Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

Θα αποθηκεύουν τον νου μας σε σκληρό δίσκο - Οι Έλληνες θα αντισταθούν!


ΒΙΕΝΝΗ: Ακούγεται βγαλμένο από ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά να που ένας από τους πλέον αξιόπιστους «γκουρού» της μελλοντολογίας, ο Ρέι Κούρτσβαϊλ, βεβαιώνει ότι μέσα στα επόμενα 20 χρόνια θα είμαστε σε θέση να κάνουμε «backup»,δηλαδή να αποθηκεύσουμε σε ψηφιακή μορφή, ολόκληρο το περιεχόμενο του εγκεφάλου μας μαζί με τις αναμνήσεις! Ο Κούρτσβαϊλ δεν είναι τυχαίος «προφήτης».
Ο διάσημος αμερικανός μελλοντολόγος και εφευρέτης είναι ο άνθρωπος που το
μακρινό 1980 είχε προβλέψει επίσης ότι στα μέσα της δεκαετίας του ΄90 κάθε
άνθρωπος θα έχει τον προσωπικό του υπολογιστή και ας τον αποκαλούσαν «τρελό». Ο κορυφαίος επιστήμονας, ο οποίος θεωρείται ένας από τους πατέρες της τεχνολογίας φωνητικής αναγνώρισης στους υπολογιστές, προέβλεψε κατά τη διάρκεια συμποσίου πριν από λίγες ημέρες στη Βιέννη της Αυστρίας ότι σε λίγα χρόνια θα είναι έτοιμα τα λεγόμενα «αντίγραφα ασφαλείας» του ανθρώπινου εγκεφάλου. «Θεωρώ ότι το πολύ σε 20 χρόνια από τώρα θα έχουμε στη διάθεσή μας χιλιάδες μικροσκοπικά κομπιούτερ να ρέουν στο αίμα μας» τόνισε ο 62χρονος φουτουριστής, προσθέτοντας ότι «οι νανοσυσκευές αυτές θα λειτουργούν σαν σκληροί δίσκοι μέσα στους οποίους θα αποθηκεύονται οι σκέψεις, οι εμπει ρίες, γενικά οτιδήποτε μας συγκροτεί ως άτομα». Σύμφωνα με τον κ. Κούρτσβαϊλ, στο μέλλον οι μηχανές θα αποκτήσουν ολοένα και περισσότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, ενώ παράλληλα οι άνθρωποι θα αποκτήσουν τις ικανότητες των μηχανών. Ετσι η δύναμη των κομπιούτερ σε λίγο καιρό θα είναι τέτοια ώστε θα είναι δυνατόν να αναπαραχθεί και η παραμικρή λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ως τα μέσα της δεκαετίας του 2020, σύμφωνα με τον αμερικανό επιστήμονα, ο ανθρώπινος εγκέφαλος θα έχει «τροποποιηθεί αντίστροφακαι θα διαθέτουμε μηχανολογικό εξοπλισμό και λογισμικά για την εφαρμογή της ανθρώπινης νοημοσύνης σε ένα μη βιολογικό υπόστρωμα», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά. Στόχος του διαπρεπούς εφευρέτη είναι να κερδίσει την πνευματική αθανασία μεταφέροντας, προτού πεθάνει, το περιεχόμενο του μυαλού του σε ένα «backup», «ακριβώς όπως μεταφέρουμε τα αρχεία του υπολογιστή μας σε έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο». Ο κ. Κούρτσβαϊλ πιστεύει επίσης ότι μέσω της βιο-μηχανικής, της τεχνητής νοημοσύνης και της νέας διατροφής οι άνθρωποι θα νικήσουν τον θάνατο, ενώ τα τσιπ στον εγκέφαλο και στο σώμα μας θα είναι σε μερικές δεκαετίες ικανά να «παγώσουν» τη διαδικασία της γήρανσης. Παράλληλα υποστηρίζει ότι η ανθρωπότητα είναι πολύ κοντά στη «Μοναδικότητα» (Singularity), όπως αποκαλεί το χρονικό σημείο κατά το οποίο η τεχνολογία θα αρχίσει να εξελίσσεται αυτόνομα και με ταχύτητα που ο άνθρωπος δεν θα μπορεί πλέον να συλλάβει. Να σημειωθεί ότι ο διάσημος ερευνητής εργάζεται αυτόν τον καιρό από κοινού με την Google επάνω σε ένα σχέδιο για την επίλυση του παγκόσμιου ενεργειακού προβλήματος. Ενας εκκεντρικός «Κύρος Γρανάζης». Η επιστημονική πορεία που θα ακολουθούσε ο Ρέι Κούρτσβαϊλ φάνηκε από μικρή ηλικία. Οταν ήταν ακόμη μαθητής λυκείου, το 1965, κατασκεύασε έναν υπολογιστή με τον οποίο μπορούσε κάποιος να συνθέσει μουσική, όπως ακριβώς όλοι οι μεγάλοι κλασικοί μουσουργοί. Για τη συγκεκριμένη εφεύρεση δέχθηκε μάλιστα τα συγχαρητήρια του τότε προέδρου των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον σε ειδική εκδήλωση που είχε γίνει για να τιμηθούν οι καλύτεροι αμερικανοί νεαροί επιστήμονες. Αργότερα κατασκεύασε τον πρώτο επίπεδο σαρωτή και μια συσκευή βοήθειας για τυφλούς η οποία έκανε εκφώνηση γραπτών κειμένων διευκολύνοντας τη ζωή και το έργο του φίλου του διάσημου τραγουδιστή Στίβι Γουόντερ. Παίρνει 250 συμπληρώματα διατροφής την ημέρα και είναι απολύτως βέβαιος ότι οι υπολογιστές τον κάνουν κάθε ημέρα και εξυπνότερο.
http://www.ellasghtoyfotos.com/?p=2350

smilies

ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ ME TON ΠΑΠΑΔΑΚΗ



Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Δραστηριότητα Ρωμαιοκαθολικών σε Χίο και Μυτιλήνη

Χίος 24/10/2010 - Ο Ρωμαιοκαθολικός ναός του Αγίου Νικολάου της Χίου μετά από 40 περίπου χρόνια απέκτησε δικό του μόνιμο “εφημέριο”.
Το Διάταγμα εγκατάστασης του νέου “εφημέριου” π. Πέτρου Σοκολόσκι έχει ως εξής:



ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΧΙΟΥ

Αρ. Πρωτ. 13/2010

Αρ. Φακ. 001/001Β

ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΟΡΙΣΜΟΥ ΕΦΗΜΕΡΙΟΥ
Σε κάθε τοπική Εκκλησία, ο Επίσκοπος είναι ο πρώτος υπεύθυνος της πνευματικής, της λατρευτικής και της διοργάνωσης της ποιμαντικής ζωής της, επ’ ονόματι του Αρχιποιμένα Ιησού Χριστού και με εντολή των Αποστόλων.
Οι εφημέριοι εξασφαλίζουν τη λατρευτική ζωή και τη διοργάνωση της ποιμαντικής δράσης κάθε ενορίας εν ονόματι του Επισκόπου, τον οποίο επιτόπου και εντός των ορίων της, εκπροσωπούν.
Σε κάθε ενοριακή Κοινότητα, με την ποιμαντική εξουσία που τους παραχωρεί, χρησιμοποιούν τα χαρίσματά τους προς όφελος του Λαού του Θεού, τελώντας τα Μυστήρια, κηρύττοντας το Θείο Λόγο και διοργανώνοντας και την υλική διαχείριση με τη βοήθεια των ενοριακών και ποιμαντικών Συμβουλίων.
Έχοντας υπόψη μου όλα τα παραπάνω, επιθυμώντας να εξασφαλίσω τη μεγαλύτερη δυνατή πνευματική και ποιμαντική εξυπηρέτηση στις ενορίες της Επισκοπής Χίου και με συνείδηση της ευθύνης μου έναντι της τοπικής αυτής Εκκλησίας, χρησιμοποιώντας το δικαίωμα που μου παρέχουν οι Κανόνες 515-543 και 1748-1752 του Κώδικα του Κανονικού Δικαίου της Εκκλησίας μας, εκτιμώντας τα χαρίσματα με τα οποία σε πλούτισε ο Κύριος,

Ορίζω εσάς, σεβαστέ και αγαπητέ π. Πέτρο Sokolowski εφημέριο του Καθεδρικού μας Ενοριακού Ναού του Αγίου Νικολάου στη Χίο και του Ενοριακού Ναού της Μεταστάσεως της Θεοτόκου στην πόλη της Μυτιλήνης.

α) Η ενορία της Χίου και της Μυτιλήνης μετά από πολλά χρόνια αποκτούν δικό τους εφημέριο, και είναι μία νέα ευλογία του Θεού. Η δική σας ευθύνη είναι μεγάλη. Οφείλετε να προσφέρετε στην τοπική αυτή Εκκλησία τα χαρίσματά σας και όλο τον εαυτό σας για να αισθανθεί ότι, όχι μόνο δεν εγκαταλείφθηκε, αλλά ο Κύριος δια του Επισκόπου αυτής της Εκκλησίας, θέλησε να της προσφέρει έναν μόνιμο ποιμένα, ο οποίος θα αγρυπνά και θα φροντίζει για την πνευματική πρόοδο αυτών των δύο ενοριακών κοινοτήτων.
β) Η έδρα σας θα είναι η Χίος και από εκεί θα εξασφαλίζετε και την πνευματική εξυπηρέτηση της νήσου Μυτιλήνης και αργότερα με νεότερο έγγραφό μας, και εφόσον χρειαστεί, και της Σάμου.
γ) Κάθε μήνα θα επιστρέφετε για μερικές ημέρες στην Εκκλησία της Τήνου, για να συμμετέχετε στις συναντήσεις του Κλήρου που προβλέπονται από το Πρόγραμμα του Αρχιεπισκόπου και για να ανανεώνετε την ενότητα και τη φιλία σας με όλους τους ιερείς αυτής της Εκκλησίας.
δ) Να ασχολείστε με την ποιμαντική των δύο αυτών ενοριών εξασφαλίζοντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την προετοιμασία και την τέλεση των Μυστηρίων, την κατήχηση των παιδιών, την ποιμαντική των οικογενειών, των ασθενών, των ηλικιωμένων. Να συμπαραστέκεστε με πολλή αγάπη και φροντίδα στους κρατουμένους των Δικαστικών φυλακών της Χίου.
ε) Να αναπτύσσετε αδελφικές σχέσεις με την Ορθόδοξη Εκκλησία και τους Λειτουργούς της, δείχνοντας αγάπη και σεβασμό προς τον Ποιμένα της και όλους τους ιερείς της.
στ) Να συνεργάζεστε με την τοπική αυτοδιοίκηση και τους άλλους κοινωνικούς, πολιτιστικούς, και γενικά ανθρωπιστικούς θεσμούς του νησιού.
Σας ζητώ να αναλάβετε επισήμως τα νέα σας καθήκοντα κατά την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, την οποία θα τελέσουμε μαζί στον Καθεδρικό μας Ενοριακό Ναό του Αγίου Νικολάου στη Χίο την Κυριακή 24 Οκτωβρίου 2010 ώρα 10:00 το πρωί, και στον Ενοριακό Ναό της Μεταστάσεως της Θεοτόκου στην Πόλη της Μυτιλήνης την ίδια ημέρα στις 7 το βράδυ.
Θα είμαι πάντοτε κοντά σας. Θα προσεύχομαι για σας και δε θα χάνω ευκαιρία, να σας επισκέπτομαι και να ανανεώνω την πατρική μου αγάπη και την ευγνωμοσύνη μου για την πολύτιμη προσφορά σας προς τις δύο αυτές ακριτικές μας ενορίες.
Επικαλούμαι επάνω σας και στο ποίμνιο, το οποίο σας εμπιστεύομαι, την ευλογία του Θεού με τις ικεσίες της Παναγίας Θεοτόκου και του Αγίου Νικολάου.
Δόθηκε στα Γραφεία του Αποστολικού Τοποτηρητή της Καθολικής Επισκοπής Χίου, στην Τήνο, 8 Σεπτεμβρίου 2010, εορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου.

+ Νικόλαος
Αρχιεπίσκοπος Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου
Αποστολικός Τοποτηρητής Επισκοπής Χίου
Μητροπολίτης παντός Αιγαίου


Από Ακτίνες

Ορθοδοξία και κακοδοξία

Ορισμένοι απ’ το Νέο Ημερολόγιο ισχυρίζονται, ότι κι’ αν ακόμα επίσκοποι, ή Πατριάρχες, υποτεθεί, ότι κηρύττουν κακοδοξίες, δεν πρέπει οι πιστοί ν’ αποκόπτουν, κατ’ οικονομία, την κοινωνία μαζί τους. Τον ισχυρισμό αυτό τον στηρίζουν στο ότι υπήρξαν ακόμα και άγιοι της Εκκλησίας, που δήθεν δίδαξαν αιρέσεις, κι’ όμως οι πιστοί δεν αποκόπηκαν απ’ αυτούς! Αλλά, και η Εκκλησία, λένε, δεν τους καταδίκασε! Αναφέρουν μάλιστα, ως τέτοιες περιπτώσεις, τον άγιο Διονύσιο Αλεξανδρείας, τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, τον Αυγουστίνο, κ.ά.
Διακηρύττουν ακόμα, ότι η Εκκλησία ανέχθηκε κακοδοξίες, και μάλιστα επί αιώνες, όπως το Φιλιόκβε των Λατίνων κλπ.
Με τα σπουδαία αυτά θέματα, ασχολείται η επόμενη ενότητα του βιβλίου. Επιμένουμε κάπως περισσότερο στην εξέταση αυτών, γιατί αντιλαμβάνεται ο κάθε πιστός, πόση σημασία μπορεί να έχει για την υπόσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας η επικράτηση εσφαλμένων απόψεων στα θέματα αυτά.



1. Ορθοδοξία και κακοδοξία δεν συμβιβάζονται.

Οι Νεοημερολογίτες για ν’ αμνηστεύσουν τους ποιμένες τους που κηρύττουν αιρέσεις, ισχυρίζονται ότι και άγιοι κήρυτταν αιρέσεις, χωρίς ν’ αποκηρυχθούν ποτέ απ’ τους Ορθοδόξους πιστούς. Ο ισχυρισμός τους αυτός όμως δεν είναι σωστός!

1. Το φως είναι αδύνατο να συνυπάρχει με το σκοτάδι. Το ίδιο αδύνατο είναι να συνυπάρχει η Ορθοδοξία με την αίρεση! Η μία κατάσταση αποκλείει την άλλη. Και η παραμικρή πλάνη στα θέματα της Πίστεως ακυρώνει την Ορθοδοξία. Ο σκοπός της Ορθοδοξίας είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στη θέωση, οπότε τότε ο άνθρωπος γίνεται «ναός Θεού» και μέλος του «σώματος του Χριστού» .Κάθε πιστός που αξιώνεται να φτάσει στην κατάσταση του «φωτισμού» ή της «θεώσεως», αποκτά την αίσθηση της παρουσίας του Χριστού μέσα του. Αν ένας άνθρωπος δεν έχει αποκτήσει την αίσθηση αυτή, έστω και αν είναι βαπτισμένος δεν είναι μέλος του σώματος του Χριστού, κατά τους Πατέρες. Γι’ αυτό ο μοναχισμός, ο πραγματικός μοναχισμός των αγίων Πατέρων, έγινε ένα είδος δευτέρου βαπτίσματος στην Εκκλησία.

Όταν ο πιστός φτάνει στη θέωση, φτάνει στην προσωπική του Πεντηκοστή. Όπως, τη μέρα της Πεντηκοστής αποκαλύφθηκε στους Αποστόλους «η πάσα αλήθεια», έτσι αποκαλύπτεται σε κάθε θεούμενο όλη η Ορθόδοξη θεολογία της Εκκλησίας. Τότε γίνεται ο άνθρωπος αυτός πραγματικός θεολόγος!

Όταν η Εκκλησία διαθέτει πολλούς θεούμενους, τότε βρίσκεται σε ακμή. Όταν δεν διαθέτει τέτοιους βρίσκεται σε παρακμή, όπως σήμερα, που κοντεύει να εκλείψει και ο μοναχισμός των Πατέρων, στον οποίο υπήρχε πάντοτε η ασκητική μέθοδος θεραπείας του ανθρώπου.

Η αίρεση καταστρέφει τη μέθοδο, που οδηγεί τον πιστό στη θέωση. Ανακόπτει την πορεία του ανθρώπου προς τη θέωση. Αυτό σημαίνει, ότι κάποιος που είναι αιρετικός δεν μπορεί ποτέ να φτάσει στη θέωση, γιατί η αίρεση δεν μπορεί να μεταβάλει το δόγμα σε βίωμα. Γι’ αυτό ένας αιρετικός δεν μπορεί ποτέ να σωθεί. Δεν μπορεί ποτέ να γίνει άγιος. Και γι’ αυτό δεν υπάρχουν αιρετικοί άγιοι!

Η αίρεση δεν οδηγεί τον άνθρωπο, εκεί που ο Θεός τον όρισε να φτάσει. Η διαφορά λοιπόν μεταξύ Ορθοδόξων και αιρετικών είναι ότι οι μεν πρώτοι έχουν την θεραπεία της «νοεράς ενεργείας», οι άλλοι δεν έχουν. Στην αίρεση δεν υπάρχει πραγματική θεραπεία της ψυχής του ανθρώπου. Γι’ αυτό είναι τόσο επικίνδυνη η αίρεση και πολεμήθηκε τόσο απ’ τους Πατέρες, αλλά και πολεμείται από όλους τους Ορθοδόξους μέχρι σήμερα!

2. Η αίρεση προέρχεται από έλλειψη «καθάρσεως» και «φωτισμού». Όταν ένας άνθρωπος δεν έφτασε στο στάδιο του «φωτισμού» και θεολογεί διατρέχει τον κίνδυνο να πέσει σε αιρέσεις, γιατί συγχέει τη σκέψη του περί Θεού, με το Θεό! Είναι αίρεση το να ταυτίζει κάποιος το Θεό με τη σκέψη του. Αυτό το βασικό σφάλμα έκαναν όλοι οι αιρετικοί, προπαντός δε οι Φράγκοι.

α. Οι κατά καιρούς αιρετικοί, που αναφάνηκαν στην ιστορία της Εκκλησίας, δεν παρεξέκλιναν σ’ όλα τα δόγματα της Ορθοδοξίας. Ήταν αρκετό να παρεκκλίνουν σε μια μόνο αλήθεια της Πίστεως, που μας παρέδωσαν οι Προφήτες, οι Απόστολοι και οι Άγιοι της Εκκλησίας. Συνήθως, οι διάφοροι αιρετικοί ήταν καθ’ όλα Ορθόδοξοι, εκτός από ένα σημείο. Αυτό το τονίζουν πολλές φορές οι Πατέρες, όταν αναφέρονται στους διάφορους αιρετικούς. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός π.χ. λέει ότι οι Μονοφυσίτες δεν δέχονται την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο μόνο,
« τα δε άλλα πάντα Ορθόδοξοι υπάρχοντες».

β. Η Ορθόδοξη Εκκλησία απαιτεί απ’ τα μέλη της να είναι 100% Ορθόδοξοι! Αν είναι 99% Ορθόδοξοι, δεν είναι Ορθόδοξοι! Είναι κακόδοξοι και αιρετικοί! Δεν είναι τότε τα άτομα αυτά μέλη της Εκκλησίας. Η Εκκλησία δεν μπορεί να έχει μέλη, ανθρώπους που είναι αιρετικοί και κακόδοξοι! Κι’ αυτό γιατί είναι αδύνατο, να υπάρχει αίρεση και κακοδοξία μαζί στην Εκκλησία. Ο Απ. Παύλος τονίζει ότι η Εκκλησία δεν έχει
«σπίλον ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων, αλλ’ ίνα η (= είναι) αγία και άμωμος».

Την πραγματικότητα αυτή υπογραμμίζει και ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, όταν γράφει προς την Εκκλησία των Εφεσίων:
« Εν υμίν ουδεμία αίρεσις κατοικεί, αλλ’ ουδέ ακούετε τινός πλέον, είπερ
Ιησού Χριστού λαλούντος εν αληθεία».

3. Η πίστη μας στο Θεό δεν είναι δική μας. Δεν την έχει, δηλαδή, εφεύρει
κανένας από τους ανθρώπους. Μας την παρέδωσε ο ίδιος ο Θεός δια των Προφητών, των Αποστόλων και των Αγίων. Γι’ αυτό ο Αδελφόθεος Ιούδας την ονομάζει «παραδοθείσα πίστη».

α. Αυτή είναι η Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας.. Είναι η πηγή της θείας Αποκαλύψεως. Γι’ αυτό είναι θεόπνευστη. Κι’ αυτή η Ιερή Παράδοση αποτελείται από την Αγία Γραφή, που περιέχει τα όσα ο Κύριος έκανε και δίδαξε τους ανθρώπους, όταν ενανθρώπησε πάνω στη γη, αλλά και την θεία εμπειρία των Προφητών και Πατριαρχών της Παλαιάς Διαθήκης, των Αποστόλων της Καινής και των μέχρι τώρα Αγίων.

Αποτελείται ακόμα από τις αποφάσεις των εγκρίτων Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων, ως και τα συγγράμματα των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, που είναι η έκφραση της θείας εμπειρίας τους.

β. Έχουμε τονίσει κι’ άλλη φορά, πως το θεμέλιο της πίστεώς μας, της Ορθοδοξίας, είναι η εμπειρία των αγίων. Αντίθετα, στον παπισμό, τον «φραγκισμό», το θεμέλιο της πίστεώς του είναι ο στοχασμός, η φιλοσοφία, η μεταφυσική. Και γι’ αυτό, πάνω σ’ αυτό το θεμέλιο βλάστησε η αίρεση και η κακοδοξία.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όποιος αξιωθεί να φτάσει στη θέωση, που είναι ο σκοπός του ανθρώπου, αποκτά γνώση όλης της θεολογίας, που είναι δυνατόν ποτέ ν’ αποκτήσει ο άνθρωπος. Είναι αυτό που είπε ο Κύριος στους Αποστόλους,
«υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών».

Η γνώση αυτή είναι ασφαλώς πολύ περιορισμένη, γιατί το «βάθος της σοφίας και πλούτου» του Θεού, δεν μπορεί ν’ αποκτηθεί ή ερευνηθεί ποτέ από άνθρωπο. Τότε ο άνθρωπος «γνωρίζει, τι γνωρίζει για το Θεό και γνωρίζει, τι δεν γνωρίζει»! Αυτή η γνώση είναι το «κλειδί» όλης της θεολογίας της Εκκλησίας μας!

Προτού ο άνθρωπος φτάσει σ’ αυτή την κατάσταση, διαθέτει μόνο την λεγόμενη «ψιλή», ή «εξ ακοής πίστη». Αν ο άνθρωπος δεν προχωρήσει στη δεύτερη πίστη, δεν σώζεται. Η «ψιλή» πίστη ξεκινά από το να παραδέχεται ο άνθρωπος, ότι υπάρχει μια ανώτερη δύναμη. Αυτή την πίστη, την «ψιλή» ή «εξ ακοής» πίστη, την διαθέτει, όχι μόνο ο πολύς κόσμος σήμερα, αλλά και αυτός ο διάβολος, όπως λέει ο Αδελφόθεος Ιάκωβος.

Όταν όμως ο άνθρωπος φτάσει σε κατάσταση «θεωρίας», και δη στη θέωση, τότε αποκτά την δεύτερη πίστη, την λεγόμενη «πίστη εκ θεωρίας» ή «ενδιάθετη πίστη». Αυτή η πίστη μόνο σώζει τον άνθρωπο. Και γι’ αυτή την πίστη είπε ο Χριστός
«εάν έχητε πίστιν.. αλλά καν τω όρει τούτω είπητε, άρθητι και βλήθητι εις την θάλασσαν, γενήσεται».

Μ’ αυτή την πίστη οι Απόστολοι, οι αγράμματοι ψαράδες της Γεννησαρέτ, έγιναν οι πανεύφημοι διδάσκαλοι της Οικουμένης. Αυτή την πίστη απέκτησε κι’ ο Παύλος όταν
«ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι».

4. Τα «μυστήρια της βασιλείας των ουρανών» είναι η απλανής θεολογία, που αποκαλύπτει ο Θεός στον κάθε άνθρωπο, που αξιώνεται να φτάσει στη θέωση.

α. Η εμπειρία αυτή είναι κοινή σ’ όλους τους θεούμενους. Γι’ αυτό όλοι οι άγιοι λένε πάντοτε τα ίδια πράγματα για τα θέματα αυτά, που είναι αντικείμενο της θείας εμπειρίας τους. Ποιά είναι τα θέματα αυτά, που γνωρίζουν απ’ την εμπειρία τους οι άγιοι;

Ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης γράφει ότι οι θεούμενοι γνωρίζουν:

« αα. Την περιχώρησιν και το ακοινώνητον των προσώπων της αγίας Τριάδος.


ββ. Την ύπαρξιν των δύο προσώπων, εκ του ενός.


γγ. Το κοινόν της μιάς ακτίστου ουσίας και της φυσικής αυτής δόξης, βασιλείας, ενεργείας.


δδ. Το αμέθεκτον της θείας ουσίας και το μεθεκτόν της φυσικής αυτής δόξης, βασιλείας και ενεργείας.


εε. Ότι, όχι μόνον η αμέθεκτος θεία ουσία, αλλά και η μεθεκτή άκτιστη δόξα, βασιλεία και ενέργεια, υπερβαίνουν την φυσικήν γνωστικήν ικανότητα του ανθρώπου


στ.στ. Ότι, όχι μόνο η θεία ουσία, αλλά και η θεία ενέργεια, ουδεμία ομοιότητα έχουν προς τα κτίσματα.


ζζ. Ότι ο ομοούσιος τω Πατρί Λόγος σαρξ εγένετο ομοούσιος ημίν εκ
της Παρθένου, και ότι ο φύσει Υιός, εγένετο φύσει άνθρωπος, ώστε ο Χριστός είναι φύσει πηγή θεώσεως των θεουμένων, φωτισμού των φωτιζόμενων, καθάρσεως των καθαιρομένων, ως και της δημιουργικής, συνεκτικής και προνοητικής δυνάμεως των πάντων».

Επομένως, στα θέματα που αφορούν π.χ. την αγία Τριάδα, την ενσάρκωση, την ανθρώπινη φύση του Χριστού, τη θεία χάρη, τον τρόπο θεραπείας του ανθρώπου, την έλευση και διαμονή του Χριστού στον άνθρωπο στην κατάσταση του φωτισμού και της θεώσεως, τη σωτηρία, τη μέλλουσα Κρίση, τον παράδεισο, την κόλαση κλπ. είναι απλανείς οδηγοί των πιστών οι Πατέρες, επειδή απέκτησαν την θεία εμπειρία της θεώσεως.

β. Όσοι στα παραπάνω θέματα θεολογούν κατά τον ίδιο τρόπο, δηλ. όσοι λένε τα ίδια ακριβώς πράγματα, έχουν φθάσει στη θέωση. Μπορούν να λένε τα ίδια πράγματα και όσοι δεν έφτασαν μεν στη θέωση, αλλά επαναλαμβάνουν ακριβώς τα λόγια, όσων έφτασαν στη θέωση. Οι μεν πρώτοι, που έφτασαν στη θέωση, είναι οι Πατέρες της Εκκλησίας. Σ’ αυτούς η Ορθόδοξη Εκκλησία των πρώτων αιώνων εμπιστεύονταν τη ικανότητα να θεολογούν. Τους λοιπούς πιστούς υποχρέωνε να επαναλαμβάνουν τα λόγια των Πατέρων, αν ήθελαν να μη βρεθούν έξω από τους κόλπους της.

Όσοι στα παραπάνω θέματα θεολογούν διαφορετικά απ’ ότι οι άγιοι Πατέρες, αυτό σημαίνει, ότι τα άτομα αυτά, ποτέ δεν αξιώθηκαν να φτάσουν στη θέωση. Επομένως δεν μπορεί να καταταγούν στους αγίους.
Γι’ αυτό τα συγγράμματα, που άφησαν οι άνθρωποι αυτοί, είναι σε μας απαραίτητα, για να δούμε αν θεολογούν, όπως θεολόγησαν οι Πατέρες, αν δηλ. λένε τα ίδια πράγματα.

5. Οι θεούμενοι, πολλές φορές, είναι υποχρεωμένοι να μιλήσουν και για θέματα, που δεν ανάγονται στη θεία εμπειρία τους. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τουλάχιστον θεωρητικά, εκφράζουν την προσωπική τους γνώμη, που μπορεί να μη είναι πάντοτε ορθή. Μπορεί δηλ. να εμφιλοχωρήσει στα όσα λένε κάποιο λάθος. Γι’ αυτό, οι Πατέρες στα ζητήματα αυτά θεολογούν με γνώμονα την γνώμη των προγενεστέρων Πατέρων, εκείνοι δε, με γνώμονα την γνώμη των αποστόλων, των προφητών και γενικά της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Τόσο φόβο είχαν οι Πατέρες να μην παρεκκλίνουν από την ορθή πίστη, γι’ αυτό έλεγαν το «επόμενοι τοις αγίοις πατράσιν…»!

Ο Απ. Παύλος π.χ. αναφερόμενος στο, εάν πρέπει μια γυναίκα που χηρεύει να παντρεύεται πάλι, αναφέρει την προσωπική του γνώμη, την οποία όμως δικαιολογεί, λέγοντας «νομίζω, ότι έχω και εγώ Πνεύμα Θεού». Αυτό σημαίνει ότι οι άγιοι, και σε θέματα άσχετα από την θεία εμπειρία τους, με τον φωτισμό του αγίου Πνεύματος που ενοικεί μέσα τους, μπορούν να εκφράζουν την προσωπική τους γνώμη. Σε τέτοια θέματα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας τη γνώμη περισσοτέρων Πατέρων, για να είμαστε σιγουρότεροι για την ορθότητα μιάς απόψεως. Αυτό το λέμε «συμφωνία Πατέρων» (“consensus Patrum”).

6. Η εμπειρία της θεώσεως είναι άκτιστη, όπως άκτιστος είναι ο Θεός. Για να αποκτήσει κανείς την εμπειρία αυτή, πρέπει να γίνει ο ίδιος κατά χάρη άκτιστος, δηλ. κατά χάρη θεός. Από την εμπειρία αυτή των θεουμένων γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει καμία ομοιότητα μεταξύ κτιστού και άκτιστου.

Αυτό σημαίνει, ότι δημιουργείται ένα πρόβλημα στην περίπτωση, που οι θεούμενοι θέλουν να μεταφέρουν την άκτιστη αυτή θεία εμπειρία τους στα λοιπά μέλη της Εκκλησίας, που δεν αξιώθηκαν ακόμα να φτάσουν στην ίδια με αυτούς θεία κατάσταση. Τα μέλη αυτά έχουν μόνο την εμπειρία του κτιστού. Πως θα μπορέσουν να μεταφέρουν στα λοιπά μέλη της Εκκλησίας, τα «άρρητα ρήματα» που λέει ο Απ. Παύλος, αφού δεν υπάρχει καμία ομοιότητα μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων, της άκτιστης και της κτιστής;

α. Η μεταβίβαση της άκτιστης θείας εμπειρίας στους μη θεούμενους, γίνεται κατορθωτή με τη χρησιμοποίηση απ’ τους θεούμενους κτιστών «ρημάτων και νοημάτων», δηλ. διάφορες λέξεις, λόγια και έννοιες, με τα οποία οι άγιοι προσπαθούν να μεταφέρουν την εμπειρία τους. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Η αποκάλυψη του Θεού είναι μόνο η εμπειρία της θεώσεως. Σ’ αυτή μόνο περιορίζεται η θεοπνευστία. Δεν είναι τα «κτιστά ρήματα και νοήματα».

Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί ο κάθε θεούμενος, που μεταφέρει την εμπειρία του με σύμβολα, δηλ. τα «κτιστά ρήματα και νοήματα», είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσει εκφράσεις και εικόνες ανάλογα με τις δυνατότητές του, ακόμα και τα επιστημονικά δεδομένα της εποχής του. Πολλές φορές όμως αυτά μπορεί να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Έτσι μπορεί να παρατηρηθούν λάθη, που δεν είναι λάθη αναφερόμενα στη θεία εμπειρία, στη θεοπνευστία, αλλά στη διατύπωσή της.

«Κτιστά ρήματα και νοήματα» είναι η Αγία Γραφή, τα συγγράμματα των αγίων Πατέρων κλπ. Σ’ όλα αυτά μπορεί να υπάρχουν λάθη, από ανεπιτυχείς εκφράσεις, από ξεπερασμένες επιστημονικές αντιλήψεις κτλ. Γι’ αυτό οι Πατέρες θεωρούν αίρεση το να προσκολλάται κάποιος στις λέξεις, ακόμα και της Αγίας Γραφής.

β. Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς αναφερόμενος στο ότι δεν πρέπει να προσκολλάται κανείς στις λέξεις, γράφει σε επιστολή του προς τον Διονύσιο:
«Είναι μάλιστα χρέος να παραινώμεν τους πλησιάζοντας και ακούοντας, να μη δουλεύουν εις το γράμμα, αλλά να αναζητούν το περικλειόμενον εις αυτό νόημα και να δέχωνται την ευσεβή έννοιαν και να λέγουν προς αυτούς μαζί με τον θείον Κύριλλον και τον Δαμασκηνόν πατέρα, ότι «εξ αρχής όχι μόνον η θεία Γραφή, αλλά και οι διδάσκαλοι της Εκκλησίας συνηθίζουν να αδιαφορούν προς τας λέξεις, γνωρίζοντες ότι αι λέξεις δεν αδικούν, όταν άλλως έχουν τα πράγματα» …».

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει χαρακτηριστικά:
«Δεν πρέπει να εξετάζωμε γυμνά τα λόγια, επειδή θα προέλθουν πολλά ατοπήματα, ούτε να βασανίζωμεν την λέξιν καθ’ εαυτήν, αλλά να προσέχωμεν εις την διάνοιαν του γράφοντος , διότι αν δεν εξετάζωμεν την γνώμην του γράφοντος, θα υποστώμεν πολλάς απεχθείας και όλα θα ανατραπούν».

Όλα αυτά σημαίνουν, ότι δεν κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί κάποιος άγιος ως αιρετικός, όταν χρησιμοποίησε ανεπιτυχή «κτιστά ρήματα και νοήματα», εφόσον από όσα διδάσκει, περιγράφει την ίδια ακριβώς με τους άλλους αγίους θεία εμπειρία.

γ. Όμως, αυτά τα «κτιστά ρήματα και νοήματα» έχουν μεγάλη σημασία για όσους δεν αξιώθηκαν να φτάσουν στη θέωση. Για όσους έφθασαν στη θέωση όλα αυτά καταργούνται, γιατί αυτοί έχουν την εμπειρία της, που τα υπερβαίνει. Η σημασία των σωστών «κτιστών ρημάτων και νοημάτων» έγκειται στο ότι βοηθούν τον κάθε πιστό, να οδηγηθεί και αυτός στη θέωση.

Τα «κτιστά ρήματα και νοήματα» είναι απαραίτητα για τη σωτηρία μας. Εάν κάποιος πλανηθεί, ακόμα και στα «κτιστά ρήματα και νοήματα», είναι αδύνατο να φτάσει στη θέωση.

Γι’ αυτό η Εκκλησία θεωρεί την Αγία Γραφή, ως «κανόνα πίστεως» για τη σωτηρία μας. Το βιβλίο αυτό είναι θεόπνευστο, μόνο στα χέρια των θεόπνευστων, ή τουλάχιστον όσων δέχονται την πίστη των θεοπνεύστων. Στα χέρια των μη θεόπνευστων, ή Ορθοδόξων, είναι αιρετικό βιβλίο. Απ’ την Αγία Γραφή, όταν δεν ερμηνεύεται από θεοπνεύστους, ξεπήγασαν όλες οι κακοδοξίες. Γι’ αυτό όσοι θέλουν να μη πλανηθούν, πρέπει να διαβάζουν την Αγία Γραφή με οδηγό μόνο τους Πατέρες.

δ. Με αυτά τα δεδομένα, κάθε τι που δεν απαντά στους Πατέρες αποτελεί καινοτομία. Οι Πατέρες, κατά τον Συμεών Θεσσαλονίκης, μίλησαν για όλα τα θεολογικά ζητήματα. Ο άγιος Μάξιμος λέει κάτι το πολύ σημαντικό.
«πάσα λέξις και φωνή, μη τοις πατράσιν ειρημένη, καινοτομία προδήλως καθέστηκεν».

Συνεπώς, κάθε παρέκκλιση από τις Γραφές και απ’ ό,τι μας παρέδωσαν οι άγιοι Πατέρες είναι αίρεση. Αυτή είναι η Πίστη της Εκκλησίας μας.

Επομένως, είναι αδύνατο να κηρύττει κάποιος αιρέσεις και να είναι άγιος! Από τη στιγμή που κάποιος κηρύττει αίρεση, παύει να είναι μέλος της Εκκλησίας, οι δε πιστοί δεν έχουν «κοινωνία» μαζί του.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ Παληό και Νέο ημερολόγιο


smiley

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Οι Παρατάξεις των Παλαιοημερολογιτών

1. Μια κατηγορία που απευθύνουν όσοι δέχτηκαν το Φράγκικο Ημερολόγιο, σε βάρος όσων έμειναν πιστοί σ’ αυτό το 1924, είναι το ότι η Εκκλησία τους είναι διηρημένη σε πολλές Παρατάξεις και φατρίες!
Η κατηγορία αυτή υπονοεί, ότι οι Παλαιοημερολογίτες δεν αποτελούν την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού. Αυτό οδηγεί κατ’ ανάγκη στην αποδοχή, ότι οι Νεοημερολογίτες είναι πλέον η Εκκλησία!
Ο πολυκερματισμός αυτός, δίνει σ’ ορισμένους το πρόσχημα να συμπεραίνουν ότι «οι Παλαιοημερολογίτες, επειδή φύγανε απ’ την Εκκλησία, γίνανε χίλια κομμάτια»! Άλλοι, να λένε: «Ναι, το Παληό είναι το σωστό, αλλά, σε ποια απ’ τις τόσες Παρατάξεις τους να πάμε;»

2. Οι Παλαιοημερολογίτες αρνούνται ότι η κατηγορία αυτή των Νεοημερολογιτών λέει όλη την αλήθεια. Αυτό που είναι αλήθεια είναι, ότι όλοι οι Παλαιοημερολογίτες δεν είναι μέλη της Εκκλησίας. Ορισμένοι αποκόπηκαν. Ίδρυσαν δικές τους «εκκλησίες», τις λεγόμενες Παρατάξεις. Η Εκκλησία όμως, στο χώρο των Παλαιοημερολογιτών, ποτέ δεν έπαυσε να υπάρχει, επειδή ορισμένοι αποκόπηκαν απ’ αυτή και δημιούργησαν σχίσματα, όπως τις λεγόμενες Παρατάξεις και φατρίες.

α. Σχίσματα υπήρχαν στην Εκκλησία και προ του 1924, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κινδύνευσε ποτέ να χαθεί η Εκκλησία. Το ότι υπήρχαν πάντοτε σχίσματα και διαιρέσεις στην Εκκλησία, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι επιτρεπτό να γίνονται και σήμερα. Ο Κύριος στην Αρχιερατική Προσευχή Του, λίγο πριν τη σταυρική Του θυσία, παρακάλεσε τον Πατέρα Του οι Μαθητές Του, αλλά και όσοι επρόκειτο να πιστεύσουν σ’ Αυτόν, να «ώσιν εν»! Είπε χαρακτηριστικά:
« Ου περί τούτων δε ερωτώ (= παρακαλώ) μόνον, αλλά και περί των πιστευόντων δια του λόγου αυτών εις εμέ, ίνα πάντες εν ώσι, καθώς συ πάτερ, εν εμοί, καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με απέστειλας»

β. Τα λόγια αυτά του Κυρίου φανερώνουν:

Πρώτον, πως θέλει ο Κύριος την ενότητα των πιστών. Την ενότητα αυτή την εννοεί ως ένωση του κάθε χριστιανού με τον Εαυτό Του. Η ένωση αυτή λέγεται μέθεξη Θεού. Η ένωση ή μέθεξή μας με το Θεό γίνεται, με το να φθάσει ο άνθρωπος στη θέωση, οπότε βλέπει την άκτιστη δόξα του Θεού. Όσοι φθάνουν σ’ αυτή την κατάσταση της «θεωρίας» του Θεού, αυτοί και μόνο είναι και μεταξύ τους ενωμένοι, λόγω της κοινής θεοτικής εμπειρίας τους. Αυτοί είναι η Εκκλησία, κατά τους Πατέρες! Αυτή την ενότητα ζητάει από τους χριστιανούς ο Κύριος.

Και, δεύτερον, είναι απαραίτητο να υπάρχει η ενότητα αυτή, λέγει ο Κύριος στην προσευχή Του προς τον Πατέρα Του, «ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι συ με απέστειλας»! Βλέπουμε δηλαδή ότι το καλύτερο κήρυγμα, για να πιστεύση ο κόσμος στο Χριστό, είναι το να υπάρχει ενότητα στην Εκκλησία. Όταν οι άνθρωποι βλέπουν την Εκκλησία να σπαράσσεται από διενέξεις και σχίσματα, δεν πιστεύουν και δεν γίνονται μέλη της.

Η Εκκλησία, που το 1924 δεν δέχτηκε την αλλαγή του Ημερολογίου, όσο ήταν ενωμένη, αυξάνονταν με καταπληκτικούς ρυθμούς. Είχε φθάσει ν’ αριθμεί περίπου οκτακόσιες ενορίες. . Η αύξηση αυτή της Εκκλησίας των Παλαιοημερολογιτών δημιούργησε τεράστια προβλήματα στους επισκόπους του Νέου Ημερολογίου, οι οποίοι ζητούσαν μέτρα από την Πολιτεία για τον περιορισμό τους. Ο Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, στη διατριβή του για το «Παλαιοημερολογητικό ζήτημα» γράφει σχετικά:
«Η κατάστασις του παλαιοημερολογιτισμού εν έτει 1934 ενεφανίζετο λίαν σοβαρά. Ικανόν μέτρον του σοβούντος κινδύνου παρέχουσιν αι κατά την εποχήν ταύτην αναπτυχθείσαι παράνομοι και αντικανονικαί των παλαιοημερολογιτών δραστηριότητες.


Ούτω, λόγω ενσκήψεως παλαιοημερολογιτικών στοιχείων εν τη Μητροπόλει Νευροκοπίου, συμμαχησάντων μετά των αυτόθι Βουλγαροφώνων ο οικείος Ιεράρχης εδήλωνε κατά την συνεδρίαν της ΔΙΣ ( = Διαρκούς Ιεράς Συνόδου) της 22.11. 1934 ότι “ Η Επαρχία αυτού αυτοδιαλύεται, μη απομεινάντων, ει μη περί τας 2.000 προσφύγων πιστών της επικρατούσης Εκκλησίας εν αυτή” και εζήτησε την κατάργησιν αυτής.


Έτερος Ιεράρχης, ο Καρυστίας Παντελεήμων ηπείλησεν παραίτησιν, εάν δεν ανεχαιτίζετο το κύμα του παλαιοημερολογιτισμού. Ιερείς τινές δι’ αιτήσεων αυτών υποβαλλομένων προς την Ιεράν Σύνοδον, εδήλουν ότι προσχωρούσι εις τον παλαιοημερολογιτισμόν και παύουσι ν’ αναγνωρίζουσι ταύτην ως ανωτάτην αρχήν της Εκκλησίας.


Έτερος Ιεράρχης διεμαρτύρετο δια την αυθαίρετον υπό παλαιοημερολογίτου ιερέως τέλεσιν γάμων, άνευ αδείας αυτού εν τη Επαρχία του και εδήλου ότι “εάν δεν ληφθή σχετική μέριμνα θα αναγκασθή να επαναφέρη το παλαιόν ημερολόγιον εν τη Επαρχία αυτού προς καθησύχασιν των συνειδήσεων των χριστιανών...”

΄Ήδη η Εκκλησία ευρισκομένη αφ’ ενός μεν προ της πολιτειακής αβελτηρίας, αφ’ ετέρου δε προ του κινδύνου εν καιρώ “ νεοημερολογιακής μειονότητος”, εις ην περίπτωσιν θα αντιμετωπίζετο τυχόν επάνοδος εις το παλαιόν ημερολόγιον, εκαλείτο να αντιμετωπίση μόνη την κατάστασιν, ήτις εξελίσσετο ασφαλώς εις δημιουργίαν επικινδύνου ρήγματος»

Μετά το πρώτο σχίσμα, που έγινε το 1937, το ενδιαφέρον των ανθρώπων για την Εκκλησία άρχισε να μειώνεται σταδιακά, μολονότι θ’ ανέμενε κανείς να συμβεί το αντίθετο απ’ την εξάπλωση του Οικουμενισμού !


3. Τόσο το Ευαγγέλιο, όσο και οι άγιοι Πατέρες καταδικάζουν αυστηρότατα τις διασπάσεις των πιστών απ’ την Εκκλησία.

α. Στην πρωτοχριστιανική Εκκλησία της Κορίνθου οι πιστοί είχαν χωριστεί σε φατρίες Ο Απ. Παύλος τους γράφει:
« εδηλώθη μοι περί υμών, ότι έριδες εν υμίν εισί. Λέγω δε τούτο, ότι έκαστος υμών λέγει. Εγώ μεν ειμί Παύλου, εγώ δε Απολλώ, εγώ δε Κηφά, εγώ δε Χριστού. Μεμέρισται ο Χριστός;»

β. Οι αιρέσεις και τα σχίσματα, αμέσως μετά την Πεντηκοστή άρχισαν ν’ αποσπούν μέλη της Εκκλησίας και να τα οδηγούν σε ξεχωριστές κοινότητες. Οι διασπάσεις και διαιρέσεις αυτές συνεχίστηκαν και μέχρι το 1924, αλλά και μέχρι σήμερα! Έτσι προέκυψαν οι «εκκλησίες» των Λατίνων, των Προτεσταντών, των Αγγλικανών, των Μονοφυσιτών, των Νεστοριανών, των Αρειανών, κ.ο.κ.

Εάν, λοιπόν, οι διασπάσεις των μελών της Εκκλησίας, που έγιναν μέχρι το 1924, δεν εξαφάνισαν την Εκκλησία του Χριστού, την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική, κατά τον ίδιο τρόπο δεν έπαυσε να υπάρχει η Εκκλησία και μετά το 1924, παρότι ορισμένοι πιστοί, που ακολουθούν το Παλαιό Ημερολόγιο, δυστυχώς, αποσπάστηκαν από τη Μία Εκκλησία (του Παλαιού Ημερολογίου) και προσχώρησαν σε τέσσερες Παρατάξεις κι ορισμένες άλλες ολιγάριθμες φατρίες, που υπάρχουν! Η Εκκλησία του Χριστού και όταν διαιρείται, παραμένει Μία!

γ. Πρώτος αποκόπηκε ο Ιούδας από τον χορό των Αποστόλων , που ήταν την εποχή του Χριστού η Εκκλησία. Ύστερα αποκόπηκαν οι αιρετικοί και οι σχισματικοί, που υπάρχουν και σήμερα. Είναι δυνατόν ποτέ, να καταλογίσουμε ευθύνες στο Χριστό για την αποκοπή του Ιούδα απ’ τον κύκλο των Αποστόλων; Είναι ακόμα επιτρεπτό να δεχτούμε, ότι ευθύνεται η Εκκλησία, για το ότι στην ιστορία της δημιουργήθηκαν τόσες αιρετικές ή σχισματικές καταστάσεις, που αυτοαποκλήθηκαν «εκκλησίες»; Άλλο τόσο μπορούμε να λέμε, ότι φταίει η Εκκλησία και μετά το 1924, γιατί μερικά μέλη της αποκόπηκαν και δημιούργησαν τις Παλαιοημερολογίτικες Παρατάξεις!

δ. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι πίσω από κάθε αποκοπή πιστών απ’ την Εκκλησία, ή δημιουργία κάποιου υποκατάστατου αυτής, είναι ο διάβολος. Τίποτε άλλο δεν μισεί περισσότερο ο διάβολος από την Εκκλησία! Για το λόγο αυτό, κάνει το παν ν’ απομακρύνει κάθε πιστό απ’ αυτή. Για μεγαλύτερη μάλιστα επιτυχία του στόχου του εφεύρε τη δημιουργία αυτών των υποκατάστατων της Εκκλησίας, που είναι οι «ψευδεκκλησίες». Στην πραγματικότητα όμως είναι «συναγωγές του σατανά» !

Ο Ιούδας, προτού αποκοπεί απ’ το χορό των αγίων Αποστόλων, λέγει η Αγία Γραφή, «εισήλθε» σ’ αυτόν ο σατανάς. Γι’ αυτόν, είπε ο Κύριος, ότι θα ήταν πιο συμφέρον να μην είχε ποτέ γεννηθεί. Ο Ιούδας όμως, κατά την Μέλλουσα Κρίση, μάλλον θα έχει μικρότερη τιμωρία, από όση θα έχουν εκείνοι που αποκόπτονται απ’ την Εκκλησία και ιδρύουν δικές τους «ψευδεκκλησίες»! Αυτός τουλάχιστον, δεν ίδρυσε δική του «εκκλησία»! Ούτε έκανε τον «απόστολο», μετά την αποστασία και προδοσία του! Μόνο μεταμελήθηκε. Αλλά, δεν μετανόησε. Γι’ αυτό και απαγχονίστηκε! Στην άλλη ζωή, όσοι αποσχίζονται απ’ την Εκκλησία, ίσως να είναι μεταμελημένοι, που δεν μιμήθηκαν τον Ιούδα και δεν απαγχονίστηκαν, αντί να ιδρύσουν δικές τους «εκκλησίες»!


4. Οι αιρέσεις, επειδή προκαλούν διαφορές στην πίστη, μπορούν ν’ αποτελέσουν κάποιο πρόσχημα για την δημιουργία «ψευδεκκλησιών».

Δεν έχουν όμως κανένα πρόσχημα, όσοι δεν έχουν διαφορές στην πίστη και ιδρύουν δικές τους «εκκλησίες»! Τέτοιοι είναι όσοι ίδρυσαν τις λεγόμενες Παρατάξεις στο χώρο του Παλαιού Ημερολογίου. Αυτοί είναι σχισματικοί!

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει τις βαριές ευθύνες που έχουν, όσοι αποσχίζονται απ’ την Εκκλησία και δημιουργούν ή προσχωρούν σε «ψευδεκκλησίες» αιρετικών, ή σχισματικών. Τίποτε, λέγει δεν παροξύνει τόσο το Θεό, όσο το να διαιρεθεί η Εκκλησία! Γι’ αυτό, συνεχίζει, ούτε αίμα μαρτυρίου μπορεί να εξαλείψει την αμαρτία του σχίσματος. Γιατί, κι’ αν ακόμα έχουμε πράξει άπειρα καλά, λέγει, δεν θα καταδικαστούμε λιγώτερο από αυτούς που διαμέλισαν το σώμα του Χριστού, όταν διαιρούμε το εκκλησιαστικό πλήρωμα . Συνεχίζοντας λέγει, ότι το να δημιουργήσει κάποιος σχίσμα στην Εκκλησία, δεν είναι μικρότερο κακό από το να πέσει σε αίρεση! Και φέρει ως παράδειγμα κάποιον που υπηρετεί υπό τις διαταγές επίγειου βασιληά. Αν αυτό το άτομο, λέγει, κατακρεουργήσει το βασιληά του, ξεσχίζοντας τα μέλη του σώματός του, δεν θα του άξιζε η πιο μεγάλη καταδίκη; Και, καταλήγοντας, διερωτάται, ότι εκείνος που σφάζει και διαμελίζει τον Χριστό, ποιας κολάσεως είναι άξιος;

5. Είναι φανερό, λοιπόν, ότι παράλληλα προς την Εκκλησία υπάρχουν στο Παλαιό Ημερολόγιο οι Παρατάξεις κι’ οι φατρίες. Ποια όμως είναι η Εκκλησία ανάμεσα σ’ αυτές τις καταστάσεις;

Είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, που υπήρχε πάντα και υπάρχει μέχρι σήμερα. Είναι η Εκκλησία απ’ την οποία αποκόπηκαν οι αιρετικές «εκκλησίες», όπως είναι η παπική! Είναι η Εκκλησία απ’ την οποία αποκόπηκαν οι Παρατάξεις ορισμένων Παλαιοημερολογιτών»!

Ποιοί είναι αυτοί οι Παλαιοημερολογίτες; Όσοι, κάποια στιγμή απέκοψαν τον αυτό τους από το σώμα της Εκκλησίας, χωρίς να υπάρχουν κανονικοί λόγοι. Αυτοί κατέφυγαν στην ίδρυση των Παρατάξεων, ή χειροτονήθηκαν από καθηρημένους!

6. Ως προς το δίλημμα, που προβάλλουν ορισμένοι οπαδοί του Νέου, ότι θα επέστρεφαν στο Παλαιό, αλλά δεν ξέρουν που είναι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, οι Παλαιοημερολογίτες το θεωρούν ψευδοδίλημμα!

Θεωρούν ότι είναι μία πρόφαση, για να εξακολουθήσουν να παραμένουν στην κατάσταση που είναι βολεμένοι! Αν πίστευαν, ότι βρίσκονται σε λάθος χώρο και κινδυνεύει η σωτηρία τους, θα είχαν κάνει το παν για να απαγκιστρωθούν από τους αιρετικούς ποιμένες τους. Θα είχαν αποτειχιστεί!

Μετά, θα είχαν την ευκαιρία, με τα αγιοπατερικά κριτήρια, να εντοπίσουν που διασώζεται σήμερα η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού! Να διακρίνουν ποια κατάσταση διατηρεί ακέραιη και ανόθευτη την Ορθόδοξη Πίστη των Αποστόλων και των Πατέρων! Ποια κατάσταση, έχει ιερωσύνη, με την οποία το άγιο Πνεύμα χειροτονεί τους γνήσιους και άξιους διάδοχους των αγίων Αποστόλων! Αυτή είναι η Εκκλησία. Και σ’ αυτή την Εκκλησία, την Ορθόδοξη Εκκλησία, που τηρεί στη λατρεία της το Παλαιό Ημερολόγιο, θα προσχωρούσαν!

Στο βιβλίο αυτό έχουμε ήδη εκθέσει πιο πάνω τα κριτήρια με τα οποία μπορεί κάποιος να διακρίνει πόλυ υπάρχει και μετά το1924 η Εκκλησία του Χριστού. Μετα ίδια κριτήρια μπορεί κάποιος να διακρίνει και στο χώρο του Παληού Ημερολογίου, που υπάρχει η Εκκλησία.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ Παληό και Νέο ημερολόγιο
 


smiley

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

ΑΣ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ 666, ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ, ΜΕ ΤΟ ΤΣΙΠΑΚΙ ΚΑΤΑΔΟΤΗ

ΑΣ ΑΡΝΗΘΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ 666, ΚΑΡΤΑ ΠΟΛΙΤΗ, ΜΕ ΤΟ ΤΣΙΠΑΚΙ ΚΑΤΑΔΟΤΗ ΤΟΥ ...... ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ...

ΑΠΟ ΕΝΑ EMAIL Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΝΑ ΤΟΥ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ

gpapandreou@parliament.gr

ΜΕ ΔΗΛΩΣΗ - ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΤΑΣ ΠΟΛΙΤΗ,

ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΟΛΙΤΕΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ...


από ΑΝΤΩΝΙΟΣ  agiooros1@gmail.com

smiley

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Κυριακή Δ’ Λουκά – Η παραβολή του σπορέως


Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην· 5 ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· 6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· 7 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. 8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. 9 Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη; 10 ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. 11 ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· 12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. 13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. 14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. 15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.

smiles

Το Λεμόνι ως φάρμακο κατά του ΚΑΡΚΙΝΟΥ!!!

ΣΑΣ ΤΟ ΜΕΤΑΦΕΡΩ ΑΠΛΑ.

ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΛΑΔΟΥ Ή ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ, ΑΣ ΤΟΥΣ ΤΟ ΜΕΤΑΔΩΣΟΥΝ.
ΙΣΩΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ...


ΟΙ ΩΦΕΛΙΜΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΛΕΜΟΝΙΟΥ.

ΤΟ ΛΕΜΟΝΙ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ ΠΡΟΙΟΝ ΣΤΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΑ ΚΥΤΤΑΡΑ.

ΕΙΝΑΙ 10000 ΦΟΡΕΣ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ.

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟ?

ΔΙΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΝ ΜΙΑ ΣΥΝΘΕΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ, ΠΟΥ ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΚΕΡΔΗ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ!

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙΣ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ ΠΟΥ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ, ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΝΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΕΙ ΟΤΙ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟ ΝΑ ΠΙΕΙ ΧΥΜΟ ΛΕΜΟΝΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ.

Η ΓΕΥΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΠΡΟΞΕΝΕΙ ΤΙΣ ΦΟΒΕΡΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ.

ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΤΟ ΠΡΑΞΕΙΣ, ΦΥΤΕΨΕ ΜΙΑ ΛΕΜΟΝΙΑ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΣΟΥ. ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΩΦΕΛΙΜΑ.

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΝΑ ΠΙΕΙΣ ΧΥΜΟ, ΖΗΤΑ ΦΥΣΙΚΟ ΧΥΜΟ ΛΕΜΟΝΙΟΥ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΑ.

ΠΟΣΑ ΑΤΟΜΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ.

ΕΝΩ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΑΥΤΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΦΥΛΑΓΜΕΝΟ, ΜΕ ΚΑΧΥΠΟΨΙΑ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΘΕΣΕΙ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ?

ΟΠΩΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ, Η ΛΕΜΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΜΗΛΗ.
ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟ ΧΩΡΟ.
ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΛΕΜΟΝΙΑ.

ΤΟ ΦΡΟΥΤΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΙΤΡΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΟΨΕΙΣ, ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΑΓΩΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Ή ΝΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΟΤΩΝ, ΑΝΑΨΥΚΤΙΚΩΝ, ΓΛΥΚΙΣΜΑΤΩΝ, ΚΛΠ.

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΥΤΟ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΑ ΙΣΧΥΡΑ ΑΝΤΙ-ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ.

ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΑΝ ΤΟΥ ΑΠΟΔΙΔΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΧΗΜΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΑΥΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΚΥΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΓΚΟΥΣ.

ΤΟ ΦΥΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ, ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΟ ΣΕ ΚΑΡΚΙΝΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥ. ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΤΟ ΘΕΩΡΟΥΝ ΣΑΝ ΕΝΑΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΑΝΤΙ-ΜΙΚΡΟΒΙΑΚΟΥ ΕΥΡΕΟΣ ΦΑΣΜΑΤΟΣ, ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΟΛΥΝΣΕΩΝ ΤΩΝ ΒΑΚΤΗΡΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΟΓΚΩΝ, ΙΚΑΝΟ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΑΡΑΣΙΤΩΝ ΚΑΙ ΣΚΟΥΛΗΚΙΩΝ,

ΡΥΘΜΙΣΤΗ ΤΗ ΥΨΗΛΗΣ ΑΡΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΙΕΣΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΕΥΡΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ.

Η ΠΗΓΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ: ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΕΚ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΟΤΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ 1970 ΚΑΙ ΣΥΝΑΚΟΛΟΥΘΑ ΕΤΗ.

ΤΑ ΕΞΑΧΘΕΝΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΗΣΑΝ: ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΑ ΚΥΤΤΑΡΑ 12 ΤΥΠΩΝ ΚΑΡΚΙΝΩΝ, ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΩΝ, ΤΟΥ ΕΝΤΕΡΟΥ ΚΟΛΟΝ, ΤΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ, ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ, ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ...

ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΕΝΔΡΟΥ ΚΑΤΕΔΕΙΞΑΝ ΟΤΙ ΔΡΑ 10000 ΚΑΛΛΙΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΡΑΔΥΝΣΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΩΝ ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ ADRIAMYCIN,

ΕΝΑ ΧΗΜΕΙΟ-ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ, ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΛΟΝ.

ΤΟ ΠΛΕΟΝ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΞΑΓΟΜΕΝΟ ΧΥΜΟ ΛΕΜΟΝΙΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΤΑ ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΔΡΑ ΣΤΑ ΥΓΙΗ ΤΟΙΑΥΤΑ

ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΥΓΕΙΑΣ, LLC 819N, CHARLES STREET, ΒΑΛΤΙΜΟΡΗ, MD 1201 ..

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Ρόδου Κύριλλος «Το 2ο άτυπο Forum Διαλόγου αποτελεί τιμή για την Μητρόπολη μας»

Από το θρησκευτικό πρακτορείο ειδήσεων "Ρομφαία"  διαβάζουμε και βλέπουμε εικόνες ντροπής

 Ξεκίνησε στην Ρόδο το 2ο άτυπο Forum Διαλόγου μεταξύ των εν Ευρώπη Ορθοδόξων Εκκλησιών και των εν Ευρώπη Επισκοπικών Συνελεύσεων της Ρ/Καθολικής Εκκλησίας.

Το πρωί στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης τελέστηκε Δοξολογία, στην οποία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ρόδου.
Μετά το πέρας της Δοξολογίας οι Ρ/Καθολική Αντιπροσωπία ενημερώθηκε από τον Ηγούμενο π. Αντώνιο για το ιστορικό της Μονής.
Να σημειωθεί, ότι το forum Διαλόγου τελεί υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και φιλοξενείται από τον Μητροπολίτη Ρόδου κ. Κύριλλο.
Στη Συνάντηση συμμετέχουν 35 περίπου εκπρόσωποι, Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί (ιεράρχες, καθηγητές, θεολόγοι, ειδικοί επιστήμονες και κληρικοί), υπό την προεδρίαν του Σεβ. Μητροπολίτου Σασίμων Γενναδίου, του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Το θέμα της 2ας αυτής συνάντησης θα είναι «Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας, από ιστορικής και εκκλησιολογικής απόψεως».
Ο Μητροπολίτης Ρόδου στον χαιρετισμός του μεταξύ άλλων τόνισε: «Έχω την τιμήν σήμερον να Σας υποδεχθώ και να Σας καλωσορίσω εις την Ρόδον εξ΄όνοματος της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου και εκ μέρους του Οικουμενικού ημών Πατριαρχείου».
«Η πραγματοποίησις του 2ου άτυπου Forum Διαλόγου μεταξύ των εν Ευρώπη Ορθοδόξων Εκκλησιών και των εν Ευρώπη Επισκοπικών Συνελεύσεων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας περιποιεί ιδιαιτέραν τιμήν εις την Ιεράν Μητρόπολιν μας, διο και χαιρόμεθα δια την παρουσίας Σας, παρουσίαν εκλεκτών μελών των δύο Εκκλησιών, Ορθοδόξου και Ρωμαιοκαθολικής, και χαιρετίζομεν εν αδελφικώ φρονήματι και αγάπη την αρχομένην σήμερον ενταύθα διοργάνωσιν ως μιαν συνέχειαν εις την σειράν πολλαπλών επιτυχών Διορθοδόξων και Διεκκλησιαστικών διοργανώσεων αι οποίαι από πεντηκοταετίας λαμβάνουν χώραν εις την νήσον μας», πρόσθεσε ο κ. Κύριλλος.
Επίσης, ο Μητροπολίτης Ρόδου υπογράμμισε ότι «Επί πλέον, η παρουσία Σας εν Ρόδω αποτελέι αναγνώρισιν της υψηλού επιπέδου σχέσεως της τοπικής μας Ορθοδόξου Εκκλησίας, κλήρου και λαού, μετά την ενταύθα ζώσης Ρωμαιοκαθολικής εκκλησιαστικής Κοινότητος, σχέσεις αι οποίαι χαρακτηρίζονται από πνεύμα αγάπης, αλληλοκατανανοήσεως, αλληλοσεβασμού, καταλλαγής και συνεργασίας, μακράν πάσης προκαταλήψεως επ΄ ωφελεία του λαού του Θεού και οικοδομήν σταθεράς και υγιούς κοινωνικής συναφείας».
Τέλος, ο κ. Κύριλλος πρόσθεσε: « Το θέμα του 2ου τούτου Forum Διαλόγου αποτελεί ενδιαφέρον εξ απόψεως επικαιρότητος αντικείμενο συζητήσεως και ευχόμεθα, δια της ανταλλαγής εμπειριών και απόψεων, να αποβή χρήσιμον και ωφέλιμον δια πάσαν περαιτέρω συζήτηση και διάλογο μεταξύ των ενδιαφερόμενων πλευρών, δεδομένου του γεγονότος, ότι αι σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας όσον αφορά τα ημέτερα πράγματα, αναφέρονται εις τον αυτόν εν πολλοίς λαόν και προσδιορίζουν την ευστάθειαν εις την λειτουργίαν του κοινωνικού σώματος».

Κατηγορίες Νεοημερολογιτών κατά των Ορθοδόξων που κράτησαν την ιερά Παράδοση του Παλαιού εκκλησιαστικού ημερολογίου

Δεν έπρεπε (οι Παλαιοημερολογίτες), να αποκηρύξουν ολόκληρη Εκκλησία
1. Εντύπωση προκαλεί η κατηγορία αυτή των Νεοημερολογιτών. Λένε ότι έπρεπε να παραμείνουν ενωμένοι με τουςΝεοημερολογίτες, επειδή οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες είχαν και έχουν «κοινωνία» με την Εκκλησία του Νέου.

Για να στηρίξουν την κατηγορία τους αυτή, επικαλούνται τον ισχυρισμό, ότι η Εκκλησία της Ρώμης, μολονότι δίδασκε κακοδοξίες, ήταν ζωντανή Εκκλησία, μέχρι το 1054, που αποσχίστηκε!

Ισχυρίζονται ακόμα ορισμένοι ότι μια τοπική Εκκλησία είναι ζωντανή Εκκλησία, ακόμη κι’ αν διδάσκει αιρέσεις. Αρκεί μόνο να έχει «κοινωνία» με τις άλλες τοπικές Εκκλησίες!

Τι έχει να παρατηρήσει κάποιος στους πιοπάνω ισχυρισμούς ;

2. Όσοι υποστηρίζουν τα παραπάνω ξεκινούν από εσφαλμένες βάσεις. Έτσι, καταλήγουν σε επικίνδυνα συμπεράσματα, ικανά να τινάξουν στον αέρα το οικοδόμημα της Ορθοδοξίας!

Οι εσφαλμένες βάσεις είναι δύο. Πρώτον, η Εκκλησία της Ρώμης δεν αποσχίστηκε το 1054, όπως ανιστόρητα υποστηρίζουν πολλοί. Και, δεύτερον, δεν δίδασκε ποτέ κακοδοξίες, μέχρι που αποσχίστηκε. Όλα αυτά τα εξετάσαμε ήδη.

Επομένως, καταρρέει από μόνη της η κατηγορία αυτή. Και θα μπορούσαμε εδώ, να κλείσουμε τη συζήτησή της.

3. Όμως, θα κάνουμε μια υπόθεση. Έτσι, θα φανεί πόσο εσφαλμένη είναι η εκκλησιολογία αυτή, που ακολουθούν όσοι υποστηρίζουν την πιο πάνω κατηγορία. Θα δεχθούμε προς στιγμή, αυτό που λένε οι οπαδοί του Νέου Ημερολογίου. Ότι, δηλαδή, το σχίσμα έγινε δήθεν το 1054 και ότι η Εκκλησία της Ρώμης δίδασκε μέχρι τότε κακοδοξίες και αιρέσεις!

Είναι δυνατό ποτέ, κι’ αν ακόμη ήταν έτσι τα πράγματα, να ήταν ζωντανή και πραγματική μια τέτοια τοπική Εκκλησία, μόνο και μόνο επειδή, όπως υποθέσαμε, ότι είχαν «κοινωνία» μαζί της οι άλλες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες ; Η απάντηση, που είναι υποχρεωμένος να δώσει ένας ειλικρινής Ορθόδοξος, είναι αρνητική! Εξηγούμε τους λόγους:

α. Η Εκκλησία είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την αλήθεια. Η κεφαλή της, ο Χριστός, είναι η αλήθεια, όπως το είπε ο ίδιος: « Εγώ ειμί η ζωή, η οδός και η αλήθεια». Και το Άγιο Πνεύμα, που ζωογονεί και καθοδηγεί την Εκκλησία, είναι «το πνεύμα της αληθείας». Αυτό το άγιο Πνεύμα υποσχέθηκε ο Χριστός στους μαθητές Του, την πρώτη εκείνη Εκκλησία, που θα τους οδηγούσε «εις πάσαν την αλήθειαν». Γι’ αυτό, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, κάνει διάκριση μεταξύ της αλήθειας και της πλάνης, όταν γράφει:
«ημείς εκ του Θεού εσμέν. Ο γινώσκων τον Θεόν ακούει ημών. Ος ουκ έστιν εκ του Θεού ουκ ακούει ημών. Εκ τούτου γινώσκομεν το Πνεύμα της αληθείας και το πνεύμα της πλάνης».

Ο Ευαγγελιστής δηλαδή τονίζει, ότι στην Εκκλησία υπάρχει το άγιο Πνεύμα, που διδάσκει την αλήθεια, με το οποίο ο πιστός, όταν ακούει τα λόγια της, γνωρίζει το Θεό, σε αντίθεση με τα λόγια, που διδάσκει το «πνεύμα της πλάνης», που είναι ο διάβολος, ο «πατέρας του ψεύδους». Γι’ αυτό η πλάνη είναι έξω από την Εκκλησία. Η ορθή πίστη, η Ορθόδοξη πίστη, είναι η αλήθεια. Η κακοδοξία και η αίρεση είναι η πλάνη.

Το τονίζουμε αυτό, γιατί ακούγεται πολλές φορές ένα ψευδεπίγραφο κήρυγμα, εξ ίσου επικίνδυνο. Σύμφωνα μ’ αυτό, αρκεί κάποιος « να είναι με την Εκκλησία κι’ ας πλανάται μαζί της, παρά να είναι έξω από την Εκκλησία και να ορθοτομεί την αλήθεια»!

Ισχυρίζονται μάλιστα, ότι τα λόγια αυτά είναι του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου! Κανένας όμως ποτέ δεν θέλησε να υποδείξει που λέει αυτά τα λόγια ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Αμφιβάλλουμε πολύ, αν λέει κάτι τέτοια ο άγιος! Άλλωστε, όσο και αν ψάξαμε στα συγγράμματά του, δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε αυτά τα λόγια, αν πράγματι τα είπε.

Η Εκκλησία είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» και όχι εστία πλάνης! Εκκλησία στην οποία υπάρχει πλάνη, δεν είναι Εκκλησία του Χριστού! Είναι «παρασυναγωγή του διαβόλου», από την οποία πρέπει να φεύγει ο πιστός, αν θέλει να σώσει την ψυχή του και να μη κολασθεί αιώνια!

Δεν νοείται λοιπόν η Εκκλησία, έξω από την αλήθεια. Δεν μπορεί να νοηθεί στην πλάνη, που είναι η κακοδοξία, η αίρεση. Το φως δεν μπορεί ταυτόχρονα να συνυπάρχει με το σκοτάδι. Έτσι δεν μπορεί να συνυπάρχει ταυτόχρονα η Εκκλησία, που είναι η αλήθεια, με την πλάνη, που είναι το ψέμα!

Επομένως, καταρρέει ο ισχυρισμός των ηγετών του Νέου Ημερολογίου, ότι δήθεν ήταν ζωντανή και πραγματική Εκκλησία της Ρώμης προ του 1054, καίτοι δίδασκε επί τρεις αιώνες προηγουμένως κακοδοξίες και αιρέσεις!

Το «κριτήριο αυτό της αλήθειας» είναι το θεμελιωδέστερο αξίωμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι η σπουδαιότερη βασική αρχή και διδασκαλία της, υπέρ της οποίας αγωνίστηκαν οι άγιοι Πατέρες και πολλοί άγιοι θυσίασαν τη ζωή τους. Αυτή τη διδαχή μας άφησαν, ως παρακαταθήκη.


β. Υπάρχει και μια δεύτερη σημαντική αρχή στην Εκκλησία. Είναι «η κοινωνία», που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των τοπικών Εκκλησιών.

Οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες είναι πολλές. Με την «κοινωνία», που υπάρχει μεταξύ τους, εξασφαλίζεται η ενότητά τους σε ένα σώμα, στο σώμα Χριστού. Η «κοινωνία» όμως μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών, για να λειτουργεί σωστά, προϋποθέτει δύο πράγματα.

Πρώτα πρώτα, να μην έχει μία Εκκλησία καμία «κοινωνία» με αιρετική Εκκλησία. Και, ύστερα, να μην έχει «κοινωνία», ούτε με άλλη Ορθόδοξη Εκκλησία, που διατηρεί «κοινωνία» με Εκκλησία αιρετική! Αυτά είναι ξεκαθαρισμένα πράγματα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Όσο βασική και αν είναι η αρχή αυτή της «κοινωνίας» μεταξύ των τοπικών Εκκλησιών, δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει ποτέ την πρώτη αρχή, το κριτήριο της «αλήθειας», που πρέπει απαραίτητα να υπάρχει σε κάθε Εκκλησία. Αν, έστω, μία μόνο τοπική Εκκλησία απολέσει την «αλήθεια» της πίστεως, τότε με την δεύτερη αρχή, την αρχή της «κοινωνίας» μπορεί να βρεθούν όλες οι λεγόμενες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, ω ς συγκοινωνούντα δοχεία, στην πλάνη!

Για το λόγο αυτό έχει υποχρέωση κάθε πιστός, να διακόπτει «κοινωνία» από μια αιρετική Εκκλησία, ή Εκκλησία που «κοινωνεί» με αιρετική Εκκλησία, γιατί αυτή είναι στην πραγματικότητα «ψευδεκκλησία»! Σε μια τέτοια περίπτωση, η αρχή της «κοινωνίας» είναι δυνατό ν’ αποτελέσει το όχημα, με το οποίο ένας πιστός μπορεί να βρεθεί στην πλάνη και την απώλεια. Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που οι Ορθόδοξοι έπαυαν την «κοινωνία» με την Ρώμη, κάθε φορά που ένας Φραγκόφιλος καταλάμβανε τον παπικό θρόνο, με τελευταία φορά το 1009, που έγινε το οριστικό σχίσμα.

4. Το να πέσει μια τοπική Εκκλησία στην πλάνη δεν είναι σπάνιο. Επίσης, μία Εκκλησία, που έπεσε στην αίρεση, το να συμπαρασύρει με την «κοινωνία», και τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες στην πλάνη, δεν είναι αδύνατο. Έχει συμβεί το φαινόμενο αυτό στην Εκκλησία. Συνέβη στη περίπτωση του αγίου Μαξίμου του Ομολογητή (580 - 662). Αυτός, με τον μαθητή του Αναστάσιο και έναν άλλο Αναστάσιο, αποκρισσάριο του πάπα Ρώμης, είχαν διακόψει «κοινωνία» με όλα τα Πατριαρχεία, λόγω της αιρέσεως του μονοθελητισμού! Το σαθρό επιχείρημα των αιρετικών της εποχής εκείνης, το έτος 655, εναντίον του αγίου Μαξίμου, ήταν αυτό που λένε και σήμερα οι επιφανείς ηγέτες του Νέου Ημερολογίου στους πιστούς του Παληού:

-Με ποία Ορθόδοξη Εκκλησία έχετε κοινωνία; Και εφόσον δεν έχετε με καμία, άρα είστε εκτός Εκκλησίας!

Όσοι εξακολουθούν να λένε τ’ ανωτέρω δεν μπορούν ποτέ να φανταστούν, ότι στην Εκκλησία δεν ανήκουν όσοι δεν είναι Ορθόδοξοι, αλλά και από τους λεγόμενους Ορθοδόξους όσοι «κοινωνούν» με αιρετικούς! Γι’ αυτό ο άγιος Μάξιμος, με τον μαθητή του Αναστάσιο και τον άλλο Αναστάσιο, τον αποκρισσάριο, αρνήθηκαν κάθε «κοινωνία» με όλα τα Πατριαρχεία, που είχαν υποκύψει στην κακοδοξία του μονοθελητισμού και μονοενεργητισμού!

Αξίζει τον κόπο να δούμε πως περιγράφει τα γεγονότα αυτά ο βιογράφος του αγίου Μαξίμου:
« …έρχονται σ’ αυτόν ( τον άγιο Μάξιμο) άλλοι…που τους είχε στείλει ο (αιρετικός) πατριάρχης και του λένε:
- Εσύ σε ποια εκκλησία ανήκεις; Του Βυζαντίου (= ΚΠόλεως), της Ρώμης, της Αντιόχειας, της Αλεξάνδρειας, των Ιεροσολύμων; Ορίστε, όλες αυτές και μαζί και οι επαρχίες τους ενώθηκαν ( εννοούν ότι ενώθηκαν με «κοινωνία» με την αιρετική τότε ΚΠολη). Αν είσαι, λοιπόν, και εσύ της Καθολικής (= Ορθόδοξης) Εκκλησίας, ενώσου, μήπως ανοίγοντας νέα, διαφορετική οδό στη ζωή, πάθεις εκείνα που δεν περιμένεις.
Σ’ αυτούς ο μακάριος επίκαιρα και συνετά αποκρίνεται
- Καθολική Εκκλησία είπε ο Κύριος ότι είναι η ορθή και σωτήρια ομολογία της πίστεως. Γι’ αυτό και μακάρισε τον Πέτρο, που ομολόγησε καλά, πάνω στο οποίο διακήρυξε ο Θεός των όλων ότι θα οικοδομήσει αυτή την Εκκλησία…»
Ο άγιος Μάξιμος αρνήθηκε «κοινωνία» με όλα τα Πατριαρχεία. Αναθεματίστηκε, κακοποιήθηκε, εξορίστηκε! Του έκοψαν μάλιστα το χέρι και τη γλώσσα να μη διδάσκει την Ορθοδοξία! Για τους αγώνες του αυτούς τον μακάρισε η Στ΄ Οικουμενική Σύνοδος και τον μακαρίζει μέχρι σήμερα η Ορθοδοξία.

Τρία άτομα, ο Μάξιμος και οι δύο Αναστάσιοι, ήταν τότε η Εκκλησία του Χριστού! Ίσως, να υπήρχαν κι’ άλλοι, άγνωστοι σε μας. Η Εκκλησία του Χριστού δεν προσδιορίζεται από τον μεγάλο αριθμό των μελών της. Οι άγιοι Πατέρες διδάσκουν, ότι και τρεις πιστοί, είναι δυνατό, να είναι η Εκκλησία. Ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης λέγει:
«(Η Εκκλησία) και εν τρισίν Ορθοδόξοις οριζομένη, κατά τους αγίους

Στην Εκκλησία του Χριστού, όπως είπαμε πιο πάνω, ανήκουν όσοι έχουν την αλήθεια της πίστεως και δεν κοινωνούν με αιρετικούς. Γι’ αυτό και ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς τονίζει:
« Και γαρ οι της του Χριστού εκκλησίας της αληθείας εισί και οι μη της αληθείας όντε, ουδέ της του Χριστού εκκλησίας εισί»

Επομένως, δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός των ηγετών του Νέου ημερολογίου ότι ήταν ζωντανή και πραγματική η Εκκλησία του παπισμού προ του 1054, μολονότι κήρυττε κακοδοξίες, επειδή δήθεν είχαν «κοινωνία» με τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες! Για το λόγο αυτό, η κατηγορία τους, ότι οι πιστοί του Παληού Ημερολογίου έπρεπε να έχουν «κοινωνία» με τους οπαδούς του Νέου Ημερολογίου, για να είναι εντός Εκκλησίας, είναι αβάσιμη και κακόδοξη.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ Παληό και Νέο ημερολόγιο

smilie

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Αστυνομικός αποτάχθηκε γιατί αρνήθηκε να παραλάβει την «Κάρτα του πολίτη»


Αστυνομικός με 19 χρόνια προϋπηρεσία, με συνέπεια στα καθήκοντά του και πίστη στην υπηρεσία του με λευκό μητρώο, αποτάχθηκε απο την υπηρεσία του κατ’όπιν απόφασης της πειθαρχικής επιτροπής.

Στην επιτροπή αυτή συμμετέχουν 5 αστυνομικοί εκ των οποίων 4 υψηλόβαθμοι.

Στην απολογία του σε αυτή την επιτροπή ισχυρίστηκε οτι δεν παραλαμβάνει την «κάρτα του πολίτη» για καθαρά θρησκευτικούς λόγους.

Αυτό ήταν το φοβερό παράπτωμα για το οποίο τον απέταξαν απο την υπηρεσία του. Ο αστυνομικός είναι έγγαμος με δυο παιδιά, δεν πήρε καμιά αποζημείωση και δεν υπάρχει πρόβλεψη ούτε για ασφαλιστική κάλυψη.

Τα προαναφερθέντα ανακοινώθηκαν στην εκπομπή του κ. Χατζάρα στο κανάλι «Bluesky» απο τον δικηγόρο του αστυνομικού.
Σύμφωνα με τον δικηγόρο, η υπόθεση θα φτάσει μέχρι το ευρωπαϊκό δικαστήριο, διότι η νομοθεσία βάση της οποίας απετάχθει ο αστυνομικός παραβαίνει θεμελιώδη άρθρα του συντάγματος όπως είναι η θρησκευτική ελευθερία.

Ζούμε στην αποκαλούμενη «Χούντα του ΠΑΣΟΚ» στην οποία όλοι έχουν δικαιώματα εκτός απο τους Ελληνες και τους Χριστιανούς.

Καλούμε όλους τους Ελληνες και τους Χριστιανούς να μην παραλάβουν την κάρτα του πολίτη και να συμπαρασταθούν στον εν λόγω αστυνομικό.

Να προσθέσουμε ακόμα οτι η κυβέρνηση δια του κ. Ραγκούση μας διέταξε οτι όλοι οι Ελληνες πολίτες μέχρι το τέλος του 2011 θα πρέπει υποχρεωτικά να παραλάβουν την κάρτα του πολίτη.

Πρώτοι απο όλους θα πρέπει να πάρουν την κάρτα τα σώματα ασφαλείας, ενω αν δεν την πάρουν απειλούνται με απόλυση.

Κατα τη διάρκεια της συζήτησης στο «Bluesky» ειπώθηκε και το εξής περίεργο.

Η κάρτα θα περιέχει μέσα απόρρητα στοιχεία για το άτομό του στα οποία δεν θα έχει πρόσβαση ο κάτοχος της κάρτας. Αν δεν είναι αυτό φασισμός και δικτατορία τότε τι είναι;
 
http://antipliroforisi.blogspot.com/2010/10/blog-post_20.html

Διάλεξη του Καρδινάλιου Angelo Scola στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή Βελιγραδίου




Ο Καρδινάλιος Angelo Scola μίλησε στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή Βελιγραδίου με θέμα «Ο Χριστιανισμός σε διάλογο με τον σύγχρονο κόσμο».
Πριν από την ομιλία ο Καρδινάλιος συνοδευόμενος από τον Παπικό Νούντσιο και τον Ρωμαιοκαθολικό Αρχιεπίσκοπο Βελιγραδίου παρακολούθησε τον εσπερινό στο παρεκκλήσι της Θεολογικής Σχολής.
Αργότερα ο Καρδινάλιος Angelo Scola έδωσε συνέντευξη τύπου στους εκπροσώπους των Μ.Μ.Ε.
Αναφέρθηκε στις συναντήσεις που είχε με εκπροσώπους της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και στο διάλογο Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών.
Μίλησε ακόμη και για τα μελλοντικά σχέδια κατά τον εορτασμό του Ιωβηλαίου το 2013, να επισκεφθεί τη Σερβία και ο Πάπας Βενέδικτος XVI

Από Ακτίνες

Έπρεπε (οι Παλαιοημερολογίτες), να δέχονται την «κοινωνία» με τους επισκόπους του Νέου;

1. Όσοι δέχτηκαν την αλλαγή του ημερολογίου, όταν λένε ότι οι πιστοί στο Παληό έφυγαν από την Εκκλησία, εννοούν ότι οι Ορθόδοξοι αυτοί αρνήθηκαν και αρνούνται να έχουν «κοινωνία» μαζί τους. Τους κατηγορούν δε, ότι αν είχαν μαζί τους «κοινωνία», όλοι μαζί θα αγωνίζονταν να επανέλθει το Παληό ημερολόγιο στη ζωή της Εκκλησίας. Με άλλα λόγια, αυτοί που «φράγκεψαν», με την αποδοχή του Νέου ημερολογίου, λένε πως έπρεπε και όσοι έμειναν πιστοί στο Παληό ημερολόγιο να «φραγκέψουν», και όλοι μαζί στη συνέχεια να αγωνισθούν για το «ξεφράγκεμά» τους!

Όσοι αρνήθηκαν να δεχθούν το Νέο ημερολόγιο, το έκαναν, γιατί έκαναν υπακοή στις αποφάσεις των Οικουμενικών και Πανορθοδόξων Συνόδων, αλλά και τις εντολές των αγίων Πατέρων.

Έτσι, η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος αναθεματίζει όσους κοινωνούν «εν γνώσει» με τους καινοτόμους.

Ο Μέγας Βασίλειος λέγει, ότι πρέπει να αποκόπτεται κάθε πιστός από όσους προσποιούνται ότι έχουν την ορθή πίστη και κοινωνούν με κακοδόξους. Αυτούς, λέγει, δεν πρέπει να τους ονομάζουμε καν αδελφούς.

Ο άγιος Μάξιμος χαρακτηρίζει καινοτομία και την ελάχιστη παρέκκλιση.

Ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης λέγει, ότι στους επισκόπους δεν έχει δοθεί εξουσία να παραβαίνουν τους Κανόνες, αλλά να συντονίζονται μ’ αυτούς και ν’ ακολουθούν τους Πατέρες.

Οι αγιορείτες μοναχοί τον 13ο αιώνα, επί ημερών του λατινόφρονα Πατριάρχη Βέκκου, στην Επιστολή την οποία έστειλαν στον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο, λέγουν ότι
«μολυσμόν έχει η κοινωνία, εκ μόνου του αναφέρειν αυτόν, καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων».

Η δε Σύνοδος της Κπόλεως του 1724 αποφάνθηκε:
« Εκείνοι οπού αποσκιρτήσωσι από την ευσέβειαν και αφήσουσι μεν τα πάτρια και ορθά της πίστεως ημών δόγματα και τας κοινάς παραδόσεις της Εκκλησίας, περιπέσωσι δε και εξολισθήσωσιν εις νεωτερισμούς και νοθεύσωσι και την της ευσεβείας αλήθειαν, οι τοιούτοι ούτε πλέον είναι, ούτε ονομάζονται τη αληθεία χριστιανοί, αλλ’ ως ετερόδοξοι και νεωτερισταί εκκόπτονται και χωρίζονται της εκκλησιαστικής και χριστιανικής Ολομελείας και της ιεράς μάνδρας εκβάλλονται ως πρόβατα ψωριώντα και μέλη σεσηπότα».


Γι’ αυτό, πολύ ορθά, ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους ιερομόναχος π. Γεώργιος Καψάνης, γράφει:
«Όσοι με ταπείνωση δέχονται και υποτάσσονται στην Ιερά Παράδοση είναι άξια μέλη της Εκκλησίας. Όσοι από υπερηφάνεια την αρνούνται ή θέλουν ανθρωποκεντρικά να αλλοιώσουν τον θεανθρωπικό χαρακτήρα της εξέρχονται του σώματος της Εκκλησίας, που είναι το σώμα του Χριστού».

Πως είναι δυνατόν επομένως ένας συνειδητά γνήσιος Ορθόδοξος χριστιανός να έχει εκκλησιαστική «κοινωνία» με όσους οι Ιερούς Κανόνες και οι άγιοι Πατέρες απαγορεύουν να έχει τέτοια «κοινωνία»;

2. Οι Ιεροί Κανόνες και οι άγιοι Πατέρες απαγορεύουν την «κοινωνία» των πιστών με ανθρώπους, που έχουν αποκλίνει από την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση. Αυτό συμβαίνει, πέραν των άλλων, γιατί πάντα υπάρχει σοβαρός κίνδυνος σιγά σιγά και ανεπαίσθητα να αλλοιωθούν και οι Ορθόδοξοι πιστοί στο φρόνημά τους από τα κακόδοξα κηρύγματά τους. Κι’ αν υπάρξουν άτομα, των οποίων θα εξεγερθεί τυχόν η Ορθόδοξη συνείδηση για την προδοσία της Ορθοδοξίας, πάντα θα καθησυχάζονται να περιμένουν, για να δουν πότε θα κάνουν το επόμενο βήμα οι ηγέτες τους, οπότε τότε και μόνο θα αντιδράσουν δυναμικά!

α. Η επισήμανση του κινδύνου αυτού φαίνεται καθαρά στο παράδειγμα του βατράχου. Λένε, ότι αν ένας βάτραχος πέσει σ’ ένα δοχείο με καυτό νερό, αμέσως πετάγεται έξω. Αν όμως κάποιος βάλει ένα βάτραχο σ’ ένα δοχείο με κρύο νερό κι’ αρχίσει να θερμαίνει το νερό σιγά σιγά, ο βάτραχος δεν φεύγει μέχρι να ψηθεί.

Το ίδιο συμβαίνει και με την αλλοίωση στο φρόνημά ενός πιστού από την αναστροφή και κοινωνία του με ανθρώπους, που είναι έξω από την Παράδοση της Ορθοδοξίας. Σιγά σιγά «ψήνεται» στην πλάνη και πεθαίνει «ενδόξως» στην κακοδοξία!

β. Παλιότερα, το 1967, ο «Ορθόδοξος Τύπος» , έγραψε ένα ωραιότατο και πολύ διδακτικό θαλασσινό μύθο, όπως τον διηγήθηκε ο αείμνηστος Φώτης Κόντογλου, σε ιερομόναχο. Ο μύθος αυτός ταιριάζει απόλυτα για τον τρόπο που ενεργούν ορισμένοι, για να τιθασεύουν τις αντιδράσεις των πιστών, για την διάβρωση του Οικουμενισμού, στο χώρο της Ορθοδοξίας. Διαβάζουμε λοιπόν, στον «Ορθόδοξο Τύπο», για μια «χταπόδα» με το «χταποδάκι» της:

«Κάθεται η χταπόδα με το χταποδάκι στον πάτο της θάλασσας. Με την απόχη πιάνουνε το χταποδάκι και το ανεβάζουνε επάνω. Το μικρό φωνάζει στη μάνα του

- Με πιάσανε μάνa!
Εκείνη του αποκρίνεται: Μη φοβάσαι, παιδί μου!
Το χταποδάκι φωνάζει πάλι: Με βγάλανε απ’ το νερό, μάνα!
- Με σβουρίζουνε, μάνα!
- Μη φοβάσαι, παιδί μου!
- Με βράζουνε στο τσουκάλι!
- Μη φοβάσαι!
- Με τρώνε, με μασάνε!
- Μη φοβάσαι, παιδί μου!
- Με καταπίνουνε!
- Μη φοβάσαι!
- Πίνουνε κρασί, μάνα!
- Αχ! Σ’ έχασα, παιδί μου!

Ο μύθος θέλει να πει, λέει το δημοσίευμα του “Ορθοδόξου Τύπου”, ότι όλα τα σκληρά παιδέματα, που κάνανε στο χταποδάκι, δεν ήτανε για θάνατο. Μήτε το πιάσιμο, μήτε το σγούρισμα, μήτε το μαχαίρι, μήτε το βράσιμο, μήτε το μάσημα. Μα, σαν άκουσε η μάνα του, πως πίνανε κρασί εκείνοι που το φάγανε για να χωνέψουνε, φώναξε «σ’ έχασα, παιδί μου!». Το κρασί, που φαίνεται το πιο ήμερο πράγμα μπροστά στο μαχαίρι και στο μάσημα, στο βάθος είναι για το χταπόδι ο πιο μεγάλος εχθρός.

Έτσι και για μας τους Έλληνες. Ο πιο μεγάλος εχθρός είναι….για τη θρησκεία μας ο Οικουμενισμός»!

γ. Όσοι αντέδρασαν το 1924 στην αλλαγή του ημερολογίου, αν κοινωνούσαν με τους καινοτόμους, όχι μόνο δεν θα επανέφεραν το Παληό ημερολόγιο, αλλά θα «φράγκευαν» και αυτοί!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ Παληό και Νέο ημερολόγιο

smilie

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Ο Μητροπολίτης Κώου και Νισύρου Ναθαναήλ στο τζαμί για ευχές στον Ιμάμη και τους Μουσουλμάνους της περιοχής




Φωτό από την επίσκεψη του Μητροπολίτη Κώου και Νισύρου Ναθαναήλ στο τζαμί του Πλατανίου, χτες το πρωί, όπου έδωσε τις ευχές του στον Ιμάμη Σουκρή Σερίφ Δαμάδογλου και τους μουσουλμάνους της περιοχής, για την γιορτή λήξης του Ραμαζάν Μπαϊράμ

aegeanews.gr/default.asp?id=27&lg_id=1&Records=Details&_id=380215

Aπό Ακτίνες

Η εκκλησιολογία των Παλαιοημερολογιτών

Οι Νεοημερολογίτες διατύπωσαν κατηγορίες σε βάρος των Παλαιοημερολογιτών σχετικά με την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία τους.

Τέτοιες κατηγορίες είναι το ότι «έπρεπε να μείνουν στην Εκκλησία», να δέχωνται σε «κοινωνία» τους επισκόπους του Νέου Ημερολογίου, να μην αποκηρύξουν όλα τα Πατριαρχεία και τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.
Όλα τα θέματα αυτά εξετάζονται στην ενότητα αυτή.

1. Έπρεπε να μείνουν στην Εκκλησία


Άλλη κατηγορία, που απευθύνουν όσοι δέχτηκαν την αλλαγή του ημερολογίου, σε βάρος όσων έμειναν πιστοί στο Παληό είναι, ότι δεν έπρεπε να φύγουν οι τελευταίοι απ’ την Εκκλησία. Έπρεπε, λένε, να μείνουν σ’ αυτή κι’ όλοι μαζί να δώσουν τη μάχη και για την επαναφορά του Παληού ημερολογίου και για την Ορθοδοξία. Η κατηγορία λοιπόν είναι, ότι οι πιστοί στο Παληό ημερολόγιο με την απόσχισή τους ζημίωσαν την Ορθοδοξία. Είναι σωστή η πιο πάνω κατηγορία; Αυτό, το εξετάζουμε στη συνέχεια.


Α. Ποιοι φεύγουν απ’ την Εκκλησία

1. Το ότι δεν πρέπει ένας χριστιανός να φεύγει από την Εκκλησία είναι θεμελιώδης διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Τη δέχονται και οι ακολουθούντες το Νέο ημερολόγιο και οι ακολουθούντες το Παληό. Οι άγιοι Πατέρες είναι κατηγορηματικοί στο ζήτημα αυτό. Ο άγιος Κυπριανός τονίζει εμφαντικά, ότι «δεν υπάρχει σωτηρία εκτός Εκκλησίας». Ο «άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμβουλεύει
«σπουδάζετε ουν μηδέποτε την εκκλησίαν του Θεού καταλιπείν. Ει δε τις ταύτην υπερίδοι…ο τοιούτος τι απολογήσεται τω Θεώ εν ημέρα κρίσεως;»

α. Για τους Πατέρες, και γενικά για ολόκληρη την Εκκλησία τουλάχιστον των πρώτων αιώνων του χριστιανισμού, το να είναι κάποιος μέλος της Εκκλησίας έχει τεράστια θεολογική σημασία. Εμείς, οι σύγχρονοι χριστιανοί, συνήθως δεν καταλαβαίνουμε όσο πρέπει τη σημασία αυτή. Αυτό σημαίνει, ότι είμαστε ξένοι από τη σκέψη και τη ζωή των Πατέρων. Σημαίνει, ότι είμαστε επηρεασμένοι από την φράγκικη θεολογία. Αρκεί κάποιος να ρίξει μια ματιά σε πολλά βιβλία θεολόγων της εποχής μας. Θα διαβάσει σ’ αυτά ορισμούς που καθορίζουν το τι είναι η Εκκλησία, σύμφωνα με τα ανθρώπινα κριτήρια.

Η Εκκλησία όμως είναι μυστήριο. Και ως μυστήριο, είναι πέρα από κάθε ορισμό. Γι’ αυτό οι σύγχρονοι θεολόγοι θεωρούν ως μέλη της Εκκλησίας κάθε Ορθόδοξο, επειδή κάποτε βαπτίσθηκε. Δεν τους ενδιαφέρει σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκονται σήμερα τα άτομα αυτά. Οι Οικουμενιστές μάλιστα, θεωρούν ως μέλη της Εκκλησίας κάθε υποτιθέμενο χριστιανό, που λέει ότι πιστεύει στο Θεό, ακόμη κι’ αν δεν πιστεύει στην Αγία Τριάδα!

Αντίθετα οι Πατέρες, με βάση την Αγία Γραφή, θεωρούν μέλη της Εκκλησίας τους αγίους. Σ’ αυτούς δέχονται, ότι υπάρχει η θεοποιός θεία χάρη. Θεωρούν Εκκλησία την «κοινωνία των αγίων». Γι’ αυτό, μολονότι αποτελείται από ανθρώπους, που είναι κτίσματα, επειδή οι άγιοι ως θεούμενοι έγιναν κατά χάριν άκτιστοι, η πραγματική Εκκλησία είναι και αυτή για τους Πατέρες άκτιστη. Τόπος της άκτιστης αυτής Εκκλησίας είναι η «δόξα» του Θεού, δηλ. η θεότητα που είναι κοινή και στα τρία πρόσωπα της αγίας Τριάδος. «Η οικία του πατρός μου», που λέγει ο Κύριος, είναι ο ίδιος ο Κύριος στον οποίο μένει ο Πατέρας Του. Αλλά στην «οικία» αυτή «πολλαί μοναί εισί» (Ιω.14,2). Οι «μονές», που λέει ο Κύριος, είναι οι τόποι που μένουν τα μέλη του «σώματός του», οι άγιοι και θεωρούν τη «δόξα» του Θεού. Τα μοναστήρια λέγονται «μονές», γιατί υποτίθεται ότι είναι τόποι στους οποίους όσοι διαμένουν «θεωρούν», κατά την πατερική παράδοση, την «δόξα» του Θεού. Αυτό είναι το νόημα του «ησυχασμού» της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Κατά την φράγκικη αντίληψη τα μοναστήρια είναι τόποι ιεραποστολικής και κοινωνικής δράσεως. Οι Φράγκοι ιδέα δεν έχουν για το τι είναι η «θέωση» του ανθρώπου. Ή μάλλον, πιστεύουν, ότι «θέωση» είναι η ενόραση των αρχετύπων των αρχαίων φιλοσόφων, που λένε ότι είναι στην ουσία του Θεού και με τα οποία πρέπει να ενωθεί ο άνθρωπος. Είναι πλήρης διαστροφή και κακοποίηση των θείων αληθειών!

β. Την φύση της Εκκλησίας την περιέγραψε ο ίδιος ο Κύριος λίγο πριν το σταυρικό θάνατό Του στην « Αρχιερατική προσευχή» Του προς τον Πατέρα Του. Στη συνέχεια παραθέτουμε σε μετάφραση χαρακτηριστικά αποσπάσματα απ’ αυτή:
« Φανέρωσα το όνομά σου, στους ανθρώπους τους οποίους μου έδωσες (αποσπώντας τους) από τον κόσμο. Αυτοί ήταν μαζί σου και μου τους έδωσες. Και τήρησαν τον λόγο σου (που τους απεκάλυψα)…Πάτερ άγιε, φύλαξε τους με την πατρική σου δύναμη, την οποία έδωκες και σε μένα, για να μένουν πάντοτε ενωμένοι σε ένα, όπως και εμείς είμαστε ένα ( με μία ουσία και ενέργεια, δηλ. θεότητα). Όταν ήμουνα μαζί τους στον κόσμο, εγώ τους φύλαγα με την πατρική σου δύναμη. Όσους μου έδωσες τους φύλαξα και κανένας από αυτούς δεν χάθηκε, παρά μόνο ο υιός της απωλείας…Εγώ έδωκα σ’ αυτούς τον λόγο σου, αλλά ο κόσμος τους μίσησε, γιατί δεν είναι από τον κόσμο, όπως και εγώ δεν είμαι από τον κόσμο. Δεν σε παρακαλώ να τους πάρεις από τον κόσμο, αλλά να τους προφυλάξεις από τον πονηρόν… Αγίασέ τους στην αλήθειά σου. Δεν σε παρακαλώ μόνο γι’ αυτούς ( τους ένδεκα τότε αποστόλους), αλλά και για εκείνους που θα πιστεύουν δια του κηρύγματός τους σε μένα, για να είναι όλοι ενωμένοι σε ένα, όπως συ Πάτερ είσαι μέσα σε μένα και εγώ μέσα σε σένα, για να είναι και αυτοί μέσα μας ενωμένοι σε ένα. Έτσι ο κόσμος θα πιστεύει ότι συ με απέστειλες. Πάτερ, αυτοί τους οποίους μου έχεις δώσει, θέλω όπου είμαι εγώ, να είναι μαζί μου, για να θεωρούν (=βλέπουν) την δόξα μου (=την θεότητα μου), την οποία μου έδωσες…»

γ. Από τα λόγια αυτά του Κυρίου είναι φανερό, ότι όσοι άνθρωποι δόθηκαν απ’ τον Θεό Πατέρα στον Κύριο, τηρούν το λόγο του Θεού, τους προφυλάσσει ο Θεός απ’ τον πονηρό, τους αγιάζει, είναι ενωμένοι σε ένα και «θεωρούν» τη «δόξα» του Θεού, που είναι η θεότητά Του Αυτοί είναι η Εκκλησία. Αυτά διδάσκει η Αγία Γραφή και οι άγιοι Πατέρες!

Αυτό σημαίνει, ότι πρέπει πρώτα να μας απασχολεί το αν είμαστε πράγματι μέλη της Εκκλησίας. Ύστερα να μας απασχολεί το πότε και πως φεύγει κάποιος από την Εκκλησία. Θα πρέπει όλοι μας να κάνουμε κάποτε αυτή την εξέταση. Όταν θα δούμε τα αποτελέσματα μιας τέτοιας εξέτασης, αν είμαστε τίμιοι με τον Θεό και τον εαυτό μας, είναι βέβαιο ότι θα «χάσουμε τον ύπνο μας»! Δυστυχώς, δεν μπορούμε να επεκταθούμε περισσότερο στο θέμα αυτό.

Επιγραμματικά μόνο σημειώνουμε, ότι μέλη της Εκκλησίας, κατά τ’ ανωτέρω, είναι όσοι «θεωρούν την δόξα του Θεού», όσοι δηλ. βλέπουν την θεότητά Του. Αυτό οι Πατέρες το λένε «θεωρία του Θεού». Και εξηγούν πως σε «θεωρία Θεού» είναι όσοι αξιώθηκαν να φτάσουν σε κατάσταση «φωτισμού του νου», ή σε κατάσταση «θέωσης».

Εύλογα θα διερωτηθεί κανένας, «τις δύναται σωθήναι;» Την ερώτηση αυτή υπέβαλαν κάποτε και οι απόστολοι στον Κύριο, μετά την απάντηση που έδωσε ο Κύριος στον πλούσιο εκείνο νεανίσκο, ότι είναι ευκολώτερο να περάσει ένα καραβόσχοινο από την τρύπα που ανοίγει η βελόνα, παρά ένας πλούσιος να μπει στη βασιλεία του Θεού. Η απάντηση του Κυρίου στους μαθητές Του ήταν «τα αδύνατα παρά ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ εστιν».

Η ίδια απάντηση του Κυρίου, νομίζουμε, ισχύει και σ’ όσους θα διερωτηθούν για το ποιοι σήμερα μπορεί να σωθούν με τις παραπάνω προδιαγραφές της Αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων για την Εκκλησία. Εκείνο, που δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε είναι, ότι τους όρους της σωτηρίας μας δεν τους καθορίζουμε εμείς. Τους όρισε ο Χριστός, είτε μας αρέσουν, είτε όχι. Και μας τους εξηγούν απλανώς οι άγιοι Πατέρες. Αυτούς είμαστε υποχρεωμένοι κάθε φορά να συμβουλευόμαστε.

Ας παρηγορηθούμε όμως, με κάτι που λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, μιλώντας για το ποιοι είναι θεολόγοι. Λέγει, ότι θεολόγοι είναι όσοι έφτασαν στη θέωση, ή «το μετριώτατον», οι «καθαιρόμενοι». Αν, «οι καθαιρόμενοι», δηλ. όσοι έβαλαν «αρχή μετανοίας» και αγωνίζονται να διανύσουν επιτυχώς το στάδιο αυτό της «κάθαρσης», μπορεί να είναι θεολόγοι, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να είναι και μέλη της Εκκλησίας. Επομένως, αυτό που προέχει για τον καθένα μας είναι, στην παρούσα ζωή να βάλουμε «αρχή μετανοίας». Στην περίπτωση αυτή, κι’ αν ακόμα φύγουμε απ’ τον παρόντα κόσμο, ή μετάνοια μας συνεχίζεται στην άλλη ζωή. Μετά θάνατον υπάρχει πνευματική προκοπή. Αυτό που δεν υπάρχει στην άλλη ζωή είναι η αρχή μετάνοιας. «Το μετριώτατον», λοιπόν, μπορεί να θεωρηθούν μέλη της Εκκλησίας οι «καθαιρόμενοι», δηλ. όσοι διανύουν το στάδιο της «κάθαρσης».

δ. Οι πρώτοι χριστιανοί βαπτίζονταν, όταν είχαν διανύσει το πρώτο στάδιο της πνευματικής ζωής, που είναι η «κάθαρση», και είχαν φτάσει στο δεύτερο, που είναι ο «φωτισμός του νου». Τότε γίνονταν μέλη της Εκκλησίας. Η διατήρηση όμως κάποιου πιστού στην κατάσταση του «φωτισμού», απαραίτητη προϋπόθεση για να είναι ο πιστός αυτός μέλος της Εκκλησίας, δεν ήταν πάντοτε δεδομένη και συνεχής. Μπορούσε ο οιοσδήποτε πιστός να εκπέσει απ’ τον φωτισμό, ή τη θέωση, όπως εξέπεσε και ο διάβολος. Τότε, ο πιστός έπαυε να είναι μέλος της Εκκλησίας, δηλ. έφευγε από την Εκκλησία. Και αν ποτέ μετανοούσε και ήθελε να επανέλθει, κατατάσσονταν για μεγάλο διάστημα στη τάξη των «προσκλαιόντων», που ήταν αντίστοιχη τάξη των «κατηχουμένων».

Και οι δύο αυτές τάξεις, «προσκλαίοντες» και «κατηχούμενοι», δεν ήταν ενεργά μέλη της Εκκλησίας. Γι’ αυτό δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν ολόκληρη τη θεία Λειτουργία και να κοινωνήσουν τα άχραντα μυστήρια. Έφευγαν απ’ τις ευχαριστιακές συνάξεις της ενορίας μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου και κλείνονταν οι πόρτες των ναών, για να μη μείνει κανένας που δεν ήταν μέλος της Εκκλησίας.

ε. Όλα σχεδόν τα παραπάνω, σήμερα έχουν ξεχαστεί. Διασώζεται μόνο η διδασκαλία, ότι με το άγιο βάπτισμα γίνεται κάποιος μέλος της Εκκλησίας. Από εκεί και πέρα θεωρείται, ότι η ιδιότητα αυτή του μέλους της Εκκλησίας, εξακολουθεί να υπάρχει σ’ όλη του τη ζωή, εκτός αν ο ίδιος εκούσια θελήσει να την αποβάλει. Δεν λαμβάνεται δηλαδή υπ’ όψη, το αν είναι κάποιος ζωντανό μέλος της Εκκλησίας, ή έχει νεκρωθεί πνευματικά.

Με τα δεδομένα αυτά, θα πρέπει να εξετασθεί ποιοι από τους δύο, οι ακολουθούντες το Νέο, ή το Παληό ημερολόγιο, δέχονται στην πράξη την πατερική, ή την φράγκικη διδασκαλία για την Εκκλησία. Αλλιώς, η μεταξύ τους διαμάχη για το ποιοι είναι εντός, ή εκτός Εκκλησίας, θυμίζει δύο πολύ συμπαθή ζώα, που «μάλωναν σε ξένο αχυρώνα»!

Το ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, μετά την απελευθέρωση το 1821, δέχθηκε στα θέματα αυτά τον επηρεασμό της φράγκικης θεολογίας, είναι γενικά παραδεκτό. Ο επηρεασμός αυτός, ως «προπατορικό αμάρτημα», βαρύνει μέχρι σήμερα όλους μας. Όσοι ακολούθησαν το Παληό ημερολόγιο, με τη στάση τους το 1924, έδειξαν την αντίθεσή τους με ό,τι το φράγκικο. Όχι όμως, και όσοι δέχτηκαν την ημερολογιακή αλλαγή, που, ως επί το πλείστον, βρίσκονται υπό την «βαβυλώνεια αιχμαλωσία» του σχολαστικισμού, πάνω στο έδαφος του οποίου εβλάστησε η αίρεση του Οικουμενισμού!

Οι επίσκοποι όσων ακολούθησαν το Νέο ημερολόγιο, στη Διορθόδοξη Διάσκεψη, που συνήλθε το 1931 στη Μονή Βατοπαιδίου στο Άγιο Όρος, τον κατ’ εξοχήν τόπο του «ησυχασμού», αποφάσισε την αντικατάσταση του ησυχασμού, με τον φράγκικο μοναχισμό της Δύσης, με τα ιεραποστολικά τάγματά τους.

2. Είναι φανερό, ύστερα από τα όσα πιο πάνω είπαμε, ότι από την Εκκλησία, όπως την όρισε ο Χριστός και την δίδαξαν οι άγιοι Πατέρες, φεύγει κάποιο μέλος της, όταν εκπέσει από την μακάρια εκείνη κατάσταση του «φωτισμού» και της «θέωσης», δηλ. της «θεωρίας του Θεού». Τότε εκπίπτει από μέλος της Εκκλησίας. Οι περιπτώσεις αυτές είναι, όταν σκοτιστεί και νεκρωθεί εκ νέου ο νους του ανθρώπου από αμαρτίες και πάθη, ή περιπέσει σε κακοδοξίες και αιρέσεις.

α. Αυτό συμβαίνει, όχι μόνο με τα λαϊκά μέλη της Εκκλησίας και τους μοναχούς, αλλά και τους κληρικούς, ακόμη και επισκόπους, Αρχιεπισκόπους και Πατριάρχες. Όταν όμως ένας τέτοιος κληρικός «εκπέσει» απ’ την κατάσταση αυτή της πνευματικής τελειότητας, στην πραγματικότητα «φεύγει» και από την Εκκλησία.

Οι Κανόνες της Εκκλησίας θεωρούν τους αιρετικούς επισκόπους, προ της καταδίκης τους ακόμα από Σύνοδο, ως ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους. Διαβάζουμε στον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ότι όσοι αποτειχίζονται από αιρετικούς επισκόπους
«ου γαρ επισκόπων, αλλά ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν».

Ο δε Δοσίθεος Ιεροσολύμων λέγει για τους αιρετικούς επισκόπους:
«Ο δε αιρετικός γενόμενος, ούτε Πατριάρχης εστίν, ούτε επίσκοπος, ούτε καν μέλος της Εκκλησίας».

Όταν κάποιος κληρικός, οιουδήποτε βαθμού, κηρύττει φανερά κάποια αίρεση, ενώπιον Θεού αυτός ο κληρικός δεν είναι ούτε Πατριάρχης, ούτε επίσκοπος, ούτε καν μέλος της Εκκλησίας! Αυτό είναι αυτονόητο, όταν κανείς λάβει υπ’ όψη του, ότι όποιος κληρικός γίνεται αιρετικός, μαζί με την Αποστολική Πίστη χάνει και την Αποστολική Διαδοχή, η οποία είναι αλληλένδετη με την πρώτη, δηλ. την Αποστολική Πίστη. Και γι’ αυτό, οι Πατέρες παραγγέλλουν οι πιστοί να μην έχουν «κοινωνία» μαζί του.

Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, αναφερόμενος σε αιρετικούς κληρικούς, θεωρεί ότι
« βεβήλωσις των αγίων εστίν τούτον (τον κληρικόν) ιερουργείν».

Γι’ αυτό ένας Ορθόδοξος δεν μπορεί να χειροτονείται από αιρετικό «επίσκοπο», που είναι κατά τους Κανόνες ψευδεπίσκοπος! Είναι άλλο, βεβαίως, το θέμα , αν η Εκκλησία δέχεται ενίοτε, για λόγους οικονομίας, χειροτονίες τέτοιων προσώπων. Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος π.χ. δέχτηκε την χειροτονία του αγίου Ανατολίου, Πατριάρχη Κπόλεως, που τον είχε χειροτονήσει ο Διόσκορος . Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος δέχτηκε χειροτονίες εικονομάχων επισκόπων. Είναι άλλο επίσης το θέμα των αναξίων κληρικών, τα μυστήρια των οποίων είναι έγκυρα, χάριν του λαού, ο οποίος δεν μπορεί να γνωρίζει εάν ο κληρικός στον οποίον προσέρχεται, είναι ανάξιος. Γι’ αυτό ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει:
«πάντας ο Θεός χειροτονεί, και τους αναξίους; Πάντας μεν ο Θεός ου χειροτονεί, δια πάντων δε αυτός ενεργεί, ει και αυτοί είεν ανάξιοι, δια το σωθήναι τον λαόν»!

β. Έχουμε δει στα προηγούμενα άρθρα μας ότι η αλλαγή του ημερολογίου το 1924 έγινε από τον Μελέτιο Μεταξάκη και τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο στα πλαίσια του Οικουμενισμού. Τα δύο αυτά άτομα δεν ήταν μόνο Οικουμενιστές, δηλαδή αιρετικοί, ήταν και μασόνοι! Οπότε κατά τους Ιερούς Κανόνες, δεν πρέπει να θεωρούνται πλέον, ότι είναι κληρικοί της Εκκλησίας, έστω και αν η Εκκλησία δεν τους καθήρεσε. Ένας Ορθόδοξος είναι αιρετικός από τη στιγμή που αποκλίνει από την διδασκαλία της Εκκλησίας. Δεν είναι από τη στιγμή που η Εκκλησία τον καταδικάζει, όπως πιστεύουν πολλοί. Από τη στιγμή της καταδίκης του είναι επίσημα και αδιαμφισβήτητα πλέον αιρετικός, αν η Σύνοδος που τον καταδίκασε ήταν πράγματι Ορθόδοξη. Ψευδεπίσκοποι είναι όσοι Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι και λοιποί κληρικοί είναι μασόνοι , Οικουμενιστές κλπ.

3. Όσοι έμειναν το 1924 πιστοί στο Παληό ημερολόγιο δεν άλλαξαν τίποτε από την Εκκλησία τους. Έπαυσαν μόνο την «κοινωνία» με μασόνους και αιρετικούς επισκόπους τους. Δεν μπορεί λοιπόν ποτέ κάποιος να δεχθεί, ότι έφυγαν από την Εκκλησία, όσοι για λόγους πίστεως έπαυσαν την κοινωνία με τέτοιους επισκόπους. Οι άνθρωποι αυτοί, που έμειναν πιστοί στην Παράδοση της Εκκλησίας, όπως είναι το Παληό ημερολόγιο, έφυγαν μόνο από «ψευδεπισκόπους» και «ψευδοδιδασκάλους». Δεν έκαμαν σχίσμα, όπως λέγει ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας
«ου σχίσματι την ένωσιν της εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών την εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι»!

Επομένως, ο ισχυρισμός όσων δέχτηκαν το Νέο ημερολόγιο, ότι όσοι έμειναν πιστοί στο Παληό ημερολόγιο έφυγαν από την Εκκλησία, δεν είναι ορθός.


Β. Η διακοπή της κοινωνίας με όσους άλλαξαν το ημερολόγιο το 1924, τους έθεσε εκτός Εκκλησίας ;

Όσοι άλλαξαν το ημερολόγιο το 1924, προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι αυτοί είναι πλέον η Εκκλησία. Όσοι έμειναν πιστοί στο Παληό ημερολόγιο, λένε, ότι έφυγαν από την Εκκλησία. Είναι ορθός όμως αυτός ο ισχυρισμός;

1. Είδαμε ήδη, ότι κατά τους Πατέρες, όσοι το 1924 έπαυσαν τη κοινωνία με τον Χρυσόστομο Παπαδόπουλο και τους λοιπούς επισκόπους, δεν έφυγαν από την Εκκλησία. Επομένως, αυτό που ισχυρίζονται όσοι άλλαξαν το ημερολόγιο, ότι όσοι έμειναν πιστοί στο Παληό ημερολόγιο δεν έπρεπε να φύγουν από την Εκκλησία, υπονοώντας, ότι αυτοί είναι πλέον η Εκκλησία, δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Με τον ισχυρισμό αυτό, όσοι δέχτηκαν το φράγκικο ημερολόγιο προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις σε βάρος όσων έπαυσαν την κοινωνία. Θέλουν να περάσουν το μήνυμα, πως αυτοί πλέον είναι «εντός Εκκλησίας», όσοι δε έμειναν πιστοί στο Παληό είναι «εκτός Εκκλησίας». Το πρόβλημα, λοιπόν, για όσους το 1924 άλλαξαν το ημερολόγιο, αλλά και όλους τους Οικουμενιστές γενικότερα, είναι ότι «η διακοπή της κοινωνίας»,είναι επιταγή των Ιερών Κανόνων και των αγίων Πατέρων προς τους Ορθοδόξους πιστούς στις περιπτώσεις, που ένας, ή περισσότεροι επίσκοποι αποκλίνουν από την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση.

2. Τα άτομα αυτά, για να εξουδετερώσουν το μοναδικό σε αποτελεσματικότητα αυτό όπλο της Εκκλησίας σε βάρος των επιδιώξεων τους, προσπαθούν ν’ αχρηστεύσουν τους Κανόνες, που προβλέπουν την παύση της κοινωνίας με τους επισκόπους, οι οποίοι αποκλίνουν από την Ορθόδοξη πίστη.

Είναι γνωστό, πως δύο είναι αυτοί οι Κανόνες, ο 31ος Αποστολικός και ο 15ος της Πρωτοδευτέρας. Ο πρώτος προβλέπει την διακοπή της κοινωνίας για λόγους «ευσεβείας και δικαιοσύνης». Ο δεύτερος, για κηρυσσόμενη δημόσια αίρεση. Το σκεπτικό τους είναι, ότι ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας κατάργησε τον 31ο Αποστολικό, γιατί τάχα ήθελε να περιστείλει τα σχίσματα, που προκαλούνταν από την εφαρμογή του Κανόνα αυτού. Ισχυρίζονται δηλ. ότι επειδή, εξ αιτίας του 31ου Κανόνα των αγίων Αποστόλων, δημιουργήθηκαν ορισμένα σχίσματα, με τον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας καταργήθηκε ο 31ος Αποστολικός. Δηλαδή, όταν ένας νόμος η κανόνας παραβιάζεται, πρέπει ο νόμος ή ο κανόνας αυτός να καταργείται; Όχι, βέβαια!

Έχουμε εξηγήσει πιο πάνω, ότι ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας δεν καταργεί τον 31ο Αποστολικό, αλλά τον συμπληρώνει.

Άλλωστε, αρκετά χρόνια, προ της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, ο άγιος Σωφρόνιος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων, που δεν υπήρχε τότε το σχίσμα μεταξύ Ιγνατίου και Φωτίου, διατύπωσε τις ίδιες ακριβώς θέσεις με τον 15ο Κανόνα. Διακήρυξε ότι
«ει δέ τινες αποσταίεν τινος, ου δια πρόφασιν εγκλήματος, αλλά δι’ αίρεσιν υπό Συνόδου η αγίων Πατέρων κατεγνωσμένην, τιμής και αποδοχής άξιοι, ως οι Ορθόδοξοι».

Η αντίθεση όσων τάχθηκαν με το Νέο ή φράγκικο ημερολόγιο, και γενικά των υποστηρικτών του Οικουμενισμού, κατά της «διακοπής της κοινωνίας» των πιστών από τον παραβάτη επίσκοπό τους, δείχνει καθαρά το πόση βαρύνουσα σημασία για την ακεραιότητα της Ορθοδοξίας, έχουν οι δύο αυτοί Ιεροί Κανόνες, ο 31ος Αποστολικός και 15ος της Πρωτοδευτέρας.

3. Αν τυχόν δεχθούμε την άποψη, ότι με τον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας καταργήθηκε ο 31ος Αποστολικός, τότε οι περιπτώσεις που απομένουν για κανονική «διακοπή της κοινωνίας» εκμηδενίζονται. Είναι μόνο, όταν κηρύσσεται δημόσια μία αίρεση, που προηγουμένως έχει καταδικαστεί είτε από Συνόδους, είτε από Πατέρες.

Αυτό σημαίνει, ότι οι Ορθόδοξοι πιστοί στην Κωνσταντινούπολη, κακώς διέκοψαν την κοινωνία με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριο, όταν πρωτοάκουσαν να κηρύσσεται η αίρεσή του στο ναό της Αγίας Σοφίας, προτού οποιαδήποτε Σύνοδος την καταδικάσει. Αλλά και σήμερα οι πολυάριθμες αιρέσεις, που προσπαθούν να εξαπατήσουν τους Ορθοδόξους, συνήθως ποτέ δεν έχουν καταδικαστεί από Συνόδους ή Πατέρες! Αν λοιπόν ένας κληρικός προσχωρήσει σε μία απ’ αυτές, θα πρέπει, σύμφωνα με το πιο πάνω σκεπτικό των οπαδών του Νέου ημερολογίου και γενικότερα των διαφόρων Οικουμενιστών, οι Ορθόδοξοι πιστοί να κοινωνούν μαζί του!

4. Εκ παραλλήλου, τα ίδια αυτά άτομα, περιορίζουν και αυτή την έννοια της «αιρέσεως». Τι κάνουν;

Ισχυρίζονται πως τάχα οι Πατέρες θεωρούν ως «αίρεση»,μόνο κάθε απόκλιση από την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση, που έχει προηγουμένως καταδικαστεί από Συνόδους! Ότι οι Πατέρες δεν θεωρούν ως αιρετικούς μόνον όσους έχουν καταδικασθεί από Συνόδους ή αγίους Πατέρες, φαίνεται καθαρά από όσα λέγει ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας. Ο Κανόνας αυτός τονίζει ότι όσοι

«απομακρύνονται από την κοινωνία από τον επικεφαλής τους εξ αιτίας κάποιας αίρεσης, η οποία έχει καταδικασθεί από τις άγιες συνόδους ή τους Πατέρες,.. αυτοί όχι μόνο δεν θα υποβληθούν στην προβλεπόμενη από τους κανόνες ποινή, επειδή απέχουν από την «κοινωνία» με τον ονομαζόμενο επίσκοπο πριν από την συνοδική απόφαση, αλλά και θα θεωρηθούν από τους Ορθοδόξους άξιοι τιμής, που τους αρμόζει. Γιατί δεν καταδίκασαν επισκόπους, αλλά ψευτοεπισκόπους και ψευτοδιδασκάλους».

Μερικοί, μάλιστα, παρουσιάζουν ως «πατερική διδασκαλία για καταδικασμένους αιρετικούς», απόψεις των Πατέρων, που οι ίδιοι οι Πατέρες δεν φαίνεται, ότι τις συνδέουν με προηγούμενη καταδίκη. Αναφέρουμε μερικές περιπτώσεις, όπως οι ίδιοι τις εκθέτουν.

α. Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει:
«αγάπα πάντα άνθρωπον. Και ειρήνευε μετά πάντων, χωρίς αιρετικών. Ο γαρ αιρετικός λύκος εστί της του Χριστού ποίμνης, και του Αντιχρίστου Πρόδρομος».

Πού, ο Μέγας Αθανάσιος αναφέρεται σε καταδικασμένους αιρετικούς; Ομιλεί γενικά για κάθε αιρετικό, χωρίς να κάνει διάκριση, αν έχει προηγουμένως ή όχι καταδικαστεί από Σύνοδο.

β. Ο άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός γράφει:
«Πάση δυνάμει τοίνυν φυλαξώμεθα, μη λαμβάνειν μετάληψιν αιρετικών, μήτε διδόναι. Μη δώτε τα άγια τοις κυσίν, ο Κύριος φησί, μηδέ ρίπτετε τους μαργαρίτας τους μαργαρίτας υμών, έμπροσθεν των χοίρων, ίνα μη μέτοχοι της κακοδοξίας και της αυτών γενώμεθα κατακρίσεως».

Πού, ο άγιος Δαμασκηνός ομιλεί για καταδικασμένους αιρετικούς; Και αυτός ο άγιος ομιλεί γενικά για κάθε αιρετικό.


γ. Ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης διακηρύττει:
« Η παρά των αιρετικών κοινωνία ου κοινός άρτος, αλλά φάρμακον, ου σώμα βλάπτον, αλλά ψυχήν μελαίνον και σκοτίζον».

Που, ο άγιος Θεόδωρος αναφέρει για καταδικασμένους αιρετικούς;


δ. Ο άγιος Αναστάσιος Σιναΐτης αποφαίνεται:
« Ούτε εντολών τήρησις, ορθοδοξίας απηλλαγμένη, παντελώς ονήσειεν τον άνθρωπον».

Πού, ο άγιος Αναστάσιος ομιλεί για αιρετικούς καταδικασμένους; Πουθενά!

5 Καθένας, λοιπόν, κληρικός ή λαϊκός, που αποκλίνει σε θέματα Πίστεως είναι αιρετικός, άσχετα αν προηγουμένως έχει καταδικασθεί από Σύνοδο, ή όχι!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ

Παληό και Νέο ημερολόγιο