια φορά. Ο κόσμος εκεί είναι ευχαριστημένος και δεν έχει καμία διάθεση να ακολουθήσει τα κελεύσματα των ανθρώπων που κινούν τα νήματα των παγκόσμιων εξελίξεων, από το παρασκήνιο.

Προβλήματα στην εφαρμογή…
Την ίδια ώρα στη Λιβύη, ο Καντάφι βλέποντας ότι χάνει τα πάντα, «δίνει τα ρέστα του», στη λογική του «εγώ ή αυτοί» και δεν διστάζει να χύσει πολύ, πάρα πολύ αίμα, ώστε να κερδίσει χρόνο και να πατάξει την εξέγερση, τη νίκη της οποίας όμως δύσκολα θα αποτρέψει. Εδώ, αποκαλύπτεται και ο ρόλος της Δύσης.
Η Σοσιαλιστική Διεθνής, ένα εξουσιαστικό κλαμπ συνάθροισης κατ’ επίφαση σοσιαλιστών, φυλλοροεί, καθώς οι διεφθαρμένοι τύραννοι που συμμετέχουν σε αυτό ανατρέπονται κατόπιν λαϊκών και μαζικών εξεγέρσεων, με αποτέλεσμα να δημιουργείται κακή εικόνα (η οποία πλήττει και τον Έλληνα πρωθυπουργό και Πρόεδρο της Διεθνούς, Γιώργο Παπανδρέου).
Ήδη, υπάρχουν φόβοι και για εξεγέρσεις αλλού, καθώς με τις εξεγέρσεις να μαίνονται στο Μπαχρέιν, στην Αλγερία και στην Υεμένη, το Ιράκ σε καθεστώς μόνιμης έντασης (μεταξύ σουνιτών και σιιτών) και τις συγκρούσεις στο Αφγανιστάν να βρίσκονται σε εξέλιξη, υπάρχουν φοβίες για το τι μέλλει γενέσθαι στην Ιορδανία και στη Συρία.
Ο μεγάλος φόβος όμως της Δύσης, την ώρα μάλιστα που λόγω των γεγονότων η τιμή του πετρελαίου εκτινάσσεται, είναι η Σαουδική Αραβία, η οποία έσπευσε να στηρίξει τη μοναρχία του Μπαχρέιν, ανησυχώντας την ίδια ώρα για τα νώτα της: στο δυτικό τμήμα της μεγάλης αυτής χώρας, κατοικούν ανήσυχοι σιίτες, που δεν βλέπουν με καλό μάτι τη σουνιτική μοναρχία. Τα ίδια και στο Μπαχρέιν, όπου η σουνιτική δυναστεία έχει να κάνει με σιίτες στην πλειοψηφία τους κατοίκους.

Κάποιοι όμως στο μεταξύ, μας δουλεύουν «ψιλό γαζί».
Ο Μανουέλ Μπαρόζο, Πρόεδρος της άνευ δημοκρατικής νομιμοποίησης Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υποτιμώντας τη νοημοσύνη όλων, είπε ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να παραμένει θεατής των εξελίξεων (λες και δεν μετέχει!) και πρόσθεσε πως αυτή είναι μια ιστορική στιγμή και «πρέπει να είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας». Φυσικά, το επιθυμούν άλλωστε οι «πάτρωνές» του, οι σιωνιστές κερδοσκόποι!

Το σχέδιο
Που το πάνε: θέλουν να εγκαταστήσουν νέες ελεγχόμενες κυβερνήσεις, από τη Συρία ως και το Μαρόκο, σε μια Μεσογειακή Ένωση, που θα μπορέσει να στεγάσει όλους αυτούς, στο μαλακό υπογάστριο της ΕΕ, που δεν μπορούν για ευνόητους λόγους, να ενταχθούν στην ευρωπαϊκή οικογένεια.
Στην Μεσογειακή Ένωση, θα ενταχθούν όλοι οι ασιατικοί & αφρικανικοί λαοί της λεκάνης της Μεσογείου. Μιλάμε για την πρώτη φάση της ομογενοποίησης… Θυμηθείτε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται: η Ελλάδα μπήκε στην ΕΕ, λίγα μόλις χρόνια μετά την «αποκατάσταση» της Δημοκρατίας, με προσδοκίες που σε λίγα χρόνια θα κρίνουμε αν επιβεβαιώθηκαν.
Στην Ευρώπη, η ομογενοποίηση έχει προχωρήσει πολύ. Θυμηθείτε εδώ τη δήλωση της Γερμανίδας καγκελάριου Άνγκελας Μέρκελ, για «παγκόσμια οικονομική πολιτική», την άνοιξη του 2010. Η ένωση των μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών, θα βοηθούσε πάρα πολύ τα σχέδιά τους… Οικουμενισμός, αίρεση!
Κάποιοι βιάζονται, θέλουν να δουν το σχέδιο να ολοκληρώνεται μέσα σε ένα χρόνο, το αργότερο μέχρι το καλοκαίρι του 2012. Ήδη, αξιωματούχοι του αμερικανικού Πενταγώνου κόβουν βόλτες στα εξεγερμένα κράτη, συνομιλώντας με άτομα που θα παίξουν ρόλο στη διάδοχη κατάσταση.
Μόλις ηρεμήσουν λοιπόν τα πράγματα και εμπεδωθούν και πάλι η ασφάλεια και η σταθερότητα, θα ακολουθήσει σύνοδος στην ιερή πόλη των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, την Ιερουσαλήμ, που θα ορισθεί και έδρα της Μεσογειακής Ένωσης. Τώρα, το ότι αυτό αποτελεί και αίτημα του Ισραήλ στα διεθνή κέντρα εξουσίας, αυτό είναι μια άλλη υπόθεση…
Η σιωπή του Ισραήλ ενώπιον κατακλυσμικών εξελίξεων, ερμηνεύεται από πολλούς με λανθασμένο τρόπο. Στο Ισραήλ, επιχαίρουν.
Εκεί λοιπόν, στην Ιερουσαλήμ, θα ανεγερθεί ο ναός λατρείας του ενός «αποδεκτού» Θεού, ο τρίτος ναός του Σολομώντος, που ουσιαστικά θα επισφραγίσει τη θρησκευτική ειρήνη.
Κάτι που θα συνεισφέρει στο απρόσκοπτο των εμπορικών συναλλαγών… Θα πρόκειται πάντως, λένε οι Εβραίοι, για τον εντυπωσιακότερο τόπο λατρείας, την έδρα της πανίσχυρης πανθρησκείας, μιας μεγάλης απάτης με στόχο τον έλεγχο των συνειδήσεων. Όμως, είδαμε τα συμπτώματα και δεν αντιδράσαμε. Παραθέτουμε μερικά στοιχεία, που θα σας βοηθήσουν να καταλάβετε τι εννοούμε.


Επίσκεψη-ντροπή, βήμα για την πανθρησκεία
Όσοι ομογενείς έψαχναν τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009 στη Νέα Υόρκη, όπου βρισκόταν για επίσημη επίσκεψη, ματαιοπονούσαν. Αν και ήταν εθνική εορτή, ο αρχιερέας, είχε κάτι «καλύτερο» να κάνει…
Ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης, βρισκόταν στη μεγαλύτερη συναγωγή της Νέας Υόρκης, την περίφημη Park East Synagogue, ενώ την ίδια ώρα, κύκλοι του Φαναρίου ζητούσαν από τους δημοσιογράφους να μη μεταδώσουν την είδηση, κάτι που δυστυχώς έγινε δεκτό.
Η «επίσκεψη» έγινε κατά παράβαση των ιερών κανόνων της Εκκλησίας μας, που απαγορεύουν ΡΗΤΑ σε χριστιανούς να εισέρχονται στους χώρους λατρείας των Ιουδαίων. Υπάρχει μάλιστα και ο 65ος κανών, που προβλέπει τον αποσχηματισμό των ιερέων που εισέρχονται σε συναγωγές… Ο κκ Βαρθολομαίος, στην 15λεπτη ομιλία του, είπε απίθανα πράγματα:
«Όπως και ο διάδοχος του Αγίου Πέτρου, ο αδελφός μας, η αγιότητά του ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος ήταν εδώ πέρυσι, έτσι και εμείς, σαν διάδοχοι του γήινου αδελφού του αγίου Πέτρου, του πρώτου που καλέστηκε απόστολος, του Αγίου Αντρέα, εμπνευσμένοι από την διακαή πεποίθηση πως το πιο επείγον έργο που στέκεται μπροστά σε όλες τις θρησκευτικές κοινότητες είναι η παγκόσμια συνεργασία μας για την προώθηση μεγαλύτερης ανεκτικότητας και κατανόησης ανάμεσα στους ανθρώπους, τις φυλές και τις θρησκείες του πλανήτη μας…
Δεν υπάρχει αμφιβολία στο μυαλό μας πως ένας διαθρησκευτικός διάλογος είναι ευθύνη και υποχρέωση όλων των θρησκευτικών ηγετών της εποχής μας. Διότι δεν έχουμε μόνο κοινά σημεία που μας ενώνουν, όπως οι ιερές γραφές που λατρεύουμε, οι Πατριάρχες και οι Προφήτες που τιμούμε, αλλά έχουμε και κοινά θέματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στον κόσμο…
Είμαστε ενωμένοι με τον Ραβίνο Σνάιερ και συνεχίζουμε να συνεργαζόμαστε με το Ίδρυμα ‘Έκκληση στη Συνείδηση’ για να ενθαρρύνουμε την μεγαλύτερη κατανόηση και ανεκτικότητα ανάμεσα στις θρησκείες… όταν είναι απαραίτητο να λέμε την αλήθεια με αγάπη και να ανακοινώνουμε, όπως έγινε πρώτα στην Βέρνη της Ελβετίας και επαναβεβαιώθηκε στην Ιστανμπούλ, ένα έγκλημα που γίνεται στο όνομα της θρησκείας είναι έγκλημα κατά της θρησκείας. Το χρωστάμε, σαν Εβραίοι και Χριστιανοί, στην κοινή κληρονομιά μας, να μιμηθούμε τον προπάτορα μας Αβραάμ… Ας πιαστούμε από τα χέρια όχι μόνο για να προσευχηθούμε, αλλά και σε ένδειξη αλληλεγγύης».
Όσο για την Κωνσταντινούπολη, αυτή στην ομιλία του ήταν πάντα «Ιστανμπούλ». Σημειώνουμε εδώ και τη δήλωση του Κωνσταντινουπόλεως σε άλλη χρονική στιγμή, ότι προσευχόμαστε στον ίδιο Θεό με τους μουσουλμάνους…
«Ταπεινή μας άποψη είναι ότι, λαμβανομένης υπ' όψιν της φθοροποιού δράσεως των απανταχού Εβραίων και των διαφόρων εβραϊκών οργανώσεων, όπως π.χ. είναι ο Τεκτονισμός, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν έπρεπε να πραγματοποιήσει την επίσκεψη αυτή», έγραψε ο Αιγιαλείας & Καλαβρύτων Αμβρόσιος, στις 13 Νοεμβρίου 2009.
Τι έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, προκειμένου να προστατεύσει τους χριστιανούς της Αντιόχειας, οι οποίοι πίστευαν ότι οι ιουδαίοι λάτρευαν τον ίδιο Θεό και σύχναζαν στις συναγωγές;
Για να δούμε: «πολλοί των μεθ’ ημών τεταγμένων, και τα ημέτερα λεγόντων φρονείν, οι μεν επί την θέαν απαντώσι των ιουδαϊκών εορτών, οι δε και συνεορτάζουσι και των νηστειών κοινωνούσι και τούτο το πονηρόν έθος βούλομαι της Εκκλησίας απελάσαι νυν… Αλλά μη γένοιτο τούτο ειπείν! Ουδείς Ιουδαίος προσκυνεί τον Θεόν».
http://www.elora.gr/portal/orthodoxy/6--/2926-2011-03-01-13-11-24

Παρότρυνση του Γενικού Γραμματέα του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών» για μια κοινή ημερομηνία του Πάσχα


Ο Γενικός Γραμματέας του Παγκοσμίου Συμβουλίου «Εκκλησιών» Olav Fykse Tveit, παρότρυνε φέτος όλους τους Χριστιανούς να συνεχίσουν να «δουλεύουν» για μια κοινή ημερομηνία του Πάσχα . (Christians and churches encouraged to continue working on common date for Easter ) "Σε έναν κόσμο που χωρίζεται από τη φτώχεια και τη βία, είναι σημαντικό να είμαστε ενωμένοι και στις δράσεις και στα λόγια – τόνισε ο Tveit. - Και είμαστε ευχαριστημένοι συνέχισε που “φέτος οι χριστιανοί της Ανατολικής και Δυτικής παράδοσης θα γιορτάσουν την ανάσταση του Κυρίου την ίδια μέρα ".”Αυτό συνέβει πέντε φορές τα τελευταία 10 χρόνια και στο μέλλον θα συμβεί, το 2017 και το 2025”."Ελπίζω ότι κατά την επόμενη δεκαετία, οι Χριστιανοί των διαφορετικών παραδόσεων να συνεργαστούν σε πνεύμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και υπευθυνότητας και να συμφωνήσουν σε μια κοινή ημερομηνία του Πάσχα".
http://aktines.blogspot.com/2011/04/blog-post_5429.html

Eπισκέψεις σχολείων σε Ρωμαιοκαθολικούς ναούς και Οικουμενισμός


Τελευταία έχουν αυξηθεί οι επισκέψεις σχολείων σε Ρωμαιοκαθολικούς ναούς. Οι επισκέψεις πραγματοποιούνται κυρίως στα πλαίσια του μαθήματος των Θρησκευτικών και έχουν εκπαιδευτικό κατά τους οργανωτές χαρακτήρα. Η άποψη όμως των Ρωμαιοκαθολικών είναι ότι: «Γνωρίζουν την άλλη όψη της Εκκλησίας, την λατινόρυθμη παράδοση» «Κι έτσι ενώνεται η Εκκλησία από τη βάση που είναι ο λαός του Θεού, οι Πιστοί, και προπάντων οι Νέοι». Όπως αναφέρει σχετικό δημοσίευμα από την Θεσσαλονίκη :
Πέντε σχολεία επισκέφθηκαν τον καθεδρικό μας Ναό τον Μάρτιο: το Πειραματικό Γυμνάσιο Νεάπολης με 50 μαθητές και το Λύκειο Κυμίνων ( Μάλγαρα) με 48 νέους Β’ Λυκείου. Το ίδιο σχολείο ήρθε και πέρσι. Αρχές Απαριλίου μέσα σε μια εβδομάδα ήρθαν τρία άλλα: το Α΄ Λύκειο Συκεών Θεσσαλονίκης και δύο δημοτικά, το 51ο(Κασσάνδρου) και ένα δημοτικό από τη Βέροια. Σύνολο: 218 νέοι και παιδιά σε δύο μήνες και 10 καθηγητές μέσης εκπαίδευσης και 6 δάσκαλοι πρωτοβάθμιας. Η Παναγία της Αμιάντου Συλλήψεως και της θαυματουργής Μεντάλλιας τους φέρνει κοντά μας όπου ξεναγούνται επί μία ώρα περίπου κάθε σχολική ομάδα και γνωρίζουν λίγο την Τοπική καθολική Εκκλησία. Γνωρίζουν την άλλη όψη της Εκκλησίας, την λατινόρυθμη παράδοση. Τον Μάιο περιμένουμε ακόμη ένα δημοτικό σχολείο από τη Θεσσαλονίκη. Κατ’ ουσίαν πρόκειται για πολιτιστικές εκδηλώσεις γνωριμίας.
Ο αείμνηστος Πάπας Παύλος 6ος της Β΄ Βατικανής Συνόδου (1963-1978) έλεγε ρητά: «Δεν είμαστε ο πολιτισμός, αλλά τον προάγουμε» στην περίφημη πρώτη Εγκύκλιο του «ECCLESIAM SUAM», την Εκκλησία του (1964). Το αυτό κάνουμε και εμείς με παρόμοιες επισκέψεις ανοίγουμε ορίζοντες Πίστεως. Κι έτσι ενώνεται η Εκκλησία από τη βάση που είναι ο λαός του Θεού, οι Πιστοί, και προπάντων οι Νέοι που είναι « το στολίδι της Εκκλησίας» για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του ίδιου του Πάπα.
http://aktines.blogspot.com/2011/04/e_26.html

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΩΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΓΕΡΟΝΤΩΝ
ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ
Ἡ «Ὁμολογία Πίστεως» κατὰ τῆς σύγχρονης παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ὀρθοδοξίας, προκάλεσε ἀμηχανία καὶ σπασμωδικὲς ἐνέργειες στοὺς ἡγετικοὺς κύκλους τοῦ Φαναρίου καὶ τοὺς εντοπίους οἰκουμενιστές. Ἕνα μειονέκτημα τῆς «Ὁμολογίας» εἶναι πὼς δὲν κατονομάζει τοὺς —ἐντὸς τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας— ἡγέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Τοῦτο μπορεῖ νὰ ἔχει κάποιες δικαιολογίες, ὅπως ὅτι αὐτὸ θὰ τὸ ἔκαναν οἱ κατ’ ἐξοχὴν ἁρμόδιοι ἐπίσκοποι, καθόσον μάλιστα ὑπῆρχαν πολλὲς προσδοκίες ὅτι θὰ ὑπέγραφαν τὴν «Ὁμολογία» ἀρκετοί, περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τελικὰ τὴν ὑπέγραψαν.

Ἡ «Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”», ποὺ συμμετεῖχε ἐνεργὰ στὴν προσπάθεια αὐτή, μὲ κείμενά της στὸ Internet ἀπευθύνθηκε στὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ σὲ συγκεκριμένους Μητροπολίτες, ὅπως τὸν Ναυπάκτου, τὸν Πειραιῶς (καὶ προσωπικὰ στὸν Αἰτωλοακαρνανίας), θέτοντάς τους τὸ θέμα:

—Εἶναι ὁ Οἰκουμενισμὸς αἵρεση καὶ μάλιστα παναίρεση, ὅπως τὴν κατονομάζει ὁ σύγχρονος ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς;

—Ἂν εἶναι αἵρεση (καὶ δεδομένου ὅτι ἡ αἵρεση δὲν ἔχει μόνο ἰδεολογία καὶ ὄνομα, ἀλλὰ καὶ ἡγέτες καὶ ὀπαδούς, δὲν εἶναι δηλαδὴ ἄσαρκη,) ρωτούσαμε νὰ μᾶς ποῦν οἱ ἀνωτέρω ἀναφερόμενοι ἐπίσκοποι, ποιοί εἶναι οἱ ἀρχηγοὶ καὶ οἱ ἡγέτες αὐτῆς τῆς αἱρέσεως, διότι, ὡς γνωστόν, εἶναι ὑποχρέωση τῶν ἐπισκόπων νὰ ἀποκαλύπτουν καὶ νὰ κατονομάζουν τοὺς αἱρετικούς, ἀφοῦ ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι καὶ αὐτὸ δίδασκαν νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς, ὥστε νὰ τοὺς γνωρίζουν οἱ πιστοὶ καὶ νὰ μὴ πέφτουν στὰ δίχτυα τους.

Καὶ ὅταν στὶς πρῶτες μας νύξεις ἀρνήθηκαν οἱ ἐπίσκοποι νὰ ἀπαντήσουν ἢ... μετέθεσαν τὶς εὐθύνες στὴν Ἱερὰ Σύνοδο, τοὺς ἐπισημάναμε ὅτι γιὰ πολὺ μικρότερες αἱρέσεις —μερικῶν δεκάδων ὀπαδῶν— κατονομάστηκαν οἱ αἱρέσεις καὶ οἱ αἱρετικοὶ καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ ἀπὸ τὶς ἐπὶ μέρους μητροπολίτες· γιατί δὲν κάνουν τὸ ἴδιο καὶ γιὰ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Ἐφ’ ὅσον, λοιπόν, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος συστοιχεῖται μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ ἀρνεῖται νὰ τὸν κατονομάσει γιὰ τὴν συμμετοχή του στὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦτο πρέπει νὰ κάνουν οἱ ἴδιοι οἱ ὑπογράψαντες τὴν «Ὁμολογία» ἐπίσκοποι, καθόσον μάλιστα διάχυτη εἶναι ἡ ἐντύπωση ἀπὸ τὶς καταγγελίες καὶ τοὺς λόγους καὶ τὰ ἔργα τοῦ ἰδίου, ἀλλὰ καὶ τῶν ὁμοφρόνων του, ὅτι ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος καὶ συγκεκριμένοι ἑλλαδικοὶ ἐπίσκοποι εἶναι οἰκουμενιστές.

Δυστυχῶς, κανεὶς ἐπίσκοπος δὲν δέχτηκε νὰ ἀπαντήσει. Καὶ ὄχι μόνον δὲν ἀπάντησαν, ἀλλὰ ἀποκαλύφθηκε, ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ πολλοὶ μητροπολίτες, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐρωτηθέντες ἐπίσκοποι, τιμοῦν ποικιλοτρόπως τὸν καταγγελλόμενο ὡς ἀρχηγέτη τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πατριάρχη Βαρθολομαῖο, καλώντας τον στὶς ἐπαρχίες τους καὶ πλέκοντάς του τὸ ἐγκώμιο, ἀναρτώντας μάλιστα μαρμάρινες πλάκες (ὅπως στὴ μητρόπολη Ναυπάκτου) ἐπὶ τῇ ἀναμνήσει τοῦ περάσματός του εἰς τὴν μητροπολιτική τους περιφέρεια· ἢ ὑποκριτικὰ ὑπογράφοντες μὲν τὴν «Ὁμολογία Πίστεως» καὶ ἀναθεματίζοντες τὸν Οἰκουμενισμὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας (ὅπως ὁ Πειραιῶς), ἀλλὰ σὲ ἄλλες εὐκαιρίες παρουσιάζοντες τὸν καταγγελλόμενον ἐπὶ αἱρέσει Πατριάρχη ὡς «φρυκτωρὸ τῆς πίστεως», καὶ πεφωτισμένο οἰακοστρόφο τῆς Ὀρθοδοξίας!

Ἕνεκα αὐτῆς τῆς διγλωσσίας καὶ τῆς ἐπαμφοτερίζουσας συμπεριφορᾶς τους, δημιουργεῖται θέμα συνειδήσεως γιὰ ὅσους ἔχουμε ὑπογράψει τὴν «Ὁμολογία Πίστεως»:

Εἶναι δυνατὸν ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ἡ «Ὁμολογία» νὰ ἐγκαλεῖ τὸν πατριάρχη ἐπὶ Οἰκουμενισμῷ (πρᾶγμα ποὺ ἀντελήφθη καὶ ὁ ἴδιος καὶ γι’ αὐτὸ προσπάθησε νὰ κινήσει διαδικασία τιμωρίας τῶν συγγραψάντων τὴν «Ὁμολογία») καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἀκόμα καὶ ἐκεῖνοι οἱ ἐπίσκοποι ποὺ ὑπέγραψαν τὴν «Ὁμολογία», νὰ ἐπικοινωνοῦν καὶ νὰ ἐπαινοῦν καὶ νὰ θεωροῦν τὸν πατριάρχη ὁμολογητὴ καὶ νὰ τὸν ὀνομάζουν φύλακα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως; Καὶ μποροῦν αὐτοὶ νὰ μᾶς «ἀναπαύουν», νὰ μᾶς ποιμαίνουν καὶ νὰ μᾶς καθοδηγοῦν;

Ἂν δὲν ἀποτελεῖ αὐτὸ σχιζοφρένεια, τότε τί εἶναι;

Γι’ αὐτὸ παρακαλοῦμε τοὺς ἡγήτορες καὶ τοὺς συντάκτες τῆς «Ὁμολογίας τῆς Πίστεως» (καὶ τοὺς συμφωνοῦντες πνευματικούς, μοναχούς, ὀρθόδοξες ἀδελφότητες) νὰ ξεκαθαρίσουν τὰ πράγματα. Νὰ πάρουν τὴν εὐθύνη καὶ νὰ κατονομάσουν τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ νὰ πληροφορήσουν τοὺς πιστούς, ποιά κατὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες πρέπει νὰ εἶναι ἡ στάση μας πρὸς τοὺς διδάσκοντες τὴν αἵρεση, καὶ κυρίως, νὰ τὴν ἐφαρμόσουν οἱ ἴδιοι, ὥστε μὲ σιγουριὰ καὶ ἐμπιστοσύνη νὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε.

Τὰ περιθώρια στενεύουν, οἱ καιροὶ οὐ μενετοί. Ἡ αἵρεση ἐξαπλώνεται ραγδαίως. Οἱ διωγμοὶ ἔχουν ἀρχίσει στὴ Σερβία καὶ σύντομα θὰ ἐπεκταθοῦν εἰς τὰ καθ’ ἡμᾶς καὶ ἀλλοῦ στὸν ὀρθόδοξο κόσμο.

Φοβούμαστε ὅτι, ἂν καὶ ὅταν ἀποφασίσουν νὰ ἀντιδράσουν οἱ ποιμένες, οἱ πιστοὶ δὲν θὰ δείξουν καμιὰ διάθεση νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν. Εἴτε γιατὶ δὲν θὰ τοὺς ἐμπιστεύονται πλέον, εἴτε γιατὶ ἡ αἵρεση θὰ ἔχει ἐπιτελέσει τὸ σκοπό της: θὰ ἔχει ἐξουδετερώσει πλήρως τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ τὰ ἐναπομείναντα ὀρθόδοξα ἀντανακλαστικὰ κλήρου καὶ λαοῦ.

Καὶ ἡ εὐθύνη (ὅση ἀναλογεῖ στὸν καθένα μας) θὰ μᾶς βαρύνει ὅλους καὶ αἰωνίως.
«Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”»
καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανικὸς Ἀγωνιστικὸς Σύλλογος
«Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης»