Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

Το «Πανορθόδοξο Συνέδριο» του 1923

1. Το λεγόμενο «Πανορθόδοξο Συνέδριο», κατ’ ουσία « Αντορθόδοξο», όπως το χαρακτήρισε ο Κασσανδρείας Ειρηναίος, είναι το πρώτο εκκλησιαστικό όργανο Πανορθόδοξης εμβέλειας, που απεφάσισε όχι μόνο την αλλαγή του Ιουλιανού ημερολογίου με το Γρηγοριανό, αλλά και του Πασχαλίου και της θεοπαράδοτης εβδομάδας. Γι’ αυτό επιβάλλεται να θυμίσουμε τα εξής:

Το Συνέδριο αυτό το συγκάλεσε ο Μελέτιος Μεταξάκης στην Κωνσταντινούπολη το 1923 , από 10 Μαΐου μέχρι 10 Ιουνίου. Έλαβαν μέρος μόνον πέντε τοπικές Εκκλησίες (Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Σερβίας, Ρουμανίας και οι Εκκλησίες Κύπρου και Ελλάδος), και μάλιστα με όχι την ενδεδειγμένη, αλλά δοτή εκπροσώπηση!

Σ’ αυτό παραβρέθηκαν, μόλις 6 επίσκοποι. Ήτοι, ο Κυζίκου Καλλίνικος, εκπροσωπών τον Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ο Μαυροβουνίου Γαβριήλ, εκπροσωπών το Πατριαρχείο Σερβίας, ο Νικαίας Βασίλειος, εκπροσωπών την Εκκλησία της Κύπρου, ο Δυρραχίου (μετέπειτα Μυτιλήνης) Ιάκωβος, εκπροσωπών την Εκκλησία της Ελλάδος. Επίσης παρέστησαν οι τυχαία παρεπιδημούντες τότε στην Κωνσταντινούπολη Ρώσοι επίσκοποι, ο Κισνοβίου Αναστάσιος (των Ρώσων της Διασποράς), και ο Αλεουτίδων Νήσων (Αμερικής) Αλέξανδρος, τους οποίους ο Μελέτιος Μεταξάκης θεώρησε ότι εκπροσωπούν την Εκκλησία της Ρωσίας!

Από τους ανωτέρω 6 αρχιερείς, οι 4 κατηγορήθηκαν ως μασόνοι! Αυτοί ήταν ο Μεταξάκης, ο Αλεουτίδων Νήσων Αλέξανδρος, ο Νικαίας Βασίλειος και ο Δυρραχίου Ιάκωβος. Στο Συνέδριο αυτό δεν εκπροσωπήθηκαν τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων, Ρωσίας, και Βουλγαρίας. Το τελευταίο Πατριαρχείο τότε βρίσκονταν σε σχίσμα.

2. Το Συνέδριο αυτό έλαβε ορισμένες αποφάσεις, μεταξύ των οποίων ήταν:

α. Η αποδοχή Νέου Ημερολογίου και Νέου Πασχαλίου, για να γιορτάζεται το Πάσχα σε σταθερή ημερομηνία και διευκολυνθεί έτσι η προσέγγιση των διαφόρων «εκκλησιών»!

β. Τάχθηκε υπέρ της δυνατότητας να διασπασθεί η εβδομάδα σε λιγότερες μέρες.

γ. Επέτρεψε το γάμο των ιερέων μετά τη χειροτονία τους.

δ. Επέτρεψε την αποβολή του ράσου.

ε. Όρισε νέο όριο ηλικίας για την χειροτονία διακόνων και ιερέων, έθεσε όριο για να γίνει κάποιος μοναχός.

στ. Έθεσε θέμα μείωσης ή κατάργησης νηστειών και ιερών ακολουθιών, ως και των βαθμών συγγενείας για γάμους, αύξησε δε τους λόγους για τα διαζύγια.

Στην πέμπτη συνεδρίαση του Συνεδρίου παραβρέθηκε και ο Αγγλικανός επίσκοπος Γκορ, ο οποίος σε προσφώνησή του είπε, ότι με την αναγνώριση των αγγλικανικών χειροτονιών από το Πατριαρχείο


«εγένετο τι το οποίον αφορά την προσέγγισιν των δύο Εκκλησιών, της Ορθοδόξου και της Αγγλικανικής, και το οποίον επλήρωσεν χαράς την καρδίαν μου. Το γεγονός τούτο αποτελεί εν βήμα προς την ένωσιν. Το δεύτερον βήμα θα μας το κάμη το ημερολογιακόν ζήτημα, το οποίον θα μας φέρη τον συνεορτασμόν των εορτών…» !



3. Το Ημερολόγιο και το Πασχάλιο το οποίο απεφάσισε το Πανορθόδοξο Συνέδριο κατ’ ουσία είναι το Γρηγοριανό Ημερολόγιο και το Πασχάλιο, όπως το διαμόρφωσε ο Πάπας Γρηγόριος ο 13ος . Η διαφορά του Γρηγοριανού και αυτού που αποφάσισε το Πανορθόδοξο Συνέδριο είναι μόλις «24 ή 26 δευτερόλεπτα του μέσου μήκους του τροπικού έτους»! Θα φανεί δε η διαφορά αυτή μετά 877 έτη!

α. Ως ημερομηνία εισαγωγής του Νέου Ημερολογίου και Πασχαλίου ορίστηκε η 1η Οκτωβρίου 1923. Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος όμως δεν τόλμησε να το εισαγάγει στην ημερομηνία αυτή, όπως ομολογεί ο ίδιος,

«παρά την απόφασιν της Ιεραρχίας όπως τεθώσιν εις εφαρμογήν αι περί ημερολογίου και Πασχαλίου αποφάσεις του Πανορθοδόξου Συνεδρίου»!

β. Το εισήγαγε όμως το Ρωσικό Πατριαρχείο, κατ’ απαίτηση των κομμουνιστών, οι οποίοι παραπληροφόρησαν τον τότε Πατριάρχη Τύχωνα, πως τάχα όλα τα Πατριαρχεία και οι λοιπές Ορθόδοξες Εκκλησίας, είχαν δεχθεί την αλλαγή! Ο Πατριάρχης Τύχων εξέδωσε σχετική Εγκύκλιο για την αλλαγή του Ημερολογίου και του Πασχαλίου. Μάλιστα, το επέβαλε και στην Εκκλησία της Φινλανδίας, στην οποία προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση, λόγω της αντιδράσεως κυρίως των μοναχών της Μονής του Βάλαμο.

Στην Εκκλησία της Ρωσίας οι πιστοί δεν το δέχτηκαν ευχάριστα. Εν τω μεταξύ, ο Πατριάρχης Τύχων ύστερα από έξι μήνες έμαθε την αλήθεια. Ο Μητροπολίτης Κισνοβίου Αναστάσιος, που έλαβε μέρος στο Πανορθόδοξο Συνέδριο, τον ενημέρωσε ότι καμιά άλλη Εκκλησία, μέχρι τότε, πλην του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και της Εκκλησίας της Ελλάδος, δεν άλλαξε το Ημερολόγιο και το Πασχάλιο. Μετά απ’ αυτό, ο Τύχων επανέφερε στην Εκκλησία της Ρωσίας το Παλαιό Ημερολόγιο και Πασχάλιο, τα οποία κρατεί μέχρι σήμερα. Δεν επαναφέρθηκαν όμως, ούτε το Ημερολόγιο, ούτε το Πασχάλιο, στην Εκκλησία της Φινλανδίας!



4. Οι αποφάσεις του λεγόμενου Πανορθόδοξου Συνεδρίου θυμίζουν την Εικονομαχία, που δεν ήταν μια απλή διένεξη για τις εικόνες, αλλά ανατροπή ολόκληρης της Ορθοδοξίας, «αθλιωτάτη μεταστοιχείωσις των πάντων», όπως λέει ο άγιος Θεόδωρος Στουδίτης.

α. Για τις αποφάσεις του «Πανορθοδόξου Συνεδρίου» υπήρξαν πολλές αντιδράσεις. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Φώτιος διαμαρτύρονταν για την απόφαση του Συνεδρίου για το ημερολόγιο και τα άλλα ζητήματα. Έλεγε, ότι για όλα αυτά έπρεπε να αποφασίσει Οικουμενική Σύνοδος. Με τη γνώμη του Πατριάρχη Φωτίου ήταν σύμφωνοι και οι Πατριάρχες Αντιοχείας και Ιεροσολύμων.

Η Εκκλησία της Ελλάδος το 1971, σε Εισήγησή της προς την «Πανορθόδοξον Μεγάλην Σύνοδον», κάπως καθυστερημένα βέβαια, αναφέρει ότι

«είναι απαράδεκτοι και αι αποφάσεις του αμφιβόλου –και λόγω συστάσεως- κύρους εν Κωνσταντινουπόλει Συνεδρίου του 1923 (έλαβον μέρος μόνον 4 τοπικαί Εκκλησίαι, και η εκπροσώπησις αυτών δεν ήταν η ενδεδειγμένη)»

β. Οι πιο πάνω αποφάσεις του «Πανορθοδόξου Συνεδρίου» ήταν ένα σημαντικό βήμα για την ανατροπή και κατάργηση της Ορθοδοξίας, για να «πληρωθή» ο λόγος του δολοφονηθέντος από τη μασονία μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου (1786 –1852), που όταν ιδρύονταν η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, το 1844, είχε γράψει:

«Τούτου του νεωστί δι’ ενεργείας και επιβουλής καθιδρυθέντος Σεμιναρίου εις την Χάλκην της Κωνσταντινουπόλεως, σκοπός προς τοις άλλοις πολλοίς, υπάρχει, ίνα νοθεύσει κατά το πνεύμα της διαφθοράς και της πλάνης, κατά τον προσηλυτισμόν της Αγγλίας, όλους τους εσομένους Πατριάρχας, και όλην εν γένει την Ιεραρχίαν της Ανατολής, όπως μίαν ημέραν νομοθετηθή (δι’) Οικουμενικής Συνόδου η κατάργησις της Ορθοδοξίας…»!

Παραθέσαμε αυτούσια τα λόγια του μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου, χωρίς σχόλια, και για ένα επί πλέον λόγο.

Τώρα τελευταία γίνεται πολύς λόγος, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, για την επαναλειτουργία της Θεολογικής αυτής Σχολής, την οποία προ ετών έκλεισαν οι Τούρκοι, οι οποίοι προφανώς έγιναν ακούσια όργανα θείας Πρόνοιας, με το να κλείσουν το «διαφθορείο» αυτό της Ορθοδοξίας ! Έχει μάλιστα αναχθεί από πολλούς το ζήτημα αυτό της επαναλειτουργίας της Σχολής αυτής σε μείζον εθνικό θέμα! Φαίνεται, ότι ορισμένοι επιδιώκουν την επαναλειτουργία της, για να «πληρωθεί» μέχρι τέλους η προφητεία του μάρτυρα μοναχού Κοσμά Φλαμιάτου για την ολοσχερή κατάργηση της Ορθοδοξίας με απόφαση «οικουμενικής Συνόδου», την οποία θα συγκροτήσουν οι διάφοροι απόφοιτοί της Ιεράρχες!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ
Παληό και Νέο ημερολόγιο

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΜΑΝΔΗΛΙΟΝ


Το Άγιο Μανδήλιο και το Άγιο Κεράμιο

Για το Άγιο Μανδήλιο υπάρχει μια ιστορία που αναφέρει ότι ο τοπάρχης της Έδεσσας Αύγαρος, από ευλάβεια, έστειλε ένα ζωγράφο για να κάνει την εικόνα του Χριστού, πιστεύοντας ότι με αυτήν θα γιατρεύονταν από τη λέπρα από την οποία έπασχε.
Αλλά ο ζωγράφος δεν μπόρεσε να αποτυπώσει με την τέχνη του τον χαρακτήρα του θεανδρικού προσώπου.
Ο δε Κύριος, γνωρίζοντας την πίστη του Αυγάρου, ζήτησε μάνδήλιο και, αφού ένιψε το πρόσωπό του, απέμαξε το πρόσωπό του με το μανδήλιο και αποτυπώθηκε πάνω του η άχραντη όψη Του πάνω στο μάκτρο, το οποίο έδωσε στους απεσταλμένους του Αυγάρου, ο οποίος ασπαζόμενος αυτό με πόθο, γιατρεύτηκε από τη λέπρα.



Το Άγιο Κεράμιο λέγεται έτσι για τον εξής λόγο. Ο εγγονός του Αυγάρου εξέκλινε απ’ την ευσέβεια των προγόνων του και έγινε ασεβής, και ως τέτοιος θέλησε να αφαιρέσει το Άγιο Μανδήλιο από την πύλη της πόλης, όπου το είχε βάλει ο ευσεβής παππούς του, για να το προσκυνεί ο κάθε εισερχόμενος στην πόλη, και να στήσει κάποιο άγαλμα στη θέση του.
Ο δε επίσκοπος της πόλης, γνωρίζοντας από θεία αποκάλυψη την κακή πρόθεση του βασιλιά, έκρυψε την εικόνα μέσα σ’ ένα θόλο που υπήρχε πάνω απ’ την εικόνα, ανάβοντας και λύχνο μπροστά της, και, αφού σκέπασε το Άγιο Μανδήλιο με μια κεραμίδα, έχτισε τον τοίχο με πλίνθους. Μετά από πολλά χρόνια, τον καιρό που ο βασιλιάς Χοσρόης πολιόρκησε την Έδεσσα, ο επίσκοπος- Ευλάβιος- είδε στον ύπνο του μια γυναίκα επίσημη, η οποία του είπε να σκάψει για να βρει την αχειροποίητο εικόνα του Κυρίου, όπως και έγινε. Αλλά μαζί με το Άγιο Μανδήλιο είδε την εικόνα τυπωμένη και στην κεραμίδα, και αυτή ονομάστηκε Άγιο Κεράμιο. Οι δε Πέρσες κακοί κακώς εκδιώχθηκαν με την χάρη του Αγίου Κεραμίου και Μανδηλίου.

http://www.imd.gr/html/gr/section02/thrisk/mandilio.htm

Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

Το Πατριαρχικό Διάγγελμα του 1920

1. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ξεκαθαρισμένες απόψεις για τους αιρετικούς, όπως είναι οι χριστιανοί της Δύσεως, είτε Φραγκολατίνοι (παπικοί) είναι αυτοί, είτε Προτεστάντες.

Οι άγιοι Πατέρες στο ζήτημα αυτό επικέντρωσαν όλους τους αγώνες τους για την προάσπιση της Ορθοδοξίας. Η πατερική αυτή γραμμή τηρήθηκε απαρέγκλιτα μέχρι το 1900. Η αλλαγή της προήλθε από τον πρώτο μασόνο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωακείμ Γ΄, και μάλιστα όταν ανήλθε στον Πατριαρχικό Θρόνο για δεύτερη φορά, το 1901.

α. Η πατερική αυτή γραμμή συνίστατο, να προσεύχονται οι Ορθόδοξοι για την μετάνοια και επιστροφή των αιρετικών στους κόλπους της Εκκλησίας , να μην έχουν όμως καμιά επαφή μαζί τους, γιατί είναι πλέον διεστραμμένοι, κατά τις επιταγές της Αγίας Γραφής. Ο Απ. Παύλος παραγγέλλει

«αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος»!


Ο δε μαθητής της αγάπης, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει ότι σε κάποιον που δεν έχει την Ορθόδοξη διδαχή, δεν πρέπει να λέμε ούτε «χαίρετε»!

Είναι χαρακτηριστικό, ότι όσες φορές οι Πάπες τους τελευταίους αιώνες με επιστολές τους στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ζητούσαν την ένωση των «Εκκλησιών», οι Πατριάρχες δεν απαντούσαν καν στους ίδιους, αλλά με Εγκυκλίους τους προς το Ορθόδοξο ποίμνιό τους έδιναν την απάντηση τους. Τηρούσαν οι Πατριάρχες τη στάση αυτή, γιατί οι Λατίνοι είχαν πληροφορηθεί πολλές φορές την ορθή πίστη, αλλά πάντα την απέκρουσαν. Αντίθετα, όταν οι Προτεστάντες αποσπάσθηκαν απ’ τον παπισμό και οι θεολόγοι τους της Τυβίγγης επεδίωξαν επαφή με το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, ο τότε Πατριάρχης Ιερεμίας Β’, ο Τρανός διεξήγαγε αλληλογραφία μαζί τους, για να την σταματήσει μόλις διαπίστωσε την εμμονή στην πλάνη τους.


β. Οι περιπτώσεις, που ορισμένοι άγιοι Πατέρες έλαβαν μέρος σε διάλογους με τους παπικούς, όπως στη Σύνοδο της Φλωρεντίας-Φερράρας κλπ., αλλά και με αλλόθρησκους, όπως ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, που έκανε δημόσιο διάλογο με τους Μωαμεθανούς Χιόνες, δεν μπορεί ν’ αποτελέσει θετικό προηγούμενο. Ο λόγος είναι ότι όλοι αυτοί οι διάλογοι δεν έγιναν με την πρωτοβουλία της Εκκλησίας, αλλά με την επιβολή τους είτε από τους αυτοκράτορες, είτε από τους κατακτητές.

Η στάση αυτή των Ορθοδόξων έναντι των αιρετικών δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι δεν αγαπούν τους ανθρώπους αυτούς. Τους αγαπούν, αλλά αποστρέφονται μόνο την αίρεση και την αμετανοησία τους. Οι Πατέρες (¨άγιος Ισαάκ) λέει ότι ο Θεός αγαπάει και τον διάβολο ακόμα! Και συνιστούν οι πιστοί να προσεύχονται γι’ αυτόν , μολονότι είναι ανεπίδεκτος σωτηρίας, επειδή δεν μπορεί να μετανοήσει.


γ. Αλλά, μήπως έχουν και κατ’ ελάχιστο μετανοήσει οι Προτεστάντες και εκδήλωσαν κάποια διάθεση να φύγουν από τις αιρέσεις τους; Καμία!

Με τους αμετανόητους αυτούς αιρετικούς, οι ημέτεροι «Ορθόδοξοι», όπως θεωρούνταν τότε ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ και οι λοιποί Ιεράρχες του Φαναρίου, πιθανόν όλοι τους μπλεγμένοι στα δίχτυα της Μασονίας, θέλησαν να έχουν σχέσεις, που απαγόρευαν οι άγιοι Πατέρες. Βέβαια, οι εκκλησιαστικοί αυτοί ηγέτες τήρησαν τη στάση αυτή παρακινούμενοι περισσότερο από εθνικούς, παρά από εκκλησιαστικούς λόγους, όπως συνέβαινε παληότερα με ορισμένους λατινόφρονες αυτοκράτορες.



2. Το 1920 το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε ένα « Διάγγελμα», που το απηύθυνε σ’ όλες τις αιρετικές «εκκλησίες» της Δύσεως. Το «Διάγγελμα» αυτό έφερε την επιγραφή: «Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού».

α. Σ’ αυτό χαρακτήριζε τις αιρετικές κοινότητες «σεβάσμιες χριστιανικές εκκλησίες»! Έλεγε μάλιστα, ότι δεν είναι ξένες, αλλά «συγγενείς και οικείες εν Χριστώ και συγκληρονόμοι της επαγγελίας του Θεού»!

Με το «Διάγγελμα» αυτό το Πατριαρχείο πρότεινε την δημιουργία μιάς «Κοινωνίας Εκκλησιών», μέλη της οποίας θα μπορούσε να είναι εκτός από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, την Λατινική Εκκλησία και όλες οι Προτεσταντικές κοινότητες της Δύσεως. Η πρόταση αυτή φαίνεται ότι στηρίχθηκε στο προηγούμενο της δημιουργίας της «Κοινωνίας των Εθνών», που δημιουργήθηκε με τη συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919.

β. Στο «Διάγγελμα» αυτό, το Πατριαρχείο πρότεινε 11 τρόπους για την προσέγγιση των διαφόρων αιρετικών «εκκλησιών», με πρώτο «την παραδοχή ενιαίου ημερολογίου, προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών»!

Το «Διάγγελμα» αυτό θεωρείται από τους οπαδούς του Οικουμενισμού «ο μέγας χάρτης του Οικουμενισμού της Ορθοδοξίας» . Συντάκτες του φέρονται οι καθηγητές της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, υπό τον διαβόητο Σελευκείας, μετέπειτα Θυατείρων, Γερμανό.

Σήμερα, ίσως διερωτηθεί κανένας, γιατί τότε δεν εξεγέρθηκε ο Ορθόδοξος λαός; Πως δεν υπερασπίστηκε την ορθόδοξη πίστη του; Υπήρχε τόση αφασία σε θέματα πίστεως στον Ορθόδοξο λαό; Όχι! Απλούστατα, ο Ορθόδοξος λαός τότε, δεν είχε πληροφορηθεί για το «Διάγγελμα» αυτό. Το Πατριαρχείο το έστειλε μόνο στις ξένες «εκκλησίες», ενώ απέφυγε τη δημοσιοποίησή του στους Ορθοδόξους! Έτσι, έμεινε άγνωστο για πολύ διάστημα χρόνου από τον Ορθόδοξο λαό, όπως άγνωστη έμεινε και ή επιστολή του Ανδρέα Μιχαλακόπουλου προς τον Ελ. Βενιζέλο για τον Μελέτιο Μεταξάκη!

Βλέπει κανένας, πως ορισμένοι εκκλησιαστικοί ηγέτες ξεγελούν το ποίμνιό τους! Και μετά απαιτούν υπακοή και πειθαρχία στα κελεύσματά τους!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ
Παληό και Νέο ημερολόγιο

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Ο πιο πιστός λαός της Ευρώπης : Μόνο το 2,4% των Κυπρίων δεν πάει Εκκλησία

Συντάχθηκε απο τον/την ΙΝΒΝΕWS - romfea.gr

Οι περισσότερο εκκλησιαζόμενοι πολίτες της Ευρώπης είναι οι Κύπριοι ακολουθούμενοι από τους Ελληνες.

Σ ‘αυτό το συμπέρασμα κατέληξε κοινωνικού χαρακτήρα ευρωπαϊκή έρευνα, που δημοσιεύει το περιοδικό Economist. Η έρευνα διενεργήθηκε το 2008 και 2009 και, σύμφωνα με τα ευρήματά της, στην περίπτωση της Κύπρου ποσοστό μόνο 2,4% δεν πηγαίνουν εκκλησία και στην περίπτωση της Ελλάδας μόνο 4,9%.
Μετά την Ελλάδα, οι χώρες με τα ψηλότερα ποσοστά εκκλησιαζομένων είναι, κατά σειρά, η Πολωνία, Κροατία και η Ιταλία.

Οι περισσότερο απέχοντες από την εκκλησία είναι η Τσεχία με 60% και ακολουθούν η Γαλλία, η Βρετανία, το Βέλγιο και η Ολλανδία.

http://www.romfea.gr/component/content/article/24-2009-12-18-08-37-24/5568---24-----

Μελέτιος Μεταξάκης, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πατριάρχης

1. Έργο της Μασονίας ήταν και η ανάδειξη του Μελέτιου Μεταξάκη ως Μητροπολίτου Αθηνών, προτού γίνει Πατριάρχης.

Στην αρχή ο Μελέτιος Μεταξάκης έγινε Μητροπολίτης Κιτίου το 1910. Τότε Αρχιεπίσκοπος Κύπρου ήταν ο Κύριλλος, ο οποίος ήταν μασόνος Ένα χρόνο πιο μπροστά ο Μελέτιος Μεταξάκης είχε γίνει μασόνος στη στοά της Μεγάλης Ανατολής της Ελλάδος. Στις 15 Μαρτίου 1910 ο Μελέτιος εντάχθηκε στη Στοά «Αρμονία» της Κωνσταντινουπόλεως, όπου και έφθασε μέχρι του 33ου βαθμού!

Ύστερα έγινε Μητροπολίτης Αθηνών. Στη συνέχεια έγινε Οικουμενικός Πατριάρχης. Στις 29 Δεκεμβρίου 1921 καθαιρέθηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος, ύστερα από μήνυση που υπέβαλε ο καθηγητής Πανεπιστημίου Παύλος Καρολίδης. Καίτοι καθηρημένος ενθρονίστηκε στις 22 Ιανουαρίου 1922 ως Πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη. Όταν εκδιώχτηκε από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως έγινε Πατριάρχης Αλεξανδρείας!

Μητροπολίτης Αθηνών ( ακόμα δεν είχε δοθεί ο τίτλος του Αρχιεπισκόπου στο Μητροπολίτη Αθηνών) έγινε με την παρέμβαση του επίσης μασόνου Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος συνδέονταν και με τις μυστικές υπηρεσίες της Αγγλίας. Στον Βενιζέλο είχε απευθύνει επιστολή το 1916 ο υπουργός του Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, στην οποία εγκωμίαζε το νεωτεριστικό πνεύμα του Μεταξάκη και πρότεινε την αξιοποίησή του. Στην επιστολή αυτή έγραφε ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος στον Βενιζέλο μεταξύ άλλων:

«Σεβαστέ μου κ. Πρόεδρε, Σας έλεγα προ καιρού, εις το Συμβούλιον, ότι όταν ξεμπερδέψωμεν με το καλό, τον εθνικό αγώνα…πρέπει δια το καλόν του τόπου, να αναλάβητε έναν άλλον, επίσης μεγάλον, την τακτοποίησιν επί το νεωτεριστικώτερον των θρησκευτικών πραγμάτων…Εννοώ και τα του κλήρου, και των θρησκευτικών εκδηλώσεων (λειτουργιών, εορτών, ημερών αργίας, αγίων πολυωνύμων κλπ.) και τα των μοναστηριακών κτημάτων και ει τι άλλο. Θα σας χρειασθή να τεθή επί κεφαλής της αληθώς επαναστατικής μεταρρυθμίσεως ένας ευρείας διανοίας – σχεδόν σαν και σας εις την πολιτικήν – κληρικός. Τον έχετε: Είναι ο (Κιτίου) Κύπρου (Μελέτιος Μεταξάκης). Αυτός θα γίνη υπό την κηδεμονίαν σας, ο Βενιζέλος της Ελληνικής Εκκλησίας. Ποία τα χρήζοντα μεταρρυθμίσεως…

α) Κατάργησις των νηστειών, αι οποίοι είναι σήμερον ένας τύπος. Κανείς δεν νηστεύει ειμή ο μη έχων να φάγη. Οι Άγγλοι και Γερμανοί και οι βόρειοι ακόμη Ιταλοί (που έχουν ελευθερωθή από τον θρησκευτικόν φανατισμόν) τρώγουν καλά και φυλήν καλήν κατασκευάζουν. Το φαγί φέρει την δύναμιν προς εργασίαν και η εργασία το κέρδος και το κέρδος το καλό φαγί…

β). Ρύθμισις των διαφόρων τελετών και λειτουργιών επί το νεωτεριστικώτερον. Λιγώτερο παπά, λιγώτερο ψάλτη, λιγώτερο διάκο και πολύ ιεροκήρυκα – ερμηνευτήν. Τι καταλαβαίνει ο λαός που πηγαίνει εις τας ακολουθίας ;…από αυτάς τας καταναλωθείσας ώρας και την ορθοστασίαν. Μηδέν…

γ)… δ). Θα λείψουν αι «εορταί των διαφόρων αϊ-Θανάσηδων και αγι-Ανδρέηδων και, προφάσεις προς αργίαν. Η Κυριακή αργία και 2-3 μόνον ημέρας το έτος ολόκληρον είναι αρκετή τεμπελιά….Και το όνομα άγιος θα λείψη…

ε) Θα καταργηθούν τα μοναστήρια, αι εστίαι πάσης διαφθοράς και καταχρήσεως ηθικής και περιουσιακής. Τα κτήματά των θα γίνουν των γεωργών..

Φυσικά αυτά που εκθέτω ανωτέρω είναι ελάχιστα σημεία. Θα είναι πολλά ακόμη τα χρήζοντα μεταρρυθμίσεως…. Θα σας είπουν, κ. Πρόεδρε, ότι είναι δύσκολος η επιχείρησις τοιούτου έργου. Ότι ο λαός θα εξαναστή κατά των νέων εικονοκλαστών. Ότι θα εγερθή επανάστασις κατά των βεβήλων. Τίποτε από όλα αυτά δεν θα συμβή…Ιδικός σας, Ανδρέας Μιχαλακόπουλος».



2. Σε δύο χρόνια , τον Φεβρουάριο 1918, ο Μελέτιος Μεταξάκης έγινε από «αριστίνδην» Σύνοδο, με 4 μόνο ψήφους, Μητροπολίτης Αθηνών. Από τότε, άρχισε να προωθεί τις καινοτομίες του. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να απαγορεύσει τις αγρυπνίες, γιατί τις θεωρούσε απαρχαιωμένη συνήθεια , που στενοχωρούσε τους ετεροδόξους, και ιδιαίτερα τους Αγγλικανούς, όταν επισκέπτονταν την Αθήνα. Βέβαια όλα αυτά, και άλλα πολλά, τα έκανε στα πλαίσια της προσπάθειάς του να πλήξει τον μοναχισμό, που είναι η ραχοκοκκαλιά της Ορθοδοξίας!

Τον Ιανουάριο 1919 έθεσε θέμα αλλαγής του ημερολογίου. Δεν πρόλαβε όμως να υλοποιήσει τα σχέδιά του, γιατί τον επόμενο χρόνο εκθρονίστηκε και αργότερα καθαιρέθηκε απ’ την Εκκλησία της Ελλάδος, για να ενθρονισθεί ως Οικουμενικός Πατριάρχης!

Στις 25.11. 1921 εκλέγεται πραξικοπηματικά Οικουμενικός Πατριάρχης, με ψήφους 14 Μητροπολιτών, έναντι 41 που τον καταψήφισαν. Στις19.12.1921 η Εκκλησία της Ελλάδος με απόφασή της τον καθήρεσε. Ο Μελέτιος Μεταξάκης, ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως συνέχισε το καταστροφικό έργο του σε βάρος της Ορθοδοξίας και της Ρωμηοσύνης. Παρέμεινε σ’ αυτόν μέχρι το 1923. Τότε μάλιστα, συγκάλεσε το λεγόμενο Πανορθόδοξο Συνέδριο της Κωνσταντινουπόλεως, για το οποίο θα μιλήσουμε πιο κάτω.

Όλα αυτά δείχνουν το με πόσο ύπουλα μέσα εργάστηκαν οι εχθροί της Ορθοδοξίας, οι Φράγκοι, με ορισμένα όργανά τους, που πρόδωσαν την Πίστη και το Γένος μας, να την αλώσουν «εκ των ένδον»!

Ο Μελέτιος Μεταξάκης, ήταν το «χαϊδεμένο παιδί» της Μασονίας και της Αγγλίας. Η προδοσία του πέρασε και από τις τρεις «φάσεις», που αναφέραμε πιο πάνω. Όσα αποκαλυπτικά έγραφε το 1916 ο υπουργός Ανδρέας Μιχαλακόπουλος στον Ελ. Βενιζέλο, που τον πρότεινε για Μητροπολίτη Αθηνών, τα ξεπλήρωσε «και με το παραπάνω»! «Άξιος ο μισθός του»! Γι’ αυτό έγινε Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Παρά λίγο να γίνει και Πατριάρχης Ιεροσολύμων! Ίσως, αυτό δεν φανέρωνε τόσο μια ανθρώπινη ματαιοδοξία, όσο μια σκοπιμότητα να διαβρώσει με τις ιδέες του όλα τα Πατριαρχεία της Ρωμηοσύνης!

Ως Μητροπολίτης Αθηνών, από τη πρώτη στιγμή αντιμετώπισε τις πιέσεις από τη Κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου για την αλλαγή του ημερολογίου. Έφερε το θέμα στη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της 23ης Ιανουαρίου 1919. Εκεί, συζήτησε τις δυσκολίες, που παρουσίαζε το Ιουλιανό ημερολόγιο, ιδίως μετά το ότι τα άλλα κράτη ακολουθούσαν το Γρηγοριανό. Ζήτησε τη σύσταση Επιτροπής για μελέτη του θέματος. Η Σύνοδος όρισε μια Επιτροπή, αποτελούμενη από τους Μητροπολίτες Δημητριάδος Γερμανό (μετέπειτα επίσκοπο των Παλαιοημερολογιτών), τον Γυθείου Διονύσιο και τον καθηγητή της Νομικής Τριανταφυλλόπουλο.

Η Επιτροπή αυτή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι

«η μεταβολή του Ιουλιανού ημερολογίου, μη προσκρούουσα εις δογματικούς και κανονικούς λόγους, δύναται να γίνη μετά συνεννόησιν μετά πασών των λοιπών Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, ιδίως μετά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εις ο και θα ήτο ανάγκη να ανατεθή η πρωτοβουλία πάσης σχετικής ενεργείας, υπό τον όρον ουχί της προσχωρήσεως εις το Γρηγοριανόν ημερολόγιον, αλλά της συζητήσεως νέου ημερολογίου επιστημονικώς μεν ακριβεστέρου, εστερημένου δε και των άλλων ελαττωμάτων των δύο εν ισχύϊ ημερολογίων, του τε Ιουλιανού και του Γρηγοριανού».

Όταν διαβάστηκε στην Ιερά Σύνοδο η Έκθεση της Επιτροπής, ο Μελέτιος Μεταξάκης βρήκε την ευκαιρία και είπε:

«… Νομίζω ότι ορθώς η Επιτροπή διετύπωσε τη γνώμη της. Δεχόμεθα ότι πρέπει να μεταβληθή το ημερολόγιον, ωσαύτως ότι η περί τούτου πρωτοβουλία πρέπει να προέλθη εκ του Πατριαρχείου και ότι πρέπει να συμφωνήσουν και αι άλλαι Εκκλησίαι, ότι δεν πρέπει να προχωρήσωμεν εις το Γρηγοριανόν, καθ΄ ην στιγμήν μάλιστα προετοιμάζεται νέον επιστημονικόν τέλειον ημερολόγιον.…. Εάν η Πολιτεία μη ελπίζουσα ταχείαν αποπεράτωσιν του νέου επιστημονικού ημερολογίου, αισθανομένη δε αυξανούσας τας δυσχερείας τας σχετικάς, εφ’ όσον και τα όμορα κράτη εδέχθησαν το Γρηγοριανόν, νομίζει ότι δεν δύναται να παραμείνη εις το σήμερον υφιστάμενον ημερολογιακόν καθεστώς, είναι ελευθέρα να δεχθή το Γρηγοριανόν ως Ευρωπαϊκόν ημερολόγιον, της Εκκλησίας κρατούσης μέχρι του νέου επιστημονικού ημερολογίου, το Ιουλιανόν ημερολόγιον».

Από τα πιο πάνω λόγια, φαίνεται ξεκάθαρα ο επιτήδειος τρόπος, με τον οποίο ο Μελέτιος Μεταξάκης προώθησε τα σχέδιά του για την αλλαγή του Παλαιού ημερολογίου. Έθεσε ως πρώτο στόχο, την αποδοχή του Νέου ή Γρηγοριανού ημερολόγιου από την Πολιτεία, γνωρίζοντας, ότι θα ήταν εύκολο πλέον να γίνει ύστερα δεκτό και από την Ιεραρχία της Εκκλησίας, όπως και έγινε!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ
Παληό και Νέο ημερολόγιο

Ιωακείμ Γ΄, ο πρώτος μασόνος Πατριάρχης

1. Ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ ανέβηκε στον πατριαρχικό θρόνο δύο φορές. Την πρώτη φορά από το 1878 και έμεινε μέχρι το 1884. Την δεύτερη, από το 1901 μέχρι το 1912, που πέθανε. Ο ενθρονιστήριος λόγος του, κατά την δεύτερη πατριαρχεία, αποτέλεσε «την αφετηρία της περαιτέρω πανορθοδόξου και παγχριστιανικής κινητοποιήσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μιά και έδωκε αφορμή για να συνταχθούν αι Εγκύκλιοι του 1902 και του 1904, που προέτειναν μια στενώτερη επαφή και συνεργασία των Ορθοδόξων και ετεροδόξων Εκκλησιών».

Στη Εγκύκλιό του της 12ης Ιουνίου 1902 ζητούσε από τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών να εξετασθούν τα εξής θέματα:

α. Οι μελλοντικές σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τις δύο μεγάλες «αναδενδράδες» του Χριστιανισμού, τους Παπικούς και τους Προτεστάντες.

β. Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τους Παλαιοκαθολικούς.

γ. Η ανάγκη διαμορφώσεως κοινής στάσεως στο ημερολογιακό ζήτημα.

Ο Ιωακείμ ήταν μασόνος! Πρόσφερε τις υπηρεσίες του στη Μασονία και στον Οικουμενισμό, μέχρι την «πρώτη φάση», που είδαμε πιο πάνω. Έκανε δηλ. δύο βήματα προς την Ορθοδοξία κι΄ ένα προς την προδοσία. Αυτό, ήταν αρκετό για τότε.

Το 1902 έγινε το πρώτο ρήγμα στο μέτωπο της Ορθοδοξίας για το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Ενώ ο Πατριάρχης Άνθιμος Ζ΄ είχε απαγορεύσει κάθε συζήτηση για το θέμα της αλλαγής του ημερολογίου, ο Ιωακείμ Γ΄ το κατέστησε αντικείμενο νέου διαλόγου. Μέχρι τότε, το θέμα αυτό ήταν αδιαπραγμάτευτο για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ήταν λυμένο με αποφάσεις τόσων Συνόδων. Αυτό το ρήγμα, που επέφερε ο Ιωακείμ Γ΄ στη στάση της Ορθοδοξίας, ήταν η μεγάλη του προσφορά στις αντορθόδοξες αυτές δυνάμεις, που εξυπηρέτησε.

Με την ενέργειά του αυτή ο Ιωακείμ κατέστησε τα «αναντίρρητα», όπως είναι η απόρριψη του Γρηγοριανού ημερολογίου από τις Συνόδους, «αμφίβολα», όπως λέει ο Μέγας Βασίλειος. Κατέστησε τα αδιαπραγμάτευτα ζητήματα της Εκκλησίας, συζητήσιμα. Το λάθος του, λοιπόν ήταν ότι ο Ιωακείμ Γ΄ ζήτησε από τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών τη γνώμη τους, αν μπορεί η Εκκλησία ν’ αλλάξει το ημερολόγιο. Στο ερώτημα απάντησαν όλοι οι Προκαθήμενοι, πλην του Πατριάρχη Αλεξανδρείας και Κύπρου. Οι περισσότεροι απάντησαν αρνητικά. Κι’ ο Ιωακείμ Γ΄ το 1904 με Εγκύκλιό του απέρριψε το Γρηγοριανό ημερολόγιο.

2. Ο Πατριάρχης Ιωακείμ υιοθέτησε «την θεωρία των κλάδων» του Οικουμενισμού, που φαίνεται ότι τότε είχε αρχίσει να διαμορφώνεται στους σκοτεινούς θαλάμους της Μασονίας.

Είναι ο πρώτος Ορθόδοξος, που το 1902 στην Εγκύκλιό του προς τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, για το θέμα του Ημερολογίου, χαρακτήρισε τους Παπικούς και Προτεστάντες, ως «αναδενδράδες», δηλ. κλάδους του δένδρου της Εκκλησίας!

Παράλληλα, ο Ιωακείμ άρχισε να χειροτονεί τους πρώτους μασόνους επισκόπους του Πατριαρχείου. Την περίοδο αυτή άρχισαν να μυούνται στη Μασονία οι Ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου. Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί τόσο για την εξάπλωση στο Πατριαρχείο του Οικουμενισμού, όσο και την Μασονίας, είναι ότι ο Ιωακείμ, αλλά και οι άλλοι Ιεράρχες παρεκινούνταν από λόγους εθνικούς! Αυτό όμως δεν τους απαλλάσσει από τις ευθύνες τους, όπως δεν απαλλάγηκαν από τις δικές τους ευθύνες οι φιλενωτικοί αυτοκράτορες. Μεταξύ των επισκόπων που χειροτόνησε ο Ιωακείμ Γ΄το έτος 1902 ήταν και ο μασόνος Χρυσόστομος Σμύρνης. Ούτος, μετά από λίγα χρόνια (το 1908) έστρεψε τα βέλη εναντίον του Ιωακείμ, αποκαλώντας τον «ξόανον» και «κιβδηλότατον των Πατριαρχών», επειδή δεν συμφωνούσε με την καταστροφική εθνοφυλετική γραμμή του, χάριν της οποίας πρόδωσε την Ορθοδοξία του !

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ
Παληό και Νέο ημερολόγιο

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Εμπλοκή Αθήνας στον σχεδιαζόμενο πόλεμο με Ιράν

Η παγίδα Νετανιάχου στον Γ. Παπανδρέου


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Την ενεργό, άμεση εμπλοκή της Ελλάδας (όπως και της Βουλγαρίας) στον Μεγάλο Πόλεμο κατά του Ιράν για την κατάκτηση της Μέσης Ανατολής (και προοπτικά την παγκόσμια κυριαρχία), που σχεδιάζει εδώ και χρόνια η ισραηλινή και αμερικανική ακροδεξιά, επιδιώκει από τον Γιώργο Παπανδρέου ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου.

Αυτό υποστηρίζουν άριστα ενημερωμένες διπλωματικές πηγές. Λόγω της φύσεως του θέματος, λόγω επίσης του ότι οι μακρότατες, διάρκειας χωρίς προηγούμενο στα διεθνή διπλωματικά χρονικά, συνομιλίες Παπανδρέου-Νετανιάχου, διεξάγονται χωρίς την παρουσία Ελλήνων διπλωματών και ούτε καν των στενότερων συνεργατών των δύο ανδρών, δεν κατέστη δυνατόν να επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες αυτές από τρίτες, ανεξάρτητες πηγές.

Εκτιμήσαμε όμως ότι η ουδέποτε μέχρι τώρα διαψευσθείσα αξιοπιστία των πηγών μας και λόγοι εθνικού συμφέροντος επιβάλουν την δημοσιοποίηση των πληροφοριών που μας έδωσαν. Ελπίζουμε, χωρίς να το πιστεύουμε, ότι οι πληροφορίες μας είναι ανακριβείς, κυρίως όμως αυτό που ελπίζουμε είναι ότι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν θα δώσει στον κ. Νετανιάχου όσα επίμονα του απαιτεί. (Δεν θέλουμε άλλωστε να ξεχάσουμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι γιος του Ανδρέα Παπανδρέου, στο όνομα του οποίου πίνουν ακόμα νερό σε όλη την Ανατολή, και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Ο κ. Νετανιάχου είναι, αντίθετα, ο ηγέτης της ισραηλινής άκρας δεξιάς, ο χρηματοδότης του νεοσυντηρητικού σχεδίου για την Αμερική του 21ου αιώνα και των μελετών Περλ και Βούλφοβιτς που οδήγησαν στο δεκαετές ματοκύλισμα της Μέσης Ανατολής).

Μέσω Ελλάδας ο βομβαρδισμός της Τεχεράνης!

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αυτό που ζητάει το Ισραήλ από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία είναι να επιτρέψουν στην πολεμική του αεροπορία να στήσει αερογέφυρα στον ελληνικό και βουλγαρικό εναέριο χώρο, προκειμένου να επιτεθεί στο Βόρειο Ιράν και την Τεχεράνη, μέσω Μαύρης Θάλασσας και Γεωργίας. Επιθυμεί επίσης να έχει και χερσαίες διευκολύνσεις, τεχνικές και ανεφοδιασμού, για το άνοιγμα του βορείου αεροπορικού μετώπου που σχεδιάζει.


Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε φυσικά αν θα πραγματοποιηθεί τελικά η επίθεση κατά του Ιράν. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι προετοιμάζεται επίμονα και μεθοδικά εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά και ότι τυχόν ικανοποίηση των ισραηλινών αιτημάτων από την κυβέρνηση Παπανδρέου θα ισοδυναμεί νομικά και ουσιαστικά, εφόσον γίνει η επίθεση, με κήρυξη πολέμου της Ελλάδας κατά του Ιράν, όπως υπογραμμίζουν έγκριτοι νομικοί. Η Αθήνα θα καθίστατο, σε μια τέτοια περίπτωση, συνένοχος ενός από τα μεγαλύτερα διεθνή πολιτικά εγκλήματα της Ιστορίας, παραβιάζοντας κατάφωρα τη διεθνή έννομη τάξη, τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και το ελληνικό Σύνταγμα, και μεταβαλλόμενη σε ενδεχόμενο στόχο αντιποίνων.

Η περίπτωση του Ιράν, αξίζει να σημειωθεί, είναι πολύ διαφορετική και πολύ σοβαρότερη ακόμα και από τις περιπτώσεις του Ιράκ, του Αφγανιστάν ή της Γιουγκοσλαβίας. Μια ενδεχόμενη επίθεση κατά του Ιράν, μετά από τις εισβολές στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τον Λίβανο και τη Γάζα, κινδυνεύει να αποδειχθεί η σταγόνα που θα ξεχειλίσει οριστικά το ποτήρι οποιασδήποτε εναπομένουσας σταθερότητας στη Μέση Ανατολή και διεθνώς. Θα έχει ανυπολόγιστες παγκόσμιες συνέπειες, κινδυνεύοντας να εξελιχθεί σε ιδιότυπη παγκόσμια σύρραξη, που μπορεί να πάρει τη μορφή γενικευμένης σύγκρουσης Δυτικών και Μουσουλμάνων.

Αν πιστέψουμε εξάλλου τον μεγάλο αμερικανικό τύπο, στα επιχειρησιακά σχέδια της επίθεσης κατά του Ιράν, περιλαμβάνεται και η πιθανή χρήση τακτικών ατομικών όπλων για πρώτη φορά μετά τη Χιροσίμα. Αυτό, αν γίνει, θα σημάνει το πέρασμα ενός ηθικο-πολιτικού και στρατιωτικού κατωφλίου για ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια χρήση θα απαλλάξει εκατομμύρια ανθρώπων από κάθε είδους ηθικό φραγμό και αναστολή για την χρήση μεθόδων τρομοκρατίας, ακόμα και με μέσα μαζικής καταστροφής και, αν δεν οδηγήσει στο τέλος του κόσμου, μπορεί πάντως να οδηγήσει στο τέλος της αμερικανικής και της ισραηλινής υπερδύναμης, με τον τρόπο που η Σικελική Εκστρατεία τερμάτισε την Αθηναϊκή Ηγεμονία. Αυτοί ακριβώς είναι και οι λόγοι που οδήγησαν τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και ένα σημαντικό τμήμα όχι μόνο του αμερικανικού, αλλά και του διεθνούς εβραϊκού κατεστημένου, να συμμαχήσουν και να αποτρέψουν τον πόλεμο που ετοιμάζονταν να εξαπολύσουν Τζωρτζ Μπους και Ντικ Τσένευ.

Στο σενάριο ειδικά που θέλει να ενεργοποιήσει ο κ. Νετανιάχου για επίθεση μέσω Ελλάδας, δεν θα είναι μια μεγάλη συμμαχία, όπως το ΝΑΤΟ, που θα επιτεθεί συνολικά κατά του Ιράν. Ελλάδα, Βουλγαρία και Γεωργία θα θεωρηθούν από την Τεχεράνη, από το ενάμισυ δισεκατομμύριο Μουσουλμάνων και από την παγκόσμια κοινή γνώμη ως οι κύριοι συναυτουργοί του ισραηλινού εγκλήματος, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια του ελληνικού λαού και τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας.


ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΡΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΕΡΑΝΗ
H ισραηλινή αεροπορία έχει τέσσερις διαδρομές για να προσεγγίσει και να βομβαρδίσει το Ιράν:


Α. μέσω του Ιράκ, ο εναέριος χώρος του οποίου ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Στην περίπτωση αυτή, η Ουάσιγκτον θα είναι αυτόχρημα συνεργός στην επίθεση, κάτι που δεν επιθυμεί για πολιτικούς λόγους

Β. μέσω της Σαουδικής Αραβίας, η ηγεσία της οποίας γνωρίζει ότι διακινδυνεύει την ίδια την επιβίωσή της αν δώσει τον εναέριο χώρο της για επίθεση κατά του Ιράν

Γ. μέσω της Τουρκίας, κάτι που αποκλείει όμως η σημερινή στάση της ‘Aγκυρας

Δ. μέσω της Γεωργίας, μιας χώρας που ελέγχεται απολύτως από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το βόρειο Ιράν. Μόνο που η ισραηλινή αεροπορία πρέπει να μπορεί να φτάσει στη Γεωργία κι αυτό μπορεί να γίνει είτε μέσω της Τουρκίας, είτε μέσω της Ελλάδας και της Βουλγαρίας.

Αυτός ακριβώς είναι ο παράγων που εξηγεί τις ασυνήθιστα πυκνές επαφές του κ. Παπανδρέου με τον κ. Νετανιάχου. Οι δύο Πρωθυπουργοί συναντήθηκαν τρεις φορές σε διάστημα έξη μηνών, ενώ ο κ. Παπανδρέου δεν έκανε παρά μόνο από ένα ταξίδι στο Παρίσι και το Βερολίνο, παρόλο που η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής κρίσης! Ο ’Ελληνας Πρωθυπουργόις ταξίδεψε πρόσφατα και στη Σόφια, στην οποία πήγε αυγουστιάτικα και ο Πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες. Επισήμως, για να συζητήσει με τους Βούλγαρους, αν πιστέψουμε τις επίσημες ανακοινώσεις, για το πως οι δύο χώρες θα συνεργασθούν καλλιεργώντας βιολογικά ραπανάκια και πως η Σόφια του Μπόικο Μπορίσωφ, της Μαφίας και των καμπαρέ, θα … πρωταγωνιστήσει στην … επίλυση του μεσανατολικού και τη συμφιλίωση Εβραίων και Παλαιστινίων!


ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΣΑΑΚΑΣΒΙΛΙ ΚΑΙ ΡΟΝΤΟΣ

Δεινοί έμποροι και διαπραγματευτές, με ασυνήθιστες ικανότητες παραπλάνησης και μεγάλη συλλογικότητα που δεν διαθέτουμε εμείς οι ‘Eλληνες, οι Εβραίοι είναι, μαζί με τους Κύπριους, από τους πλέον επίφοβους διαπραγματευτές στον κόσμο. Ο ίδιος ο Νετανιάχου καυχήθηκε δημόσια ότι έχει περίπου στο τσεπάκι του τους Αμερικανούς Προέδρους. Είναι φανερό ότι θέλει, προτού φύγει από το πολιτικό προσκήνιο, να έχει καταστρέψει ολοσχερώς το Ιράν (δεν προκάλεσε βέβαια κοτζάμ εισβολή στο Ιράκ μόνο και μόνο για να δυναμώσει την Τεχεράνη) και να έχει μπλέξει για τα καλά τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια φλεγόμενη από άκρου εις άκρο Μέση Ανατολή.

Μαιτρ στην παραπλάνηση, οι Ισραηλινοί έχουν στήσει και μερικές από τις πιο αριστοτεχνικές παγίδες της ιστορίας, ιδίως όταν έχουν να κάνουν με χώρες και ελίτ σε κατάσταση γενικευμένης αποσύνθεσης.

Ορισμένες μαρτυρίες τους εμπλέκουν μάλιστα και στην παραπλάνηση, που θεωρείται κυρίως βέβαια αμερικανικό έργο, το 1974, του Ιωαννίδη, που επείσθη ότι επρόκειτο να ενώσει την Κύπρο με την Ελλάδα. Σήμερα η ημισέληνος κυματίζει περίπου στο μισό νησί. Οι υπερπατριώτες της ΕΟΚΑ Β’ που στρατολόγησε η Μοσσάντ και η CIA στο νησί όχι μόνο κατάφεραν να φέρουν τους Τούρκους στην Κύπρο, αλλά και παραμένουν ακόμα αδιόρθωτοι, στην καλύτερη περίπτωση, νεροκουβαλητές των ίδιων ξένων συμφερόντων, εκστρατεύοντας τώρα υπέρ μιας κυπρο-ισραηλινής συμμαχίας και επικρίνοντας αναδρομικά τον Μακάριο. Μερικές φορές αναρωτιέται κανένας αν είναι η βλακεία ή η προδοσία ο χειρότερος εχθρός των Ελλήνων.

Πριν από δύο χρόνια και αφού έκαναν τη Γεωργία προτεκτοράτο τους, οι Ισραηλινοί έσπρωξαν τον Σαακασβίλι σε μια αυτοκτονική επίθεση εναντίον της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα ήταν η απολύτως προβλέψιμη από όλους, πλην του ίδιου του Γεωργιανού ηγέτη, καταστροφή της Γεωργίας, οι ίδιοι πέτυχαν όμως δύο σημαντικά πράγματα:

- έδωσαν ένα απτό παράδειγμα στη Μόσχα για τις δυνατότητες που έχουν να αποσταθεροποιήσουν ενόπλως την πρώην ΕΣΣΔ, αν όχι να προκαλέσουν νέο ψυχρό πόλεμο και επομένως ένα εξ αντιδιαστολής κίνητρο στη ρωσική διπλωματία να είναι πιο προσεκτική στις συναλλαγές και την υποστήριξή της προς την Τεχεράνη.

- έσπρωξαν τη Ρωσία στην αναγνώριση Οσσετίας και Αμπχαζίας, αναγνώριση που παγίωσε την ισραηλινή επιρροή στην υπόλοιπη Γεωργία και αφαίρεσε από τη Μόσχα το μόνο μοχλό πίεσης επί της Τιφλίδας, την απειλή δηλαδή ότι θα αναγνωρίσει τις δύο αυτόνομες περιοχές.

Σε αυτό το σατανικό, παγκόσμιας σημασίας και εμβέλειας σχέδιο, φαίνεται ότι έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο ο κ. ‘Αλεξ Ρόντος, εξ απορρήτων του … Γιώργου Παπανδρέου, που δείχνει να τον περιβάλλει με την απεριόριστη εμπιστοσύνη του, κατά τρόπο που εμείς τουλάχιστο δυσκολευόμαστε να ερμηνεύσουμε.

Να σημειώσουμε ότι ο κ. Ρόντος πρωταγωνίστησε σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις αμερικανικών και ισραηλινών συμφερόντων στα Βαλκάνια, εναντίον της Ρωσίας, στον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή την τελευταία δεκαετία, χρησιμοποιώντας ευρέως το όνομα Παπανδρέου. Τρεις μήνες πριν από τον πόλεμο στη Γεωργία, τον … προέβλεψε (!!!), από τις στήλες της Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν. Τέτοια οξυδέρκεια!

Καμιά φάκα δεν θάπιανε ποντίκια, αν δεν είχε και κάποιο τυρί. Στην τωρινή περίπτωση, το “τυρί” που μας προτείνουν είναι η σύμπηξη μιας στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ κατά της Τουρκίας. Είναι όμως καλό αυτό το τυρί, ή μήπως είναι δηλητηριασμένο και πεθάνουμε αν το φάμε;

Πηγή: ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

Η κατάσταση της Εκκλησίας τον 19ο αιώνα

1. Ο 19ος αιώνας είναι πολύ δύσκολη εποχή για τα Ρωμαϊκά Πατριαρχεία της Ανατολής. Ιδιαίτερα για το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, του οποίου ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ ανήλθε στην αγχόνη από τον Τούρκο δυνάστη. Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως την εποχή αυτή έκανε τιτάνιο αγώνα, για να περιφρουρήσει την Ορθοδοξία και τη Ρωμηοσύνη. Άρχισε όμως σιγά σιγά να απογυμνώνεται από περιοχές του, οι οποίες αποτελούσαν τοπικές Εκκλησίες του. Αυτές μεταβάλλονταν σε Αυτοκέφαλες εθνικές Εκκλησίες, με την υποκίνηση ξένων κέντρων.
Τέτοια Εκκλησία, που πρώτη αποκόπηκε απ’ το Πατριαρχείο, ήταν η Εκκλησία της Ελλάδας το 1833. Έτσι, η Εκκλησία της Ελλάδος έπεσε στα χέρια των Βαυαρών, του Μάουρερ, του Φαρμακίδη και των οπαδών του Κοραή. Το αποτέλεσμα ήταν, όχι μόνο να καταστεί σχισματική, αλλά και να αμβλυνθούν τα ρωμέηκα αισθήματα του ποιμνίου της, αυτό δηλ. που επί αιώνες ήθελαν να πετύχουν οι Φράγκοι σε βάρος μας.
Η δυσάρεστη για την Ορθοδοξία και τη Ρωμηοσύνη κατάσταση αυτή στην Ελλάδα, κράτησε τουλάχιστον μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή. Τότε, πρόσφυγες Ρωμηοί, λόγω της καταστροφής, πάνω από ένα εκατομμύριο ήρθαν στην Ελλάδα. Την ίδια εποχή, μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και τ’ άλλα Πατριαρχεία, ήταν πολύ περισσότερο προσκολλημένα στη Πατερική Παράδοση.
2 Εκτός από τον «υπόγειο» πόλεμο που γίνονταν σε βάρος της Ορθοδοξίας απ’ τους Φράγκους, υπήρχε και ο φανερός, όχι μόνο από τους Πάπες, αλλά και τους πρεσβευτές των ευρωπαϊκών κρατών, που βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι προσπαθούσαν να ναρκοθετήσουν την Ορθοδοξία!
α. Το 1846 ανήλθε στον παπικό θρόνο ο Πίος Θ΄. Υπήρξε ο μακροβιότερος Πάπας. Έμεινε στον παπικό θρόνο 32 χρόνια. Το 1848 εξαπέλυσε μια Εγκύκλιο «Προς τους Ανατολικούς», με την οποία προέτρεπε τους Ορθοδόξους να ενωθούν με την Λατινική Εκκλησία.
Την Εγκύκλιο αυτή, μεταφρασμένη στα ελληνικά, κυκλοφόρησαν κατά χιλιάδες οι παπικοί μισσιονάριοι (= ιεραπόστολοι) μεταξύ των Ορθοδόξων. Οι Ορθόδοξοι Πατριάρχες της Ανατολής, Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμος ΣΤ΄, Αλεξανδρείας Ιερόθεος Β΄, Αντιόχειας Μεθόδιος και Ιεροσολύμων Κύριλλος Β΄, με τις Συνόδους τους, απάντησαν πάλι με Εγκύκλιο. Την απάντησή τους αυτή οι Πατριάρχες δεν την απηύθυναν προς τον Πάπα, γιατί δεν ήθελαν να έχουν, όχι μόνο διάλογο, αλλ’ ούτε έμμεση δι’ αλληλογραφίας επαφή μαζί του! Την απηύθυναν προς όλους τους Ορθοδόξους. Στην ιστορική αυτή απάντηση, οι Πατριάρχες χαρακτηρίζουν τον παπισμό ως αίρεση και αναιρούν όλες τις πλάνες του .
Το 1870 ο Πάπας αυτός συγκάλεσε την Α΄ Βατικανή Σύνοδο. Την Σύνοδο αυτή οι Λατίνοι την θεωρούν «20ή Οικουμενική Σύνοδό» τους! Η Σύνοδος αυτή επεκύρωσε δύο νέες αιρέσεις, το «πρωτείο» και το «αλάθητο», ως δόγματα του παπισμού! Όσοι παπικοί δεν δέχτηκαν τα δόγματα αυτά αποσχίστηκαν απ’ τη παπική Εκκλησία και σχημάτισαν την «Εκκλησία των Παλαιοκαθολικών», που είναι οι φανατικώτεροι απ’ όλους τους παπικούς!
Με το δόγμα του Πρωτείου, ο Πάπας θεωρείται ότι «προΐσταται της παγκόσμιας Εκκλησίας και είναι υπεράνω των Οικουμενικών Συνόδων»! Είναι δηλ. ο Τοποτηρητής του Χριστού πάνω στη γη. Με το δόγμα του αλάθητου, θεσπίστηκε ότι ο πάπας όταν μιλάει από «καθέδρας», δηλ. στο όνομα ολόκληρης της Εκκλησίας του, δεν κάνει λάθη .
β. Το 1878 έγινε Πάπας ο Λέων ΙΓ΄, ο οποίος έμεινε στο παπικό θρόνο μέχρι το 1903. Το 1894 εξαπέλυσε κι’ αυτός μια Εγκύκλιο, η οποία μεταφράστηκε στα ελληνικά. Φέρει την επιγραφή «Αποστολική Επιστολή Λέοντος ΙΓ΄ Πάπα Ρώμης». Με την Εγκύκλιο αυτή ο Πάπας καλούσε την Ορθόδοξη Εκκλησία σε ένωση, στα πρότυπα της Ουνίας. Πρότεινε, εμείς οι Ορθόδοξοι να διατηρήσουμε την λατρεία μας, αρκεί ν’ αναγνωρίσουμε μόνο το Πρωτείο του!
Ο Πάπας αυτός διέταξε μεγαλύτερη δραστηριοποίηση της Ουνίας. Έστειλε περισσότερους ιεραποστόλους για προπαγάνδα και προσηλυτισμό των Ορθοδόξων. Ο τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Άνθιμος Ζ΄ (1895 –1897) απάντησε στην επιστολή του, χωρίς ν’ απευθυνθεί κι’ αυτός στον ίδιο τον Πάπα, αλλά προς όλους τους Ορθοδόξους. Η απάντησή του αυτή αποτελεί μνημείο Ορθοδοξίας! Ποτέ άλλοτε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, μετά τον άγιο Φώτιο, δεν μίλησε τόσο Ορθόδοξα προς τους Λατίνους, όσο ο Άνθιμος!
Στα πλαίσια αυτά της Λατινικής προπαγάνδας άρχισαν τα παπικά όργανα να υποκινούν το θέμα της αλλαγής του Παληού Ημερολογίου. Στην Κωνσταντινούπολη μάλιστα στάλθηκε ο καρδινάλιος Π. Τοντίνι, ο οποίος έκανε ορισμένες διαλέξεις για το ημερολόγιο. Τόνιζε ότι το Γρηγοριανό είναι τελειότερο από το Ιουλιανό Γι’ αυτό έπρεπε οι Ορθόδοξοι να το αλλάξουν.
Ο Πατριάρχης Άνθιμος Ζ΄ απαγόρευσε κάθε συζήτηση για το θέμα αυτό, γιατί το έλυσαν οι Σύνοδοι του 16ου αιώνα. Το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του Πατριαρχείου «Εκκλησιαστική αλήθεια» δημοσίευσε βαρυσήμαντο άρθρο εναντίον του Νέου ημερολογίου. Τονίζονταν σ’ αυτό πως αν αλλάξει το ημερολόγιο, αυτό θα ισοδυναμούσε στα μάτια του Ορθοδόξου λαού
« προς απόπειραν τροποποιήσεως προς πίστεως των Πατέρων του, προς αυτόχρημα εκφραγκισμόν»!
3. Το «ξήλωμα» όμως της Ορθοδοξίας είχε αρχίσει από παλαιότερα. Περισσότερο έκδηλο όμως, άρχισε να παρουσιάζεται από την εποχή αυτή. Από τότε, άρχισαν να παρατηρούνται αρκετά εκφυλιστικά φαινόμενα στη συμπεριφορά μερικών, υποτίθεται, Ορθοδόξων Ιεραρχών. Αυτά δείχνουν την κατιούσα πορεία της Ορθοδοξίας, ύστερα από την τόση δραστηριοποίηση των Φράγκων. Τέτοια φαινόμενα, μέχρι το 1924,όπως τα εντόπισε ο Αρχιμ. π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, είναι τα ακόλουθα :
α. Το 1863 αγγλικανός κληρικός έγινε δεκτός στη Σερβία στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας, με έγκριση της Ιεράς Συνόδου της!
β. Το 1869 στη κηδεία του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρύσανθου, έλαβε ενεργό μέρος ο Αρχιεπίσκοπος των Αρμενίων και ένας Αγγλικανός ιερεύς!
γ. Το έτος 1875 ο επίσκοπος Πατρών συνιερούργησε στο μυστήριο του βαπτίσματος με Αγγλικανό ιερέα.
δ. Το 1879 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με Πατριάρχη τον Ιωακείμ Γ΄, αποφάσισε τη μυστηριακή «κοινωνία» με Αρμενίους. Επέτρεψε στους Ορθοδόξους ιερείς του Πατριαρχείου να τελούν για τους Αρμενίους τα μυστήρια βαπτίσματος, γάμου και θείας Ευχαριστίας!
ε. Το 1898 ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Γεράσιμος επέτρεψε στους Σύρους Ορθοδόξους της Μελβούρνης στην Αυστραλία να κοινωνούν από τους Αγγλικανούς!
στ. Το 1917 ο μασόνος Μητροπολίτης Ροδοστόλου Αλέξανδρος, της Εκκλησίας της Ελλάδος, έλαβε μέρος σε εσπερινό της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ως και σε χειροτονία Αγγλικανού κληρικού στη Πενσυλβάνια της Αμερικής!
ζ. Το 1918 ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Άνθιμος και ο Μητροπολίτης Αθηνών (δεν είχε πάρει ακόμα τον τίτλο του Αρχιεπισκόπου ο Μητροπολίτης Αθηνών) Μελέτιος Μεταξάκης έλαβαν μέρος πολλές φορές σε ακολουθίες στον Αγγλικανικό ναό των Αθηνών!
η. Το 1920 ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Φιλάρετος, όταν πήγε στο Λονδίνο ως αντιπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου για να πάρει μέρος στο Συνέδριο του Λάμπεθ, έλαβε μέρος σε ακολουθία, που τελέσθηκε σε Αγγλικανικό ναό!
Το ίδιο έτος ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δαμιανός παρέστη σε λειτουργία Αγγλικανών στα Ιεροσόλυμα. Φορούσε την αρχιερατική στολή του και διάβασε το Ευαγγέλιο στα ελληνικά!
θ. Το 1920 ο Τοποτηρητής του Οικουμενικού θρόνου Δωρόθεος Προύσης με ολόκληρη την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου υποδέχτηκαν στην Κωνσταντινούπολη τον Αγγλικανό επίσκοπο Ιάκωβο Δάρλιγκτον. Όταν δε έγινε θεία Λειτουργία στον Πατριαρχικό ναό, ο Τοποτηρητής έδωσε στον Αγγλικανό επίσκοπο και φόρεσε πετραχήλι και ωμόφορο. Στη συνέχεια τον κάλεσε να μοιράσει το αντίδωρο στους πιστούς!
ι. Το 1921 στο Λονδίνο, κατά την κηδεία του Τοποτηρητή του Οικουμενικού θρόνου Δωροθέου Προύσης έλαβε μέρος στη νεκρώσιμη ακολουθία ο Αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος διάβασε το Ευαγγέλιο!
ια. Το 1922 ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων Γερμανός, αντιπρόσωπος του Οικουμενικού θρόνου στο Λονδίνο, έλαβε μέρος σε εσπερινό Αγγλικανών, με μανδύα και ποιμαντορική ράβδο!
΄Όλα αυτά δείχνουν ότι η διάβρωση της Ορθοδοξίας, κυρίως τον 19ο αιώνα και αρχές του 20ου ήταν πια πραγματικό γεγονός και μέγιστος κίνδυνος γι’ αυτή.
4. Κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα, η Μασονία και ο εκκολαπτόμενος Οικουμενισμός μπόρεσαν να διεισδύσουν για πρώτη φορά στα ανώτατα εκκλησιαστικά κλιμάκια της Εκκλησίας. Πέτυχαν δηλ. να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα, μέσα σε καίρια πόστα της Ορθοδοξίας. Επαναλήφθηκε δηλ. η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε για την άλωση του ακόμα τότε Ορθόδοξου Πατριαρχείου της Παλαιάς Ρώμης, με τους Φραγκόφιλους Πάπες!
α. Το σχέδιό τους, για να πετύχει, είχε ανάγκη από την βοήθεια ορισμένων ανθρώπων, « εκ των ένδον» της Εκκλησίας! Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι τα φρούρια, συνήθως πέφτουν «από μέσα»! Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι Φράγκοι. Τέτοια εγκάθετα άτομα, μπορεί να είναι Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, Μητροπολίτες, επίσκοποι, άλλοι κληρικοί, ακόμη και μοναχοί και λαϊκοί! Αυτά, τα κατά πλείστον φιλόδοξα, ανόητα, ή με άλλες αδυναμίες σε θέματα ηθικής άτομα, με μειωμένα τα ρωμέηκα και Ορθόδοξα αντανακλαστικά, ευκολότατα γίνονται όργανά τους και μάλιστα χαίρονται γι’ αυτό!
Ο ρόλος, που τους αναθέτουν, διακρίνεται σε τρεις φάσεις, χωρίς να είναι απαραίτητο κάποιος «συνεργάσιμος» να διανύσει και τις τρεις φάσεις. Η πρώτη φάση περιλαμβάνει «δύο βήματα προς την Ορθοδοξία, κι’ ένα βήμα προς την κακοδοξία»! Η δεύτερη φάση περιλαμβάνει «ένα βήμα προς την Ορθοδοξία, ένα βήμα προς την κακοδοξία», Και η τρίτη φάση περιλαμβάνει «ένα βήμα προς την Ορθοδοξία, δύο βήματα προς την κακοδοξία»!
Σήμερα οι δυνάμεις αυτές έχουν πολλά τέτοια άτομα στον εκκλησιαστικό χώρο! Θα δούμε στη συνέχεια, πως δούλεψαν μερικά τέτοια άτομα , για το φράγκεμά μας.
β. Στους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού, όταν κάποιος προσηλυτίζονταν σε κάποια αίρεση, εγκατέλειπε την Ορθόδοξη Εκκλησία και προσχωρούσε στην αιρετική κοινότητα, που προτιμούσε. Τουλάχιστον αυτό ήταν από την πλευρά τους μια πράξη εντιμότητας. Δεν ενεργούσαν ως Δούρειοι ίπποι μέσα στην Εκκλησία.
Στους τελευταίους όμως αιώνες συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Οι Φράγκοι, όταν προσηλυτίζουν κάποιον Ορθόδοξο στην αίρεσή τους, μερικές φορές του συνιστούν να παραμένει ως εγκάθετός τους, στην Ορθόδοξη Εκκλησία και να ενεργεί την δολιοφθορά μέσα από αυτή. Τα άτομα αυτά ενεργούν, όπως ενεργούν οι διάφοροι πράκτορες ξένων δυνάμεων μέσα σε μια χώρα. Άλλωστε, το Βατικανό είναι περισσότερο κράτος και λιγότερο Εκκλησία.
Με βάση αυτή τη γραμμή, μέσα στο χώρο της Ορθοδοξίας φαίνεται ότι υπάρχουν πρόσωπα, που ανήκουν στον Πάπα και εργάζονται για λογαριασμό του! Αλλιώς, δεν εξηγούνται οι κακόδοξες δηλώσεις τους και ενέργειές τους, που μόνο την Ορθοδοξία δεν εκφράζουν και δεν εξυπηρετούν!

Από: ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ Παληό και Νέο ημερολόγιο

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

ΕΓΙΝΕ Η' ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ Η ΕΝΩΣΗ;;;

Οικουμενισμός και Οικουμενική χάρτα στην Ελβετία

Οικουμενική χάρτα στην Ελβετία

Στην Ελβετία την Πέμπτη 8 Απριλίου 2010 εκπρόσωπος της Ιεράς Μητροπόλεως Ελβετίας παρέστη στη διαχριστιανική συνάντηση των τοπικών “Εκκλησιών” που έγινε στο Olten στα πλαίσια της συμφωνίας της CHARTA OECUMENICA, που υπεγράφη τον Απρίλιο του 2001 από τα μέλη της Συνδιάσκεψης των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (KEK) και του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Επισκοπικών Συνδιασκέψεων (CCEE). Το θέμα της συνάντησης ήταν η προετοιμασία μιας κοινής προσευχής στις 22 Μαΐου ε.έ. στο καντόνι του Solothurn. Ακόμη έγινε σχολιασμός του άρθρου 7 του κειμένου της CHARTA OECUMENICA με τίτλο Europa mitgestalten.

Το Ψυχοσάββατο 22 Μαΐου 2010 το απόγευμα ο π. Ηλίας Παπαδόπουλος παρέστη σε οικουμενική τελετή στην Franziskanerkirche του Solothurn με αφορμή την αποδοχή της συμφωνίας της CHARTA OECUMENICA του 2001 σε τοπικό επίπεδο απ' όλες τις "εκκλησίες" του εν λόγω καντονίου.

Μάλιστα στην Ιερά Μητρόπολη Ελβετίας δικαιολογούν τη συμμετοχή τους σ΄αυτές τις συμπροσευές λέγοντας ότι :

«Η συμμετοχή μας σε τελετές και προσευχές μετά των ετεροδόξων είναι άφευκτη συνέπεια της επίσημης απόφασης της Ορθοδοξίας να συμμετέχει δια των εκπροσώπων της σε θεσμικά όργανα και δραστηριότητες της οικουμενικής κίνησης για την ενότητα των χριστιανών. Η εντεινόμενη κριτική λοιπόν κάποιων ορθόδοξων κύκλων ή και παλαιοημερολογιτών έχει μάλλον αλαζονικό χαρακτήρα, αφού η Εκκλησία ουδέποτε μίσησε ή περιφρόνησε τους ετεροδόξους, αλλά τουναντίον προσευχόμενη αδιαλείπτως ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως απεδέχετο πρόθυμα κάθε πρόταση εποικοδομητικού διαλόγου για την ενότητα.»

Από: ΑΚΤΙΝΕΣ

Οι Φραγκολατίνοι οργανώνουν συνεχώς τιμές και δόξες στον αμετανόητο Ουνίτη Βαρθολομαίο

O Πατριάρχης, χθές συνοδευόμενος από τον Μητροπολίτη Βαρσοβίας και πάσης Πολωνίας κ. Σάββα, Ιεράρχες της Πολωνικής Εκκλησίας και τα μέλη της συνοδείας του έφτασε στην έδρα του Καθολικού Πανεπιστημίου του Lublin «Ιωάννης Παύλος ΙΙ» όπου και αναγορεύθηκε Επίτιμος Διδάκτωρ του.

Ανάμεσά στους παρισταμένους, στην τελετή εκτός του Μητροπολίτου κ. Σάββα παραβρέθηκαν ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος Gniezno και Πριμάτος της Πολωνίας κ. Jozef Kowalczyk, εκπρόσωποι της κυβέρνησης, της τοπικής αυτοδιοίκησης, του διπλωματικού σώματος και άλλων Χριστιανικών Δογμάτων.

Κατά την υποδοχή και μετά από ένα ύμνο, ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Fr. Stanislaw Wilk καλωσόρισε τον Οικουμενικό Πατριάρχη και τους λοιπούς προσκεκλημένους.

Μετά την ανάγνωση του ψηφίσματος της Γερουσίας του Πανεπιστημίου, ο εκ των καθηγητών του, Ρωμαιοκαθολικός Μητροπολίτης και Αρχιεπίσκοπος του Λουβλίνου κ. Jozef Zycinski μιλώντας στα αγγλικά, επισήμανε ότι η ζωή του Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου από τα μικρά του χρόνια είναι συνυφασμένη με την δύσκολη ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη.

Στη συνέχεια, ο πρύτανης του Καθολικού Πανεπιστημίου, ανέγνωσε και παρέδωσε το Διδακτορικό Δίπλωμα στον Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο.

Αμέσως μετά μίλησε ο Μητροπολίτης Βαρσοβίας κ. Σάββας, ο οποίος ευχαρίστησε την Γερουσία για την επίδοση του Διδακτορικού στον πρώτο μεταξύ ίσων των Ορθοδόξων Επισκόπων της Οικουμένης, και συνεχάρη τον Ρωμαιοκαθολικό Πολωνό Πρωθιεράρχη κ. Jozef Kowalczyk, για τη συμβολή του στην οικοδόμηση της ειρήνης σε ολόκληρο τον κόσμο.


Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην ομιλία του στα Αγγλικά, επεσήμανε το ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την οικοδόμηση της παγκόσμιας ειρήνης, της αρμονίας μεταξύ των Χριστιανών και των εκπροσώπων των διαφόρων θρησκειών.

Αναφέρθηκε ακόμα στον Πάπα Ιωάννη Παύλο ΙΙ, και στην διοργάνωση από εκείνον, των προσευχών για την παγκόσμια ειρήνη στην Ασίζη το 1987.

Από: ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ


Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Οι «Θεολογικοί Διάλογοι»

1. Η αίρεση του Οικουμενισμού ξεφύτρωσε τον 19ο αιώνα. Γιγαντώθηκε τον 20ο κι’ εμείς σήμερα δρέπουμε, όπως οι Πρωτόπλαστοι, τους «ωραίους εις όρασιν» , αλλά θανατηφόρους καρπούς του. O άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας λέει ότι «οι καταστροφικές διδασκαλίες των ετεροδόξων διατυπώνονται με την ομορφιά της ευσέβειας και επιχειρούν να διανθιστούν με τα λόγια της αλήθειας, χωρίς βέβαια να νοιάζονται καθόλου για την αλήθεια, αλλά κρύβοντας μέσα τους την θεομίσητη ασέβεια του ψεύδους» .

α. Ο Οικουμενισμός είναι η μεγαλύτερη αίρεση. Ανατρέπει το έβδομο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως. Καταργεί την Εκκλησία, που είναι η κιβωτός της σωτηρίας των ανθρώπων. Η αχρήστευση, ή κατάργηση της Εκκλησίας είναι ο μόνιμος στόχος και επιδίωξη του διαβόλου.Οι Πατέρες διδάσκουν ότι έξω από τήν Εκκλησία κανένας άνθρωπος δεν σώζεται!

Ο Οικουμενισμός σε σχέση με την Ορθοδοξία αποσκοπεί στην ένωσή της με με την πανσπερμία των αιρέσεων και ακόμη την ένωσή της με τις άλλες θρησκείες. Οι θεοί των θρησκειών των εθνών είναι οι δαίμονες . Η ένωση όλων των θρησκειών μέλλει ν’ αποτελέσει την λεγόμενη «πανθρησκεία» . Σ’ αυτή θα λατρεύεται ως θεός ο διάβολος! Τη θρησκεία αυτή θα θελήσει να επιβάλει σ’ όλο τον κόσμο ο Αντίχριστος. Και για την επιβολή αυτής της θρησκεία στην ανθρωπότητα εργάζονται οι προ του Αντίχριστου «αντίχριστοι», για τους οποίους ομιλεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, όταν λέγει:
«Ο αντίχριστος έρχεται και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασι».

β. Η αντικατάσταση της λατρείας του Θεού από τους ανθρώπους με τη λατρεία του διάβολου ως Θεού συνιστά το «βδέλυγμα της ερημώσεως» .

Ο Κύριος μιλώντας στους μαθητές του για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, που έγινε το 70 μ.Χ. από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τίτο και η οποία θα είναι η προτύπωση του τέλους του κόσμου, αναφέρθηκε στα προφητικά λόγια του Προφήτου Δανιήλ για το «βδέλυγμα (= βέβηλο σίχαμα) ερημώσεως». Ο Προφήτης προείπε την καταστροφή και ερήμωση της Ιερουσαλήμ ως επακόλουθο της βεβηλώσεως του Ναού του Σολομώντος, με την τοποθέτηση του αγάλματος του Τίτου στα άδυτα αυτού .

Προ του τέλους του κόσμου στον «άγιο τόπο», που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, θα στηθεί το «βδέλυγμα ερημώσεως», το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από την αντικατάσταση της λατρείας του αληθινού Θεού, με τη λατρεία του διαβόλου, την αντικατάσταση της Ορθοδοξίας με την κακοδοξία και την πλάνη! Αυτό σημαίνει τον μέγιστο κίνδυνο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που θα διασωθεί σε λίγες ψυχές, που θα καταφύγουν στην «έρημο». Στα σχέδια του Οικουμενισμού είναι η αντικατάσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τις εκκλησίες των άλλων αιρετικών, ακόμη και από τις άλλες θρησκείες! Αυτά επιδιώκει ο οικουμενισμός! Η αίρεση αυτή του οικουμενισμού από τον περασμένο αιώνα, άρχισε να στήνει στον άγιο τόπο της Ορθοδοξίας ένα «βδέλυγμα βεβηλώσεώς» της, για να μπορέσει να πετύχει την ολοσχερή καταστροφή της! Γι’ αυτό άλλωστε ο Κύριος είπε:
«άρα ελθών ο υιός του ανθρώπου ευρήσει την πίστιν επί της γης»;

γ. Πίσω από κάθε αίρεση, και τον οικουμενισμό φυσικά, είναι ο διάβολος! Τα νήματά του όμως τα κινούν άνθρωποί του. Ο διάβολος ξέρει πολύ καλά να διαλέγει τους συνεργάτες του. Σ’ αυτούς εναποθέτει τις δουλειές του, για να μην «κουράζεται» ο ίδιος!

Το έργο του αυτό ο διάβολος, για την άλωση της Ορθοδοξίας, φαίνεται ότι το έχει αναθέσει στους επισκόπους! Γιατί είναι απροσμέτρητη η ζημιά μπορεί να προξενήσει στην Εκκλησία ένας κακός επίσκοπος. Ίσως, την αλήθεια αυτή να ήθελε να υπογραμμίσει ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης το 1989 σε μια συζήτησή του, όταν έλεγε:
«Τώρα ο διάβολος κάνει διακοπές, γιατί το έργο του το έχουν αναλάβει οι επίσκοποι» !

Εύλογα θα διερωτηθεί κάποιος, αν πρέπει να ισοπεδώνονται έτσι όλοι οι επίσκοποι! Είναι όλοι τους ενσυνείδητοι προδότες της Ορθοδοξίας; Ασφαλώς, όχι! Ελάχιστοι όμως, είναι! Οπότε γεννιέται το ερώτημα: Οι υπόλοιποι, που δεν προδίδουν την Ορθοδοξία, τι κάνουν;

Σιωπούν! Με την σιωπή τους όμως αυτή προδίδεται η Ορθοδοξία!

Οι επίσκοποι είναι οι αξιωματικοί της Εκκλησίας. Όταν ενσκήψει κίνδυνος από εχθρούς, όπως είναι οι αιρέσεις, οι αξιωματικοί δεν σιωπούν. Σημαίνουν συναγερμό! Αναλαμβάνουν αγώνα! Πολεμούν στην πρώτη γραμμή του μετώπου! Όποιος επίσκοπος σε στιγμές κινδύνου της Ορθοδοξίας, σιωπήσει, δεν σημάνει συναγερμό, δεν πολεμήσει, είναι ανάξιος της αποστολής του. Δεν είναι Ορθόδοξος!

Στο χώρο του Νέου Ημερολογίου συμβαίνουν σήμερα πρωτοφανή γεγονότα, τα οποία αποδεικνύουν πόσο προδίδεται η Ορθοδοξία! Και όμως, δυστυχώς, κανένας από τους επισκόπους του Νέου Ημερολογίου δεν έχει αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, όπως έκαναν οι Πατέρες, σε ανάλογες περιπτώσεις. Kανένας δεν ανέλαβε την υπεράσπιση της Πίστεως, θυσιάζοντας τα πάντα για το Χριστό! Πως είναι δυνατόν, τέτοιοι κρατικοδίαιτοι επίσκοποι, που υπολογίζουν περισσότερο τη θέση τους, με την εξουσία της «σφραγίδας» και την προστασία του χωροφύλακα, από το συμφέρον της Εκκλησίας, να θεωρούνται Ορθόδοξοι επίσκοποι; Είναι «μισθωτοί ποιμένες» !!!

Και ο «λαός», δηλ. οι λοιποί κληρικοί, οι μοναχοί και οι λαϊκοί, που σύμφωνα με την Εγκύκλιο των Πατριαρχών της Ανατολής του 1848 είναι «ο φύλακας και υπερασπιστής της Ορθοδοξίας», τι κάνει;

Ο «λαός» αυτός του Νέου Ημερολογίου, ως επί το πλείστον, δεν υπάρχει!

Υπήρχε προ του 1924! Τότε, διαχώρισε τη θέση του από τους κακόδοξους ποιμένες του κι’ έπαυσε την «κοινωνία», μαζί τους! Σήμερα οι Ορθόδοξοι του Νέου Ημερολογίου, πλην μικρού αριθμού, είναι «πλανώντες και πλανώμενοι»!

Στα άτομα αυτά έχουν εφαρμογή τα λόγια, που έγραψε ο Απ. Παύλος στον επίσκοπο Τιμόθεο. Είναι λόγια του Αγίου Πνεύματος. Στους υστερινούς χρόνους, λέει ο Απ. Παύλος, θα αποστατήσουν μερικοί από την πίστη και θα προσέχουν ανθρώπους πλανεμένους και διδασκαλίες, προερχόμενες από δαιμόνια. Θα ακούουν ανθρώπους, που ψευδολογούν με υποκρισία και έχουν καυτηριασμένη και αναίσθητη τη συνείδησή τους…Οι άνθρωποι αυτοί θα έχουν το εξωτερικό σχήμα της ευσέβειας, θα έχουν αρνηθεί όμως τη δύναμή τους! Και καταλήγει ο Απ. Παύλος λέγοντας ότι πρέπει κάθε πιστός να φεύγει απ’ αυτούς .

2. Από τον περασμένο αιώνα ο Οικουμενισμός χρησιμοποιεί τους λεγόμενους «Θεολογικούς Διαλόγους» για την ένωση της Εκκλησίας του Νέου Ημερολογίου, τόσο με τους παπικούς, όσο και με τους άλλους αιρετικούς!

α. Τόσο η Αγία Γραφή, όσο και οι Πατέρες έχουν καθορίσει τη γραμμή, που πρέπει ν’ ακολουθούν οι πιστοί στα θέματα αυτά. Ο Απόστολος Παύλος παραγγέλει στον επίσκοπο Τίτο ένα αιρετικό άνθρωπο να τον εγκαταλείπει, ύστερα από πρώτη και δεύτερη νουθεσία, θεωρώντας τον ότι έχει διαστραφεί και αμαρτάνει αυτοκαταδικαζόμενος από τον εαυτό του !

Εδώ ο Απ. Παύλος δεν συνιστά να κάνουμε «Διάλογους» με τους αιρετικούς. Συνιστά οι επίσκοποι να συμβουλεύουν τους αιρετικούς μια δυό φορές κι’ ύστερα να τους εγκαταλείπουν. Τόσο οι παπικοί, όσο και οι λοιποί αιρετικοί έχουν δεχθεί πολλές φορές τις νουθεσίες της Εκκλησίας, χωρίς ποτέ να μετανοήσουν, επειδή έχουν διαστραφεί. Είναι περιττός κάθε περαιτέρω Διάλογος μαζί τους, κατά τον Απόστολο Παύλο.

β. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο Απόστολος της αγάπης, συμβουλεύει τους πιστούς να μη λένε ούτε «χαίρειν» στους κακοδόξους!

Αυτός άλλωστε ήταν ο λόγος για τον οποίο ποτέ από το1439, από τη Σύνοδο της Φλωρεντίας - Φεράρας, Ορθόδοξος Πατριάρχης δεν δέχτηκε να συναντήσει τον αιρετικό Πάπα της Ρώμης! Πρώτος που το αποτόλμησε ήταν το 1964 ο Πατριάρχης Αθηναγόρας ! Έκτοτε, οι μετέπειτα Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Δημήτριος και Βαρθολομαίος άρχισαν τις επισκέψεις τους στο Βατικανό και οι Πάπες στην Κωνσταντινούπολη! Ακόμα και στην Αθήνα ήρθε ο Πάπας με τις ευλογίες της Εκκλησίας της Ελλάδος του Νέου Ημερολογίου!

Όταν οι διάφοροι Πάπες εξαπέλυαν Εγκυκλίους τους προς τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, τις οποίες καλούσαν για συνεργασία ή ένωση, οι Πατριάρχες τις απαντήσεις τους δεν τις απηύθυναν προς τον Πάπα, αλλά μόνο προς το Ορθόδοξο ποίμνιό τους, το οποίο ενημέρωναν για τις πανουργίες και αθλιότητες των παπικών!

γ. Σ’ όλο αυτό το διάστημα μέχρι τον Αθηναγόρα, ήταν αδιανόητο για την Ορθόδοξη Εκκλησία η διενέργεια επισήμου «Θεολογικού Διαλόγου» σε θέματα πίστεως με την παπική, ή άλλη αιρετική Εκκλησία!

Την εποχή των διωγμών, οι μάρτυρες αναγκάζονταν πολλές φορές από τους τυράννους προτού μαρτυρήσουν να κάνουν διάλογο με τους ειδωλολάτρες για την πίστη τους. Οι διάλογοι όμως αυτοί με τις συνθήκες που γίνονταν δεν ήταν προϊόν της ελεύθερης επιλογής τους. Οι μάρτυρες απλώς θεωρούσαν ότι είχαν μία ευκαιρία ακόμα να ομολογήσουν την πίστη τους στο Θεό.

Το ίδιο συνέβη και με τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, όταν αιχμαλωτίστηκε από τους Μωαμεθανούς. Συνομίλησε με τους λεγόμενους Χιόνες για θέματα πίστεως στον αληθινό Θεό. Οι συνομιλίες αυτές μολονότι μπορούν να χαρακτηριστούν πρότυπα «Θεολογικών Διαλόγων», δεν έχουν όμως καμιά σχέση με τους σημερινούς επίσημους «Θεολογικούς Διαλόγους» των Νεοημερολογιτικών Εκκλησιών με τους αιρετικούς. Η διαφορά τους, πέραν του ότι εκείνοι ήταν αναγκαστικοί, είναι το ότι εκείνοι απέβλεπαν στο να αποκαλύψουν στους συνομιλητές τους την αλήθεια της αποκαλυφθείσας από το Θεό πίστεως και όχι στην εξεύρεση της καλύτερης πίστεως, μεταξύ αυτών που συνομιλούσαν.

δ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έλαβε μέρος στη Σύνοδο της Φλωρεντίας Φεράρας
( 1438 – 1439 ).
Η Σύνοδος αυτή ήταν στην ουσία ένας Θεολογικός Διάλογος μεταξύ Ορθοδόξων και παπικών. Δεν ήταν όμως, όπως οι Οικουμενικές Σύνοδοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που οι Πατέρες καταδίκαζαν τους αιρετικούς. Στη Σύνοδο αυτή οι Ορθόδοξοι, υπό τον Πατριάρχη Ιωσήφ Β΄, μαζί με τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, σαν να ήταν κατηγορούμενοι, απολογούνταν για την Ορθοδοξία τους με κριτή τον αιρετικό πάπα Ευγένιο Δ΄! Όμως, η παρουσία των Ορθοδόξων στη Σύνοδο αυτή δεν ήταν ελεύθερη επιλογή τους. Ήταν καταναγκασμός του αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ του Παλαιολόγου.

ε. Ο Ορθόδοξος χριστιανός, και προπαντός η Ορθόδοξη Εκκλησία, ποτέ δεν μπορεί να θέτει σε έλεγχο την ορθότητα της πίστεως, γιατί η πίστη της είναι ήδη δεδομένη. Έχει αποκαλυφθεί από το Θεό.

Είναι ως εκ τούτου εύστοχη η παρατήρηση της Νεοημερολογιτικής Εκκλησίας της Ελλάδος στο Υπόμνημά της για το Ημερολογιακό ζήτημα, στο οποίο παρατηρεί ότι
« Ο άγιος Κύριλλος προσκληθείς να έλθη εις συνεννόησιν μετά των Νεστοριανών προς διατύπωσιν κοινώς αποδεκτού “όρου πίστεως” απήντησεν ότι: “ουκ ήλθον ώδε πίστιν ευρείν, αλλά την πίστιν την των πατέρων, κλονιζομένην στήσαι »!


3. Οι Νεοημερολογίτικες Εκκλησίες σήμερα κάνουν «Θεολογικούς Διαλόγους» με πολλές αιρετικές Εκκλησίες. Τέτοιοι Διάλογοι γίνονται με τους Λατίνους, τους Αγγλικανούς, τους Λουθηρανούς, τους Παλαιοκαθολικούς και με τους Εβραίους.

Με τους Εβραίους, με τους οποίους έχουμε περισσότερα κοινά, παρά με τους ετεροδόξους της Δύσεως , έγιναν πέντε θεολογικές συναντήσεις, από το 1977 μέχρι το 2003.

Ο «Θεολογικός Διάλογος» με τους Αντιχαλκηδόνιους τερματίστηκε το 1990 με την κατάκριτη συμφωνία του Σαμπεζύ! Σ΄ αυτή συμφωνήθηκε ότι οι Μονοφυσίτες είναι Ορθόδοξοι! Και το Πατριαρχείο Αντιόχειας απόκτησε εκκλησιαστική «κοινωνία» μαζί τους, όπως και το Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας σ’ ορισμένα μυστήρια!!!


α. Από τους πιο πάνω Διαλόγους ο πιο σημαντικός είναι αυτός που γίνεται μεταξύ των Νεοημερολογιτικών Εκκλησιών και παπικών!

Οι παπικοί εμφανίζονται ως όψιμοι φίλοι μας. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1950 ήταν διακηρυγμένοι εχθροί των Ορθοδόξων. Οι Εκκλησίες του Νέου Ημερολογίου μέχρι τότε αλληθώριζαν με τους Προτεστάντες. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, το Βατικανό άρχισε να συμφιλιώνεται με τη Μασονία. Το γεγονός αυτό στάθηκε αιτία ο μασόνος Πατριάρχης Αθηναγόρας να αλλάξει τη συμπεριφορά όλων των Νεοημερολογιτικών Εκκλησιών έναντι του Βατικανού! Από τότε άρχισαν οι ερωτοτροπίες των Νεοημερολογιτών με τους Φραγκολατίνους!

Το 1965 υπογράφηκε από τον Πάπα και τον Αθηναγόρα «η ένωση των Εκκλησιών» !

β. Μετά, το 1980, άρχισε τελικά ο περίφημος «Θεολογικός Διάλογος», μεταξύ Νεοημερολογιτών Ορθοδόξων και Λατίνων!

Πολλοί νομίζουν ότι ο Διάλογος αυτός γίνεται για να διαπιστωθούν οι διαφορές μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του παπισμού και να βρεθεί τρόπος για την επούλωσή τους, ώστε να επιτευχθεί η ένωση των δύο Εκκλησιών! Όμως, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Οι Θεολογικές διαφορές μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών δεν αποπτελούν εμπόδιο για την υπογραφείσα το 1965 «ένωσηξ των Εκκλησιών»!

Τότε εύλογα θα διερωτηθεί κάποιος. Τότε, γιατί γίνεται αυτός ο «Θεολογικός Διάλογος» με τους Λατίνους;

Γίνεται για να υλοποιηθή και επιβληθή η υπογραφείσα το 1965 «ένωση των Εκκλησιών»! Ο Διάλογος αυτός βοηθάει στην καλλιέργεια του εδάφους να παρουσιάζεται σταδιακά η συμφωνημένη «ένωση των εκκλησιών», για να μην αντιδρούν οι Ορθόδοξοι!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ
Παληό και Νέο ημερολόγιο


Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον

Απολυτίκιο εορτής
Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει, Χριστὲ ὁ Θεός,
δεῖξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδύναντο.
Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς
τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον,
πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Φωτοδότα δόξα σοι.



Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΑΙ Η ΛΑΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Ag Trias

Ιωάνου Βράνου - ΘΕΩΡΙΑ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑΣ



Οι «ψευδενώσεις»

Απόπειρες για «ένωση των Εκκλησιών» Φράγκων και Ρωμαίων, έγιναν αρκετές, όπως επί των αυτοκρατόρων Αλεξίου Κομνηνού (1081-1118), Μανουήλ Κομνηνού (1143- 1180), Ιωάννου Δούκα του Βατάτζη (1122-1225), Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (1328-1341). Οι σπουδαιότερες ήταν αυτές, που αποφάσισαν οι φραγκικές Σύνοδοι στη Λυών όταν ήταν αυτοκράτορας ο Μιχαήλ Η΄ ο Παλαιολόγος και στη Φλωρεντία – Φερράρα, όταν ήταν αυτοκράτορας ο Ιωάννης Η΄ ο Παλαιολόγος.

1. Στη Σύνοδο της Λυών, που έγινε το 1274, ο τότε αυτοκράτορας των Ρωμαίων Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, επειδή πιέζονταν από την ανάγκη για βοήθεια από τον Πάπα, συμφώνησε μαζί του την «ένωση των Εκκλησιών»! Ο λαός όμως δεν δέχτηκε ποτέ αυτή την «ψευδένωση». Ο τότε Πατριάρχης Ιωάννης Βέκκος, άλλοτε πολέμιος του παπισμού, πράγμα για το οποίο είχε φυλακισθεί, έγινε υπέρμαχος της ψευδενώσεως! Ο αυτοκράτορας εξαπέλυσε διωγμό κατά των αγιορειτών μοναχών, που αντιδρούσαν. Εικοσιέξι μοναχοί στη Μονή Ζωγράφου κάηκαν ζωντανοί, γιατί ήταν αντίθετοι με την «ψευδένωση». Άλλοι φονεύτηκαν στις Καρυές. Άλλοι, στη Μονή Βατοπαιδίου και στη Μονή Ιβήρων, πνίγηκαν!


Ήταν τόση η αντίδραση των Ρωμαίων κατά του αυτοκράτορα, επειδή υπέκυψε στους Φράγκους, ώστε όταν πέθανε, δεν τόλμησαν στο παλάτι να τον κηδεύσουν δημόσια. Ο γιός του Ανδρόνικος τον έθαψε νύχτα, χωρίς νεκρώσιμη ακολουθία. Η χήρα αυτοκράτειρα δήλωσε ότι μισεί τις ενωτικές πράξεις του συζύγου της αυτοκράτορα, που προκάλεσαν τόση αναστάτωση. Δήλωσε ότι εγκρίνει την απόφαση της Εκκλησίας να μη τελεσθεί μνημόσυνο του και ότι δεν πρόκειται ποτέ να τελέσει αυτό η ίδια!

2. Στη Σύνοδο της Φλωρεντίας-Φερράρας, που έγινε το 1438 - 1439, ο αυτοκράτορας Ιωάννης Παλαιολόγος δέχτηκε και αυτός την «ψευδένωση» με τούς Φράγκους , υπολογίζοντας στη φρούδη ελπίδα ότι ο Πάπας θα τον βοηθούσε, ν’ αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Τότε, ο Πάπας Ευγένιος Δ΄ έλεγε στους Ορθοδόξους:

« υπόσχομαι δώσειν εν τη Κωνσταντινουπόλει υπέρ βοηθείας χρυσίων χιλιάδας δώδεκα και τριήρεις δύο».

α. Ο μόνος που δεν υπέγραψε τότε τις αποφάσεις της Φερράρας απ’ την αντιπροσωπεία των Ρωμαίων, παρά τις τόσες πιέσεις, ήταν ο Μάρκος Ευγενικός! Οι λοιποί υποτάχτηκαν στον Πάπα. Ο Βησσαρίων της Νίκαιας ανταμείφτηκε για την προδοσία του από τον Πάπα με ένα παλάτι στη Ρώμη και τον πίλο του καρδιναλίου! Ο Ισίδωρος της Ρωσίας με τον διορισμό του ως καρδιναλίου! Από τότε οι Φράγκοι ανταμείβουν «γενναιόδωρα» την προδοσία με πίλους καρδιναλίων!

Φαίνεται, πως και σήμερα, ο Πάπας εξακολουθεί να αμείβει με τον ίδιο τίτλο του καρδιναλίου, Ορθοδόξους Επισκόπους, που δέχονται να γίνουν όργανα του παπισμού!. Μόνο, που δεν ανακοινώνει δημόσια το ποιούς ονομάζει καρδινάλιους! Το κρατάει μυστικό! Είναι οι λεγόμενοι «καρδινάλιοι της καρδιάς»! Τους γνωρίζει μόνο αυτός! Η δικαιολογία, που δεν ανακοινώνει δημόσια τα ονόματά τους είναι, ότι η δημοσιοποίηση τους μπορεί να θέσει σε κίνδυνο αυτούς , ή τα συμφέροντα του Βατικανού! Ο Πάπας Ιωάννης- Παύλος Β΄, που πέθανε στις 2.4.2005 άφησε δύο τέτοιους «καρδιναλίους της καρδιάς», χωρίς να γνωστοποιήσει τα ονόματά τους! Πιστεύουμε, χωρίς να έχουμε καμιά απόδειξη γι’ αυτό, ότι αυτοί πρέπει είναι Οικουμενιστές υψηλόβαθμοι ρασοφόροι Ορθόδοξοι!

Ποιος ξέρει, πόσους τέτοιους «καρδιναλίους της καρδίας» έχει κάνει ήδη στο παρελθόν, που δεν τους ξέρουμε και δεν ζουν πιά! Το ότι οι δύο αυτοί κρυφοί «καρδινάλιοι της καρδιάς» του Πάπα πρέπει να είναι απ’ τους λατινόφρονες Ορθόδοξους Επισκόπους, που έχουν «αλισβερίσι» με το Βατικανό, είναι μία υποψία μας. Το λέμε όμως αυτό, γιατί γνωρίζουμε πόσο ενδιαφέρει τον σύγχρονο παπισμό η ένωση με την Ορθοδοξία του Νέου Ημερολογίου! Υπάρχει ακόμα, το προηγούμενο των δύο Ελλήνων καρδιναλίων Βησσαρίωνα και Ισιδώρου. Και στο ότι δεν βλέπουμε να υπάρχει πουθενά αλλού κίνδυνος για τη ζωή ή το έργο τους από την αποκάλυψη του ονόματός τους! Και στις Ορθόδοξες χώρες δεν υπάρχει κάποιος κίνδυνος για τη ζωή τους, όμως θα ήταν αδύνατο να συνεχίσουν να εξακολουθήσουν να παριστάνουν τους Ορθοδόξους Πατριάρχες και Αρχιεπισκόπους, μετά από μια τέτοια αποκάλυψη!

Άραγε πόσοι λεγόμενοι Ορθόδοξοι, που πρόδωσαν την Ορθοδοξία, είναι στη μεγάλη «καρδιά» του πάπα; Αναμφίβολα, χωράει πολλούς!

β. Ο Όρος της Ενώσεως της Φερράρας υπογράφτηκε στις 6 Ιουλίου 1439. Από πλευράς Λατίνων την υπόγραψε ο Πάπας Ευγένιος Δ΄, οκτώ καρδινάλιοι και 61 επίσκοποι. Από πλευράς Ορθοδόξων την υπόγραψε ο αυτοκράτορας, δεκαοκτώ αρχιερείς και ένδεκα κληρικοί. Από όσους έλαβαν μέρος στη Σύνοδο αυτή δεν υπόγραψε μόνο ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός. Επίσης, δεν υπόγραψαν ο Σταυρουπόλεως Ησαΐας και ο Ιβηρίας, που προηγουμένως είχαν κρυφά αναχωρήσει από την Φερράρα.

Όταν η αντιπροσωπεία των Ορθοδόξων επέστρεψε το 1439 από την Φερράρα στη Κωνσταντινούπολη, ο λαός αντέδρασε έντονα. Στη Ρωσία οι πιστοί έκλεισαν τον Ισίδωρο στη φυλακή, επειδή υπόγραψε την ψευδένωση. Ο Ισίδωρος κατόρθωσε να δραπετεύσει. Έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, και στις 12 Δεκεμβρίου 1452 τέλεσε στο ναό της Αγίας Σοφίας, παπική λειτουργία. Τότε, επειδή μνημόνευσε τον Πάπα, οι Ορθόδοξοι δεν άφησαν να ξαναγίνει λειτουργία, μέχρι στις 29 Μαΐου 1453! Πολλοί απ’ τους αντιπροσώπους στη Σύνοδο της Φλωρεντίας – Φερράρας, μετανόησαν. Έλεγαν να τους κόβονταν τα χέρια που υπόγραψαν τη «ένωση»! ΄Ηταν όμως αργά!

Ο Μάρκος Ευγενικός αρνήθηκε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία, όχι μόνο με όσους δέχτηκαν την «ψευδένωση», αλλά και με όσους «κοινωνούσαν» με αυτούς που δέχτηκαν την «ψευδένωση»! Αυτό το στοιχείο είναι πολύ σημαντικό. Πρέπει να προσεχτεί ιδιαίτερα. Είναι η εφαρμογή της κανονικής επιταγής «ο κοινωνών τω ακοινωνήτω, ακοινώνητος έστω»! Βέβαια, τότε, οι Ορθόδοξοι είχαν «φόβο Θεού» και πρόσεχαν να μη παραβαίνουν τις εντολές των Πατέρων. Δεν έμοιαζαν με μας, τους σύχρονους λεγομένους Ορθοδόξους, οι οποίοι θαυμάζουμε και εγκωμιάζουμε τους Πατέρες, όπως τον Μάξιμο Ομολογητή, τον Γρηγόριο Παλαμά, τον Μάρκο Ευγενικό, αλλά πράττουμε τ’ αντίθετα απ’ ό,τι εκείνοι έπρατταν και δίδασκαν! Εύγε μας!

Έτσι, οι Ρωμαίοι την εποχή εκείνη διασπάστηκαν σε λατινόφρονες «ενωτικούς» και σε Ορθόδοξους «ανθενωτικούς»! Και διασώζονται μέχρι σήμερα στον τόπο μας οι «ενωτικοί» και οι «ανθενωτικοί»!

Λατινόφρονες «ενωτικοί», είναι όσοι φράγκεψαν το 1924. Είναι σήμερα οι Οικουμενιστές. Είναι όσοι κάλεσαν τον Πάπα στην Ελλάδα! Είναι όσοι δεν διαχωρίζουν την θέση τους από τους Παπόδουλους!

«Ανθενωτικοί» είναι όσοι έμειναν πιστοί στην Παράδοση της Ορθοδοξίας και είναι αντίθετοι με την αίρεση του παπισμού και του Οικουμενισμού. Όσοι έχουν διαχωρίσει τον εαυτό τους από τον παπισμό και Οικουμενισμό. Είναι οι πραγματικοί Ορθόδοξοι!

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ

Παληό και Νέο ημερολόγιο

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Φωτογραφίες από το δείπνο για τη λήξη της ημερήσιας νηστείας του μήνα του ραμαζανιού που παρακάθησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης

ΙΦΤΑΡ


Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, μετά την άφιξη του στην Τραπεζούντα,παρακάθησε σε ιφτάρ (δείπνο για τη λήξη της ημερήσιας νηστείας του μήνα του ραμαζανιού), το οποίο παρέθεσαν ο μουφτής της Τραπεζούντας και ο Νομάρχης.

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ

Μετά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το Νέο ... νά, και τα δείπνα και οι "ευλαβικές" συμπροσευχές με τους Αγαρηνούς Μουσουλμάνους για τη λήξη της ημερήσιας νηστείας του μήνα του ραμαζανιού!!! 

Το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών»

1. Σήμερα, κύριο όργανο του Οικουμενισμού είναι το λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών». Ιδρύθηκε το 1948. Προηγουμένως υπήρχαν ορισμένα άλλα οικουμενιστικά Κινήματα, όπως η «Ζωή και Εργασία», το «Πίστη και Τάξη», κ. ά., που ενσωματώθηκαν σ’ αυτό, όταν οι Συνελεύσεις τους το 1937 απεφάσισαν την ίδρυση του Παγκόσμιου αυτού Συμβουλίου.

Οι Προτεστάντες επιδίωκαν το όραμα της ενότητάς τους από τα τέλη του 18ου αιώνα. Οι Congregational-ιστές, Πρεσβυτεριανοί, Μεθοδιστές και Αγγλικανοί ίδρυσαν το 1795 την «Ιεραποστολική Οργάνωση του Λονδίνου. Τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Προτεστάντες στις Ιεραποστολές τους, τους ανάγκασαν να στραφούν σε μια οικουμενιστική εκκλησιολογία, που στηρίζεται στην ενότητα όλων των Προτεσταντών, χωρίς τονισμό των δογματικών διαφορών τους.. Το 1846 οι Προτεστάντες ίδρυσαν την οργάνωση «Ευαγγελική Συμμαχία», στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από οκτακόσιοι Ευαγγελικοί ηγέτες από 52 προτεστντικές ομολογίες.

Το Διεθνές Ιεραποστολικό Συνέδριο, που οργανώθηκε στο Εδιμβούργο το 1910, χαιρετίστηκε ως «η κορυφαία καμπή στην οικουμενιστική συνεργασία», ως «ένα από τα μεγάλα ορόσημα στην ιστορία της Εκκλησίας» και ως «το λίκνο του σύγχρονου Οικουμενισμού».

α. Η Κίνηση «Ζωή και Εργασία» εμφανίστηκε το 1914, προτού εκραγεί ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. ΄Ηταν μια προσπάθεια των Προτεσταντών για συνεργασία μεταξύ τους σε πρακτικά και κοινωνικά θέματα και ενότητα, ύστερα από την πολυδιάπασή τους σε εκατοντάδες «εκκλησίες».

. Από το 1917 η Κίνηση αυτή ήρθε σε επαφή με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τούτο δέχτηκε ανεπιφύλακτα τη συνεργασία της! Φαίνεται πως κάποιο ρόλο έπαιξε η Μασονία. Εν τω μεταξύ το Οικουμενικό Πατριαρχείο το1920, με το λεγόμενο «Πατριαρχικό Διάγγελμά» του, ζήτησε να συσταθεί «Κοινωνία των Εκκλησιών», κατά το πρότυπο της «Κοινωνίας των Εθνών», που τότε είχε συσταθεί μεταξύ των κρατών.

Η Κίνηση αυτή συγκάλεσε δύο Συνέδρια. Ένα, στη Στοκχόλμη το 1925, και το άλλο στην Οξφόρδη το 1937. Σ’ αυτά, έλαβαν μέρος και Ορθόδοξοι εκπρόσωποι των Πατριαρχείων και των άλλων Αυτοκέφαλων Εκκλησιών. Στο Συνέδριο της Οξφόρδης την Εκκλησία της Ελλάδος εκπροσώπησε ο θεολόγος Αμίλκας Αλιβιζάτος, μασόνος και ένθερμος υποστηρικτής του Οικουμενισμού. Ο Αμίλκας Αλιβιζάτος υπεστήριξε στις συζητήσεις που έγιναν, ότι εκείνος που εξ ονόματος μιάς «ιεράς δήθεν συντηρητικότητος (λέγε αμαθείας και φανατισμού) επιμένει εις την διατήρησιν της διαιρέσεως των χριστιανικών δυνάμεων, εκουσίως ή ακουσίως, συνεργεί και συνεργάζεται μετά των σκοτείων σατανικών δυνάμεων, αι οποίαι απεργάζονται την ματαίωσιν της επικρατήσεως επί της γης της βασιλείας του Θεού»!

β. Η Κίνηση «Πίστη και Τάξη» εμφανίστηκε κι’ αυτή πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σκοπός της ήταν η ενότητα του Προτεστάντικου κόσμου, με την παραθεώρηση των δογματικών του διαφορών.

Παρά το ότι η βάση της Κινήσεως αυτής, από πλευράς Ορθοδοξίας είναι τόσο επιλήψιμη, οι Προκαθήμενοι πολλών Πατριαρχείων και άλλων Νεοημερολογίτικων Εκκλησιών παραδόξως δέχτηκαν και έλαβαν μέρος στα Συνέδριά τους. Αυτό είναι δείγμα, πόσο μέσα σε λίγα χρόνια, από τότε που ο Ιωακείμ Γ΄ το 1901 εξαπέλυσε την κακόδοξη Εγκύκλιό του, εξασθένησαν τα αντανακλαστικά των Ορθοδόξων σε θέματα αντιστάσεώς τους στην Κίρκη του Οικουμενισμού!

Η «Πίστη και Τάξη» συγκάλεσε κι’ αυτή δύο παγκόσμια συνέδρια. Ένα το 1927 στη Λωζάννη, και άλλο το 1937 στο Εδιμβούργο. Στο συνέδριο του 1927 στη Λωζάννη οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι διακήρυξαν ότι «αν και είμαστε διηρημένοι λόγω των δογματικών διαφορών, εν τούτοις είμαστε έν με τους εδώ αδελφούς μας, εν τη πίστει του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού».

Η «Ζωή και Εργασία» και η «Πίστη και Τάξη» προλείαναν το έδαφος για την δημιουργία μιάς μεγάλης οικουμενιστικής Οργανώσεως, που θα αναλάμβανε να συνενώσει σε μία Εκκλησία τους Προτεστάντες, αλλά και τους άλλους χριστιανούς, όπως τους Παπικούς και τους Ορθοδόξους! ΄Ετσι, προέκυψε το λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών».

2. Η συμμετοχή των Πατριαρχείων και των άλλων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών στο ανωτέρω «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», συνιστά έκπτωση από την Ορθόδοξη πίστη! Συνιστά προδοσία της Ορθοδοξίας!

Οι λόγοι είναι οι εξής:

α. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι απλά και μόνο η αληθινή Εκκλησία. Είναι η μόνη αληθινή Εκκλησία! Αυτό σημαίνει ότι κάθε άλλη χριστιανική κοινότητα, που αυτοαποκαλείται «εκκλησία», δεν είναι Εκκλησία του Χριστού». Εκκλησία του Χριστού είναι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτή μόνο δεν έχει «σπίλον ή ρυτίδα» αιρέσεως και κακοδοξίας!

Όταν οι ποιμένες της Ορθόδοξης Εκκλησίας γίνονται μέλη του λεγομένου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», της πανσπερμίας αυτής των αιρετικών «εκκλησιών», τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει, ότι οι ανάξιοι ποιμένες της που την κατέστησαν μέλος του, είτε Πατριάρχες είναι είτε Αρχιεπίσκοποι είτε επίσκοποι, είτε άλλοι κληρικοί και θεολόγοι, εξέπεσαν από την Ορθόδοξη πίστη κι’ έγιναν αιρετικοί! Και όσοι, τους ακολουθούν και «κοινωνούν» μαζί τους, απέναντι Θεού, είναι το ίδιο πράγμα. Είναι και αυτοί εξίσου αιρετικοί και κακόδοξοι!

β. Ακόμα κι’ αν πραγματικά ήταν Ορθόδοξα τα Πατριαρχεία και οι λοιπές Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, που σήμερα μετέχουν στο κακόδοξο αυτό κατασκεύασμα, που λέγεται «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», η φωνή τους μέσα σ’ αυτό καταπνίγεται απ’ τις αντίστοιχες και πολλές κραυγές των λοιπών πλανεμένων μελών του! Ετσι, ακούγεται μόνο η δική τους κακόδοξη φωνή. Κι’ η φωνή αυτή νομίζεται από πολλούς ως φωνή και των Ορθοδόξων!

Πως συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει γιατί η δομή του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», από το Καταστατικό του, είναι τέτοια, ώστε η δύναμή του να είναι εξ ολοκλήρου στα χέρια των Προτεσταντών! Οι Ορθόδοξοι αποτελούν στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» μιά ασήμαντη μειοψηφία. Είναι μόλις το 15% των μελών του!

Αυτό οφείλεται στο ότι μέλη του «Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών» δεν είναι άτομα, αλλά «εκκλησίες»! Στη Γενική Συνέλευσή του Βανκούβερ Καναδά το1983, οι μεν «Ορθόδοξες» Εκκλησίες ήταν, και εξακολουθούν να είναι, μόλις 15, με 141 εκπροσώπους, οι δε Προτεστάντικες ήταν 304, με 900 εκπροσώπους, και εξακολουθούν να αυξάνονται!

Στις ψηφοφορίες που γίνονται στα διάφορα όργανα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, είναι δυνατόν ποτέ το 15% των Ορθοδόξων να υπερισχύσει του 85% των Προτεσταντών; Όταν αποφασίζουν σ’ αυτό θέματα πίστεως, οι Ορθόδοξοι, για να μη θεωρηθεί ότι συμφωνούν με πολλές αποφάσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των Προτεσταντών, μέχρι το 1961 κατέθεσαν ξεχωριστές «Δηλώσεις», με τις θέσεις τους. Στη Γενική Συνέλευση όμως του Νέου Δελχί της Ινδίας το 1961, η πλειοψηφία του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» αρνήθηκε να δεχθεί τις ξεχωριστές αυτές «Δηλώσεις». Και από τότε τις αρνείται πάντοτε! Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι κακόδοξες αποφάσεις της πλειοψηφίας της Οργανώσεως αυτής, να θεωρούνται και ως αποφάσεις των Ορθοδόξων, που μετέχουν σ’ αυτό!

γ. Υπάρχει κι’ άλλος, σοβαρώτατος κίνδυνος δολιοφθοράς της όσης Ορθοδοξίας, εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα στα Πατριαρχεία και τις λοιπές Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, που μετέχουν στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών».

Κάθε μέλος του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», δηλαδή κάθε «εκκλησία» που μετέχει, εκπροσωπείται σ’ αυτό από ορισμένο αριθμό εκπροσώπων της, που υποτίθεται ότι εκφράζουν τις απόψεις της συγκεκριμένης «εκκλησίας».

Πρέπει να θεωρείται αυτονόητο ότι κάθε μέλος του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», δηλ. κάθε «εκκλησία», διορίζει τους εκπροσώπους της, που εκείνη θέλει. Όμως, το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», με το Καταστατικό του, δεν επιτρέπει στις «εκκλησίες»- μέλη του να προτείνουν αυτές κάποιον κληρικό ή λαϊκό, που εκείνες θέλουν, για να τις εκπροσωπήσει! Τους αντιπροσώπους διορίζει αυτό το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών»! Αυτό σημαίνει ότι το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» θέλει οι εκπρόσωποι των «εκκλησιών» να είναι της δικής του αρέσκειας και εμπιστοσύνης, και όχι της «εκκλησίας», που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν! Αυτό είναι κάτι το πρωτοφανές!

Μεταξύ της Εκκλησίας της Ελλάδος και του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» έχουν δημιουργηθεί για το θέμα αυτό αρκετά προβλήματα, όπως στη Γενική Συνέλευση του στο Ναϊρόμπι το 1975. Σ’ αυτή, το Π.Σ.Ε. απέρριψε τον διορισμό ως εκπροσώπου της Εκκλησίας της Ελλάδος, του καθηγητή Γεράσιμου Κονιδάρη, όπως και το επόμενο έτος απέρριψε τον διορισμό του π. Ιωάννη Ρωμανίδη στο τμήμα «Πίστη και Τάξη», στο οποίο προήδρευε ο Νικ. Νησιώτης, άνθρωπος πιστά αφοσιωμένος στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών»! Υπάρχουν και άλλες σχετικές περιπτώσεις.

δ. Εύλογα θα διερωτηθεί κάποιος. Και τα υποτιθέμενα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες τι κάνουν; Πως ανέχονται την κατάσταση αυτή του έσχατου εξευτελισμού τους;

Η Εκκλησία της Ελλάδος το 1978, είναι η μόνη από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, που αντέδρασε. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, διαμαρτυρήθηκε στον τότε Γενικό Γραμματέα του Π.Σ.Ε. Πόττερ, που είχε επισκεφθεί την Ελλάδα. Απείλησε μάλιστα να αποχωρήσει η Εκκλησία της Ελλάδος, αν δεν διορθωθεί η κατάσταση αυτή, το να μη μπορεί να ορίζει αυτή τους εκπροσώπους της. Ο Γενικός Γραμματέας του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» Πόττερ, για να δικαιολογήσει την απαράδεκτη αυτή κατάσταση, απέδωσε την αιτία της στον Καταστατικό Χάρτη, ο οποίος είπε ότι έπρεπε ως προς αυτό το σημείο ν’ αλλάξει.

Θ’ ανέμενε κανένας το Οικουμενικό Πατριαρχείο να συγκαλέσει,
για το ζωτικής σημασίας για την Ορθοδοξία αυτό θέμα, σύσκεψη από όλες τις «Ορθόδοξες» Εκκλησίες, που έχουν κοινωνία μαζί του. Φαίνεται όμως ότι αυτό περί άλλων «μεριμνά και τυρβάζει»! Γι’ αυτό, συγκάλεσε το ίδιο το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» το 1981 στη Σόφια της Βουλγαρίας σύσκεψη των «Ορθοδόξων Εκκλησιών» - μελών του, μεταξύ των οποίων περιλάμβανε και τις μονοφυσίτικες αιρετικές «εκκλησίες»!

Είναι πολύ ενδιαφέροντα τα όσα ελέχθησαν στο Συνέδριο αυτό. Αξίζει τον κόπο, με κάθε δυνατή συντομία, χωρίς κανένα σχόλιο δικό μας, να σταχυολογήσομε μερικά αποσπάσματα από την από 24 Ιουνίου 1981 «Έκθεση» , που κατέθεσε στον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, ο εκπρόσωπος της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Συνέδριο αυτό π. Ιω. Ρωμανίδης για να φανεί η διάβρωση που έκανε το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών! Μεταξύ άλλων, αναφέρει η «Έκθεση» αυτή:

ε. « Οργανωτής της διασκέψεως εκ μέρους του Π.Σ.Ε. ήτο η λεγομένη Ορθόδοξος Ομάδα Κρούσεως του Π.Σ.Ε. της οποίας οι μόνοι Έλληνες μέλη είναι ο Σιλιβρίας κ.κ. Αιμιλιανός και πρωτοπρ. Γεώργιος Τσέτσης, πρόεδρος και οι δύο του Οικουμενικού Πατριαρχείου…

Η Διάσκεψις ήρχισε, ως είθισται, με την ανάγνωσιν των τηλεγραφημάτων αρχηγών Εκκλησιών. Εν συνεχεία ανεγνώσθησαν μηνύματα των Εκκλησιών υπό των εκπροσώπων. Ο άγιος Κίτρους ετόνισε εις το εν λόγω μήνυμα ότι η Εκκλησία της Ελλάδος επροβληματίσθη αν έπρεπε να δεχθή πρόσκλησιν δια Πανορθόδοξον Διάσκεψιν από το Π.Σ.Ε.,

Ο σκοπός της Διασκέψεως, αλλά κυρίως των ηγετών του Π.Σ.Ε. εφάνη σαφώς όταν ανεγνώσθη εκ του εσωκλείστου εγγράφου η πρότασις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Εις αυτήν, ο Γεν. Γραμματεύς αντέδρασε ισχυρώς και επιμόνως, ισχυριζόμενος ότι η πρότασις αυτή αφορά εις την καρδίαν του Π.Σ.Ε. και ότι αποδοχή αυτής θα οδηγήση εις την διάλυσιν του Π.Σ.Ε.. Αντέδρασε εξ ίσου εντόνως ο υποφαινόμενος όστις και ανέπτυξε τους λόγους, διατί εν τοιαύτη περιπτώσει ο διάλογος εις τα πλαίσια του Π.Σ.Ε., καθίσταται αδύνατος.

Δια να έχομεν σαφή εικόνα του τι είναι αυτό που απειλεί την καρδιά του Π.Σ.Ε. με διάλυσιν ας προσέξωμεν την ως άνω πρότασιν εις την οποίαν αντέδρασε ο Γεν. Γραμματεύς, η οποία έχει ως εξής:
“ Κατ’ ουδένα τρόπον είναι δυνατόν η Εκκλησία της Ελλάδος να επιτρέψη είτε εις Προτεστάντας, είτε και εις Ορθοδόξους να επιλέγουν, ή να εκλέγουν τους αντιπροσώπους της εις την Κεντρικήν, ή την Εκτελεστικήν Επιτροπήν, εις τας «μονάδας», ή «υπομονάδας» του Π.Σ.Ε.. Ουδεμία Ορθόδοξος Εκκλησία είχε, ή διεξεδίκησε ποτέ τοιούτο δικαίωμα, και τηρουμένων των αναλογιών, είναι έτι περισσότερον αδύνατον να δοθούν τοιαύτα δικαιώματα εις μη Ορθοδόξους Εκκλησίας, είτε εντός, είτε εκτός του Π.Σ.Ε.”

Εφάνη σαφώς, από αυτήν την αντίδρασιν του Γεν. Γραμματέως εις αυτήν την πρότασιν ότι οι ηγέται, οι φανεροί και οι κρυπτοί, του Π.Σ.Ε., ότι ως σκοπόν έχουν την ένωσιν των Εκκλησιών μέσω διαβρώσεως, όχι μόνον των Προτεσταντών, αλλά και των Ορθοδόξων! Είναι η πρώτη φορά που εφάνη τόσον σαφώς ότι το σχέδιον αφορά και εις τους Ορθοδόξους.

Πρέπει να σημειωθή ότι οι Προτεστάνται μέλη εν γνώσει των εδέχθησαν την μέθοδον αυτήν δια την μεταξύ των συνεργασίαν και ένωσιν. Πως όμως οι Ορθόδοξοι εδέχθησαν να υπογράψουν το εν λόγω Καταστατικόν; Η δομή και το Καταστατικόν του Π.Σ.Ε. είναι τα καλύτερα δυνατά διά τας ενωτικάς ανάγκας του Προτεσταντισμού και οφείλουν οι Ορθόδοξοι να τα σεβασθούν και μάλιστα να τα υποστηρίξουν διά την ένωσιν των Προτεσταντών.

Αλλ’ όμως, αυτά που είναι τα καλύτερα δυνατά δια τον Προτεσταντισμόν, είναι τα χειρότερα δια την Ορθοδοξίαν! Εις την προαναφερθείσα απάντησίν του προς τον Γεν. Γραμματέα ο υποφαινόμενος επέστησε την προσοχήν του, ότι η δομή του Π.Σ.Ε. πρέπει δια τους Ορθοδόξους να είναι τοιαύτη, ώστε ν’ αποφευχθή η γραμμή της παπικής Εκκλησίας, η οποία πάντοτε και μέχρι σήμερα εκαλλιέργει τους μεταξύ μας λατινόφρονας δια να κάμνη διάλογον με αυτούς και να επιτύχει μέσω αυτών την ένωσιν.

Σημειωτέον, ότι οι δύο αναφερθέντες εκπρόσωποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου δεν εξεδηλώθησαν σαφώς επί της εν λόγω προτάσεως, παρ’ ότι εις το εσώκλειστον έγγραφον 8, δηλ. το Memorandum του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ζητούνται τα ίδια, χωρίς όμως ν’ απαιτούνται. Αυτό συνετέλεσεν εις την εντύπωσιν ότι μόνον η Εκκλησία της Ελλάδος επέμεινε εις τα τοιαύτα.

Επίσης, πρέπει να σημειωθή ότι προ της αφίξεως του Γεν. Γραμματέως, την 27 Μαΐου, σχεδόν πάντες οι εκπρόσωποι, με την εντυπωσιακήν εξαίρεσιν των του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εξεφράζοντο με αποφασιστικότητα υπέρ των απόψεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, αι οποίαι ανεγνώσθησαν και ως προβλήματα κατά την συνεδρίαν της 26 Μαΐου. Με την εμφάνισιν όμως του Γεν. Γραμματέως την 27 Μαΐου η όλη ατμόσφαιρα άλλαξε.

Εν όψει της αλλαγής αυτής ο άγιος Κίτρους επήρε την επομένην τον λόγον και διεμαρτυρήθη δια την δημιουργηθείσαν εντύπωσιν ότι μόνη η Εκκλησία της Ελλάδος έχει τας δικαίας απαιτήσεις της. Ετόνισε ότι τα εν λόγω αιτήματα, είναι αιτήματα όλων. Η Εκκλησία της Ελλάδος δεν τα προωθεί δια τον εαυτόν της, αλλά δι’ όλους, και κυρίως δια το Οικουμενικόν Πατριαρχείον «το οποίον εις το Ναϊρόμπι το 1975 έτυχε τοιαύτης μεταχειρίσεως δια την οποίαν πρέπει να εντρέπεται το Π.Σ.Ε.»! Ετόνισε μάλιστα ότι ο ισχυρισμός του Γεν. Γραμματέως ότι αι Επιτροπαί Ονομασίας πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ελέγχουν τα προς διορισμόν πρόσωπα δια την ικανότητα και αρμοδιότητά των, είναι εντελώς απαράδεκτος, αφού ούτε καν ελληνικά γνωρίζουν, και ούτε την πραγματικότητα των θεσμών των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Αλλά, «άλλοι είναι οι λόγοι που θέλουν τον έλεγχον εις τον διορισμόν των Ορθοδόξων»! Ομιλών επί μακρόν ο άγιος Κίτρους κυριολεκτικά ηλέκτρισε την ατμόσφαιραν και το κλίμα άλλαξε, με αποτέλεσμα η ως άνω πρότασις εφάνη πλέον ανοικτά ως πρότασις όλων, έστω και δια της σιωπής των κατ’ έθος σιωπώντων μέχρι τέλους. Ούτως, η ως άνω πρότασις, αλλά υπό ηπίαν μορφήν, κατεγράφη μεταξύ και των προβλημάτων και των αιτημάτων όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Δια την ορθήν, νομίζω, ανάλυσιν της περαιτέρω εκβάσεως της Διασκέψεως, όσον αφορά εις το Καταστατικόν, πρέπει να φέρωμεν εις μνήμην ότι το 1978 οι τρεις ηγέται του Π.Σ.Ε., μας είπαν κατά την επίσκεψίν των εις την Ελλάδα, ότι αι απαιτήσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι θέμα αλλαγής του Καταστατικού. Όταν αναφερθήκαμεν εις τα γεγονότα του παρελθόντος ο Γενικός Γραμματεύς εχαρακτήρισε αυτά ως λάθη και είπε ότι εις το θεμέλιον των σημερινών προβλημάτων είναι η εξ αυτών δημιουργηθείσα έλλειψις εμπιστοσύνης

Η γενομένη αυτή ανάλυσις εν μορφή ομολογίας του Γεν. Γραμματέως δύναται να έχη τρεις σημασίας: Ή ότι 1) το Π.Σ.Ε. ενήργησε προώρως εις την περίπτωσιν της Εκκλησίας της Ελλάδος, που δεν είναι ακόμη έτοιμη δια τον βαθμόν διαβρώσεως που ενόμιζε ότι τώρα ειμπορεί να επιτύχη, ή 2) ότι οφείλεται η κατάστασις εις τας κακάς συμβουλάς εκείνων των Ελλήνων Ορθοδόξων που ευρίσκονται εις τον εσωτερικόν πυρήνα παρασκηνιακής διοικήσεως, ή 3) εις συνδυασμόν των 1 και 2.

Το αίτημα της Εκκλησίας της Ελλάδος, αντί ν’ απομονωθή έγινε αίτημα όλων, παρ’ ότι αι άλλαι Εκκλησίαι δεν έχουν τα οξείας μορφής προβλήματα της Εκκλησίας της Ελλάδος. Τούτο οφείλεται εις το ότι αι άλλαι Εκκλησίαι δεν έχουν «κινησιακούς» ευσεβιστάς και ανεξαρτήτους της Εκκλησίας Θεολογικάς Σχολάς, αι οποίαι είναι ενίοτε φυτώρια μετ’ ετεροδόξων συνεργασίμων τινών, που δια τον Προτεσταντισμόν αποτελούν μεγάλον πειρασμόν προς χρήσιν δια τας ανάγκας των, ως μοδέρνων λατινοφρόνων.

Εκτός τούτου, πρέπει να επαναφέρωμεν εις την μνήμην μας το γεγονός ότι κατά την συνάντησιν των εκπροσώπων όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών εις την Μόσχαν το 1948, αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι, πλην ωρισμένων ελληνοφώνων, κατεδίκασαν το Π.Σ.Ε., ως έμπνευσιν και όργανον της Μασονίας! Δεν γνωρίζω κατά πόσον ανταποκρίνεται εις την πραγματικότητα η ταύτισις του Π.Σ.Ε. και η Μασονία. Πάντως, δεν αποκλείεται Έλληνες μασόνοι να συνεργάζωνται με μασόνους του Π.Σ.Ε. δια τα θέματα των Ελληνοφώνων Ορθοδόξων, χωρίς, όμως, τούτο να σημαίνη ότι το Π.Σ.Ε. είναι μασονικόν.