Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΠΟΙΜΝΙΟΝ


Πρόβατα ειμαστε, αλλά πρόβατα λογικά. Επομένως μας πέφτει λόγος. Όσο γιά τούς ποιμένες, ό Ποιμήν ό καλός μας εχει προειδοποιήσει, ότι πολλοί απ΄ αυτούς είναι κλέπται καί λησταί, μή εισερχόμενοι διά της θύρας. Τά λογικά πρόβατα άκολουθούν τόν καλό ποιμένα, «ότι οίδασι τήν φωνήν αυτου· αλλοτρίω δέ ου μή ακολουθήσωσιν, αλλά ψεύξονται απ΄ αυτου, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων τήν φωνήν».
Ο Οικουμενισμός είναι φωνή αλλοτρίων. Οί οικουμενισταί ποιμένες, όσο καί αν θέλουν νά φαίνωνται Όρθόδοξοι, γιά νά εξαπατήσουν, είναι στήν πραγματικότητα «λύκοι εν προβάτοις δoρά φθοράν προβάτων κατεργαζόμενοι».

Τά πρόβατα του Χριστου κατάλαβαν μέ ποιούς εχουν να κανουν και εφυγαν μακρυα απο τους λυκοποιμένες, κατά τήν εντολή του Χριστοσ, των Άποστόλων, των Πατέρων. Καί ή παρεμβολή των λυκοποιμένων τούς ωνόμασε χλευαστικα «Παλαιοημερολογίτες», όπως ωνόμαζαν καποτε χλευαστικά τούς Χριστιανούς «Ναζωραίους». «ο όχλος ούτος ό μή γινώσκων τόν νόμoν. Άλλά ξέχασαν, ότι «τά ασθενη του κόσμου καί τα εξουθενημένα εξελέξατο ό Θεός, ίνα τούς σοφούς καταισχύνει». Οί Ορθόδοξοι, οί γνήσιοι Όρθόδοξοι ησαν παντοτε τό μικρόν ποίμνιον, πάντοτε χλευαζόμενοι, πάντοτε διωκόμενοι. Αλλ΄ ό Κύριος είπε: «Μή φοβου τό μικρόν ποίμνιον ότι ηυδόκησεν ό Πατήρ μου δουναι ύμίν τήν βασιλείαν». Τί ηταν οί πρωτοι Χριστιανοί γιά τούς Εβραίους πού δέν πίστεψαν, δηλαδή τήν μεγαλη πλειοψηφία; Τί ηταν για τούς αυτοθαυμαζόμενους για τήν κοσμική σοφία τους Εθνικούς; Ρωτηστε τήν συνείδησή σας καί θά σας απαντήση: «Ηταν κατι σάν τούς σημερινούς Παλαιοημερολογίτες».


Πόσο μικρό ηταν πάντοτε τό ποίμνιο του Χριστου! «Τό μικρόν ποίμνιον». Καί τί σαθρά πήλινα καί όστράκινα σκεύη είναι όλοι αυτοί, πού εμειναν νά μαρτυρουν στόν σύγχρονο κόσμο τήν Αλήθεια. ο αγραμματος όχλος, «ό μή γινώσκων τόν νόμον», μέ τα πάθη του καί τίς διαιρέσεις του, τίς στενοκεφαλιές του. «Μή τις εκ των αρχόντων επίστευσεν εις αυτόν, ή εκ των Φαρισαίων;» ρωτουν οί Γραμματείς των Νεοημερολογιτων. Αλλ΄ ό όχλος ούτος, ό μή γινώσκων τόν νόμον, επικατάρατός είσι». «Εγινε μήπως κανένας θεολόγος Παλαιοημερολογίτης; Έγινε κανένας καθηγητής Πανεπιστημίου Παλαιοημερολογίτης; Έγινε κανένας από τούς σημερινούς «καθαρούς» Έπισκόπους Παλαιοημερολογίτης; 'Όχι, κανένας σοφός καί κανένας ισχυρός του αίωνος τούτου δέν ακολούθησε τόν αγράμματο όχλο των Παλαιοημερολογιτών, αυτούς τούς «ολίγους» Γαλιλαίους πού φωνάζουν, πώς δηθεν -ακουσον άκουσον -ή Έλλαδική Εκκλησία συμφωνεί μέ τόν (σημερινό Βαρθολομαίο) καί κτυπούν τό ξύλο, οπως άλλοτε ό Νώε γιά νά μπουν τά ζώα μέσα στήν Κιβωτό τους. κοιταξτε γύρω σας τί ησυχα πού κάθονται οί άνθρωποι, τί φρόνημα πού πανε νά παντρευτούν καί νά βαπτισθουν στίς μεγάλες εκκλησίες, καί μέ τί κατάνυξη βάζουν στά παιδιά τους τό μύρο του «πλέον απαισίου συγκρητιστου Βαρθολομαίου», κοιταξτε τί πληθος είναι ολοι αυτοί, καί τί σπουδαίοι άιιθρωποι, Ιερείς καί Άρχιερείς, επιστήμονες, άρχοντες, Γραμματείς, Φαρισαίοι, Νομοδιδάσκαλοι. Δέν ξέρουν ολοι αυτοί καί ξέρουν οί αγράμματοι Παλαιοημερολογίτες;


Οί αγράμματοι Παλαιοημερολογίτες. μπορεί νά μή ξέρουν τίποτε. Ένα μόνον ξέρουν: οτι συμφωνουν μέ τούς νεομάρτυρες, τούς όμολογητές, τούς Πατέρες,
τούς αναχωρητές, τούς παλιούς μάρτυρες, τούς Άποστόλους. Δέν τούς ένδιαφέρει, αν είναι λίγοι, γιατί λίγοι ηταν πάντοτε οί πραγματικοί Χριστιανοί, δέν τούς ένδιαφέρει, αν είναι αδύνατοι, γιατί αδύνατοι ηταν καί οί Άπόστολοι, δέν τούς πειράζει πού είναι αγράμματοι, γιατί αγράμματος ηταν καί ό Χριστός. Γιά ένα πραγμα μόνον αγωνιουν: πως νά μείνουν πιστοί στήν Όρθοδοξία, πως νά μείνουν μέσα στήν 'Εκκλησία, πως νά τρέξουν στήν Κιβωτό. Στούς δέ διδασκάλους των Νεοημερολογιτων, πού ένθαρρύνουν τούς οπαδούς τους μέ τά πλήθη της «ανά τήν Οίκουμένην 'Εκκλησίας», απαντουν μέ τόν Άγιον Θεόδωρο τόν Στουδίτη: «Είς ευδοκιμώv εις τό Θείον, προτιμότερος ύπέρ μυριάδας αυθαδεία σεμvυvομέvας. Άλλά σύ μέv προτίμησοv, ει δοκεί του σωζομέvου Νώε, τό ύποβρύχιοv πλήθος εμοί δέ συγχώρησοv τοίς ολίγοις τη Κιβωτώ προσδραμείv».
Ο αγώνας των Παλαιοημερολογιτων ηταν καί είναι γιά τήν Ορθοδοξία. H αλλαγή του έορτολογίου δέν ηταν μόνο μία καταπάτηση κανόνων. 'Ηταν ή αρχή της κατεδαφίσεως των τειχων της Όρθοδοξίας, μιας κατεδαφίσεως πού προετοιμαζόταν από τήν έποχή ακόμη του Θεοκλήτου Φαρμακίδη. Αν οί αγωνισταί της Ορθοδοξίας απεκλήθησαν Παλαιοημερολογίτες, αυτό οφείλεται στό γεγονός, οτι οί εχθροί της Όρθοδοξίας απεφάσισαν νά αρχίσουν τήν ανατροπη της με την εισαγωγη του παπικου έορτολογίου. Αν είχαν αρχίσει απ' αλλου, άλλη θά ηταν τώρα ή μορφή του αγώνος καί άλλο τό ονομα τών αγωνιστών της Όρθοδοξίας, πού σήμερα ονομάζονται Παλαιοημερολογίτες.


Οί εχθροί της Όρθοδοξίας κάνουν, πώς δέν καταλαβαίνουν τό νόημα του αγώνος τών Παλαιοημερολογιτών. «πραγμα μεγέθους ό Χριστιανισμός, λέγουν, πνίγεται παρ' αυτοίς είς 13 σταγόνας υδατος. Αί 13 ήμέραι του ήμερολογίου διαφορά τρομακτική, θέμα σώτηρίας, δόγμα πίστεως». Κλασσική εκδήλωση αδυναμίας μπροστά στήν αλήθεια ή διαστρέβλωσή της. Οί Παλαιοημερολογίτες ποτέ δέν αγωνίστηκαν γιά δεκατρεις ήμέρες και γιά ήμερολόγια. H αστρονομική ακρίβεια ηταν ή δικαιολογία τών Νεοημερολογιτών. Οί Όρθόδοξοι στήν Έλλάδα τό 1924 είδαν νά ανατρέπεται ή λατρευτική άρμονία της ανά τόν κόσμο Έκκλησίας του Χριστου, άρμονία πού βασίλευε 16 όλόκληρους αίώνες. Είδαν τήν περιφρόνηση πρός τίς παραδόσεις της Έκκλησίας, είδαν τήν συγκρητιστική ερωτοτροπία με τούς αίρετικούς της Δύσεως, πού ηταν ή πραγματική αίτία της εισαγωγης του δυτικου καλενδαριου, καί τό χειρότερο απ όλα είδαν τήν κρυμμένη .αρνηση του αλαθητου των αποφασεων της Εκκλησίας, πού τελικα φανερώθηκε σέ όλη της τή δόξα μέ τήν άρση του αναθέματος κατα του Παπισμου τό 1965. Μέ άλλα λόγια αντιλήφθηκαν, ότι τό σκαφος της Ελλαδικης Έκκλησίας είχε προσκρούσει σέ ύφαλο καί αρχισε να κανη νερα.

H αλλαγή του ήμερολογίου ηταν ή πρώτη μπαλταδια στόν κορμό της Έκκλησίας, της όποίας τό κόψιμο σχεδιαζόταν από μακρου. Θα επρεπε νά είναι τυφλός κανείς γιά να μή καταλάβει, ότι αυτοί που εδωσαν τήν πρώτη μπαλταδιά, δέν θά σταματουσαν, αλλά θα συνέχιζαν. Σκοπός τους δέν ηταν ή πρώτη μπαλταδιά, αλλά τό ρίξιμο του δένδρου. Όσοι είχαν ευσέβεια τό κατάλαβαν αυτό πολυ καλά καί τό βλέπουμε τώρα, ότι είχαν δίκιο.

H αλλαγή του έορτολογίου δέν ηταν ενα άπλό καί ανεξάρτητο γεγονός, δέν ητο μιά τυχαία εμπευση ένός Άρχιεπισκόπου ηταν ή πρώτη εκρηξη ένός ήφαιστείου, που εβραζε από καιρό, εκρηξη που προμήνυε τίς άλλες εκρήξεις πού ακολουθησαν καί των όποίων είμαστε μάρτυρες. 'Έτσι είδαν τό έορτολογικό ζήτημα οί Παλαιοημερολογίτες καί οί καιροί εδειξαν, ότι είδαν σωστα.http://www.orthodoxienstasi.com/PDF/books/i%20allagi%20tou%20orthodoxou%20eortologiou.pdf

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Συνάντηση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου με τον Πάπα

Πάπας προς Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο:«Ανάγκη να εδραιωθεί η αμοιβαία εμπιστοσύνη και φιλία με όλους όσους λατρεύουν τον ένα Θεό."
Με τον Πάπα Βενέδικτο συναντήθηκε σήμερα στο Βατικανό ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος.Με την ευκαιρία αυτή, ο Πάπας τόνισε «την ανάγκη να εδραιωθεί η αμοιβαία εμπιστοσύνη και φιλία με όλους όσους λατρεύουν τον ένα Θεό." Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β, πριν από το ταξίδι του Πάπα Βενέδικτου στην Κύπρο, τόνισε ότι « θέλημα του Θεού είναι ότι όλες οι θρησκείες και οι εκκλησίες πρέπει να είναι ενωμένες και να είναι ένα." . Μετα τη συνάντηση με τον Πάπα ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος συναντήθηκε με τον Καρδινάλιο Bertone Tarcisio.
Asca, Radio Vaticana


Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος δώρισε στον Πάπα μια εικόνα του Αγίου Βενέδικτου

Ο Αρχιεπίσκοπος θα δωρίσει στον Πάπα μια εικόνα βυζαντινής τεχνοτροπίας του Αγίου Βενέδικτου. Η εικόνα ζωγραφισμένη με αβγό είναι έργο του Κύπριου αγιογράφου Στέλιου Χρίστου, ο οποίος είναι μαθητής του διαπρεπούς μακαριστού αγιογράφου π. Καλλίνικου Σταυροβουνιώτη.
«Φιλελεύθερος»28/03/2011
http://aktines.blogspot.com/

Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΙΛΗΣΕ ...





 
27 ΜΑΡΤΙΟΥ ΨΗΦΙΣΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΤΑΣ

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ
Άγιο Όρος, 25/03/2011
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Μετά λύπης μας σας ενημερώνουμε ότι οι Κατσουλιέρηδες γνωστοί από το παρελθόν για τις επιθέσεις στο Μοναστήρι μας, με λοστούς και βαριές, ετοιμάζουν καινούργιο κύμα επιθέσεων προς το Μοναστήρι μας αυτή τη φορά και με την Αστυνομική συμβολή. Σας ενημερώνουμε λοιπόν για τα εξής:
· Ουδέποτε οι Κατσουλιέριδες άνηκαν ή θα ανήκουν στο μοναχολόγιο της Μονής μας, καθώς επίσης μετά από όσα δεινά έχουν κάνει εναντίον μας, δεν είναι, ούτε θα είναι ευπρόσδεκτοι σε αυτό. Ο μοναχός πρέπει να διδάσκει αγάπη με την στάση του, αυτοί απλά έχουν μάθει να την δείχνουν με βαριές και λοστούς. Η γνήσια Ιερά Μονή Εσφιγμένου δεν ήθελε ούτε τα ευρωπαϊκά κονδύλια, αυτοί πήραν το όνομα μας και όχι μόνο τα ευρωπαϊκά κονδύλια, αλλά διεκδικούν και ότι χτίσαμε σαν αδελφότητα 15 αιώνων. Μακριά τέτοιοι μοναχοί από το Μοναστήρι μας αλλιώς αποποιούμαστε κάθε ευθύνης, δεν θα ανεχτούμε ξανά άλλη προβοκάτσια…
· Η πολιτική και αστυνομική ηγεσία του Άγιου Όρους αφού φανταζόμαστε κατακρίνει αυτές τις ενέργειες του παρελθόντος (λοστούς και βαριές) καλό θα ήταν να μην ενθαρρύνει καινούργιες.
Σας ενημερώσαμε και σε προηγούμενο δελτίο τύπου ότι το μόνο δίλλημα για μας εξακολουθεί να είναι, Ορθοδοξία ή Θάνατος. Ζούμε αποκλεισμένοι χωρίς κανένα δικαίωμα ούτε σε φάρμακα ούτε σε τρόφιμα. Βγάζουμε τα καΐκια μας για ψάρεμα έρχεται το Λιμενικό να μας τα κατασχέσει, βγαίνουμε να κόψουμε ξύλα στην έκταση του Μοναστηριού μας οι Κατσουλιέριδες στέλνουν την Αστυνομία να μας επιπλήξει. Μας πήραν το όνομα μας, μας βάφτισαν αυθαίρετα καταληψίες και σχισματικούς ώστε να είναι πιο εύκολη, νομικά, η απομάκρυνση μας από το Άγιο Όρος.
Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίον μας, έγιναν για μας καθημερινότητα, φέρνουμε κρυφά νύχτα τρόφιμα και φάρμακα, νύχτα επίσης μεταφέρουμε τους αρρώστους μας και όλα θα τα ανεχτούμε καρτερικά. Δεν θα θέλαμε όμως να υπάρξουν ξανά γεγονότα που αμαυρώνουν την εικόνα του Άγιου Όρους. Ούτε αίμα μοναχών να ποτίσει ξανά αυτή την Άγια γη. Παρακαλάμε λοιπόν για σύνεση, ότι είχαμε που να εξαργυρώνεται μας το πήρανε, το τελευταίο που έχουμε να χάσουμε πια … είναι οι ζωές μας.

Μετά τιμής,
Γραφείο Τύπου Ιεράς Μονής Εσφιγμένου – Άγιο Όρος (6977253297)

Αποτειχιση; ή ... υπακοή στον Πάπα;

Ιερού Γενναδίου Σχολαρίου


.... Η γνώμη μου είναι η εξής: Ό­ποιος θα μνημονεύση τον Πάπα ή θα έχη κοινωνία με αυτούς που τον μνημονεύουν ή θα συμβουλεύση ή θα παραινέση κάποιον να μνημονεύση, θα τον θεωρήσω όπως ακριβώς και η αγία και μεγάλη σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία εξήτασε το λατινικό δόγμα και κατεδίκασε όσους το πίστεψαν, τον Βέκκο δηλαδή και τους ομόφρονάς του. Έπειτα δεν θεωρώ μικρό πράγμα το μνημόσυνο του Πάπα ή οποιουδήποτε επισκόπου. Άλλωστε η πνευματική κοινωνία των ομοδόξων και η τελεία υπο­ταγή προς τους γνησίους ποιμένας εκφράζεται με το μνημόσυνο. Οι σύνοδοι και οι άλλοι Πατέρες ορίζουν ότι: αυτών που αποστρεφόμεθα το φρόνημα πρέπει να αποφεύγωμε και την κοινωνία. και όλα τα σχετικά που γνωρίζετε ότι ορίζουν. Πάνω απ' όλα όμως ο Κύ­ριός μας λέγει: «Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ' αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλο­τρίων την φωνήν» (Ιω. ι', 5).


Μη γένοιτο να κάνω αιρετική την εκκλησία μου, την αγία μητέρα των Ορθοδόξων, δεχόμενος το μνη­μόσυνο του Πάπα, εφ' όσον ο Πάπας ομολογεί και πι­στεύει εκείνα, για τα οποία δεν τον δέχεται η Εκκλη­σία μας. Όποιος, λοιπόν, ομολογήσει ότι εκείνος (ο Πάπας) ορθοτομεί τώρα τον λόγο της αληθείας, ομο­λογεί ότι οι δικοί μας πρόγονοι είναι αιρετικοί. Η γνώμη μου λοιπόν ήταν και θα είναι αυτή. Και θα είμαι οπωσδήποτε πάντοτε ακοινώνητος προς τον Πάπα και όσους έχουν κοινωνία μ' αυτόν, όπως οι Πα­τέρες μας. Διότι πρέπει να μιμούμεθα την ευσέβειά τους, αφού δεν έχομε την αγιωσύνη και την σοφία τους.

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Στο Βατικανό ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος

Μεταβαίνει στην ιταλική πρωτεύουσα την Κυριακή.
Με τον Πάπα Βενέδικτο θα συναντηθεί στη Ρώμη ο Αρχιεπίσκοπος
Λευκωσία: Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ μεταβαίνει την Κυριακή στη Ρώμη, όπου θα συναντηθεί με τον Πάπα της Ρώμης Βενέδικτο ΙΣΤ’ και τον Πρωθυπουργό του Βατικανού.
Ο Κύπρου Χρυσόστομος θα συναντηθεί στο Βατικανό με το Γραμματέα (Πρωθυπουργό) του κράτους του Βατικανού, Καρδινάλιο T. Bertone, τη Δευτέρα στις 11.00πμ, σύμφωνα με ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής.
Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, ο Μακαριότατος θα συναντηθεί με τον Πάπα Βενέδικτο και ακολούθως θα παρακαθήσει σε γεύμα που θα παραθέσει προς τιμήν του ο Πάπας στα ιδιωτικά του διαμερίσματα.
Το βράδυ ο Αρχιεπίσκοπος θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της κοινότητας Αγίου Αιγιδίου, Andrea Riccardi και στη συνέχεια θα παρακαθήσει σε δείπνο, που θα παρατεθεί προς τιμήν του.
Οι συναντήσεις και επαφές του Μακαριότατου θα συνεχιστούν και την Τρίτη 29 Μαρτίου, ενώ η επιστροφή του προγραμματίζεται για την Τετάρτη 30 Μαρτίου.
«Φιλελεύθερος»24/03/2011- ΚΥΠΕ
http://aktines.blogspot.com/2011/03/blog-post_3394.html

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ (27/03/2011 και ώρα 15:00) ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗ "ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ", ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

Ὑπόθεση Πατριάρχου Ἱεροσολυμων Εἰρηναίου.


Εἰσαγωγή-Συνάντηση μέ τόν αγιοταφίτη Θεόφιλο
Ἔχοντας τίς ὁδηγίες νά συναντήσω τόν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Εἰρηναίο καί νά ἐξακριβώσω τήν ἀντιμετώπιση τήν ὁποία δέχεται καί γενικότερα τίς συνθήκες διαβίωσης του στό πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων σέ σχέση μέ τά ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἐπισκέφθηκα τήν Ἱερουσαλήμ στίς 4 Νοεμβρίου τοῦ 2008 πῆγα κατευθείαν στό Πατριαρχεῖο ὅπου ζεῖ. Πρῶτα εἶδα τόν σημερινό ἐπικεφαλής Θεόφιλο στό γραφεῖο του. Τοῦ ἐξήγησα τόν σκοπό τῆς ἐπισκέψεώς μου. Μού εἶπε πώς εἶχε ἀκούσει γιά μένα ἀπό τόν πρεσβευτή τῆς Κύπρου καί -κατά συνέπεια- θά μοῦ ἐπιτρέψει νά δῶ τόν Εἰρηναῖο, ὁ ὁποῖος μένει στό κτίριο τοῦ πατριαρχείου σέ ἕνα κελί τό ὁποῖο εἶναι κλειδωμένο ἀπό ἔξω, ὁ Θεόφιλος εἶπε πώς κάποιος πρέπει νά μέ συνοδεύσει γιά νά ξεκλειδώσει τήν πόρτα καί νά μείνει μαζί μου κατά τή διάρκεια τῆς συναντήσεώς μου μέ τόν Εἰρηναῖο. Κατάλαβα πώς τό πρόσωπο τό ὁποῖο θά μέ συνόδευε θά ἦταν ἕνας ἀστυνομικός. Δήλωσα στόν Θεόφιλο πώς δέν θά ἦταν καλό ἤ σωστό ἕνα τρίτο πρόσωπο νά εἶναι παρών κατά τή διάρκεια τῆς συναντήσεώς μου μέ τόν Εἰρηναῖο, κυρίως ὅπως ἠ ἰδιότητά μου ὡς δικηγόρος τό κατανοοῦσε προκειμένου νά λάβω πληροφορίες ἀπό τόν Εἰρηναῖο γιά τίς συνθῆκες διαβίωσής του. Τόν ρώτησα γιατί θεωρεῖτο ἀπαραίτητο νά ὑπάρχει κάποιος ἐκεῖ κατά τή διάρκεια τῆς συναντήσεώς μου μέ τόν Εἰρηναῖο. Εἶπε ὅτι αὐτό εἶναι αναγκαῖο γιά λόγους ἀσφαλείας. Στό τέλος πείσθηκε νά μου ἐπιτρέψει νά συναντήσω τόν Εἰρηναῖο μόνος μου.
Μέχρι τήν ἄφιξη τοῦ ἀστυνομικοῦ, ὁ ὁποῖος θά μέ συνόδευε στό κελί τοῦ Εἰρηναίου εἶχα μία συζήτηση μέ τόν Θεόφιλο σχετικά μέ τίς συνθήκες τῆς παραμονῆς τοῦ Εἰρηναίου στό Πατριαρχεῖο. Ὁ Θεόφιλος ἐκφράσθηκε μέ ἕναν ἥρεμο, ἀλλά ἐπιθετικό τρόπο ὅσον ἀναφορᾶ τόν Εἰρηναῖο. Εἶπε ὅτι ὁ Εἰρηναῖος δέν θά ἔπρεπε νά μείνει στό Πατριαρχεῖο ἐπειδή ἐκθρονίσθηκε καί καθαιρέθηκε ἀπό τή θέση του ὡς πατριάρχης μέ ἀποτέλεσμα τώρα νά ἕνας συνηθισμένος μοναχός, καί ὡς τέτοιος θά ἔπρεπε νά εἶχε πάει σέ μοναστήρι γιά νά περάσει μία περίοδο ταπεινώσεως. Αὐτός, εἶπε, εἶναι ὁ νόμος τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦ εἶπα πώς μαζί μέ τούς αὐστηρούς κανόνες ὁποιουδήποτε νόμου ὑπάρχουν καί οἱ ἀρχές τῆς δικαιοσύνης καί τῆς ἐπιείκειας. Λαμβάνοντας ὑπ᾿ ὄψιν τήν προηγούμενη θέση τοῦ Εἰρηναίου ὡς πατριάρχου, πρέπει νά δείξουν ἐπιείκεια ἀπέναντί του, καί νά τοῦ ἐπιτρέψουν νά ζεῖ στό Πατριαρχεῖο. Στή συνέχεια τόν ρώτησα ἐάν παρέχουν φαγητό στόν Εἰρηναῖο καί ἐκεῖνος εἶπε ὅτι ὁ Εἰρηναῖος ἀρνεῖται νά δεχθεῖ φαγητό ἐπειδή φοβᾶται μήπως τόν δηλητητριάσουν. Στή συνέχεια τόν ρώτησα γιατί τόν ἔχουν κλειδώσει καί δέν τοῦ ἐπιτρέπουν νά κινεῖται ἐλεύθερα ἔξω ἀπό τό κελί του καί εἶπε πώς δέν τό κάνουν ἐπειδή οἱ ὁπαδοί τοῦ Εἰρηναίου ἔρχονται καί δημιουργοῦν μία κατάσταση ἀταξίας. Δέν συνέχισα τή συζήτηση ἐπειδή ἔνοιωσα πώς ἡ ἀτμόσφαιρα ἔχει μία ἔνταση καί ἐπιθετικότητα καί δέν ἤθελα νά ριψοκινδυνέψω τίς πιθανότητές μου νά δῶ τόν Εἰρηναῖο. Ἄλλοι ἱερεῖς ἦταν ἐπίσης παρόντες στό γραφεῖο κατά τή διάρκεια τῆς συνάντησης μου μέ τόν Θεόφιλο.
Ἕνας ἰσραηλινός ἀστυνομικός, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁπλισμένος μέ συνόδευσε στήν πόρτα τοῦ κελιοῦ τοῦ Εἰρηναίου, τό ὁποῖο εἶναι περικυκλωμένο ἀπό σιδερένια κιγκλιδώματα τά ὁποῖα ἐμποδίζουν παντελῶς τήν πρόσβαση στό μέρος πού βρίσκεται πίσω τους. Κάποιος λαμβάνει τήν ἐντύπωση πώς αὐτή ἡ κατάσταση εἶναι παρόμοια μέ φυλακῆς. Περίμενα γιά λίγη ὥρα γιά τό κλειδί καί ὅταν ἡ πόρτα ἄνοιξε, μπήκαμε μέσα σέ μία μικρή αὐλή μετά τήν ὁποία ὑπῆρχε μία ἄλλη πόρτα πού ὁδηγοῦσε στό κελί καί ὅταν τήν χτυπήσαμε ὁ Εἰρηναῖος ἐμφανίσθηκε καί τήν ἄνοιξε. Ὁ ἀστυνομικός ἔφυγε καί μπῆκα στό κελί τοῦ Εἰρηναίου γιά τό ὁποῖο ἔλαβα τήν ἐντύπωση ὅτι ἀποτελεῖται ἀπό μία μικρή κουζίνα, μπάνιο, ὑπνοδωμάτιο καί ἕνα μικρό καθιστικό. Ὁ Εἰρηναῖος ἐμφανίσθηκε ἀγχωμένος καί μέ βαριά καρδιά. Ἦταν εὐχαριστημένος πού μέ εἶδε καί καθίσαμε μαζί στό καθιστικό. Μείναμε ἐκεῖ γιά περίπου τρεῖς ὤρες.

Πληροφορίες πού ἔλαβα ἀπό τόν Εἰρηναῖο.
Κατά τή διάρκεια τῆς συζητήσεως μας μού ἔδωσε τίς παρακάτω πληροφορίες:
α. Ὅτι δέν τοῦ ἐπιτρέπεται νά βγεῖ ἀπό τό κελί του.
β. Ὅτι εἶναι κλειδωμένος ἀπό τήν ἔξω πλευρά ὅλο αὐτό τόν καιρό.
γ. Σε πολλούς ἀπό τούς φίλους ἤ τούς ὑποστηρικτές του δέν ἐπιτρέπεται νά τόν ἐπισκεφθοῦν παρά τό γεγονός ὅτι μπορεῖ νά ἐπικοινωνεῖ μέ τόν ἔξω κόσμο μέσω τηλεφώνου (ἔχω τήν ἔντύπωση πώς ἔχει στή διάθεσή του δύο κινητά τηλέφωνα καί ἕνα σταθερό τηλέφωνο).
δ. Τοῦ δήλωσαν πώς ἄν βγεῖ ἔξω ἀπό τό κελί του γιά ὁποιοδήποτε λόγο δέν θά τοῦ ἐπιτρέψουν νά ἐπιτρέψει ξανά.
ε. Ζεῖ σέ αὐτό τό κελί τόν περισσότερο χρόνο τῆς ζωῆς του.
στ. Ἀρνεῖται ὅτι δέν δέχεται φαγητό καί δήλωσε πώς στήν πραγματικότητα ποτέ δέν τοῦ διετέθει φαγητό ἀπό τόν πατριάρχη Θεόφιλο.
ζ. Τά γεύματά του τοῦ παρέχονται ἀπό ἀνθρώπους πού τόν ἀγαποῦν καί τόν σέβονται, σέ κάθε περίπτωση ἔχει ἀπόθεμα φαγητοῦ στό ψυγεῖο του καί στό κελί του ἀπό δωρεές πού καί πάλι του παρέχονται ἀπό μεμονωμένους φίλους καί ὑποστηρικτές του.
η. Ὅτι δέν τοῦ ἐπιτρέπεται νά ἐπισκεφθεῖ ἤ νά λειτουργήσει στή μικρή ἐκκλησία πού βρίσκεται δίπλα στό κελί του.
θ. Ὅτι καμία συμφωνία δέν ἔχει γίνει ὅσον ἀφορᾶ ἰατρικές ὑπηρεσίες ἤ ὑπηρεσίες καθαριότητος. Στήν πραγματικότητα καθαρίζει τό κελί του μόνος του.
ι. Ἐπέμεινε ὅτι ὁ ἐκθρονισμός του ἦταν παράνομος σύμφωνα μέ τό Κανονικό Δίκαιο καί τούς Κανόνες τῆς Ἑλληνικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Γιά αὐτή τήν ἄποψη ἐπικαλέσθηκε τήν ἄποψη τοῦ κ. Σπυρίδωνα Κοντογιάννη, Καθηγητοῦ τῆς Θεολογίας στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Πράγματι μοῦ ἔδωσε τή δυνατότητα νά ἐπικοινωνήσω τηλεφωνικά μέ αὐτόν τόν Καθηγητή, ὁ ὁποῖος μοῦ ἐπιβεβαίωσε ὅτι ἡ ἐκθρόνιση τοῦ Εἰρηναίου ἦταν ἀνυπόστατη καί παράνομη. Αὐτό τό θέμα ὁ Εἰρηναῖος τό ἐπεξεργάσθηκε διεξοδικά ἐξηγῶντας μου ὅτι ἡ ἐκθρόνισή του ἦταν ἀποτέλεσμα μιᾶς συνωμοσίας ἐναντίον του ἀπό ἀνθρώπους καί ἀρχές πού δέν τόν συμπαθοῦσαν γιατί τούς ἐναντιωνόταν σέ θέματα ἀρχῶν. Ἀρνήθηκε τήν ἄποψη ἡ ὁποία δημοσιεύθηκε ὅτι ἔκανε παράνομες μεταβιβάσεις ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας πού ἀνήκε στό Πατριαρχεῖο καί προκάλεσε τόν ὁποιονδήποτε νά παρουσιάσει σχετικές ἀποδείξεις. Σύμφωνα μέ αὐτόν (τόν Εἰρηναῖο) ἕνα πρόσωπο πού ὀνομάζεται Παπαδῆμας ἔκανε κατάχρηση τῆς νομικῆς ἐξουσίας πέρα καί ἐναντίον τῆς ἐξουσίας τοῦ Εἰρηναίου.
ια. Ἀμφισβήτησε τόν ἰσχυρισμό τοῦ Θεοφίλου γιά τό γεγονός ὅτι πρέπει νά πάει σέ μοναστήρι μακρυά ἀπό τό Πατριαρχεῖο καί μου παρουσίασε ἄποδείξεις μέ ἔγγραφα γιά τό γεγονός ὅτι τό Πατριαρχεῖο εἶναι καί τό ἴδιο μοναστήρι.
ιβ. Ἐπέμεινε ὅτι πρέπει νά θεωρεῖται ὡς ὁ νόμιμος πατριάρχης Ἱεροσολύμων καί ἀμφισβήτησε τή θέση καί τήν ἐξουσία τοῦ Θεοφίλου, τόν ὁποῖο κατηγόρησε γιά πολλές παράνομες καί ἀνήθικες πράξεις.

Συμπεράσματα:
Εἶμαι πεπεισμένος πώς ὁ Εἰρηναῖος εἶναι ἀπομονωμένος, κλειδωμένος ἀπό τόν ὑπόλοιπο κόσμο στήν πραγματικότητα σάν φυλακισμένος κάτω ἀπό ἀπάνθρωπες, ἐξευτελιστικές καί καταπιεστικές συνθήκες ζωῆς χωρίς κανένα πραγματικό λόγο, παράνομα καί κυρίως ἀντίθετα ἀπό τά σχετικά ἀνθρώπινα δικαιώματα, τά ὁποῖα κατοχυρώνονται ἀπό πολλές διεθνεῖς ὀργανώσεις. Δυστυχῶς, τό Ἰσραήλ δέν ἔχει ἐπικυρώσει τό προαιρετικό Πρωτόκολλο τοῦ Διεθνοῦς Δικαστηρίου τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν σχετικά μέ τά Πολιτικά Δικαιώματα μέ ἀποτέλεσμα οἱ ἀνθρώποι πού βρίσκονται κάτω ἀπό δικαιοδοσία του νά στεροῦνται τήν προστασία τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τους, μέσω τῶν μηχανισμῶν πού διατίθεται γιά τήν προστασία τους. Ὥστόσο, πρέπει νά συμπληρώσω ὅτι μέ βάση τά γεγονότα τά ὁποῖα ἐξέτασα τά ἀνθρώπινα δικαιώματα τοῦ Εἰρηναίου τά ὁποῖα κατοχυρώνονται ἀπό τή Συνθήκη ἔχουν παραβιασθεῖ καί συνεχίζουν νά παραβιάζονται:

1. «Τό δικαίωμα τοῦ νά μήν εὑρίσκεται κάτω ἀπό ἀπάνθρωπες καί ἐξευτελισθηκές συνθήκες» (ἄρθρο 7). Οἱ ἀποδείξεις πού ὑποστηρίζουν αὐτήν τήν παραβίαση συνίστανται στίς συνθήκες ζωῆς πού ἔχουν ἐπιβληθεῖ στόν Εἰρηναῖο μέ τήν μορφή τῆς ἀπομονώσεως καί τῆς στερήσεως τροφῆς, ἰατρικῆς (περίθαλψης) καί ἄλλων εὐκολιῶν καί στό κλείδωμα τοῦ τόπου διαμονῆς του ἀπό τήν ἐξωτερική πλευρά.

2. «Τό δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀσφάλειας τοῦ προσώπου» (ἄρθρο 9). Αὐτό εἶναι βεβαιωμένο ἀπό τήν πραγματική του κράτηση στό Πατριαρχεῖο καί στήν ἀπαγόρευση στούς ἀνθρώπους πού ἐπιθυμοῦν νά τόν δοῦν χωρίς τήν ἄδεια τοῦ πατριάρχη, ὁ ὁποῖος ἀποφασίζει μέ δική του ἐκτίμηση μέσω μία ἀπόλυτης καί ἀπό πολλές ἀπόψεις αὐθαίρετη διάκριση.

3. «Τό δικαίωμα νά μήν ὑποκείται σέ αὐθαίρετη ἤ παράνομη παρέμβαση στήν ἰδιωτική του ζωή καί στήν οἰκεία του» (ἄρθρο 17). Αὐτό βασίζεται στίς ἀπαγορεύσεις σχετικά μέ τή χρήση τοῦ κελιοῦ του καί στήν ἀπαγόρευση νά ἐπιστρέψει σέ αὐτό σέ περίπτωση πού φύγει ἀπό αὐτό γιά ὁποιονδήποτε λόγο, ἔστω καί προσωρινά.

4. «Τήν ἐλευθερία τοῦ νά φανερώνει κανείς τή θρησκεία του» (ἄρθρο 15). Αὐτό βεβαιώνεται μέ τήν ἀπόδειξη ὅτι στόν Εἰρηναῖο δέν ἐπιτρέπεται νά λειτουργεῖ στό ναό πού βρίσκεται δίπλα στό κελί του ἤ οὔτε κἄν νά τό ἐπισκέπτεται.
Αὐτή ἠ ἔκθεση μπορεῖ νά χρησιμοποιηθεῖ γιά ὁποιονδήποτε νόμιμο λόγο καί μπορεῖ νά χορηγηθεῖ σέ ὁποιαδήποτε ἀρχή, ὀργανισμό ἤ πρόσωπο πού μπορεῖ νόμιμα νά ἐνδιαφέρεται γιά τίς συνθήκες τῆς ζωῆς τοῦ πατριάρχη Εἰρηναίου. Πρέπει νά τονίσω πώς ἡ κακή ἀντιμετώπιση τοῦ Εἰρηναίου δέν μπορεῖ σέ καμία περίπτωση νά δικαιολογηθεῖ, ἀκόμα καί ἄν ὑποτεθεῖ πώς δίκαια ἔχει ἐκθρονισθεῖ γιά ὁποιονδήποτε λόγο.
Λευκωσία-Κύπρος 08.12.2008

ΥΓ.1 Μπεν-Γκουριόν: «...το κράτος του Ισραήλ θα είναι θεμελιωμένο στις αρχές που δίδαξαν οι προφήτες του Ισραήλ: ελευθερία, δικαιοσύνη και ειρήνη. Θα εξασφαλίσει απόλυτη ισότητα πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων σε όλους τους πολίτες, αδιακρίτως πεποιθήσεων, φυλής ή φύλου. Θα προστατεύσει την ελευθερία της συνείδησης, του θρησκευτικού δόγματος...» 14 Μαΐου 1948

(ΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ, Γιάννης Δ. Σακκάς, εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ)


Υ.Γ.2 Λουκής Λουκαΐδης, πρώην:
• Δικαστής στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων (1998-2008).
• Μέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων (1989-1998).
• Πρόεδρος τοῦ Διεθνοῦς Συνδέσμου γιά τήν προστασία τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων στήν Κύπρο (ἀπό τό 1988).
• Διορισμένος Γενικός Εἱσαγγελέας τῆς Κύπρου (1975-1998).
http://esfigmenou.blogspot.com/

Επίσκοπος Ειρηναίος Μπούλοβιτς: Προσευχόμαστε στο Θεό να μετανοήσει ο Αρτέμιος

Ο επίσκοπος Μπάτσκας Ειρηναίος Μπούλοβιτς με νέα δήλωσή του δυναμιτίζει το κλίμα, αναφέροντας ότι :«Η Εκκλησία προσεύχεται στο Θεό ο Μοναχός Αρτέμιος με τους οπαδούς του να μετανοήσουν και να αλλάξουν». Επεσήμανε μάλιστα ότι «αυτή η "ομάδα", δυστυχώς, σταδιακά στρέφεται προς κάποιο είδος "παρα - εκκλησίας και παρα- συναγωγής».
Vladika Irinej:Molimo se Bogu da se Artemije pokaje
http://aktines.blogspot.com/

Προφητείες για τους εσχάτους καιρούς Από τον βίο του αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού (Τέλη 9ου αρχές 10ου αι. μ.Χ.)

Η συντέλεια του κόσμου

Επανασύστασις του Ισραηλιτικού κράτους
- Μετά την συμπλήρωση της βασιλείας των εθνών, λένε μερικοί ότι ο Θεός θα επανασυστήσει το ισραηλιτικό κράτος, για να βασιλεύσει στη γη μέχρι το τέλος του κόσμου. Επικαλούνται μάλιστα ως μαρτυρία το ακόλουθο χωρίο του Ησαΐου: «Και έσται εν ταις εσχάτες ημέραις, αρεί Κύριος ο Θεός σημείον εν τη συμπληρώσει των εθνών επί πάντα τα πρόβατα Ιούδα, τα διεσκορπισμένα εν τοις έθνεσι και συνάξει τους απωσμένους Ισραήλ εν τη αγία πόλει Ιερουσαλήμ. Και έσται τω Ισραήλ ως τη ημέρα η εξήλθεν εκ γης Αιγύπτου» (πρβλ. ια΄ 12,16). Επικαλούνται επίσης και τον απόστολο Παύλο που λέει: «Όταν το πλήρωμα των εθνών ήξη, τότε πας Ισραήλ σωθήσεται» (πρβλ. Ρωμ. ια΄ 25,26).
Έτσι μ’ ένα στόμα υποστηρίζουν αυτά, ενώ ο μάρτυς Ιππόλυτος προσθέτει πως κατά τον ερχομό του αντιχρίστου θα πλανηθούν πρώτοι οι Ιουδαίοι. Αυτό το έχει άλλωστε βεβαιώσει εκ των προτέρων και ο Χριστός, λέγοντάς τους: «Εγώ ελήλυθα εν τω ονόματι του πατρός μου, και ου λαμβάνετέ με· εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι τω ιδίω εκείνον λήψεσθε» (Ιωαν. ε΄ 43).
Είναι πολύ φανερό ότι θα συγκεντρώσει πάλι ο Θεός τους ισραηλίτες στην Ιερουσαλήμ και θα τους ξαναδώσει όσα είχαν και πρώτα. Και τούτο, για να ανατρέψει τη μέχρι τότε πρόφασή τους ότι η απώλειά τους οφείλεται στον διασκορπισμό. Θα μπορούσαν δηλαδή κατά την ημέρα της κρίσεως ν’ απολογηθούν ως εξής στον Χριστό: «Αν μας συγκέντρωνες στην Ιερουσαλήμ και μας ξαναέδινες όσα είχαμε, τότε θα πιστεύαμε σ’ εσένα, αφού δεν θα υπήρχε πια λόγος να φθονούμε τα έθνη, που προτιμήθηκαν τόσο εις βάρος μας».
Έτσι, λοιπόν, θα συναχθούν όλοι μαζί και θ’ ανακτήσουν ό,τι στερήθηκαν, αλλά θα παραμείνουν στην ίδια απιστία. Και τότε πως θα σωθούν, όταν μάλιστα την ίδια εποχή θα έρθει ανάμεσά τους ο αντίχριστος και θα πιστέψουν όλοι τους σ’ αυτόν, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου; Ο Θεός δεν ψεύδεται. «Εγώ ειμί η αλήθεια» διακηρύττει με τον μονογενή του Υιό. Με την αποκατάστασή τους λοιπόν θα στερηθούν αυτομάτως απ’ αυτή τη δικαιολογία.
Λέγοντας ο απόστολος Παύλος ότι θα σωθούν, δεν εννοεί ότι θα σωθούν από την αιώνια κόλαση, αλλά από την περιπλάνησή τους τόσα χρόνια τώρα στα ξένα, και από τον ονειδισμό των άλλων λαών, και από την ανομολόγητη εντροπή. Θα συναχθούν δηλαδή στην πατρίδα τους και θα σωθούν απ’ την δουλεία και τον ζυγό και τον χλευασμό που τόσα χρόνια υπέφεραν. Δεν θα σωθούν όμως από την αιώνια κόλαση. Αφού δεν τους έπεισε η θλίψης, ώστε να πιστέψουν στον Χριστό, πως θα τους πείσει η νομιζόμενη χάρις;
Ο καταποντισμός της αγια-Σοφιάς
- Πνευματικέ μου πατέρα, είπε ο Επιφάνιος, άφησε αυτά και εξήγησέ μου εκείνο που λέγεται, ότι δηλαδή η αγια-Σοφιά δεν θα καταποντισθεί μαζί με την Πόλη, αλλά θα μείνει κρεμασμένη στον αέρα από κάποια αόρατη δύναμη.
- Τι λες, παιδί μου, αποκρίθηκε ο δίκαιος. Αφού θα βυθισθεί όλη η Πόλης, πως θα σωθεί η εκκλησία; Και ποιος θα μπαίνει σ’ αυτήν για να προσκυνήσει;
Μήπως ο Θεός κατοικεί σε χειροποίητους ναούς; Όχι βέβαια. Πάντως στη φήμη αυτή υπάρχει και κάτι αληθινό: Θα μείνει δηλαδή μόνο ο στύλος που βρίσκεται στην αγορά, γιατί κατέχει τους «τίμιους ήλους». Αυτός μόνο θα διασωθεί, ώστε περνώντας τα πλοία να δένουν επάνω του τα σχοινιά τους, και να θρηνούν αυτή την επτάλοφη Βαβυλώνα λέγοντας: «Αλλοίμονό μας! Η μεγάλη, η αρχαία Πόλης βυθίστηκε. Εδώ κάναμε με επιτυχία τις εμπορικές μας συναλλαγές και πλουτίζαμε». Το πένθος της θα διαρκέσει σαράντα ημέρες. Εξ αιτίας της θλίψεως των ημερών εκείνων θα δοθεί το βασίλειο στην πρεσβυτέρα Ρώμη, καθώς επίσης στο Σύλαιο και στη Θεσσαλονίκη. Αυτά θα συμβούν όταν θα πλησιάζει η συντέλεια, οπότε η κατάστασις του κόσμου θα χειροτερεύει, οι πόνοι και οι συμφορές θα πολλαπλασιάζονται.
Τα βδελυρά έθνη
- Κατά το έτος εκείνο θ’ ανοίξει ο Κύριος τις πύλες των Ινδιών που έκλεισε ο βασιλιάς των Μακεδόνων Αλέξανδρος. Θα βγουν τότε απ’ εκεί οι εβδομήντα δύο βασιλείς με τον λαό τους, τα λεγόμενα βδελυρά έθνη, που είναι πιο σιχαμερά από κάθε αηδία και δυσωδία. Αυτά θα διασκορπισθούν σ’ όλο τον κόσμο. Θα τρώνε ζωντανούς τους ανθρώπους και θα πίνουν το αίμα τους. Θα καταβροχθίζουν επίσης με μεγάλη ηδονή μύγες, βατράχους, σκυλιά και κάθε ακαθαρσία.
Αλλοίμονο στις περιοχές, απ’ όπου θα περάσουν! Αν είναι δυνατόν, Κύριε, ας μην υπάρχουν τότε Χριστιανοί! Γνωρίζω όμως ότι θα υπάρχουν.
Εκείνες τις ημέρες θα σκοτεινιάσουν, σαν να θρηνούν στον αέρα για όσα αποτροπιαστικά θα διαπράξουν εκείνα τα σιχαμερά έθνη. Ο ήλιος θα γίνει σαν αίμα, ενώ η σελήνη κι όλα τα άστρα θα σκοτισθούν, καθώς θα τα βλέπουν επάνω στη γη να συναγωνίζονται στην ακαθαρσία. Αυτοί οι λαοί θα κατασκάψουν τη γη, θα κάνουν αποχωρητήρια τα θυσιαστήρια, και θα βάλουν τα άγια σκεύη σε ατιμωτική χρήση. Τότε όσοι θα κατοικούν στην Ασία, ας φύγουν στα νησιά των Κυκλάδων (κατ’ άλλη γραφή: τις κοιλάδες των νήσων), γιατί τα ρυπαρά έθνη δεν θα πάνε εκεί, και ας πενθήσουν για εξακόσιες εξήντα ημέρες.
Ο αντίχριστος
- Τότε θα σαρκωθεί απ’ την φυλή του Δαν ο σατανάς, δηλαδή θα γεννηθεί ο αντίχριστος. Δεν θα γίνει όμως άνθρωπος με τη δική του δύναμη, αλλά θα του πλάση ο Θεός σκεύος αισχρό και ρυπαρό, για να εκπληρωθούν έτσι οι λόγοι των προφητών. Θ’ απολυθεί λοιπόν απ’ τα δεσμά, με τα οποία τον είχε δέσει ο δεσπότης Χριστός όταν κατέβηκε στον άδη, και θα μπει σ’ εκείνο το σκεύος που πλάσθηκε για αυτόν. Έτσι θα γίνει άνθρωπος, θα ανδρωθεί, θα βασιλεύσει, και τότε θ’ αρχίσει να δείχνει την πλάνη του καθώς λέει ο θεολόγος Ιωάννης. Έπειτα θ’ αρχίσει πόλεμο με τα νησιά των Κυκλάδων (κατ’ άλλη γραφή: τις κοιλάδες των νήσων). Νησιά, καθώς λέει ο Ησαΐας, είναι οι εκκλησίες που προήλθαν από τους εθνικούς (κδ΄ 15, με΄ 16, μθ΄ 1, ξστ΄ 19).
Τότε θα εμφανιστεί ο Ενώχ, που έζησε πριν την εποχή του μωσαϊκού νόμου. Θα εμφανισθεί επίσης ο Ηλίας, που έζησε κατά την διάρκεια του νόμου, καθώς και ο Ιωάννης ο θεολόγος που έζησε την εποχή της νέας χάριτος. Αυτοί θα κηρύξουν σ’ όλη την οικουμένη, για τον καιρό της συντέλειας και την έλευση του πλανεμένου, καθώς επίσης και για την Δευτέρα έλευση του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Θα επιτελούν μάλιστα σημεία και τέρατα.
Όσοι θελήσουν να τους σκοτώσουν ή με άλλον τρόπο να τους αδικήσουν, θα βγει φωτιά και τους κάψει. Θα ενεργούν με μεγάλη εξουσία και θα ελέγξουν τον αντίχριστο. Θα φονευθούν όμως απ’ αυτόν στην Ιερουσαλήμ και τα σώματά τους θα αφεθούν άταφα στη μέση της πόλεως. Εκεί θα συγκεντρωθούν οι κάτοικοι και θα τους περιγελούν σαν απροστάτευτους (πρβλ. Αποκ. ια΄ 5-10).
Τα άγια σώματά τους θα μείνουν τρεις ολόκληρες ημέρες στην πλατεία. Κατά τη μέση της τετάρτης ημέρας θα κατεβεί από τον ουρανό ένα περιστέρι λαμπρό σαν αστραπή. Αυτό θα περπατήσει επάνω τους και θα τους δώσει ζωή. Τότε οι άγιοι θα δυναμώσουν και θα σηκωθούν όρθιοι, κι όσοι τους δουν, πολύ θα τρομάξουν. Εκείνη τη στιγμή θ’ ακουσθεί φωνή από τον ουρανό που θα λέει: «Ανεβείτε, φίλοι μου, κοντά μου». Αμέσως θα κατεβεί ένα σύννεφο, που θα τους σηκώσει και θα τους εγκαταστήσει στον παράδεισο (πρβλ. Αποκ. ια΄ 9-13).
Εκείνος ο πλανεμένος και μάταιος, ο αντίχριστος, θα ταλαιπωρήσει υπερβολικά τους χριστιανούς της εποχής του μέχρι την τελευταία τους αναπνοή με θλίψεις και φοβερές τιμωρίες. Όποιος δεν πλανηθεί και δεν πιστέψει σ’ αυτόν, θ’ αναδειχθεί εκλεκτός και άξιος φίλος του Χριστού. Όλοι βεβαίως οι άγιοι είναι μακάριοι. Τρισμακάριοι όμως θα είναι όσοι μαρτυρήσουν την εποχή του αντιχρίστου. Θα τους περιμένει παντοτινά υπερβολική δόξα και αγαλλίασις.
Θ’ ακολουθήσει τότε φοβερός πόλεμος μεταξύ του αντιχρίστου και του Δεσπότου Χριστού. Μόλις δηλαδή αντιληφθεί ο αντίχριστος ότι ο κόσμος πλησιάζει στο τέλος του, θα κάνει μανιασμένος αντίπραξη στον ουρανό: θα ρίξει αστραπές και βροντές και θα κάνει τέτοιους κτύπους, ώστε από τον ήχο της βοής να δονείται το σύμπαν και να αντηχεί φοβερά. Ποιος τότε, παιδί μου, δεν θα φοβηθεί και δεν θα φρίξει; Μακάριοι θα είναι, όπως είπα προηγουμένως, εκείνοι, των οποίων δεν θα κλονισθεί η πίστις στον Χριστό, τον αληθινό Θεό μας, που σαρκώθηκε και γεννήθηκε απ’ την αγία παρθένο Μαρία. Μακάριοι επίσης εκείνοι που θα πεθάνουν για την αγάπη του Χριστού και θα ελέγξουν θαρρετά τον δράκοντα και την πλάνη του. Μακάριοι όσοι θα υψώσουν το ανάστημά τους εναντίον του και θα ελέγξουν με γενναιότητα τα ατοπήματά του….
Αυτά έλεγε ο μακάριος, ενώ ο Επιφάνιος θρηνούσε από τα βάθη της ψυχής του ακούγοντας όσα επρόκειτο να συμβούν στην οικουμένη. Έπειτα ρώτησε τον όσιο:
- Πες μου, σε παρακαλώ πως θα εξαλειφθούν οι άνθρωποι από τη γη και πως θα γίνει η ανάστασις;
- Άλλους, παιδί μου, θα σκοτώσουν τα βδελυρά έθνη, άλλοι θα θανατωθούν στους πυκνούς πολέμους, ενώ άλλους θα εξολοθρεύσει ο αντίχριστος. Σε όσους θα πιστέψουν και θα προσκυνήσουν τον αντίχριστο, θα στείλει ο Κύριος, σύμφωνα με την προφητεία του Ιεζεκιήλ, φτερωτά θηρία που θα έχουν στην ουρά τους βούκεντρα γεμάτα δηλητήριο. Όσοι λοιπόν δεν θα έχουν στα μέτωπά τους σώα και ακέραιη τη σφραγίδα του Χριστού, θα δοκιμάσουν φρικτό θάνατο απ’ το κεντρί και το δηλητήριο των θηρίων. Τότε οι άγιοι που διεφύλαξαν με πολύ αγώνα τη σφραγίδα του Χριστού ακέραιη, θα μεταναστεύσουν στα βουνά και στις ερημιές. Ο Κύριος όμως με την θεϊκή του δύναμη θα τους συγκεντρώσει στην αγία πόλη της Σιών. Αυτοί είναι όσοι έχουν γραφεί στο βιβλίο της ζωής
Όταν ο αντίχριστος νικηθεί και οδηγηθεί αιχμάλωτος μαζί με τους άλλους δαίμονες στο κριτήριο και δικασθεί για τις ψυχές που οδήγησε στην απώλεια, τότε θα σαλπίσει η σάλπιγγα και οι νεκροί θ’ αναστηθούν άφθαρτοι. Έπειτα όσοι θα έχουν απομείνει ζωντανοί την ώρα της δευτέρας παρουσίας, θα γίνουν, καθώς είπε ο Παύλος, εν ριπή οφθαλμού από φθαρτοί άφθαρτοι και θα αρπαγούν μαζί με τους αναστημένους νεκρούς μέσα σε νεφέλες, για να προϋπαντήσουν τον Κύριο στον αέρα (Α΄ Θεσ. δ΄ 17).
Όποιος λοιπόν δη τα βδελυρά έθνη να έρχονται στον κόσμο, ας γνωρίζει πως όλα, όσα πρόκειται να συμβούν, βρίσκονται «επί θύραις», και πως ο Κριτής έρχεται για να αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του.
Αυτά είπε ο μακάριος Ανδρέας στον Επιφάνιο παρούσης και της ταπεινότητός μου. Έτσι μείναμε ξάγρυπνοι όλη την νύχτα. Όταν χτύπησε το ξυλοσήμαντρο, ξεκίνησε ο Επιφάνιος για την εκκλησία, ενώ ο μακάριος Ανδρέας έμεινε στο σπίτι προσευχόμενος.
http://sites.google.com/site/erosorthodoxias/home

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

"ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΓΑΡ ΟΝΤΕΣ ΤΗΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΘΗΜΕΡΟΝ ΑΓΙΑΖΕΤΕ"


Οι άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες έζησαν στις αρχές του 4ου αι. στην πόλη της Σεβαστείας στον Πολεμωνιακό Πόντο, στη Βόρεια Μ. Ασία. Ήταν στρατιώτες του ρωμαϊκού στρατού, καταγόμενοι ο καθένας από διαφορετικά σημεία της Αυτοκρατορίας. Ήταν τόσο γενναίοι στρατιώτες και ικανοί στην τέχνη του πολέμου, ώστε να αποτελούν ξεχωριστό επίλεκτο σώμα. Όλοι και κυρίως ο λαός της Σεβαστείας τους θαύμαζαν και τους αγαπούσαν. Δεν μπόρεσαν όμως να απαλλαγούν από το φθόνο κάποια στιγμή ορισμένων συστρατιωτών τους, οι οποίοι τους κατηγόρησαν στον ηγεμόνα τής πόλεως Αγρίκολα ότι ήταν χριστιανοί και με αφοσίωση λάτρευαν ως Θεό τους τον Ιησού Χριστό.

Ο ηγεμόνας τότε τους κάλεσε και με υποσχέσεις στην αρχή προσπάθησε να τους δελεάσει και να τους απομακρύνει από την ορθή πίστη στο τέλος όμως τους έθεσε το δίλημμα: να θυσιάσουν στα είδωλα, αρνούμενοι το Χριστό ή να πεθάνουν. Εκείνοι χωρίς να δειλιάσουν προτίμησαν το θάνατο και την ίδια στιγμή σε ένδειξη περιφρόνησης πέταξαν στο έδαφος τις στρατιωτικές τους ζώνες. Ο ηγεμόνας Αγρίκολα μετά από πολυήμερη κάθειρξη σε σκοτεινή και υγρή φυλακή, τους οδήγησε στην παγωμένη λίμνη που βρισκόταν έξω από την πόλη της Σεβαστείας και τους άφησε εκεί γυμνούς και εκτεθειμένους μια ολόκληρη νύχτα στο φοβερό κρύο να πεθάνουν μέσα σε φοβερούς πόνους από τα κρυοπαγήματα. Για να κάνει επίσης πιο επώδυνο το μαρτύριό τους σε μικρή απόσταση από τη λίμνη άναψε ένα θερμό λουτρό ώστε στη θέα του και μόνο να δειλιάσουν οι μάρτυρες και να εγκαταλείψουν τη λίμνη.
Όλη τη νύχτα οι Άγιοι Τεσσαράκοντα ενίσχυαν ο ένας τον άλλο με παρηγορητικά και θεόπνευστα λόγια: Δριμύς ο χειμών αλλά γλυκύς ο παράδεισος, αλγεινή η πήξις αλλά ηδεία η απόλαυσις. Όμως μέσα στη βαθειά νύχτα συνέβη ένας από τους μάρτυρες μπροστά στη θέα του θερμού λουτρού να δειλιάσει και να εγκαταλείψει τη λίμνη. Όταν όμως έφτασε στα σκαλοπάτια του λουτρού, το σώμα του, το οποίο, λόγω του ψύχους ήταν σχεδόν νεκρό, επειδή το αίμα είχε εγκαταλείψει προ πολλού τα μέλη του και είχε υποχωρήσει συνωστισμένο στην περιοχή της καρδιάς, στην πρώτη επαφή του με το θερμότατο αέρα, ο οποίος έβγαινε μέσα από το λουτρό, δεν άντεξε και έλιωσε κυριολεκτικά σαν το κερί και αφανίστηκε.
Το γεγονός αυτό γέμισε με θλίψη τις ψυχές των υπολοίπων μαρτύρων, οι οποίοι με μεγάλη αγωνία προσευχήθηκαν στο Θεό να τους ενισχύσει, για να υπομείνουν μέχρι τέλος το μαρτύριο.
Εκείνη τη στιγμή, πράγματι, εμφανίστηκε στον ουρανό ο Αγωνοθέτης Χριστός και μαζί σαράντα ολόχρυσα στεφάνια, τα οποία χαμήλωσαν και εκάθησαν πάνω στα κεφάλια των Αγίων Μαρτύρων, δίνοντάς τους απερίγραπτη παρηγοριά και ουράνια ευφροσύνη και χαρά. Το τεσσαρακοστό όμως στεφάνι, επειδή δεν είχε τόπο να σταθεί, έμεινε μετέωρο στον αέρα. Το όραμα αυτό και το στεφάνι, που εξακολουθούσε να μένει μετέωρο δεν μπόρεσαν να διαφύγουν της προσοχής τού ρωμαίου δεσμοφύλακα, του Αγλαΐου, ο οποίος, αν και ειδωλολάτρης, κατανόησε βαθιά ότι το ουράνιο εκείνο στεφάνι για το μάρτυρα που λιποτάκτησε θα μπορούσε να γίνει δικό του εκείνη τη στιγμή, αν το ήθελε. Έτσι χωρίς να χάσει καιρό με τη δύναμη και το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, ξύπνησε τους συντρόφους του, τους άλλους δεσμοφύλακες, πέταξε τα ρούχα του και μπήκε στη λίμνη, φωνάζοντας: είμαι και εγώ χριστιανός! Το γεγονός αυτό γέμισε με μεγάλη χαρά τις ψυχές των Αγίων Μαρτύρων, οι οποίοι δόξασαν το Θεό για τα μεγάλα και θαυμαστά έργα Του.
Την άλλη μέρα το πρωί, οι δεσμοφύλακες πήραν τους Αγίους Τεσσαράκοντα, τους έσπασαν χέρια και πόδια και τους έριξαν στη φωτιά. Την ώρα όμως που εκτελούσαν την αποτρόπαια αυτή πράξη, πρόσεξαν ότι ένας από τους μάρτυρες, ο πιο νέος και ο πιο δυνατός, ο οποίος λεγόταν Μελίτων, εξακολουθούσε ακόμα να ζει. Σκέφτηκαν τότε να μην το σκοτώσουν αλλά να τον αφήσουν να ζήσει. Τον παρέδωσαν μάλιστα στη μητέρα του, η οποία καθ΄όλη τη διάρκεια της νύχτας είχε παρακολουθήσει μαζί με άλλους χριστιανούς το μαρτύριο του παιδιού της. Συνέβη όμως τότε κάτι το απροσδόκητο και απίστευτο. Η γενναία και ευσεβής εκείνη χριστιανή μάνα πήρε στους ώμους της το παιδί της, το γενναίο μάρτυρα, άγιο Μελίτωνα, και άρχισε να τρέχει για να προλάβει τους δημίους, οι οποίοι είχαν ήδη φορτώσει στην άμαξα τούς Αγίους Τεσσαράκοντα και τους έπαιρναν για να τους κάψουν. Η φιλόθεη εκείνη μητέρα δεν ησύχασε παρά μόνο όταν τοποθέτησε πάνω στην άμαξα μαζί με τα άλλα σώματα των μαρτύρων και το σώμα του δικού της παιδιού. Στο τέλος,οι φοβεροί εκείνοι δήμιοι, αφού τους έκαψαν, έριξαν τα λείψανα των Αγίων στο διπλανό ποτάμι.
Τρείς μέρες αργότερα, οι άγιοι εμφανίστηκαν σε όνειρο στον επίσκοπο των χριστιανών της Σεβαστείας Πέτρο και του υπέδειξαν το σημείο στο οποίο βρίσκονταν τα άγια λείψανά τους. Εκείνος με τη βοήθεια μερικών ευσεβών χριστιανών, περισυνέλεξε με ευλάβεια και κατάνυξη τα ιερά λείψανα των Αγίων Τεσσαράκοντα Μεγαλομαρτύρων.
Η μνήμη τους εορτάζεται την 9η Μαρτίου.

Βίρτσμπουργκ- 4ο Χριστιανικό Διεθνές Συνέδριο με θέμα «Τόπος συνάντησης είναι η Οικουμενική Εκκλησία»

Στις 19 Μαρτίου 2011, ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας, Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, συμμετείχε στο 4ο Διεθνές Συνέδριο «Τόπος συνάντησης είναι η Οικουμενική Εκκλησία», το οποίο διοργανώθηκε από το Γερμανικό παράρτημα του Διεθνούς Ευαγούς Ιδρύματος Kirche in Not και διεξάχθηκε στην πόλη Βίρτσμπουργκ της Γερμανίας. Φέτος ως θέμα επιλέχθηκε η φράση από την Προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου: Τῷ πνεύματι ζέοντες (Ρωμ. 12. 11).
Παραδοσιακά στο φόρουμ συμμετέχουν Ιεράρχες των Εκκλησιών, ευεργέτες, διακεκριμένοι στοχαστές, εκπρόσωποι του χώρου του Πολιτισμού και της Τεχνης από την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική.
Στα πλαίσια μιας ελεύθερης συζήτησης στο Μέγαρο Συνελεύσεως με θέμα «Σχέσεις Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών: 20 χρόνια μετά την πτώση του τοίχου του Βερολίνου» ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας μίλησε στο ακροατήριο δυο χιλιάδων ατόμων στα Γερμανικά. Η ομιλία μεταδόθηκε απευθείας από ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς και το Διαδίκτυο.
Ο Πρόεδρος του ΤΕΕΣ αναφέρθηκε σε βασικούς σταθμούς στις σχέσεις Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών στο διάστημα 20 ετών και επεσήμανε την καλή βούληση που υπάρχει και από τα δυο μέρη, στην οποία οφείλονται τα πραγματικά αποτελέσματα των τελευταίων ετών στον τομέα της διεκκλησιαστικής συνεργασίας.
Ο Σεβασμιώτατος κ. Ιλαρίωνας τόνισε ιδιαίτερα τις νέες προκλήσεις, οφειλόμενες στις εκδηλώσεις της χριστιανοφοβίας. Υπάρχει ανάγκη ενοποιήσεως των προσπαθειών για την προστασία των χριστιανών από τη διάκριση. Με μεγάλο ενθουσιασμό δέχθηκαν οι σύνεδροι τα λόγια του Προέδρου του ΤΕΕΣ για την κλήση των Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων να αντιμετωπίζουν σήμερα ο ένας τον άλλο όχι ως ανταγωνιστή, αλλά ως σύμμαχο στον τομέα της Ιεραποστολικής δράσεως στην Ευρώπη, η οποία απώλεσε τις θρησκευτικές, τις ηθικές και τις πολιτιστικές ρίζες.
Η ομιλία του Μητροπολίτη Ιλαρίωνα διακόπηκε επανειλημμένως από έντονα χειροκροτήματα των ακροατών. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η συζήτηση, στην οποία συμμετείχε ο Πρόεδρος του Παπικού Συμβουλίου για την προώθηση της χριστιανικής ενότητας Καρδινάλιος Κουρτ κοχ, η Διευθύντρια του Γερμανικού παραρτήματος του Ευαγούς Ιδρύματος «Κirche in Not» κα Αντωνία Βίλλεμσεν και ο Διευθυντής του Ρωσικού παραρτήματος του Ιδρύματος κ. Π. Γκουμενιούκ.
mospat.ru
http://aktines.blogspot.com/2011/03/4_21.html

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΜΕ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ





Οι Επίσκοποί μας ασυστόλως πλέον συμπροσεύχονται Γιά να ξυπνήσουν και οι τελευταίοι δύσπιστοι γιά τα σχέδια εκποιήσεως της Ορθοδοξίας
Ήδη εφαρμόζεται το 3ο στάδιο του σχεδίου

Όταν ο πάπας ήλθε στην Ελλάδα, παίζοντας κρυφτούλι και κρυπτόμενοι πίσω από το δάχτυλό τους, οι σταδιακώς, μεθοδικώς και καλώς εφαρμόζοντες τα οικουμενιστικά σχέδια επίσκοποί μας, προσπαθούσαν να διαψεύσουν ότι έγιναν συμπροσευχές με τον Πάπα.
Εμφανιζόταν, τότε, τόσο ευαίσθητη και υψηλή η ορθόδοξη αυτοσυνειδησία τους, ώστε διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους ορκιζόμενοι ότι δεν έγινε καμία συμπροσευχή, ούτε φανερά, ούτε κρυφά.
Έτσι σήμερα, προστέθηκε στους συμπροσευχόμενους με αιρετικούς και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, στην Θ. Λειτουργία στο Φανάρι.
Συμπροσευχόμενοι εκπρόσωποι της «Ρωμαιοκαθολικής, της Συροϊακωβιτικής, της Αρμενικής Εκκλησίας», αλλά και εκπρόσωποι Ι. Μονών του Αγίου όρους:
Μεγίστης Λαύρας,
Βατοπαιδίου,
Διονυσίου,
Παντοκράτορος,
Αγίου Παύλου,
Ξενοφώντος
και Γρηγορίου» (20 Μάρτιος 2011).

Πώς άλλαξαν, όμως, τα πράγματα σε μερικά χρόνια!
Πώς αποδείχτηκε ότι, όλες εκείνες οι αγωνιώδεις προσπάθειες αποκρύψεως των συμπροσευχών τους, ήταν ένα θέατρο και πως ο απώτερος σκοπός τους ήταν να αποκρύψουν από τον λαό, κάτι που ακόμα οι ορθόδοξες συνειδήσεις δεν άντεχαν: την υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον πάπα;
Και τώρα που κατά τους υπολογισμούς τους «προσαρμόστηκε» ο κόσμος —σύμφωνα με τα σχέδιά τους— και δεν αντιδρά σθεναρά, προχωρούν ακάθεκτοι στην επόμενη φάση, δημοσιεύοντας τις φωτογραφίες των συμπροσευχών τους, που πριν μερικά χρόνια μετά βδελυγμίας εξόρκιζαν.

Ας παραθέσουμε, όμως, κάποια στοιχεία από τα σχέδιά τους για την εκποίηση της Ορθοδοξίας, ώστε να μη νομίζουν κάποιοι ότι όλα αυτά είναι φαντασίες δικές μας.

Ο μητροπολίτης Αχαΐας Αθανάσιος, εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση –απολογούμενος μάλιστα στο Βατικανό, επειδή καθυστερούμε να δηλώσουμε υποταγή(!)– είπε τα εξής εξωφρενικά:
«Στην Ελλάδα βρισκόμαστε μπροστά σε πολύ λεπτή κατάσταση, γιατί, ενώ ο αρχιεπίσκοπος (σ.σ. Χριστόδουλος) και οι μητροπολίτες επιθυμούν να έχουν μια σημαντική συνεργασία με την Καθολική Εκκλησία, (σ.σ. ουδεμία αναφορά για επιστροφής τους στην Ευαγγελική Αλήθεια και αποκήρυξη την αιρέσεων) αυτοί έχουν και ευθύνες προς τον κόσμο, τους πιστούς, πολλοί από τους οποίους δεν είναι προετοιμασμένοι στην προοπτική του διαλόγου, ενώ άλλοι έχουν μια άποψη πιο φονταμενταλιστική για την Εκκλησία.
Αυτό για μας είναι η μεγάλη πρόκληση να προετοιμάσουμε τον κόσμο, να τον διαπαιδαγωγήσουμε, για να μη αντιδράσει επηρεασμένος από τις προκαταλήψεις και πληροφορίες, που δεν ανταποκρίνονται στα γεγονότα... Είναι σημαντικό να κατανοηθεί ότι έχουμε ανάγκη χρόνου, ελπίζω όχι υπερβολικού, για να σχηματίσουμε τη συνείδηση του κόσμου»!!![1]

Αυτές οι δηλώσεις του Αχαΐας Αθανασίου έχουν ιστορία, και η πρόσφατη αφετηρία τους βρίσκεται στις αποφάσεις της Β΄ Συνόδου του Βατικανού(!!!), οι οποίες έγιναν αποδεκτές από τον οικουμενιστή πατριάρχη Αθηναγόρα και όσους τον ακολουθούν.
Την αποκάλυψη, όσων προαποφασίστηκαν από τα οικουμενιστικά κέντρα και προοδευτικά πραγματοποιοῦνται ἐρήμην τοῦ λαοῦ και με την ανοχή των «ορθοδοξούντων» επισκόπων, μας δίνει ήδη από το 1967 ο τότε αρχιμανδρίτης και νυν Μητροπολίτης Τυρολόης Παντελεήμων Ροδόπουλος, παρατηρητὴς της Β΄ Συνόδου του Βατικανού.
Έγραφε:
«Διετυπώθη υπό τινων ΡΚαθολικῶν συνέδρων μία παράδοξος θεωρία περί επιτεύξεως της ενώσεως μεταξύ της ΡΚαθολικής Εκκλησίας και της Ορθοδόξου». Η Ένωση θα «επιτευχθή σταδιακώς και ουχί διά διαπραγματεύσεων εκκλησιαστικο-θεολογικών» σὲ τρία στάδια:

  α) Φιλία και ψυχολογική προπαρασκευή,
  β) μερική μυστηριακή κοινωνία και
  γ) πλήρης μυστηριακὴ κοινωνία»[2].

Τα γεγονότα αποδεικνύουν πως ήδη βρισκόμαστε στην έναρξη του 3ου σταδίου.
Αυτό επιβεβαιώνουν και άλλοι μελετητές και ιερωμένοι· και ασφαλώς έχει σημασία, ότι τα κείμενα αυτά έχουν γραφεί πριν δεκαετίες. Γράφει, π.χ. ο καθηγούμενος της Ι. Μ. Γρηγορίου π. Γεώργιος Καψάνης:
«Σύμφωνα με όλες τις [τότε] ενδείξεις (το Βατικανό) ...προετοιμάζει μια “ένωση” ουνιτικού τύπου. Στην αρχή θα συμφωνηθή να διατηρήση κάθε εκκλησία τις ιδικές της παραδόσεις (το πρωτείο και το αλάθητο να ισχύει για τη δύσι), οι δε άλλες δογματικές διαφορές να θεωρηθούν ως θεολογούμενα ζητήματα. Σιγά-σιγά όμως το Βατικανό θα αποκτά την αυξανόμενη επιβολή της Ρωμαϊκής κυριαρχίας στην Ανατολή, μέχρι τελείας επικρατήσεώς της»[3].

Επίσης, ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Μ. Βρετανίας Μεθόδιος, που μετείχε επί χρόνια στους διαλόγους, διερωτάτο:
«Ποιά είναι τα σχέδια της Ρώμης έναντι της Ανατολής;». Και απαντούσε: «Εφ’ όσον δεν καταργείται η Ουνία, η Ανατολική Εκκλησία θα ευρίσκεται μέσα εις τα σχέδια της απορροφήσεώς της από τη Ρωμαϊκή... Αυτό που γράφουν πως η Ουνιτική Εκκλησία θα καταργηθεί όταν γίνη η ένωσις των Εκκλησιών» είναι αλήθεια, αλλά με την εξής έννοια: θα καταργηθεί με τη σημερινή μορφή της, «εφ’ όσον η Ορθόδοξος Εκκλησία θα μεταβληθή σε Ουνιτική… Αυτό είναι φυσικό, γιατί τότε οι Ουνίτες θα έχουν εκπληρώσει την αποστολή τους»![4]

Ποια ήταν ανέκαθεν η θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας για τις συμπροσευχές;
Παραθέτουμε ενδεικτικά δύο μαρτυρίες, όχι από τους δεκάδες σχετικούς Ι. Κανόνες, αλλά από πρόσφατες αποφάσεις μόνο της Εκκλησίας της Ελλάδος:
«Μας ερωτούν —γράφει το όργανο της Ιεράς Συνόδου περιοδικό ‘‘Εκκλησία’’ (1956)— εάν κανονικώς επιτρέπονται συλλειτουργίαι και συμπροσευχή» μετά ετεροδόξων «ως τούτο φέρεται επισυμβαίνον εν Αμερική. Απαντώμεν καθηκόντως, ότι τούτο και άηθες είναι και αντικανονικόν, ...και συντελούμενον ασκεί ολεθρίαν επίδρασιν…»[5].
Την ίδια θέση βρίσκουμε και σε ανακοίνωση της Ι. Συνόδου της 27η Απριλίου 2001.
Για να δούμε τώρα οι μητροπολίτες που επικοινωνούν με τον αρχιεπίσκοπο και τον πατριάρχη και τον υποδέχτηκαν μετά τιμών στις διάφορες Μητρόπολεις που επισκέφθηκε, θα βγούν να καταγγείλουν το γεγονός;

Θεσσαλονίκη, 20 Μαρτίου 2011
Για την «Φιλορθόδοξο Ένωσι “Κοσµάς Φλαµιάτος”»
Ο Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο Ο Γραµµατέας Παναγιώτης Σηµάτης
--------------------------------------------------------------------------------
[1] «Ορθόδοξος Τύπος», 1444, 1/2/2002.
[2] Μπιλάλη Σπ., αρχιμ., Ορθοδοξία και Παπισμός, τ. Β΄, σ. 413.
[3] Περιοδ. «Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ», περίοδος Β΄, 1981, αριθμ. 6, Εκδ. Ι. Μ. Οσ. Γρηγορίου Αγ. Όρους. —Στο ίδιο συμπέρασμα έχει καταλήξει και ο Φαράντος: «Αυτό θα είναι το μοντέλο ‘‘ενώσεως’’ των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών: το Ουνιτικόν. Η Ορθοδοξία θα παραμείνει αλώβητη και ως έχει, όπως οι Ουνιτικές Εκκλησίες, αλλά θα προσαρμοσθεί στα δυτικά δεδομένα, δηλ. θα οικειοποιηθεί το ‘‘χριστιανικό’’ φρόνημα των ‘‘πολιτισμένων’’ δυτικών Εκκλησιών… που συνοδοιπορούν στην νοοτροπία και στην πολιτική της δυνάμεως και της βίας των Δυτικο-Ευρωπαίων» (Αντί-φωνα, σ. 27).
[4] Μεθοδίου Φούγια., Μητρ. Πισιδίας, Έλληνες και Λατίνοι, 1994, σ. 438.
[5] Μπιλάλη Σπ., όπ. παρ., σ. 390.

http://apotixisi.blogspot.com/

Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ


Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. δ’.
Ὀρθοδοξίας ὁ φωστήρ, Ἐκκλησίας τὸ στήριγμα καὶ διδάσκαλε, τῶν Μοναστῶν ἡ καλλονή, τῶν θεολόγων ὑπέρμαχος ἀπροσμάχητος, Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης τὸ καύχημα, κῆρυξ τῆς χάριτος, ἱκέτευε διὰ παντός, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.


Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Παρίσι - Επίσκεψη Ρωμαιοκαθολικών στη Ρωσική ορθόδοξη σχολή




Ο Monsignor Πάτρικ Jacquin, «ιερέας» του καθεδρικού ναού της Notre-Dame de Paris, συνοδευόμενος από σαράντα νέους επισκέφθηκε στις 14 Μαρτίου 2011, τη Ρωσική ορθόδοξη σχολή στο Παρίσι . Η ομάδα έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τον ορθόδοξο επίσκοπο Χερσονήσου Νέστωρ και τον πρύτανη της σχολής Ιερομόναχο Siniakov Αλέξανδρο.
Μετά την επίσκεψη στο παρεκκλήσι, όπου ο ιεροσπουδαστές έψαλαν ύμνους της Σαρακοστής, η αντιπροσωπεία είχε τη δυνατότητα να δεί την έκθεση φωτογραφίας για τα ογδόντα χρόνια της ιστορίας της κοινότητας του Πατριαρχείου Μόσχας στην Γαλλία. Ο Επίσκοπος Νέστωρ παρουσίασε την ιστορία της Επισκοπής Κορσούμ και απάντησε σε ερωτήσεις, μεταξύ άλλων και για τη σημασία της συνεργασίας μεταξύ των Παπικών και Ορθοδόξων στη Γαλλία
http://aktines.blogspot.com/2011/03/blog-post_4864.html

σ.σ. Πολλά πάρε - δώσε τώρα τελευταία...

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

Ανεξάρτητο σιωνιστικό κράτος μέσα στην Ελλάδα;

Τα Προνόμια των Σιωνιστών στην Ελλάδα!!!


Το ξέρετε ότι όλοι οι πολίτες της Ελλάδας(συμπεριλαμβανομένου και του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Πρωθυπουργού), είμαστε πολίτες Β΄ κατηγορίας; Ξέρετε σ’ αυτή τη χώρα, ποιά είναι η ράτσα που απολαμβάνει οικονομικά προνόμια που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας, δεν τα δικαιούται; Μα φυσικά οι εβραίοι.

Διαβάστε αποσπάσματα από τη μονογραφία του Ι. Χαραλαμπόπουλου, «Σιωνισμός και Εθνικές Τραγωδίες» για να πληροφορηθείτε και να καταλάβετε ότι το νεοελληνικό κράτος, «δουλεύει» γι’ αυτή τη ράτσα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι δεν ενδιαφέρουν κανένα:

«Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (Κ.Ι.Σ.) λειτουργεί στη χώρα μας κάτω από συνθήκες τέτοιες, που προσβάλλουν βάναυσα την Εθνική μας αξιοπρέπεια. Συνιστά « κράτος εν κράτει» μέσα στην καρδιά της Ελλάδας και αυτό συμβαίνει όχι απλά με την ανοχή αλλά με την υπόθαλψη του πολιτικού καταστημένου. Εάν αναλογισθεί κανείς ότι το Κ.Ι.Σ. αποτελεί τον πυρήνα των ευρισκόμενων στην Ελλάδα σιωνιστών, καθώς σύμφωνα με δήλωση μεταστάντος προέδρου του Ι. Λόβιγγερ (Περιοδικό «Χρονικά», Ιανουάριος 1985) «Ο εν Ελλάδι εβραϊσμός υπήρξε ανέκαθεν σιωνιστικός», σε συσχετισμό με τη δήλωση του ιδίου ότι «ο σιωνισμός συνιστά ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα», διαφαίνεται ευκρινώς η επικινδυνότητα της εβραϊκής παρουσίας στον ελλαδικό χώρο.
Ήδη από το 1946, ανασυστάθηκε το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, με αρχική του αξίωση να μεταβληθεί ο Αστικός Κώδικας. Η αλλαγή του αυτή, είχε ως βασικό στόχο τη ψήφιση ειδικού νόμου, βάσει του οποίου οι περιουσίες των αποθανόντων εβραίων, χωρίς συγγενείς, περιέρχονταν στο Κ.Ι.Σ. χωρίς μάλιστα αυτό να υποχρεούται να πληρώσει φόρο κληρονομιάς…

Αξίζει να διερωτηθεί κανείς γιατί το πολιτικό κατεστημένο κατέστησε το Κ.Ι.Σ. Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και ακόμη γιατί η κυβέρνηση της Ν.Δ. ψήφισε το υπ’ αριθμόν 182 Προεδρικό Διάταγμα (22-3-1978), βάσει του οποίου το Κ.Ι.Σ. αποκτά δικαιώματα, τα οποία μόνο το Κράτος κατέχει. Ειδικότερα, με αυτό το Π.Δ.

«ΤΟ Κ.Ι.Σ. ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΕΙΣΠΡΑΤΤΕΙ ΦΟΡΟΥΣ, ΓΙΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ».

Εάν μάλιστα αναλογισθούμε ότι το Κ.Ι.Σ. έχει αυθαίρετα απαγορεύσει ΜΕ ΑΛΥΣΙΔΕΣ τη διέλευση των Ελλήνων από την οδό Μελιδόνη στον Κεραμεικό, όπου στεγάζεται η Συναγωγή και άλλα εβραϊκά διοικητικά κτίρια, σε έναν χώρο όπου βρίσκονται ερείπια του αρχαίου νεκροταφείου του Κεραμεικού, δημιουργούνται πολλά εύλογα ερωτηματικά, αναφορικά με τη ταυτότητα αυτών που κατέχουν πραγματικά τα ηνία της εξουσίας στην Ελλάδα…
Το Κ.Ι.Σ. πέραν του γεγονότος ότι μπορεί να δέχεται περιουσίες εβραίων και να φορολογεί αυτούς, υποκαθιστώντας το ελλαδικό κράτος, γεγονός πρωτοφανές, είναι παράλληλα απαλλαγμένο και το ίδιο από την καταβολή φόρων, όσον αφορά τη διαχείριση των πόρων του. Επιπλέον το Κ.Ι.Σ. δεν καταβάλλει κανέναν φόρο στο ελλαδικό κράτος για την απόκτηση, δωρεά, αγορά, οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας, ενώ παράλληλα δικαιούται να εισάγει αδασμολόγητα προϊόντα προς εβραϊκή χρήση.

Κατ’ επέκταση, το Κ.Ι.Σ. έχει συγκροτήσει όπως προκύπτει από τον εσωτερικό του κανονισμό, έναν αυτάρκη και αυτοδιοικούμενο οργανισμό που επεκτείνεται σε όλους τους νομοθετικούς, αστυνομικούς, δικαστικούς, διοικητικούς, θρησκευτικούς, εκπαιδευτικούς, οικονομικούς, κ.α. τομείς, υποδομή η οποία απαιτείται για τη λειτουργία ενός ανεξάρτητου κράτους. Τα προνόμια τα οποία έχουν παραχωρηθεί από το ελληνικό κράτος στο Κ.Ι.Σ. είναι παράνομα και αντισυνταγματικά.
Μπορεί κανείς να φανταστεί να λειτουργεί στο Ισραήλ «Κεντρικό Ελληνικό Συμβούλιο», το οποίο να αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου του Ισραηλινού κράτους και οι εν Ισραήλ ευρισκόμενοι και διαμένοντες Έλληνες να υπάγονται απευθείας στο Συμβούλιο αυτό, παρακάμπτοντας πλήρως το Ισραηλινό κράτος;
Θα μπορούσε μάλιστα να υποστηριχθεί, χωρίς κανένα απολύτως ίχνος υπερβολής, ότι οι κατά τόπους ισραηλινές κοινότητες στην Ελλάδα, αποτελούν αυτοδιοικούμενες κοινότητες, υπαγόμενες σε μία «ομοσπονδιακή κυβέρνηση» - διοίκηση, αυτή του Κ.Ι.Σ. ασκώντας κατ’ ουσίαν διοίκηση κρατικής εξουσίας…

Και μόνο η προκλητική, παράνομη και καταχρηστική λειτουργία του Κ.Ι.Σ. εντός της ελλαδικής επικράτειας, καταδεικνύει το βαθμό της υποδουλώσεως του ελλαδικού κράτους και των οργάνων του στον σιωνισμό, αφού οι εβραίοι έχουν προνόμια τα οποία ουδείς έτερος ξένος και πρωτίστως ουδείς Έλλην πολίτης, Έλλην από απόψεως βιολογικής- φυλετικής, ψυχικής, έχει»…..
http://kostasxan.blogspot.com/2008/12/blog-post_425.html

Η απώθηση ως βασικό αίτιο ψυχοπνευματικής διαταραχής (Ι.Κ.Κορναράκη, Ομοτ. Καθηγητού Παν/μίου)

Μια φορά, λέγει ο Άγιος Κασσιανός, αφού παρέμεινα λίγο χρόνο στην έρημο για να ασκηθώ, με κατέλαβε μελαγχολία και ακεφιά. Κι’ επειδή έβλεπα ότι το κακό μεγάλωνε και κινδύνευα να εξασθενήσω τελείως από τη ψυχική κόπωση, πήγα να επισκεφθώ τον αββά Παύλο, για να αλλάξω έτσι περιβάλλον. Και μου εφάνη, λέγει ο Άγιος Κασσιανός, ότι θεραπεύτηκα από την αδιαθεσία και την ακεφιά με τον τρόπο αυτό.

Την ψυχολογική του αυτή περιπέτεια τη διηγήθηκε, ύστερα από λίγο καιρό, στον έμπειρο πνευματικό αββά Μωυσή, που συνέβη να συναντήσει. Του εξέθεσε όλο το γεγονός με τη σκέψη ίσως ότι ο αββάς θα τον επαινούσε. Αλλά ο έμπειρος αυτός πνευματικός είχε αντίθετη γνώμη.
-Έχε θάρρος, του είπε. Διότι δεν ελευθέρωσες με τον τρόπο αυτό τον εαυτό σου από την ακεφιά και την αδιαθεσία, αλλά μάλλον τον παρέδωσες δέσμιο στην ψυχική σου αυτή ενόχληση. Πρέπει δε να γνωρίζεις ότι η ακεφιά αυτή θα σε εκδικηθεί, εάν εις το εξής δεν την αντιμετωπίσεις με υπομονή, με προσευχή και με το εργόχειρό σου.
Ο σοφός και έμπειρος ανθρωπογνώστης γέροντας υπογράμμισε με τα λόγια αυτά τον αρνητικό και καταστρεπτικό ρόλο της απωθήσεως. Υπέδειξε στον Άγιο Κασσιανό τη μεγάλη σημασία της ασυνειδήτου αντιμετωπίσεως των μικρών και μεγάλων προβλημάτων της προσωπικότητος. Έτσι και κατά την ασκητική σκέψη, ο καλύτερος τρόπος της αποφυγής δυσάρεστων συνεπειών είναι η ενσυνείδητη και εν επιγνώσει αντιμετώπιση των δυσάρεστων και βασανιστικών εμπειριών της ζωής.
Η απώθηση των ανεπιθύμητων αυτών βιωμάτων στο ασυνείδητο είναι μια φυγή από την πραγματικότητα της ζωής και συγχρόνως η βασική αιτία ψυχικών δυσαρμονιών και διαταραχών της προσωπικότητος. Μόνο βέβαια που χρειάζεται ορισμένη κατάρτιση και πολύ θάρρος για να φθάσει κανείς στο σημείο εκείνο που, συμφιλιωμένος με τις ψυχολογικές δυσκολίες της ζωής, θα είναι σε θέση να τις επεξεργάζεται εποικοδομητικά, να τις υπερνικά και να τις αξιοποιεί σαν βαθμίδες πνευματικής προκοπής. Στη τελευταία διαπίστωση μπορεί κανείς να ανακαλύψει το ψυχολογικό νόημα της πνευματικής προκοπής, όπως τη διδάσκει θεωρητικά το Ευαγγέλιο και την προβάλλει πρακτικά η μεγάλη χορεία των πνευματικών μορφών της Εκκλησίας του Χρίστου. Γιατί είναι αλήθεια ότι το βασικό πρόβλημα του αυθεντικού χριστιανού είναι ο διάλογός του με μια εμπειρία που τείνει συνήθως κάθε άνθρωπος να απωθεί: με το αίσθημα της ενοχής.

Οι άγιοι άνθρωποι του Θεού δεν απωθούν τα προβλήματά τους αλλά τα αντιμετωπίζουν με όλο το θάρρος και τη δύναμη της ψυχής τους. Και είναι γεγονός ότι τα προβλήματα αυτά ανήκουν συνήθως στην απέραντη ψυχολογική και πνευματική περιοχή της βιώσεως των αισθημάτων της ενοχής με την οποία οι άνθρωποι αυτοί καθημερινώς διαλέγονται. Εξάλλου είναι άξιο πολλής προσοχής το γεγονός ότι και η σύγχρονη ψυχολογία και η ψυχοθεραπεία σταματούν τελικά μπροστά στο αίσθημα της ενοχής του συγχρόνου ανθρώπου και υπογραμμίζουν το υπαρξιακό του νόημα. Γι’ αυτό στο σημείο αυτό συναντώνται κατά τρόπο πολύ εντυπωσιακό η ψυχολογία και η πνευματική ζωή και αναπτύσσουν ένα διάλογο με πολύ επίκαιρη σημασία.
(Ι.Κ.Κορναράκη, «Ψυχολογία και πνευματική ζωή» -απόσπασμα)
glitter-graphics.com

Κυριακή της Ορθοδοξίας (;) στη Γερμανία. "Ορθόδοξοι" Αρχιερείς με Παπικούς Αρχιερείς μαζί


Κυριακή της Ορθοδοξίας (13/03/2011) στη Γερμανία. Ορθόδοξοι Αρχιερείς με Παπικούς Αρχιερείς μαζί στην Ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου Αντιοχείας στην Κολωνία. Συμμετείχαν Ορθόδοξοι επίσκοποι από Βουλγαρία, Αντιόχεια, Ρουμανία , Σερβία και ο Μητροπολίτης Γερμανίας Αυγουστίνος .

σ.σ. Όλοι, ένα είναι! Πότε θα το πάρουν είδηση κάποιοι;

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Διαθρησκειακή συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη με πρωτοβουλία των τουρκικών αρχών

Στις 14 Μαρτίου 2011 ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος συμμετείχε στη Σύνοδο Κορυφής Αλλαγών, η οποία διεξάγεται στην Κωνσταντινούπολη με την πρωτοβουλία των τουρκικών αρχών. Τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εκπροσωπούν ο Μητροπολίτης Αστανάς και Καζαχστάν Αλέξανδρος, ο Αντιπρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας Ηγούμενος Φίλιππος Ριαμπίχ, ο Αντιπρόεδρος του Τμήματος για σχέσεις Εκκλησίας και Κοινωνίας ιερέας Γεώργιος Ρόσιν, ο υπεύθυνος του Τμήματος Εξωτερικών της Μητροπολιτικής Περιφέρειας στο Καζαχστάν ιερομόναχος Σεραφείμ Πετρόφσκυ και κ. Α. Μιτρόσιν.

Μιλώντας στη συνεδρία του εργαστηρίου «Διάφορες θρησκείες, κοινές αξίες» π Προκαθήμενος της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως υπενθύμισε ότι η ευθύνη για το μέλλον του κόσμου μαζί με πολιτικές ηγεσίες μοιράζονται και οι ηγέτες των θρησκευτικών κοινοτήτων. Ο Παναγιώτατος Πατριάρχης Βαρθολομαίος υπογράμμισε τη σημασία του θρησκευτικού στοιχείου στη ζωή των ανθρώπων.

Επίσης ο κ. Βαρθολομαίος εκτίμησε ψηλά το επίπεδο του διαθρησκειακού διαλόγου στην Τουρκία, τις οικονομικές και πολιτικές επιτυχίες της χώρας.

Επίσης επέστησε την προσοχή των ακροατών στην ανάγκη της αντισταθμίσεως του συστήματος των αξιών αποδεκτών από τη σύγχρονη κοινωνία. Έτσι αναφερόμενος στον οικολογικό προβληματισμό ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως υπενθύμισε την ανάγκη της τροποποιήσεως των καθιερωμένων στερεοτύπων στη στάση του ανθρώπου απέναντι στο περιβάλλον.

Στο φόρουμ ακόμα συμμετείχαν ο Επικεφαλής της Διοικήσεως για θρησκευτικές υποθέσεις της Τουρκικής Δημοκρατίας δόκτορας Μεχμέτ Γκερμέζ, ο Γραμματέας του Παπικού Συμβουλίου για διαθρησκειακό διάλογο Αρχιεπίσκοπος Πιέρ Λουϊντζι Τσελάτα, ο Πρόεδρος του Διεθνούς Οργανισμού «Έκκληση της συνείδησης» Ραβίνος Αρτουρ Σνεΐερ και άλλοι.
Патриархия.ru
http://aktines.blogspot.com/2011/03/blog-post_794.html

Οἱ "Ποιμένες" τους ἐν Συνόδῳ ἀποκρύπτουν καὶ ἀρνοῦνται νὰ καταδικάσουν τὶς αἱρέσεις καὶ νὰ κατονομάζουν τοὺς αἱρετικούς!!!


παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι μιὰ κατάσταση ὑπαρκτὴ καὶ ὄζουσα μέσα στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἐπίσκοποί μας, ὅμως, τὴν ἀποκρύπτουν, τὴν ἔχουν καταστήσει ἄσαρκη, ἄοσμη καὶ ἀόρατη, καὶ ἀρνοῦνται νὰ τὴν ἐρευνήσουν καὶ νὰ τὴν καταδικάσουν Συνοδικά.

Εἶναι πρωτοφανὲς γεγονὸς στὴν δισχιλιετὴ ἱστορία καὶ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, σύσσωμη ἡ Ἱεραρχία νὰ σιωπᾶ ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἢ νὰ συμπορεύεται ἐπὶ ἕνα σχεδὸν αἰῶνα μὲ τὴν αἵρεση, ἀντὶ νὰ ἔχει ἐξεγείρει τοὺς πιστοὺς γιὰ τὴν ἀνατροπή της. Οἱ τυχὸν σποραδικὲς φραστικὲς διαμαρτυρίες ἐνίων ἐξ αὐτῶν (ποὺ θὰ εἶχαν ἀξία κατὰ τὴν ἔναρξη τῆς αἱρέσεως) ἐλάχιστη πρακτικὴ ἀξία ἔχουν, τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ αἵρεση ὕπουλα ἔχει εἰσδύσει μέχρι τὸ μεδοῦλι τῶν συνειδήσεων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, εἴτε τὸ ἔχουν συνειδητοποιήσει εἴτε ὄχι, εἴτε συμμετέχουν φανερὰ σὲ ἐκδηλώσεις οἰκουμενιστικὲς εἴτε τὶς ἀνέχονται.
Ἡ σταδιακὴ ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συντελεῖται μὲ τὴν ὑλοποίηση τῆς οἰκουμενιστικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920 καὶ ὅσων ἐφεξῆς δρομολογήθηκαν, ἀλλὰ καὶ ὅσων ἐθέσπισε ἡ Β΄ Βατικάνειος Σύνοδος. Αὐτὸ σημαίνει πὼς σταδιακὰ γίνεται ἀλλαγὴ τῶν ἀρχῶν τῆς θεμελιώδους Πίστεως· ὅλο καὶ περισσότερο ἀμφισβητεῖται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ταυτίζεται μὲ τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ «κιβωτὸ τῆς Σωτηρίας», καὶ ἐμπεδώνεται στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν ἡ θέση ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συναποτελεῖ μὲ τὶς αἱρετικὲς κοινότητες τῶν παπικῶν καὶ προτεσταντῶν (ὁρατῶς ἢ ἀοράτως) τὴν Ἐκκλησία.
Ὡς ἐκ τούτου, καταλαβαίνουμε πώς, ἂν οἱ πιστοὶ ποὺ τοὺς ἐμπιστεύονται καὶ ἔχουν ἀποθέσει καὶ ἐπιρρίψει –κακῶς– τὰ πάντα στοὺς ἐπισκόπους, ἂν οἱ πιστοὶ δυσκολεύονται πολλὲς φορὲς νὰ ἀντιληφθοῦν ἀλήθειες τῆς Πίστεως βασικὲς καὶ ξεκαθαρισμένες, πόσο πιὸ δύσκολα μποροῦν νὰ συλλάβουν τὶς αἱρετικὲς δοξασίες ποὺ κρύβονται πίσω ἀπὸ ἀληθοφανεῖς καὶ ὀρθοδοξοφανεῖς ἐκφράσεις τῶν αἱρετικῶν, ὅταν μάλιστα οἱ Ποιμένες τους ἐν Συνόδῳ τὶς ἀποκρύπτουν καὶ ἀρνοῦνται νὰ καταδικάσουν τὶς αἱρέσεις καὶ νὰ κατονομάζουν τοὺς αἱρετικούς;
Ὡς φυσικὴ συνέπεια ἔρχεται ἡ ραγδαία ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ στὴν παροῦσα φάση μὲ ἀγαπολογίες, διαλόγους, συμπροσευχές, κοινὲς ἐκδηλώσεις πρὸς διάσωση τοῦ πλανήτη καὶ τῆς «κοινῆς» χριστιανικῆς κληρονομιᾶς τῆς Εὐρώπης, εἰρηνιστικὲς καὶ οἰκολογικὲς κορῶνες κ.ἄ., ὡς ἄλλο ναρκωτικό, ναρκώνει καὶ ἀλλοιώνει συνεχῶς –ὅλο καὶ περισσσότερο– τὰ ὀρθόδοξα αἰσθητήρια τοῦ λαοῦ, ὡς ὅτου ἀποκαλύψει πλήρως καὶ στοὺς πλέον ἀφελεῖς τὸ ἀποκρουστικό του πρόσωπο.
Δυὸ τελευταῖα χαρακτηριστικὰ γεγονότα, ἐκφραστικὰ δείγματα διεισδύσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἦταν α) ἡ συναυλία ποὺ ἔγινε, –ὑπὸ τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου προταθεῖσα– στὸν ὀρθόδοξο ἱερὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονα Ἀθηνῶν, μὲ μουσικὰ ὄργανα καὶ προεξάρχοντα γνωστὸ λαϊκὸ τραγουδοποιό, ἐκδήλωση «κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση» τῶν παπικῶν καὶ προτεσταντικῶν ὁμολογιῶν καὶ β) ἡ ἀπαράδεκτη δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, πὼς οἱ Ἀρμένιοι εἶναι Ὀρθόδοξοι! Παρὰ κάποιες ἀντιδράσεις γιὰ τὴν πρώτη ἐκδήλωση, οὐδεὶς ἐπίσκοπος ἀντέδρασε γιὰ τὴν δεύτερη δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἐκτὸς ἀπὸ ἐπώνυμο πρωτοπρεσβύτερο, κάποιους λαϊκοὺς καὶ μετρημένα θρησκευτικὰ ἱστολόγια.
Ἔτσι λοιπόν, διὰ τῆς καταλυτικῆς ἐπιδράσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἄλλαξε καὶ συνεχῶς ἀλλοιώνεται τὸ φρόνημα καὶ τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ (τοῦ φύλακος τῆς Πίστεως), σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ νὰ μὴν ἀντιδρᾶ σὲ καμιὰ ἀπὸ τὶς οἰκουμενιστικὲς καινοτομίες ἀλλοιώσεως καὶ προδοσίας τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀλήθειας. Ἔχουν ἀλλοιωθεῖ, δηλαδή, σὲ τόσο μεγάλο βαθμὸ ὡς πρὸς τὴν πίστη οἱ σημερινοὶ χριστιανοί, ὥστε ὄχι μόνο δὲν ἔχουν διάθεση νὰ ἀντισταθοῦν στοὺς αἱρετικοὺς ἐπισκόπους, ἀλλὰ δυσκολεύονται νὰ κατανοήσουν γιατί μαρτύρησαν οἱ Ἅγιοι, γιατί οἱ Πατέρες πολέμησαν μέχρις αἵματος τὶς αἱρέσεις καὶ γιατί οἱ Ὁμολογητὲς μὲ παρρησία καὶ αὐθορμήτως προσήρχοντο καὶ χωρὶς κανεὶς νὰ τοὺς ἀναγκάσει γιὰ νὰ ὁμολογήσουν τὴν Πίστη, γιατὶ ἀντιστάθηκαν ἐναντίον βασιλέων καὶ ἡγεμόνων (κοσμικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν) ὑπερασπιζόμενοι μὲ πάθος τὸν θησαυρὸ τῆς ἀληθινῆς Πίστεως.
Ἐξοργίζεται κανεὶς καὶ ἀσφυκτιᾶ, καθὼς βλέπει ὅτι οἱ ἡγέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατάφεραν νὰ κατακερματίσουν τοὺς πιστοὺς καὶ νὰ μᾶς ἐγκλωβίσουν σὲ ἐπισκοποκεντρικῆς κατευθύνσεως ἰδεοληψίες περὶ ὑπακοῆς, (βοηθούντων ἀκουσίως σ’ αὐτὸ τῶν ἀδελφοτήτων καὶ πολλῶν Ἱ. Μονῶν), κατάφεραν νὰ μᾶς κολλήσουν ἐτικέτες, νὰ μᾶς διαιρέσουν, νὰ μᾶς ἀπομονώσουν καὶ ὡς κάποιο βαθμὸ νᾶ μᾶς εὐνουχίσουν, ὥστε νὰ μὴν ἀντιδροῦμε στὴν κατεδάφιση τῆς Ὀρθοδοξίας. Καὶ ὅμως, ἐνῶ ἔχουμε –ἀνεπιτρέπτως– διαφορετικὲς ἀπὸ τοὺς Πατέρες ἀντιλήψεις καὶ στάσεις ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, σὲ κάθε λειτουργία ὁμολογοῦμε «τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»!
Ἡ ὠμότητα καὶ ἡ ἰταμότητα διὰ τῆς ὁποίας ἐξέφρασε τὸ σχέδιο αὐτὸ (γιὰ τὴν κατεδάφιση τῆς Ὀρθοδοξίας) ἕνας ἐκ τῶν οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων εἶναι πρωτοφανὴς γιὰ τὶς ὀρθόδοξες ἀκοές. Καὶ ὅμως, κανεὶς ἀπὸ τοὺς λαλίστατους μητροπολῖτες ποὺ κάθε δυὸ καὶ λίγο ἐκφράζονται στὰ Μ.Μ.Ε. περὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, δὲν εἴδαμε νὰ τὰ ἀποδοκιμάσει δημοσίως.
Καὶ ποιός εἶναι αὐτός; Εἶναι ὁ μητροπολίτης Ἀχαΐας Ἀθανάσιος (ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση), ὁ ὁποῖος –ἀπολογούμενος μάλιστα στὸ Βατικανό, ἐπειδὴ καθυστεροῦμε νὰ δηλώσουμε ὑποταγή(!)– εἶπε τὰ ἑξῆς ἐξωφρενικά: «Στὴν Ἑλλάδα βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ πολὺ λεπτὴ κατάσταση, γιατί, ἐνῶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος (σ.σ. Χριστόδουλος) καὶ οἱ μητροπολῖτες ἐπιθυμοῦν νὰ ἔχουν μιὰ σημαντικὴ συνεργασία μὲ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία, αὐτοὶ ἔχουν καὶ εὐθύνες πρὸς τὸν κόσμο, τοὺς πιστούς, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν εἶναι προετοιμασμένοι στὴν προοπτικὴ τοῦ διαλόγου, ἐνῶ ἄλλοι ἔχουν μιὰ ἄποψη πιὸ φονταμενταλιστικὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Αὐτὸ γιὰ μᾶς εἶναι ἡ μεγάλη πρόκληση νὰ προετοιμάσουμε τὸν κόσμο, νὰ τὸν διαπαιδαγωγήσουμε, γιὰ νὰ μὴ ἀντιδράσει ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὶς προκαταλήψεις καὶ πληροφορίες, ποὺ δὲν ἀνταποκρίνονται στὰ γεγονότα... Εἶναι σημαντικὸ νὰ κατανοηθεῖ ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη χρόνου, ἐλπίζω ὄχι ὑπερβολικοῦ, γιὰ νὰ σχηματίσουμε τὴ συνείδηση τοῦ κόσμου»!!!
.............
http://apotixisi.blogspot.com/


Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

ΑΡΧΙΣΕ Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΜΕΤΡΗΣΗ. ΔΟΞΑ ΤΟ ΘΕΩ!

ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΖΟΝΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ἡ παναίρεση (κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς) τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι μιὰ κατάσταση ὑπαρκτή, ποὺ οἱ ἐπίσκοποί μας ἀρνοῦνται νὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ καταδικάσουν Συνοδικά. Εἶναι πρωτοφανὲς γεγονὸς στὴν δισχιλιετὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ἱεραρχία νὰ σιωπᾶ ἐν καιρῷ αἱρέσεως καὶ νὰ συμπορεύεται δεκαετίες μὲ τὴν αἵρεση.
Ὡς φυσικὴ συνέπεια ἔρχεται ἡ ραγδαία ἐπικράτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ ὁποία ἀλλοιώνει τὰ ὀρθόδοξα αἰσθητήρια τοῦ λαοῦ, διαγράφοντας ἀπὸ τὶς συνειδήσεις τῶν χριστιανῶν –διὰ καθημερινῶν λόγων καὶ πράξεων τῶν ἡγετῶν της– τὴν ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ εἰσάγοντας «νέα» δῆθεν ὁδὸ σωτηρίας, διάφορη ἀπὸ ἐκείνη τῶν Ἁγίων.
Ἡ σταδιακὴ ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ συντελεῖται μὲ τὴν ὑλοποίηση τῆς οἰκουμενιστικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920 καὶ ὅσων ἐφεξῆς δρομολογήθηκαν, ἀλλὰ καὶ ὅσων ἐθέσπισε ἡ Β΄ Βατικάνειος Σύνοδος. Αὐτὸ σημαίνει πὼς σταδιακὰ γίνεται ἀλλαγὴ τῶν ἀρχῶν τῆς θεμελιώδους Πίστεως· ὅλο καὶ περισσότερο ἀμφισβητεῖται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ταυτίζεται μὲ τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ «κιβωτὸ τῆς Σωτηρίας» καὶ ἐμπεδώνεται στὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν ἡ θέση ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συναποτελεῖ μὲ τὶς αἱρετικὲς κοινότητες τῶν παπικῶν καὶ προτεσταντῶν (ὁρατῶς ἢ ἀοράτως) τὴν Ἐκκλησία.
Πρὸς ἀπόδειξη τῶν γραφομένων ἀναφέρουμε συγκεκριμένες πράξεις προβολῆς καὶ ἀποδοχῆς τῆς αἱρέσεως ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους, ὄχι πρὸς στιγμὴν καὶ μεμονωμένα, ἀλλὰ σὲ διάρκεια χρόνου καὶ Συνοδικά, διὰ τῶν ὁποίων παγιώνεται βαθμιαίως ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Οἱ κυριότερες οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες, ἑκάστη τῶν ὁποίων συνιστᾶ αὐτοτελῆ αἵρεση, εἶναι:

Ι) Ἡ συνοδικὴ ἄρση τὸ 1965, ἐπὶ πατριάρχου Ἀθηναγόρα, τῶν ἀναθεμάτων κατὰ τῶν Παπικῶν. Αὐτὴ ἡ ἄρση ἀντίκειται στὴν ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ δὴ στὸ Συνοδικὸ τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐφ’ ὅσον δὲν ἤρθησαν οἱ αἰτίες ποὺ προκάλεσαν τὰ ἀναθέματα.

ΙΙ) Οἱ Συμφωνίες τοῦ Σαμπεζὺ (1991) καὶ τοῦ Μπάλαμαντ (1993)[1], διὰ τῶν ὁποίων οἱ ἐκπρόσωποί μας ἀναγνώρισαν τὰ μυστήρια τῶν Μονοφυσιτῶν καὶ τῶν Παπικῶν ἀντίστοιχα. Ἀποδέχτηκαν τὸ «κοινὸ βάπτισμα» μὲ τοὺς Παπικούς, ὡσὰν νὰ ἔχουν καὶ οἱ αἱρέσεις ἔγκυρο Βάπτισμα καὶ νὰ παρέχουν σωτηρία, ὅπως ἡ ΜΙΑ Ἐκκλησία. Δηλαδὴ ἔγιναν ἀποδεκτὲς ἔκτοτε φανερὰ καὶ κατὰ κυριολεξία οἱ κοινότητες τῶν αἱρετικῶν ὡς «ἀδελφὲς Ἐκκλησίες»· ἔγιναν ἀποδεκτὲς οἱ «θεωρίες τῶν κλάδων», τῶν «δύο πνευμόνων» καὶ τῆς «βαπτισματικῆς θεολογίας».
Ἐφαρμογὴ τῶν παραπάνω συνιστᾶ ἡ –κατόπιν ἐπισήμου Συνοδικῆς ἀποφάσεως τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας– «μυστηριακὴ διακοινωνία μὲ τοὺς Μονοφυσίτες καί, ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, ἡ «μερικὴ ἀναγνώριση μυστηρίων τῶν Μονοφυσιτῶν»[2] Αἰγύπτου, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀναγνώριση στὴν Κων/πολη τῶν μυστηρίων τῶν Λουθηρανῶν τῆς Γερμανίας (2004).

ΙΙΙ) Ἡ ἰσότιμη ἔνταξη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸ Π.Σ.Ε., πράξη ἡ ὁποία ἀκυρώνει πλῆθος εὐαγγελικῶν ἐντολῶν καὶ Ἱερῶν Κανόνων, καὶ διὰ τῆς ὁποίας ἀρνούμεθα τὴν μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅλη τὴν δισχιλιετῆ ὀρθόδοξη Παράδοση[3]. Αὐτὴ ἡ προδοσία τῆς ὀρθοδοξίας ἀποτυπώνεται στὴν ἀπόφαση τῆς 9ης Συνελεύσεως τοῦ Π.Σ.Ε. (Porto Alegre, ΦΕΒ 2006)· ἀπόφαση ποὺ ὑπέγραψαν ἢ ἀποδέχθηκαν ἀδιαμαρτύρητα οἱ ἐκπρόσωποί μας ἐπίσκοποι καὶ τὴν ὁποία, τὸ μὲν Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο διὰ τοῦ κ. Βαρθολομαίου ἀποδέχτηκε μὲ ἐνθουσιασμό, ἡ δὲ ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία τὴν ἔχει ἕως σήμερα ἀποδεχθεῖ σιωπηρῶς.
Στὸ Porto Alegre οἱ ἐκπρόσωποί μας διὰ τῶν Δημητριάδος κ. Ἰγνατίου καὶ Καλαβρύτων κ. Ἀμβροσίου δέχθηκαν: 1) Ὅτι τὴν Ἐκκλησία τὴν ἀποτελοῦν ὅλες μαζί, οἱ 350 αἱρετικὲς “ἐκκλησίες” τοῦ Π.Σ.Ε.», ἀνάμεσα στὶς ὁποῖες ἀριθμεῖται ὡς ἰσότιμος καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὡς ἐκ τούτου, ἀρνήθηκαν ἐμπράκτως τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως διὰ τοῦ ὁποίου ὁμολογοῦμε «πίστιν εἰς “Μίαν Ἐκκλησίαν”! 2) Δέχθηκαν, ὅτι ἤδη «εἴμαστε ἑνωμένοι» (ἀοράτως!) μ’ αὐτὸ τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρετικῶν κοινοτήτων, ἀλλὰ ἀποβλέπουμε στὴν ἐπίτευξη “πλήρους ὁρατῆς ἑνότητας”. 3) Ὅτι ἡ πληθώρα τῶν κακοδοξιῶν τῶν “ἐκκλησιῶν” τοῦ Π.Σ.Ε., εἶναι “διαφορετικοὶ τρόποι διατυπώσεως τῆς ἰδίας Πίστης καὶ ποικιλία Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνευματος”! 4) Ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁριοθετεῖ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ κοινὴ ὀρθὴ Πίστη, ἡ Παράδοση καὶ ἡ Ἀποστολικὴ διαδοχή, ἀλλὰ τὸ “βάπτισμα”!

IV) Ἐπίσης, ἐνέργειες ποὺ συντελοῦν στὴν παγίωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καὶ οἱ συμπροσευχές, ποὺ δὲν ἀποτελοῦν πλέον μιὰ σπάνια καὶ κατ’ οἰκονομίαν ἐνέργεια, ἀλλὰ καθημερινή, σκόπιμη καταστρατήγηση εὐαγγελικῶν ἐντολῶν καὶ θεοπνεύστων Κανόνων, ἐνσυνείδητη οἰκου-μενιστικὴ προπαγάνδα, ποὺ δέχθηκαν οἱ ἐκπρόσωποί μας νὰ θεσμοθετηθεῖ ὡς νόμιμη ἐνέργεια καλυπτόμενη ἀπὸ “Κοινὲς Διακηρύξεις”. Στὸ Porto Alegre ἀποφασίστηκε: «Οἱ συμπροσευχὲς θεωροῦνται ἐπίτευγμα, κατάκτησις τοῦ Π.Σ.Ε. …Ἡ κοινὴ προσευχὴ σὲ ἕνα οἰκουμενικὸ περιβάλλον μπορεῖ νὰ γίνη κατανοητὴ ὡς καιρὸς ὁμολογίας στὴν ὁδὸ πρὸς τὴν πλήρη ἑνότητα».

V) Ἀκόμη, ἡ σταδιακὴ ἀλλοίωση τῆς φυσιογνωμίας τῆς Ἐκκλησίας συντελεῖται:

α) Μὲ τὴν συμμετοχὴ καὶ παραμονή μας στοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους παρὰ τὴν ἀπαγόρευση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ πάντων τῶν Ἁγίων Πατέρων γιὰ συζητήσεις καὶ Διαλόγους μὲ αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὄχι μόνο κακοπροαίρετοι, ἀλλ’ ἐμφανῶς δόλιοι καὶ ἀμετανόητοι. Ὅταν οἱ Διάλογοι, ποὺ διεξάγονται μὲ τέτοιες προϋποθέσεις, χρονίζουν, ἀμβλύνεται τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριο καί, ἡ ἐμμονὴ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν μας νὰ παραμένουν σὲ αὐτούς, ἀποδεικνύει τὴν ἀνυπακοή τους στὴν διαχρονικὴ Ἐκκλησία καὶ τὸ βαθμὸ συμβιβασμοῦ τους μὲ τὴν αἵρεση: Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης δίδασκε, πὼς οἱ Διάλογοι μὲ τοὺς ἑτερόδοξους ἀπαγορεύονται ἀπὸ τὴν ἀποστολικὴν ἐντολὴ «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσία …παραιτοῦ» (Τίτ. γ΄ 10-11). Γι’ αὐτό καί ὁ ἅγιος ἀρνήθηκε νὰ κάνει διάλογο μὲ τοὺς εἰκονομάχους ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορος.
β) Γιὰ νὰ καταλάβει κανεὶς τὸ μέγεθος τῆς ἐξαπάτησης τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς πατριάρχες καὶ ἐπισκόπους, σημειώνουμε ὅτι, παρὰ τὴν ὡς ἄνω ἀπαγόρευση συμμετοχῆς μας στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους, οἱ «ὀρθόδοξοι» ἐκπρόσωποί μας, ὄχι μόνο ἐξακολουθοῦν νὰ διεξάγουν τοὺς διαλόγους, ἀλλὰ ἀνέχονται νὰ συμμετέχουν σ’ αὐτοὺς οἱ Οὐνίτες, παρὰ τὴν ρητὴ ἀπόφαση τῆς Πανορθοδόξου Διασκέψεως τῆς Ρόδου (1963), ὅτι προϋπόθεση ἐνάρξεως τοῦ Διαλόγου ἦταν ἡ κατάργηση τῆς Οὐνίας. Ἡ Οὐνία, λοιπόν, ὄχι μόνο δὲν καταργήθηκε, ἀλλὰ ἀναβαθμίστηκε καὶ συμμετέχει μὲ ἰσότιμο(!) ἐκπρόσωπό της στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους!
γ) Μὲ τὴν ἄρνηση ἐφαρμογῆς τῆς Ἐντολῆς τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ συνυπογράψαμε «συμφωνία» μὲ τοὺς ἑτερόδοξους διὰ τῆς «Οἰκουμενικῆς Χάρτας» (τὸ 2001) ἡ ὁποία λέγει τὰ ἑξῆς: «ὑποσχόμεθα νὰ μὴ προτρέπωμεν ἀνθρώπους νὰ ἀλλάσσουν τὴν Ἐκκλησίαν αὐτῶν»! (Βασιλειάδη Νικ., Πανθρησκειακὸς Οἰκουμενισμός, σελ. 18, 30). Ἔτσι, ὅμως, ἀποτρέπουμε τὴν ἐπιστροφὴ στὴν Ὀρθοδοξία, ὅσων ἑτεροδόξων καλλιεργοῦν κάποια τέτοια σκέψη ἢ ἐπιθυμία.
δ) Μὲ τὴν ἀκύρωση τοῦ ἑνὸς νομίμου γάμου καὶ τὴν ὑπογραφὴ διαζυγίων γιὰ ποικίλους λόγους πλὴν τῆς μοιχείας, ἐνέργεια ποὺ ἀντίκειται στὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες. Ἐπίσης μὲ τὴν καθιέρωση τῶν μικτῶν γάμων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀδιανόητοι στὴν ὀρθοδοξη Παράδοση.

VI) Τέλος, ἡ ἐπίμονη ἄρνηση τῆς Ἱ. Συνόδου νὰ πάρει ἐπίσημα θέση στὸ ἐρώτημα ἂν ἀποτελοῦν αἱρέσεις ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς —ἐρώτημα ποὺ ἐπανειλλημμένως ἐτέθη τὰ τελευταῖα χρόνια— καὶ ἡ ἄρνησή της νὰ καταδικάσει αὐτὲς τὶς αἱρέσεις, εἶναι ἐνέργεια ποὺ ἀποτελεῖ καὶ ἔνδειξη τῆς ἐμπεδώσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στοὺς κόλπους τῆς Ἱεραρχίας.
Ὅλες αὐτὲς τὶς ἐνέργειες ἔχουν καταγγείλει ἀπὸ χρόνια οἱ ἀγωνιζόμενοι κατὰ τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πνευματικοὶ πατέρες καὶ ἔχουν διαπιστώσει θεολογικὰ ὅτι —ἐφόσον οἱ ἕως τώρα διαμαρτυρίες δὲν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα— ἡ μόνη καὶ ἔσχατη ἐνδεδειγμένη ἐνέργεια κατὰ τοὺς Ἁγίους εἶναι ἡ διακοπὴ μνημοσύνου τῶν αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων ἐπισκόπων, ἀφοῦ μόνο ἔτσι ἀποφεύγουμε τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὴν αἵρεση καὶ ὑπερασπιζόμαστε τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη. Δυστυχῶς, ὅμως, ἡ διαπίστωση ὅτι ἀποτελεῖ ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη ἡ ἀποτείχιση[4], δὲν ἔγινε ὡς τώρα πράξη. Ὡς ἐκ τούτου, οἱ οἰκουμενιστὲς ἡγέτες —ἐπειδὴ διαβλέπουν τὴν διστακτικότητά μας νὰ ἐφαρμόσουμε τὴν μόνη ἀντίδραση καὶ ἐνέργεια ποὺ ὁριοθετεῖ τὴν Ἐκκλησία μὲ βάση τὴν Ὀρθόδοξο πίστη καὶ ἀναχαιτίζει τὸ κακό, προχωροῦν σὲ ὅλο καὶ περισσότερες οἰκουμενιστικὲς ἐνέργειες γιὰ τὴν ἑδραίωση τῆς αἱρέσεως ποὺ προωθοῦν.
Μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς διαπιστώσεις καὶ ἐξελίξεις (ποὺ ἐπεξηγοῦμε λεπτομερῶς σὲ φυλλάδιο[5]) καὶ παρὰ τὴν ἁμαρτωλότητά μας, συναριθμοῦμε καὶ ἐμεῖς τὸν ἑαυτό μας μὲ τὸν ἀριθμὸ ἐκείνων ποὺ ὡς τώρα ἔχουν ἀποτειχισθεῖ —εἴτε τοὺς γνωρίζουμε, εἴτε ὄχι— ἀκολουθώντας τοὺς Ἱ. Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐφ’ ὅσον ἡ αἵρεση καὶ ἡ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς αἱρετίζοντες (σύμφωνα μὲ τὴν Πατερικὴ διδασκαλία) μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸ Θεό.
Γνωστοποιοῦμε, λοιπόν, τὴν ἀπόφασή μας νὰ ἀποτειχιστοῦμε
ἀπὸ τοὺς κατὰ τόπους αἱρετίζοντες ἐπισκόπους
καὶ νὰ μὴν ἔχουμε ἐκκλησιαστικὴ ἐπικοινωνία μαζί τους,
ἕως ὅτου καταδικάσουν Συνοδικὰ μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα τὴν αἵρεση τοῦ
Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ τὴν ὑπηρετοῦν καὶ τὴν προωθοῦν.
Τὸ κείμενο αὐτό, ἀποτελεῖ Δήλωση Ὁμολογίας καί Ἀποτειχίσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς κοινωνοῦντας μὲ τὴν αἵρεση, ἀλλὰ καὶ Δήλωση συντάξεως διὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως μὲ τὴν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Πρακτικὰ αὐτὸ σημαίνει, ὅτι (γιὰ νὰ παραμένουμε στὴν Ὀρθόδοξη Ἀλήθεια καὶ Πίστη) θὰ ἀπέχουμε ἀπὸ ἐκκλησιαστικὲς πράξεις καὶ μυστήρια ποὺ τελοῦνται ἀπὸ ἱερωμένους ποὺ κοινωνοῦν καὶ μνημονεύουν αἱρετι-κοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους καὶ θὰ ἀναζητοῦμε ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς ποὺ δὲν τοὺς μνημονεύουν καὶ ἀποκηρύσσουν τὸν Οἰκουμενισμό, σύμφωνα μὲ τὴν συμβουλὴ τῶν Ἁγίων: «Ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας… σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι… εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός» (Μ. Ἀθανασίου, Ἐκ τοῦ κατὰ αἱρέσεων, P.G. 35, 33 καὶ ΒΕΠΕΣ 33, 199).
Ἡ ἀπόφασή μας αὐτή, ξέρουμε πὼς θὰ διαστρεβλωθεῖ ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς ἐπισκόπους (ἤδη ἔχει γίνει σὲ μεμονωμένες περιπτώσεις) καὶ θὰ παρουσιασθεῖ ὡς σχίσμα ἢ ἀπείθεια στὸν οἰκεῖο ἐπίσκοπο, καὶ ὡς οἰκειοθελὴς ἔξοδος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Γι’ αὐτό:
Δηλώνουμε μὲ ἔμφαση ὅτι παραμένουμε στὴν Ἐκκλησία, τὴν «κιβωτὸ τῆς σωτηρίας», δὲν διανοηθήκαμε οὔτε πρὸς στιγμὴν νὰ δημιουργήσουμε, οὔτε δημιουργοῦμε ἄλλη παράταξη μέσα στὴν Ἐκκλησία, οὔτε προσχωροῦμε στὶς παρατάξεις τοῦ Παλαιοῦ Ἡμερολογίου ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη Σύνοδο. Ἁπλῶς καὶ μόνον ἐφαρμόζουμε τὸν ΙΕ΄ Ἱ. Κανόνα.
Πιστεύουμε ἀπολύτως, ὅτι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἐξέρχονται οἰκειοθελῶς ὅσοι ἀποδέχονται συνειδητὰ οἱαδήποτε αἵρεση καὶ ὅσοι χαράσσουν ἄλλη ὁδὸ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ ὁριοθέτησαν οἱ Πατέρες διὰ τῶν Οἰκουμενικῶν—Τοπικῶν Συνόδων καί, ἐπίσης, ὅσοι ἐν ἐπιγνώσει τοὺς ἀκολουθοῦν.
Πιστεύουμε καὶ ὁμολογοῦμε ὅ,τι ἀείποτε διδάσκει ἡ Μία Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καὶ ἡ Ἱερὰ Παράδοση, ἀλλὰ ἀρνούμαστε νὰ ἀποδεχθοῦμε ὡς ἐπισκόπους καὶ νὰ ὑπακούσουμε σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀπαρνοῦνται ἢ ἀνέχονται –ἔργοις καὶ λόγοις– τὴν ἀλλοίωση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων καί, παρὰ τὴν ἐπὶ πολλὰ ἔτη ἐπισήμανση τῶν παραβάσεων, ἀγνοοῦν ἐπιδεικτικὰ τὶς διαμαρτυρίες καὶ τὴν ἀγωνία μας, ὡς ἐὰν νὰ μὴ ἀντιλαμβάνονται ὅτι ἔτσι διολισθαίνουν συνεχῶς πρὸς τὴν αἵρεση, παρασύροντες τὸ ποίμνιο καὶ συνεργοῦντες στὴν ἀφομοίωσή του μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὴν ἀκύρωση τῆς σωτηρίας μας.
Ἐπεξηγοῦμε ἐπαρκῶς καὶ μὲ σαφήνεια ὅτι δὲν κάνουμε τίποτα ἄλλο, παρὰ νὰ ἐφαρμόζουμε τοὺς περὶ ἀποτειχίσεως ἰσχύοντες Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, 31ο Ἀποστολικὸ καὶ ΙΕ΄ τῆς ΑΒ Συνόδου, τοὺς ὁποίους καθόρισαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὡς ἀσφαλῆ ὁδὸ στὶς ἑκάστοτε περὶ Πίστεως καινοτομίες τῶν ἐπισκόπων καὶ τοὺς ἐφάρμοσαν οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ καὶ μιμούμενοι αὐτούς, ἔχουν ἐπίσης ἐφαρμόσει χιλιάδες κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί.
Ὁ ΙΕ΄ Κανὼν κατὰ τὴν ἑρμηνεία τοῦ Νικοδήμου Μίλας, λέγει: «Ἐὰν Μητροπολίτης ἢ Πατριάρχης ἄρξηται νὰ διακηρύττῃ δημοσίᾳ ἐπ᾿ ἐκκλησίας αἱρετικήν τινα διδαχήν, ἀντικειμένην πρὸς τὴν ᾿Ορθοδοξίαν, τότε οἱ προαναφερθέντες κέκτηνται δικαίωμα ἅμα καὶ χρέος ν᾿ ἀποσχοινισθῶσι πάραυτα τοῦ ᾿Επισκόπου ἐκείνου, διὸ οὐ μόνον εἰς οὐδεμίαν θέλουσιν ὑποβληθῆ κανονικὴν ποινήν, ἀλλὰ θέλουσι καὶ ἐπαινεθῆ εἰσέτι, καθ᾿ ὅσον διὰ τούτου δὲν κατέκριναν καὶ δὲν ἐπανεστάτησαν ἐναντίον τῶν νομίμων ᾿Επισκόπων, ἀλλ᾿ ἐναντίον ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων, οὔτε καὶ ἐγκατέστησαν τοιουτοτρόπως σχῖσμα ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως, ἀπήλλαξαν τὴν ᾿Εκκλησίαν, ἐν ὅσῳ ἠδυνήθησαν, τοῦ σχίσματος καὶ τῆς διαιρέσεως».
Κατακλείοντας τὴν παροῦσα Δήλωση ἀποτειχίσεως ἐπισημαίνουμε ὅτι εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ὑποστοῦμε τὶς ὅποιες συνέπειες γιὰ τὴν ἐνέργειά μας αὐτή, γνωστοῦ ὄντος ὅτι ὁ αἱρετικὸς καὶ αἱρετίζων ἐπίσκοπος, δὲν ἀνέχεται διαμαρτυρίες ποὺ ἀποκαλύπτουν τὰ αἱρετικά του φρονήματα καὶ ἀμφισβητοῦν τὴν δεσποτικὴ ἐξουσία του· ἀντίθετα χρησιμοποιεῖ κάθε νομιμοφανὲς μέτρο γιὰ νὰ ἐξουδετερώσει τοὺς διαμαρτυρόμενους. Τραγικὸ παράδειγμα, τὰ συμβαίνοντα στὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, ἐναντίον τοῦ ἡρωϊκοῦ Μητροπολίτη Ράσκας καὶ Πριζρένης Ἀρτεμίου μετὰ τῆς συνοδείας αὐτοῦ.
Θὰ συνεχίσουμε ἀγωνιζόμενοι κατὰ τῶν αἱρέσεων, ἐνημερώνοντας, ὅσο δυνάμεθα καὶ ὅσο μᾶς ἐπιτρέπεται τοὺς ἐν Χριστῷ ὁμοπίστους γιὰ τὶς ἐκτροπὲς τῶν ἐπισκόπων καὶ τὴν ἔνοχη σιωπὴ καὶ ἀδράνειά τους, στὴν περίοδο αὐτὴ ποὺ κορυφώνεται ἡ δράση τῆς παναιρέσεως τοῦ διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἕπονται οἱ ὑπογραφὲς
Γιὰ τὴν Συντακτικὴ Ἐπιτροπὴ
Σημάτης Παναγιώτης, Ξανθά-Νάκου Χριστίνα, Γεωργίτσης Κωνσταντῖνος


Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, 13 Μαρτίου 2011
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Στὸ Μπάλαμαντ ἡ Ἐκκλησία «ἐξῆλθε ἀπὸ τὸν διάλογο τετρωμένη» καὶ ὁ Παπισμὸς ἀναγνωρίστηκε «ὡς ἰσότιμος Ἐκκλησία μὲ τὴν καθ’ ἡμᾶς Μία… Ἐκκλησία… Μετὰ τὴν ψευδο-σύνοδο Φερράρας... εἶναι ἡ δεύτερη φορὰ ποὺ Ὀρθόδοξοι ἀμνηστεύουν τὶς σοβαρὲς αἱρέσεις» τοῦ παπισμοῦ (Καψάνη Γ., Ὀρθοδοξία καὶ Οὐμανισμός, σ. 7-8).
[2] Πορίσματα Διορθόδοξου Συνεδρίου γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό, Θεσσαλονίκη 2004, περιοδ. «Θεοδρομία», τεῦχ. 4ο.
[3] Σύμφωνα μὲ τὰ Πορίσματα Διορθοδόξου Συνεδρίου γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό: «Ἡ ἴδια ἡ πράξη τῆς συμμετοχῆς στὸ «Π.Σ.Ε.» καὶ στοὺς θεολογικοὺς διάλογους μὲ τοὺς αἱρετικοὺς, συνιστᾶ ἄρνηση τῆς μοναδικότητος τῆς Ἐκκλησίας» καὶ ἀποτελεῖ τὴν «μεγαλύτερη ἐκκλησιολογικὴ αἵρεση στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας»!
[4] Μὲ δύο Διακηρύξεις, περισσότεροι ἀπὸ 150 κληρικοί, γράφουν: «Οἱ αὐτουργοὶ [τοῦ Οἰκουμενισμοῦ] ὁδηγοῦνται μόνοι τους στὴν ἀποκοπὴ ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἁγ. Ὀρθοδοξίας, τὸ ὁποῖο οὐδέποτε …ἐγνώρισε παρόμοια ἀποστασία. Εἶναι ἀδύνατο πλέον οἱ ὀρθοδοξοῦντες Ἱεράρχες, πρεσβύτεροι, διάκονοι..., ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ νὰ πείθονται εἰς ἡγουμένους, ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἀπώλεια». β) «Τὸ θέμα τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς, …εἶναι τὸ μεῖζον. Τὸ ἐκκλησιαστικὸ σῶμα νοσεῖ ἐπικίνδυνα· ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν νόσο εἴμαστε ὅλοι, ὄχι μόνον οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ἀλλὰ καὶ ὅσοι κοινωνοῦμε μὲ τοὺς κοινωνοῦντες…» (Ὀρθ. Τύπος, 15-3-02 καὶ 12.7.02). Ἐπίσης, μὲ ἐπιστολὴ πρὸς τὴν Ἱ. Κοινότητα (7/12/09), δεκάδες ἁγιορεῖτες μοναχοί, διαμαρτύρονται γιὰ τὴν σιωπὴ τῶν Ἁγιορειτῶν» παρὰ «τὶς δηλώσεις καὶ ἀποφάσεις τοῦ Πατριάρχου …καὶ ἄλλων ἐπισκόπων, ποὺ συνιστοῦν–γυμνῇ τῇ κεφαλῇ- ἀποδοχὴ καὶ διδαχὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς μεγαλύτερης ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως ὅλων τῶν ἐποχῶν... Δὲν εἶναι πλέον καιρὸς λόγων, ἀλλὰ ἔργων», δηλαδή, «ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ πατριάρχου καὶ τῶν …συμφωνούντων ἢ σιωπώντων ἐπισκόπων». Καὶ καταλήγουν: «Ἐμεῖς, ἂν ἐσεῖς ἀπρακτήσετε, θὰ προτιμήσουμε νὰ πράξουμε τὰ θεάρεστα καὶ ὄχι τὰ εὐάρεστα».
[5] Τὸ Φυλλάδιο ἀποστέλλεται στοὺς ἐνδιαφερόμενους καὶ ἀναρτᾶται στὴν ἱστοσελίδα μας:
http://www.paterikiparadosi.blogspot.com/  ὅπως καὶ σὲ ἄλλα ἱστολόγια.

Από Πατερική Παράδοση