Η καταδικη του Νεου Ημερολογιου απο την Πανορθοδοξη Συνοδο του 1583

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 1583

.....Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαι Σύνοδοι ἐθεσπισαν καί τό ῞Αγιον Πάσχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν νά ἀκολουθῶμεν καί θέλει νά ἀκολουθῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα, καί ἐναντιώνεται εἰς αὐτά ὅλα, καί θέλει νά ἀνατρέψῃ καί νά χαλάσῃ τά πατροπαράδοτα δόγματα καί ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχει τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, καί τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύρεως ἄς εἶναι.....

῎Ετους ἀπό Θεανθρώπου αφπγ (1583) Ἰνδικτιῶνος ΙΒ΄ Νοεμβρίου Κ΄.

Ὁ Κωνσταντινουπόλεως ΙΕΡΕΜΙΑΣ
Ὁ Ἱεροσολύμων ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ
Ὁ Ἀλεξανδρείας ΣΙΛΒΕΣΤΡΟΣ
Καί οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς τῆς Συνόδου παρόντες».

Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010

Εξομολογείσθε τω Κυρίω~Ψαλμός ΡΛΕ'.135



«Παγκόσμιο Συμβούλιο ᾿Εκκλησιῶν» καὶ Διαθρησκειακὴ Κίνησις

ΠΡΙΝ φθάσουμε στὴν μεγάλη πτῶσι τῆς Κανμπέρρας, θεωροῦμε ἀναγκαῖο νὰ ἀναφερθοῦμε μὲ συντομία στὸν κινητήριο νοῦ τῆς ὅλης αὐτῆς συγχρόνου πανθρησκειακῆς δραστηριότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ ᾿Οργανισμοῦ τῆς Γενεύης: εἶναι ὁ Μεθοδιστὴς Πάστωρ ἀπὸ τὴν Σρὶ Λάνκα (Κεϋλάνη) καθηγητὴς Γουέσλεϋ ᾿Αριαραζὰχ (Wesley Ariarajah), ὁ ὁποῖος προσφάτως ἀνέλαβε χρέη ᾿Αναπληρωτοῦ
Γενικοῦ Γραμματέως τοῦ «Π.Σ.Ε.». Εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος ὡς ἀντιπρόσωπος τοῦ
«Π.Σ.Ε.», ἔλαβε μέρος στὴν «Βαβυλῶνα» τοῦ Β´ Παγκοσμίου Συνεδρίου Θρησκειῶν στὸ Σικάγο τὸ 1993, ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς εἴκοσι Προέδρους καὶ ὑπέγραψε τὸ κείμενο αὐτῆς «Διακήρυξι Πρὸς Μία Παγκόσμια ᾿Ηθική». ῾Ο ᾿Αριαραζὰχ συμμετέχει στὴν ἐργασία τοῦ «Π.Σ.Ε.» ἀπὸ τὸ 1971, ὡς συμπρόεδρος τῆς ᾿Επιτροπῆς «Πίστις καὶ Τάξις». Κατόπιν διετέλεσε ἐκτελεστικὸς Γραμματεὺς καὶ
ὕστερα Διευθυντὴς τοῦ ῾Υπο-Τμήματος τοῦ «Π.Σ.Ε.»«Διάλογος μὲ ᾿Ανθρώπους Ζωντανῶν Πίστεων» (1982-1992). ῏Ηταν ὑπεύθυνος γιὰ σπουδὲς στὸ «Εὐαγγέλιο καὶ
Πολιτισμὸς» καὶ τὴν θεολογικὴ σημασία τῶν ἄλλων Πίστεων στὸ προγραμματικὸ Τμῆμα τοῦ «Π.Σ.Ε.» «Ζωή, Μόρφωσις καὶ ῾Ιεραποστολή». ῾Υπηρέτησε ὡς Γραμματεὺς γιὰ τὴν Λατρεία στὴν ΣΤ´ Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ «Π.Σ.Ε.» στὸ Βανκοῦβερ (1983), ὅπου συνέβησαν πολλὰ ἄτοπα, ἀλλὰ καὶ ὡς συντονιστὴς ὁμάδος γιὰ τὴν προετοιμασία τῆς Ζ´ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ «Π.Σ.Ε.» στὴν Κανμπέρρα
(1991), ὅπου συνέβησαν ἀτοπώτερα.
῾Ο Δρ Γουέσλεϋ ᾿Αριαραζὰχ ἐπηρεάζει ἄμεσα στὸν Διαθρησκειακὸ Τομέα τοῦ «Π.Σ.Ε.», τὸ ὁποῖο καὶ ἐκδίδει καὶ προβάλλει τὶς σχετικὲς συγγραφές του, μαζὶ
βεβαίως μὲ τὶς πολυάριθμες ἄλλες σχετικὲς ἐκδόσεις τῆς ᾿Επιτροπῆς Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου.
• Γιὰ νὰ κατανοηθῆ ἡ διαθρησκειακὴ ταυτότης τοῦ ἀξιωματούχου αὐτοῦ τοῦ «Π.Σ.Ε.», ἀναφέρουμε μία σαφῆ καὶ ἀποκαλυπτικὴ δήλωσί του:
«῾Ως ἕνας Χριστιανὸς ἀπὸ τὴν Σρὶ Λάνκα, ὁ ὁποῖος ἔχω μελετήσει τὶς Γραφὲς τοῦ ᾿Ινδουϊσμοῦ καὶ τὰ κείμενα τῶν ᾿Ινδουϊστῶν ἁγίων, ἁπλῶς δὲν δύναμαι νὰ πιστεύσω, ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι ἄνθρωποι (πλὴν τῶν Χριστιανῶν), οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ... ῾Η κατανόησίς μου τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ εἶναι πολὺ εὐρεῖα γιὰ μένα, (ὥστε) νὰ πιστεύω ὅτι μόνον αὐτὸ τὸ περιωρισμένο τμῆμα,καλούμενο Χριστιανικὴ ἐκκλησία, θὰ σωθῆ... ᾿Εὰν εἶσαι Χριστιανός, θὰ πρέπει νὰ εἶσαι ἀνοικτὸς καὶ εὐρύς, ὄχι στενὸς καὶ κλειστός»!...

῾Η Γενικὴ Συνέλευσις τῆς Κανμπέρρας

ΤΟ 1990 ὁ Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Τσέτσης, Μόνιμος ᾿Αντιπρόσωπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴν ἕδρα τοῦ «Π. Σ.Ε.» στὴν
Γενεύη, ἀναφερόμενος προσυνεδριακὰ στὶς τρεῖς δυσκολίες, ποὺ ἐνδεχομένως θὰ ἀντιμετώπιζε ἡ Ζ´Γενικὴ Συνέλευσις, ἡ ὁποία θὰ συνήρχετο τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1991 στὴν Κανμπέρρα Αὐστραλίας, ἔγραφε τὰ ἑξῆς:
«῞Ενα τρίτο πρόβλημα ποὺ θὰ ἀντιμετωπίσουν πολλὲς ὀρθόδοξες καὶ ἑτερόδοξες ἐκκλησίες στὴν Καμπέρρα, σχετίζεται μὲ τὴ θέση ποὺ πῆρε πρόσφατα τὸ ΠΣΕ ἔναντι τῶν ἄλλων θρησκευμάτων. Εἶναι κοινὸ μυστικὸ ὅτι πολλὰ στελέχη τοῦ Συμβουλίου, κυρίως δὲ αὐτὰ ποὺ ἀνήκουν στὴν ᾿Επιτροπὴ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου, ἐμφοροῦνται ἀπὸ ἕνα ἔκδηλο συγκρητιστικὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖο φαίνεται ἀπροκάλυπτα πλέον τόσο στὶς ἐκδόσεις τῆς παραπάνω ᾿Επιτροπῆς, ὅσο καὶ σὲ ἄλλα κείμενα τοῦ ΠΣΕ, ὅπου, εὐκαίρως - ἀκαίρως, προβάλλεται ἡ θεολογικὴ καὶ πνευματικὴ σπουδαιότης τοῦ “πιστεύω” τῶν ἄλλωνθρησκευμάτων. ᾿Επὶ τοῦ προκειμένου, καὶ αὐτὸ ἀκόμη τὸ προπαρασκευαστικὸ κείμενο τῆς Συνελεύσεως, μὲ μερικὰ ἐρωτήματα ποὺ θέτει, προκαλεῖ σύγχυση καὶ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ παρερμηνεῖες ὅσον ἀφορᾶ στὴν παρουσία καὶ τὶς σωστικὲς ἐνέργειες τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος στὸν κόσμο. ῾Η Συνέλευση τῆς Καμπέρρας, θέλοντας ἐνδεχομένως νὰ ὑπογραμμίσει τὴ σημασία τοῦ διαθρησκειακοῦ διαλόγου (χρήσιμου ἐξ ἄλλου καὶ ἀναγκαίου ἀπὸ πολλὲς ἀπόψεις) καὶ εὑρικόμενη ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ ἰδιόμορφου κοινωνιολογικοῦ περιβάλλοντος τῆς Αὐστραλίας, εὔκολα θὰ μποροῦσε νὰ ὑποκύψει στὸν πειρασμὸ τῆς σχετικοποιήσεως τῆς παρουσίας τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος στὴν ᾿Εκκλησία καὶ στὸν κόσμο, ἤ ἀκόμη χειρότερα, νὰ τὸ ταυτίσει μὲ οἱοδήποτε ἄλλο “πνεῦμα” ποὺ εἶναι παρὸν σὲ ἄλλα θρησκεύματα ἤ στὶς πεποιθήσεις τῶν αὐτοχθόνων τῆς Αὐστραλίας καὶ ἄλλων ἰθαγενῶν λαῶν».

Δυστυχῶς οἱ προβλέψεις αὐτὲς ἀπεδείχθησαν «προφητικαί», ὅταν ληφθῆ ὑπ᾿ ὄψιν, ὅτι ἐκτὸς τῶν ἄλλων, «ἀκούστηκαν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Συνελεύσεως καὶ μερικὲς φωνές, ποὺ προέτειναν στὶς ᾿Εκκλησίες νὰ προχωρήσουν πέρα ἀπὸ τὸν “Χριστοκεντρισμὸ” τοῦ κηρύγματός τους, διότι ἀποκλείει τὶς ἄλλες θρησκεῖες καί, κατὰ συνέπεια, ἐμποδίζει τὸν διαθρησκειακὸ διάλογο».

Στὴν Γενικὴ Συνέλευσι τῆς Κανμπέρρας δὲν συνεζητήθη ἁπλῶς καὶ μόνον τὸ θέμα τῶν σχέσεων μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, ἀλλὰ παρευερέθησαν καὶ πάλιν ὡς ἐπίσημοι φιλοξενούμενοι δεκατρεῖς ἐκπρόσωποι ἄλλων θρησκειῶν, στοὺς ὁποίους περιελαμβάνοντο ἕνας Μουσουλμᾶνος, δύο ᾿Ιουδαῖοι, δύο ᾿Ινδουϊσταί, δύο Βουδδισταί, ἕνας Σίχ, καὶ ἕνας Σιντοϊστής, μάλιστα δὲ μερικοὶ ἐξ αὐτῶν ἔλαβαν καὶ
ἐνεργὸ μέρος σὲ μερικὰ Προγράμματα!
῾Η Ζ´ Γενικὴ Συνέλευσις ἀντιμετώπισε τὴν «πρόκλησι» τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸ «πλου-ραλισμὸ» τοῦ πολυμόρφου κοινωνικοῦ περιβάλλοντός τους.
Αὐτὴ ὅμως ἡ «πρόκλησις», ἀντὶ νὰ ἐνεργῆ ὡς ὤθησις γιὰ μαρτυρία, ὁμολογία καὶ διακήρυξι ἔργῳ καὶ λόγῳ ἀνοθεύτου τοῦ Εὐαγγελικοῦ Μηνύματος, ἔχει ἀποδειχθῆ, ὅτι ὁδηγεῖ τὸ «Π.Σ.Ε.» πέρα τοῦ «Χριστοκεντρισμοῦ» καὶ στὸν προβληματισμό, διὰ τοῦ Γενικοῦ Γραμματέως Αἰμιλίου Κάστρο, «ἄν καὶ κατὰ πόσο θὰ μπορούσαμε νὰ διακρίνομε σημεῖα τῆς ἐνεργείας τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος μέσα στὴν θρησκευτικὴ ἐμπειρία τῶν ὀπαδῶν ἄλλων θρησκευμάτων»!

Οἱ συγκρητιστικὲς τάσεις τοῦ «Π.Σ.Ε.» εἶναι ἀναμφισβήτητες, ὅταν ἀναλογισθῆ κανείς, ὅτι ἐνεφανίσθησαν στὴν Κανμπέρρα, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ προαναφερθεὶς δραστήριος Οἰκουμενιστὴς π. Γεώργιος Τσέτσης, «προσπάθειες ὁριμένων τριτοκοσμικῶν κυρίως θεολόγων νὰ διευρύνουν τὸν σκοπὸ τοῦ ΠΣΕ ἐγκολπώνοντας καὶ ἄλλα θρησκεύματα, μὲ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι “ὁ ὅρος Οἰκουμένη ὑποδηλώνει ὁλόκληρη τὴν κατοικημένη ὑφήλιο καὶ ὄχι μόνο τὸ Χριστιανικό της τμῆμα”»!...Γιὰ νὰ μὴ νομίση ὅμως κανείς, ὅτι ἀστοχοῦμε στὶς ἐκτιμήσεις μας ἤ ὅτι ὑπερβάλλουμε, ὑπογραμμίζουμε, ὅτι καὶ ὁ γνωστὸς Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεόδωρος Ζήσης ἀναφέρεται ἐπίσης στὸν «νεφελώδη θεολογικὸ συγκρητισμὸ καὶ σχετικισμὸ τῶν Προτεσταντῶν, ὁ ὁποῖος ἐπιτέλους, μετὰ τὴν γυμνὴ καὶ ἀπροκάλυπτη ἐμφάνισή του στὴν Ζ´ Γενικὴ Συνέλευση τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου ᾿Εκκλησιῶν στὴν Καμπέρα τῆς Αὐστραλίας (Φεβρουάριος 1991), ἄρχισε νὰ ἀνησυχεῖ τοὺς ᾿Ορθοδόξους».

῾Η πλέον ὅμως χαρακτηριστικὴ μαρτυρία γιὰ τὶς τάσεις τοῦ «Π.Σ.Ε.» προέρχεται ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἰδίους ὀρθοδόξους Συνέδρους, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸ εἰδικὸ κείμενο ποὺ κατέθεσαν στὴν Κανμπέρρα, παρετήρουν ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς:
«ἀπὸ πολλὰ κείμενα τοῦ ΠΣΕ ἀπουσιάζει ἡ κατάφαση ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου» καὶ παρατηρεῖται «μιὰ αὔξουσα ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴ βιβλικὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη περὶ α) τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, β) τῆς σωτηρίας, γ) τῆς “καλῆς ἀγγελίας” αὐτοῦ τούτου τοῦ Εὐαγγελίου, δ) τοῦ ἀνθρώπου, ὡςδημιουργήματος “κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση τοῦ Θεοῦ”, καὶ ε) τῆς ᾿Εκκλησίας».

᾿Επίσης μὲ τὸ Κείμενό τους αὐτὸ οἱ ὀρθόδοξοι Σύνεδροι ἐπεσήμαιναν καὶ «τὶς τάσεις ὑποκαταστάσεως, ἀπὸ ἕνα “ἰδιωτικὸ” πνεῦμα, ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου ἤ ἀπὸ ἄλλα πνεύματα, τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖο ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ ἀναπαύεται ἐν τῷ Υἱῷ» καὶ ἐδήλωναν ὅτι θεωροῦσαν ἀδύνατο «νὰ ἐπικαλούμαστε τὰ πνεύματα “τῆς γῆς, τοῦ ἀέρα, τοῦ νεροῦ καὶ τῶν πλασμάτων τῆς θάλασσας”». ῏Ηταν ἐκπληκτικὸ νὰ προβάλλωνται στὴν Κανμπέρρα «παγανιστικές, ἀνιμιστικὲς καὶ εἰδωλολατρικὲς ἀντιλήψεις περὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, δεῖγμα τῆς βαθειᾶς ἀλλοτρίωσης τῆς προτεσταντικῆς θεολογίας».

Βεβαίως αὐτὰ δὲν συνέβαιναν γιὰ πρώτη φορὰ στὰ πλαίσια τοῦ «Π.Σ.Ε.», πρᾶγμα ποὺ βαραίνει περισσότερο τὰ ὀρθόδοξα μέλη τοῦ Οἰκουμενικοῦ αὐτοῦ ᾿Οργανισμοῦ.
Στὸ Σὰν ᾿Αντώνιο τοῦ Τέξας τὸ 1989, στὸ Συνέδριο «Παγκοσμίου ῾Ιεραποστολῆς καὶ Εὐαγγελισμοῦ» (22-31 Μαῒου), οἱ ὀρθόδοξοι εἶχαν καὶ πάλι ἀναγκασθῆ νὰ διαμαρτυρηθοῦν μὲ ἰδιαίτερη Δήλωσι γιὰ τὴν διαστρέβλωσι ὑπὸ τῆς Διασκέψεως
«μερικῶν θεμελιωδῶν διδασκαλιῶν τῆς Χριστιανικῆς πίστεως» ποὺ ἀφοροῦσαν τὴν Τριαδολογία, τὴν Χριστολογία καὶ Πνευματολογία, τὴν «παραφθορὰν τῆς γλώσσης τῆς ῾Αγίας Γραφῆς» καὶ τὴν «ἀπόπειραν ἐπανασυγγραφῆς της», τέλος
δὲ τὸ ζήτημα τῆς χειροτονίας τῶν γυναικῶν.

Συνεχίζεται...


Πηγή: «Παγκόσμιο Συμβούλιο ᾿Εκκλησιῶν» καὶ Διαθρησκειακὴ Κίνησις
᾿Εκδόσεις ῾Ιερᾶς Συνόδου τῶν ᾿Ενισταμένων ᾿Αθήνα 1997


Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Ο Πάπας με την αντιπροσωπεία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως


Ο ρόλος του επισκόπου της Ρώμης στην επιδίωξη της πλήρους κοινωνίας

Με την ευκαιρία του εορτασμού των Αγίων Πέτρου και Παύλου, ο πάπας Benedict XVI, είχε συνάντηση το πρωί του Σαββάτου 27 Ιουνίου, με την αντιπροσωπεία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.

Την αντιπροσωπεία αποτελούσαν ο Μητροπολίτης Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, Πρόεδρος της Συνόδου των Ορθοδόξων Επισκόπων της Γαλλίας και Διευθυντής του Γραφείου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Ε.Ε., ο Βοηθός Επίσκοπος Σινώπης της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου κ. Αθηναγόρας, καθώς και ο Διάκονος Ιωακείμ Μπίλλης, Κωδικογράφος της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικoυμενικού Πατριαρχείου.

Ο πάπας Bενέδικτος XVI στην ομιλία του ανάμεσα στα άλλα τόνισε:

"Χάρη σε σας και ειρήνη από τον Θεό Πατέρα μας και του Κυρίου Ιησού Χριστού" (Eφεσ. 1, 2).
Με αυτά τα λόγια ο Απόστολος Παύλος , απόστολος του Ιησού Χριστού μίλησε "προς τους αγίους" της Έφέσου
Σήμερα, με την παρούσα διακήρυξη της ειρήνης και της σωτηρίας, σας καλωσορίζω στην γιορτή των Αγίων Πέτρου και Παύλου, η οποία θα ολοκληρώσει το έτος Αποστόλου Παύλου.
Πέρυσι, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, Βαρθολομαίος, μας τιμήσε με την παρουσία του να γιορτάσουμε τα εγκαίνια του έτους της προσευχής, του προβληματισμού και της ανταλλαγής μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως.
Με τη σειρά μας, είχαμε τη χαρά της αποστολής αντιπροσωπείας στην γιορτές που διοργάνωσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Επίσης δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά σε αυτό το έτος το αφιερωμένο στη μνήμη του Αγίου Παύλου, ο οποίος συνέστησε "να διατηρηθεί η ενότητα του πνεύματος στην ομολογία της ειρήνης", η διδασκαλία μας ότι υπάρχουν «ένα σώμα και ένα πνεύμα" (Eφ. 4, 3-4).
Καλώς ήρθατε, αγαπητοί αδελφοί που έχετε αποσταλεί από την Αυτού Αγιότητα τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Σε αρμονία γιορτάζουμε την γιορτή των Αγίων Πέτρου και Παύλου, πρωτοκορυφαίων των Αποστόλων, που επικαλείται και η Ορθόδοξη λειτουργική παράδοση, ότι είναι αυτοί που κατέχουν την πρώτη θέση μεταξύ των αποστόλων και ονομάζονται "οι πλοίαρχοι των Οικουμένης "Με την παρουσία σας, η οποία είναι ένα σημάδι εκκλησιαστικής αδελφοσύνης, θυμόμαστε τη δέσμευσή μας για την αναζήτηση της πλήρους κοινωνίας.
Γνωρίζετε ήδη, αλλά θα ήθελα να επιβεβαιώσω σήμερα ότι η Καθολική Εκκλησία προτίθεται να συμβάλει με κάθε τρόπο ότι είναι δυνατόν για την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας, σε απάντηση της βούλησης του Χριστού.
Με την προοπτική αυτή, θα μπορέσουμε να δούμε με εμπιστοσύνη την ομαλή συνέχιση των εργασιών της Μικτής Θεολογικής Επιτροπής για τον διάλογο μεταξύ της Ορθόδοξης και της ρωμαϊκής Καθολικών.
Οι τελευταίοι (Μικτή Θεολογική Επιτροπή για το διάλογο) θα συναντηθούν τον Οκτώβριο για να αντιμετωπίσουν ένα κρίσιμο ζήτημα για τις σχέσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης, δηλαδή ο ρόλος του επισκόπου της Ρώμης στην κοινωνία της Εκκλησίας κατά τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας.
Η μελέτη του θέματος αυτού αποδεικνύεται απαραίτητη στο πλαίσιο της τρέχουσας αναζήτηση της πλήρους κοινωνίας. ….....
Εύχομαι οι συμμετέχοντες στο διάλογο Ορθοδόξων-Καθολικών να γνωρίζουν τις προσευχές μου και ότι ο διάλογος αυτός έχει την πλήρη υποστήριξη της Καθολικής Εκκλησίας.
Με όλη μου την καρδιά, ελπίζω ότι οι παρεξηγήσεις και τις εντάσεις που ανέκυψαν μεταξύ των Ορθοδόξων αντιπροσώπων κατά την τελευταία ολομέλεια της εν λόγω επιτροπής έχουν ξεπεράστει, έτσι ώστε αυτός ο διάλογος να είναι πιο πολύ αντιπροσωπευτικός της ορθοδοξίας.
Αγαπητοί αδελφοί, σας ευχαριστώ και πάλι για την παρουσία σας σε αυτή την ημέρα και παρακαλούμε να μεταφέρετε αδελφικούς χαιρετισμούς μου προς το Οικουμενικό Πατριάρχη, Βαρθολομαίο, την Ιερά Σύνοδο και όλους τους κληρικούς, καθώς και τον πιστό Ορθόδοξο λαό.
Η χαρά της γιορτής των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, τους οποίους παραδοσιακά γιορτάζουμε την ίδια ημέρα, ας γεμίσουν την καρδιά σας με εμπιστοσύνη και ελπίδα!

(© L'Osservatore Romano - 28 Ιουνίου 2009)

Il Papa a una delegazione del Patriarcato ecumenico di Costantinopoli Il ruolo del Vescovo di Roma nella ricerca della piena comunione

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ



Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

«Παγκόσμιο Συμβούλιο ᾿Εκκλησιῶν» καὶ Διαθρησκειακὴ Κίνησις


ΤΙΣ παραμονὲς τῆς ἕκτης Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου ᾿Εκκλησιῶν» («Π.Σ.Ε.») στὸ Βανκοῦβερ τοῦ Καναδᾶ (24 ᾿Ιουλίου - 10 Αὐγούστου 1983), στὸν ἐπίσημο «῾Οδηγὸ» γιὰ τὴν μεγάλη αὐτὴ Οἰκουμενικὴ Συνάθροισι περιήχοντο τὰ ἑξῆς ἀποκαλυπτικά:
«Στὸ τέλος οἱ μεγάλες θρησκευτικὲς κοινότητες δὲν θὰ ἐξαφανισθοῦν. Κανεὶς δὲν θὰ ἔχει τὸ ἐπάνω χέρι. Οἱ ᾿Ιουδαῖοι θὰ παραμείνουν ᾿Ιουδαῖοι· οἱ Μουσουλμᾶνοι θὰ παραμείνουν Μουσουλμᾶνοι· καὶ οἱ ἀνήκοντες στὰ μεγάλα ᾿Ανατολικὰ θρησκεύματα θὰ παραμείνουν ᾿Ινδουϊσταί, Βουδδισταὶ καὶ Ταοϊσταί. ῾Η ᾿Αφρικὴ θὰ ἐκφράζη τὴν ἀντίληψί της περὶ τοῦ κόσμου· ἡ Κίνα θὰ διατηρήση τὴν κληρονομία της. ῞Οπως πρίν, οἱ ἄνθρωποι θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ ταξιδεύουν ἀπὸ τὴν ᾿Ανατολὴ πρὸς τὴν Δύσι, ἀπὸ τὸν Βορρᾶ πρὸς τὸν Νότο καὶ νὰ διαμένουν στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δίχως, συνεπῶς, νὰ ἔχουν πρωτίστως γίνει Χριστιανοὶ ὅπως καὶ ἐμεῖς»!

῎Ετσι λιτὰ περιεγράφετο τὸ πανθρησκειακὸ ὅραμα τοῦ «Π.Σ.Ε.» πρὶν ἀπὸ δέκα περίπου χρόνια. Πῶς ὅμως ἔφθασε στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Οἰκουμενικὸς ᾿Οργανισμὸς τῆς Γενεύης; 1. Τὸ ἀρχικὸ ὅραμα τοῦ «Π.Σ.Ε.»


ΤΟ ἀρχικὸ ὅραμα τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως ἦταν παγχριστιανικό: ἡ ἕνωσις τῶν διηρημένων Χριστιανῶν τῆς Οἰκουμένης. ᾿Απὸ τὰ μέσα περίπου τοῦ ΙΘ´ αἰῶνος καὶ ἑξῆς ἄρχισε μεταξὺ τῶν Προτεσταντικῶν ῾Ομολογιῶν μία κίνησις γιὰ συνεργασία σὲ πολλοὺς τομεῖς, μία στροφὴ πρὸς τὴν ἑνότητα.
Αὐτὴ ἡ ἑνωτικὴ δραστηριότητα τῶν ποικίλων Χριστιανικῶν Κοινοτήτων ἔλαβε ὠργανωμένη πλέον μορφὴ τὸν Κ´ αἰῶνα στὰ πλαίσια τῆς καλουμένης Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καὶ ἀργότερα τοῦ θεσμικοῦ ὀργάνου της, τοῦ «Π.Σ.Ε.».
Σχέσεις, ἐπαφές, κοινὲς προσπάθειες σὲ κοινωνικοπολιτικὰ ζητήματα εἶχαν χαρακτῆρα προετοιμασίας γιὰ τὴν ἕνωσι, ἀπέβλεπαν στὴν βαθμιαία ὑπέρβασι τῶν
χριστιανικῶν διαιρέσεων. ῾Η ὅλη αὐτὴ ἑνοποιητικὴ προσπάθεια περιέλαβε ἐξ ἀρχῆς δυστυχῶς καὶ τοὺς ὀρθοδόξους· καὶ λέμε δυστυχῶς, διότι σὲ μία καθαρῶς προτεσταντικὴ προσπάθεια ἀναζητήσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος, τῆς ὁποίας προσπαθείας κύριες προϋποθέσεις εἶναι οἱ αἱρετικὲς δοξασίες τῆς «᾿Αοράτου ᾿Εκκλησίας» καὶ τῆς «Θεωρίας τῶν Κλάδων», δὲν ἔχει θέσι ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, ἡ ὁποία ταυτίζεται ὀντολογικῶς μὲ τὴν Μία, ῾Αγία, Καθολικὴ καὶ

᾿Αποστολικὴ ᾿Εκκλησία.
῾Η ἑνότης τῆς ᾿Εκκλησίας δὲν εἶναι ἕνα ἰδεῶδες, «ποὺ ἀκόμα κι ἄν ἦταν κάποτε μιὰ πραγματικότητα, σήμερα δὲν ὑπάρχει παρὰ σὰν στόχος τῶν προσπαθειῶν μας», τῶν Οἰκουμενικῶν προσπαθειῶν. ῾Η ἑνότης τῆς ᾿Εκκλησίας, κατὰ τὸν ἀείμνηστο σύγχρονο ἀπλανῆ διδάσκαλο τῆς ᾿Ορθοδόξου Πίστεώς μας π. ᾿Ιουστῖνο Πόποβιτς, οὐδέποτε διεσπάσθη, «ποτὲ δὲν ὑπῆρχε διαίρεσις τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀλλὰ μόνον χωρισμὸς ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησίαν», ἀπὸ τὴν ῾Οποίαν «εἰς διαφόρους καιροὺς ἀπεσχίσθησαν καὶ ἀπεκόπησαν οἱ αἱρετικοὶ καὶ σχισματικοί, οἱ ὁποῖοι κατὰ συνέπειαν ἔπαυσαν νὰ εἶναι μέλη τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ σύσσωμοι τοῦ θεανθρωπίνου
σώματός της».

* * *

Παρὰ ὅμως τὴν λανθασμένη ἀντίληψι τῶν Προτεσταντῶν περὶ ἑνότητος, τὸ ὅραμά τους ἦταν ἡ παγχριστιανικὴ ἑνότης.
• Αὐτὸ ἄλλωστε ἐτόνιζαν τὸ 1991 οἱ ὀρθόδοξοι Οἰκουμενισταί, ὅταν γεμᾶτοι ἀνησυχία διεπίστωναν τὰ μεγάλα διαθρησκειακὰ ἀνοίγματα τοῦ «Π.Σ.Ε.» στὴν
Κανμπέρρα καὶ ἔγραφαν:
«Οἱ ᾿Ορθόδοξες ᾿Εκκλησίες ἐπιθυμοῦν νὰ τονίσουν μὲ ἔμφαση ὅτι γι᾿ αὐτές, ὁ κύριος σκοπὸς τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν ᾿Εκκλησιῶν ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητος τῆς ᾿Εκκλησίας».

 Τὸ διαθρησκειακὸ ἄνοιγμα τοῦ «Π.Σ.Ε.»


ΚΑΤΑ τὴν πορεία ὅμως τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καὶ τοῦ «Π.Σ.Ε.», παρατηρεῖται μία σταδιακὴ διεύρυνσις τοῦ ὁράματος αὐτοῦ. ῾Η Οἰκουμενικὴ προσπάθεια τείνει πλέον νὰ περιλάβη στοὺς κόλπους της καὶ τὶς ἄλλες θρησκεῖες τοῦ κόσμου. Οἱ συνεργαζόμενες Χριστιανικὲς ῾Ομολογίες ἦσαν ἐξ ἀρχῆς ἀναγκασμένες νὰ συζητήσουν τὰ προβλήματα ποὺ προέκυπταν στὸν ἱεραποστολικό τους ἀγρό, ἐφ᾿ ὅσον αὐτὸς χαρακτηριζόταν γιὰ τὴν θρησκευτική του πολυμορφία.
Αὐτὴ ἄλλωστε ἡ ἀνάγκη, ὅπως εἶναι κοινῶς ἀποδεκτό, συνέβαλε στὴν γέννησι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: ἡ «ἱεραποστολὴ ἐκλαμβάνεται ὡς ἕν ἐκ τῶν κυριωτέρων αἰτίων, τὰ ὁποῖα παρήγαγον τὴν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν».

1. ῎Ετσι στὸ Α´ «Παγκόσμιο ῾Ιεραποστολικὸ Συνέδριο» ποὺ συνῆλθε στὸ ᾿Εδιμβοῦργο τῆς Σκωτία τὸ ἔτος 1910, ὁ τίτλος τοῦ τετάρτου θέματος συζητήσεως ἦταν «Τὸ ἱεραποστολικὸ μήνυμα ἐν σχέσει πρὸς τὰ μὴ Χριστιανικὰ θρησκεύματα», καὶ ἡ ῎Εκθεσις γιὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ θεωρήθηκε ἡ καλύτερη ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες τοῦ Συνεδρίου.
῾Η ταχυτάτη ἀνάπτυξις στὶς ῾Ηνωμένες Πολιτεῖες τῆς ᾿Αμερικῆς τῶν ἐλευθεριαζόντων (liberal) Προτεσταντῶν, ἡ ὁποία παρετηρήθη στὴν ἑπόμενη περίοδο, προεκάλεσε συζητήσεις γιὰ μία «Παγκόσμια Θρησκεία» καὶ γέννησε ἀνησυχίες γιὰ «συγκρητιστικὴ σκέψι» μὲ ἀναφορὰ στὰ ᾿Ασιατικὰ θρησκεύματα, τὰ
ὁποῖα ἐβίωναν τὴν ἀφύπνησί τους μὲ ὅλα τὰ ἐπακόλουθα.

2. Τὸ Συνέδριο τῶν ῾Ιεροσολύμων τὸ 1928, τὸ ὁποῖο συνεκλήθη ἀπὸ τὸ «Διεθνὲς ῾Ιεραποστολικὸ Συμβούλιο» (ΔΙΣ), ὡς πρῶτο θέμα συζητήσεως εἶχε «Τὸ Χριστιανικὸ Μήνυμα ἐν σχέσει πρὸς μὴ Χριστιανικὰ Συστήματα ζωῆς καὶ σκέψεως». ᾿Απὸ τὸ Συνέδριο τοῦτο ἐδόθη ἡ ὤθησις γιὰ τὴν ἵδρυσι τὸ 1930 τῆς «Διεθνοῦς ᾿Επιτροπῆς γιὰ τὴν Προσέγγισι τοῦ ᾿Ιουδαϊσμοῦ».

Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο, ὅτι στὸ Συνέδριο τῶν ῾Ιεροσολύμων παρουσιάζεται ἴσως γιὰ πρώτη φορὰ ἐπισήμως διχογνωμία ἔναντι τοῦ θέματος τῶν ἄλλων θρησκειῶν: ὑπῆρχαν οἱ ἐμμένοντες στὴν παραδοσιακὴ ἄποψι τῆς Μοναδικότητος τοῦ Χριστιανικοῦ Εὐαγγελίου, οἱ ὁποῖοι εἶχαν μία «ἀποκλειστικὰ Χριστομονιστικὴ θεώρηση τῆς σωτηρίας καὶ τῆς ἱεραποστολῆς», ἀλλὰ ἐνεφανίσθησαν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀνεγνώριζαν τὶς «ἀξίες» τῶν ἄλλων θρησκειῶν καὶ ὑπεστήριζαν μία συνεργασία, γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῆς κοινωνίας.

3. Τὸ Β´ Συνέδριο τοῦ «Διεθνοῦς ῾Ιεραποστολικοῦ Συμβουλίου» στὸ Ταμπαρὰμ τοῦ Μαδρὰς τῶν ᾿Ινδιῶν τὸ 1938 ἀσχολήθηκε καὶ πάλι μὲ τὶς σχέσεις τοῦ Χριστιανισμοῦ πρὸς τὶς ἄλλες θρησκεῖες, ὁ δὲ τίτλος τοῦ σχετικοῦ θέματος ἦταν «῾Η αὐθεντία τῆς πίστεως». Στὸ Ταμπαρὰμ ὑπῆρξαν καὶ πάλι διχογνωμίες καὶ
πολλοὶ ὑπεστήριξαν, ὅτι οἱ ἄλλες θρησκεῖες δὲν ἀποτελοῦν «ὁλοκληρωτικὰ συστήματα» ἀνθρωπίνης σκέψεως καὶ πρακτικῆς, ἀλλὰ ἔχουν καὶ αὐτὲς ἕναν ἀποκαλυπτικὸ χαρακτῆρα καὶ θεωροῦνται «θρησκευτικὲς παραδόσεις», ἐντὸς τῶν ὁποίων ὑφίσταται μία «ἀμφίδρομη κυκλοφορία» μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων.

4. Στὸ Ε´ Συνέδριο τοῦ «Διεθνοῦς ῾Ιεραποστολικοῦ Συμβουλίου» στὴν ῎Ακκρα τῆς Γκάνας τὸ 1957-58, συνεχίσθηκε ἡ συζήτησις ἐπὶ τῶν διαθρησκειακῶν σχέσεων στὸ τρίτο θέμα μὲ τίτλο «῾Η Χριστιανικὴ ἐκκλησία καὶ τὰ μὴ Χριστιανικὰ θρησκεύματα».

5. Στὴν Γ´ Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ «Π.Σ.Ε.» στὸ Νέο Δελχὶ τῶν ᾿Ινδιῶν τὸ ἔτος 1961 (19 Νοεμβρίου-5 Δεκεμβρίου), «διάχυτος ὑπῆρξε καὶ ὁ τρόπος τῆς συναντήσεως καὶ ἀντιμετωπίσεως τῶν ἄλλων ἀναγεννομένων ᾿Ασιατικῶν θρησκειῶν» καὶ συνεζητήθη εὐρέως τὸ μέγα πρόβλημα τῆς σχέσεως τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, ἰδίως μάλιστα σὲ χῶρες, ὅπου οἱ Χριστιανοὶ εἶναι ἐλαχίστη μειοψηφία.
Στὴν Συνέλευσι αὐτὴ παρετηρήθησαν δύο τάσεις ἀνυποχώρητες στὶς θέσεις τους: ἡ πρώτη ὑπεστήριζε τὴν δρᾶσι τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος στοὺς μὴ Χριστιανούς, ὡς προετοιμασία ἀποδοχῆς τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ δὲ δεύτερη ἐτόνιζε τὸ ἀδύνατον τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ ἄνευ τῆς γνώσεως τοῦ Χριστοῦ.

6. Στὸ Α´ Παγκόσμιο Συνέδριο τοῦ «Τμήματος Παγκοσμίου ῾Ιεραποστολῆς καὶ Εὐαγγελισμοῦ» ποὺ συνῆλθε στὴν πόλι τοῦ Μεξικοῦ τὸ 1963 (8-19 Δε-κεμβρίου), συνεζητήθη ὡς πρῶτο θέμα «῾Η μαρτυρία τῶν Χριστιανῶν σὲ ἀνθρώπους ἄλλων Πίστεων», ἀλλὰ καὶ πάλι δὲν ἐπετεύχθη μία σαφὴς συμφωνία ἐπὶ τοῦ ζητήματος.

* * *


• ῎Ηδη ὅμως εὑρισκόμεθα στὴν περίοδο τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου (1962-1965), διὰ τῆς ὁποίας ὁ Παπισμὸς προβαίνει σὲ ἕνα θεαματικὸ ἄνοιγμα πρὸς τὸν ἐξωχριστιανικὸ Οἰκουμενισμό, μὲ τὴν «Δήλωσι γιὰ τὶς σχέσεις τῆς ᾿Εκκλησίας μὲ τὶς μὴ Χριστιανικὲς Θρησκεῖες». Τὸ «τόλμημα» αὐτὸ τοῦ Βατικανοῦ, τὸ ὁποῖο μάλιστα εἶχε ἀρχίσει ἤδη νὰ συνεργάζεται μὲ τὸ «Π.Σ.Ε.», συμβάλλει «ὁπωσδήποτε» στὴν ὁριστικὴ στροφὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ ᾿Οργανισμοῦ τῆς Γενεύης καὶ τὸν σταθερὸ πλέον προσανατολισμό του στὴν κατάφασι τῶν μὴ Χριστιανικῶν θρησκειῶν.

* * *

7. Τὸ Συνέδριο στὸ Κάντυ τῆς Σρὶ Λάνκα (Κεϋλάνης) τὸ 1967 θεωρεῖται «σταθμὸς» στὴν πορεία τοῦ χρονίζοντος ἀκανθώδους θέματος. Λαμβάνουν μέρος Παπικοὶ ἀντιπρόσωποι, γίνεται ἀναφορὰ στὶς σχετικὲς ἀποφάσεις τῆς Β´ Βατικανῆς καὶ ἐγκρίνεται πλέον σαφῶς ὁ Διαθρησκειακὸς Διάλογος. ῾Η ἐπίδρασις τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς τοῦ Συνεδρίου στὶς διάφορες συζητήσεις τῆς Δ´ Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ «Π.Σ.Ε.» στὴν Οὐψάλα τὸ 1968 (4-20 ᾿Ιουλίου)23 ἦταν ἐμφανὴς καὶ ζωηρά, μετὰ δὲ τὴν Συνέλευσι αὐτὴ ἀνετέθη στὸν ᾿Ινδὸ Στάνλεϋ Σαμάρθα ἡ ἐμβάθυνσις καὶ σπουδὴ στὸ θέμα «῾Ο λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ Ζωντανὲς Πίστεις τῶν ᾿Ανθρώπων».

8. Τὸ 1969 ἄρχισαν οἱ ἐπαφὲς τοῦ «Π.Σ.Ε.» μὲ τὸ᾿Ισλάμ, οἱ ὁποῖες τὸ 1989 συνεπλήρωσαν τὴν πρώτη εἰκοσαετία των, ὁπότε καὶ ἄνοιξε «μιὰ νέα περίοδος ἀξιολόγησης καὶ νέες δυνατότητες περαιτέρω συνεργασίας».

• Πρέπει νὰ ὑπογραμμισθῆ, ὅτι ἡ ἔναρξις τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου «βγῆκε μέσα ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τῆς ᾿Επιτροπῆς “Πίστη καὶ Τάξη” τοῦ ΠΣΕ»: ἡ πρώτη συνάντησις Χριστιανῶν καὶ Μουσουλμάνων ὠργανώθηκε ἀπὸ τὴν ᾿Επιτροπὴ αὐτὴ (Cartigny, ῾Ελβετία, Μάρτιος 1969). ῾Ιστορικά, εὑρισκόμεθα στὴν περίοδο μετὰ τὴν Δ´ Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ «Π.Σ.Ε.» (Οὐψάλα, 1968) καὶ θεολογικά, ἡ «Πίστις καὶ Τάξις» ἔχει ἐγκαινιάσει τὴν ἐπεξεργασία ἑνὸς κειμένου μὲ θέμα «῾Ενότητα τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ ἑνότητα τῆς ἀνθρωπότητος».

9. Τὸν Μάρτιο τοῦ 1970 στὸ ᾿Ατζαλτοὺν τοῦ Λιβάνου συγκαλεῖται γιὰ πρώτη φορὰ ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ «Π.Σ.Ε.» Διαθρησκειακὴ Συνάντησις καὶ λαμβάνουν μέρος ᾿Ινδουϊσταί, Βουδδισταί, Μουσουλμᾶνοι καὶ Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι δεσμεύονται στὸν Διάλογο. Τὸν ᾿Απρίλιο τοῦ 1970 συνέβη ἕνα γεγονὸς λίαν σημαντικὸ καὶ ἑρμηνευτικὸ τῶν τάσεων τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου, ἐν σχέσει μάλιστα μὲ τὸ «Π.Σ.Ε.». ῾Ο «Ναὸς τῆς Κατανοήσεως» (The Temple of Understanding), ἕνα ἀμερικανικὸ ἵδρυμα θεμελιωμένο τὸ 1960 ὡς ἕνα εἶδος «Συμβουλίου ῾Ηνωμένων Θρησκειῶν», συνεκάλεσε στὴν Γενεύη τὴν δεύτερη «Συνάντησι Κορυφῆς»: ὀγδόντα ἀντιπρόσωποι τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου συναντήθηκαν, γιὰ νὰ συζητήσουν
θέματα, ὅπως «Τὸ Σχέδιο Δημιουργίας μιᾶς Παγκοσμίου Κοινότητος Θρησκειῶν».
῾Ο Γενικὸς Γραμματεὺς τοῦ «Π.Σ.Ε.» Δρ Εὐγένιος Μπλέϊκ ἦταν παρὼν καὶ ὡμίλησε, καλώντας ὅλους τοὺς ἡγέτας τῶν θρηκειῶν σὲ ἕνωσι. ῾Η «πρωτοφανὴς» ὑπερομολογιακὴ ᾿Ακολουθία, ποὺ ἔγινε στὸν Καλβινιστικὸ Καθεδρικὸ Ναὸ τοῦ
῾Αγίου Πέτρου, περιεγράφη ἀπὸ τὸν Προτεστάντη Πάστορα Μπάμπελ, ὡς
«μία πάρα πολὺ μεγάλη ἡμέρα στὴν ἱστορία τῶν θρησκειῶν», στὴν ὁποία «ὁ καθένας προσευχήθηκε στὴν γλῶσσα του καὶ συμφώνως πρὸς τὶς συνήθειες τῆς θρησκείας ποὺ ἀντιπροσώπευε», καὶ στὴν ὁποία ἐπίσης «οἱ πιστοὶ ὅλων τῶν θρησκειῶν
ἐκλήθησαν σὲ συνύπαρξι στὴν λατρεία τοῦ ἰδίου Θεοῦ».
῾Η Διαθρησκειακὴ ᾿Ακολουθία ἔκλεισε μὲ τὸ «Πάτερ ἡμῶν»...
10. Τὸν ᾿Ιούνιο τοῦ 1970 σὲ μία Συνεδρίασι εἰκοσιτριῶν θεολόγων τοῦ «Π.Σ.Ε.» στὴν Ζυρίχη, ἀπετιμήθη θετικῶς ἡ ἐμπειρία τοῦ ᾿Ατζαλτοὺν τοῦ Λιβάνου καὶ
ἐξεπονήθη μία ῎Εκθεσις, ποὺ ἀπετέλεσε τὴν βάσι γιὰ τὶς ὁριστικὲς ἀποφάσεις τοῦ «Π.Σ.Ε.» ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου.

11. Τὸ 1971 (10-21 ᾿Ιανουαρίου) συνῆλθε στὴν ᾿Αντὶς ᾿Αμπέμπα τῆς Αἰθιοπίας ἡ Κεντρικὴ ᾿Επιτροπὴ τοῦ «Π.Σ.Ε.» μὲ κύριο θέμα «Διάλογος μὲ ἀνθρώπους ἄλλων Θρησκευτικῶν Πεποιθήσεων» καὶ μὲ κύριο ὁμιλητὴ τὸν μητροπολίτη ῎Ορους
Λιβάνου κ. Γεώργιο Κὸδρ τοῦ ᾿Ορθοδόξου Πατριαρχείου ᾿Αντιοχείας, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τὸ θέμα «῾Ο Χριστιανὸς ἐντὸς ἑνὸς Πλουραλιστικοῦ Κόσμου - ῾Η Οἰκονομία τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος». ῾Η Κεντρικὴ ᾿Επιτροπὴ βασίσθηκε στὴν ῎Εκθεσι
τῆς Ζυρίχης, ἐθεώρησε τὸν Διαθρησκειακὸ Διάλογο ὡς μία «οἰκουμενικὴ προτεραιότητα» καὶ ἐπεχείρησε τὸ «τολμηρὸ βῆμα»: προέβη στὴν σύστασι τοῦ «Τμήματος Διαλόγου μὲ τοὺς ᾿Ανθρώπους Ζωντανῶν Πίστεων καὶ ᾿Ιδεολογιῶν», μὲ Διευθυντὴ τὸν Στάνλεϋ Σαμάρθα.

• Τὸ 1971 λοιπὸν θεωρεῖται ὡς ἀφετηριακὸ ἔτος τῆς διευρύνσεως τοῦ ἑνωτικοῦ ὁράματος τοῦ «Π.Σ.Ε.» καὶ τοῦ ἀνοίγματος τῶν πυλῶν του σὲ ὅλα τὰ θρησκεύματα.

* * *

Πρέπει νὰ σημειωθῆ, πρὶν ἀναφερθοῦμε στὰ περαιτέρω διαθρησκειακὰ βήματα τοῦ «Π.Σ.Ε.», ὅτι ἡ διεύρυνσις τῶν ὁρίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ αὐτοῦ ᾿Οργανισμοῦ τῆς Γενεύης, ἔγινε μὲ ἕναν τρόπο ἄξιο πολλῶν δακρύων, εἰδικὰ γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους
Οἰκουμενιστάς, καὶ μὲ μία πτῶσι πρωτάκουστη.
Τὶ ἀκριβῶς συνέβη; Στὴν ᾿Αντὶς ᾿Αμπέμπα ὁ μητροπολίτης κ. Γεώργιος Κόδρ, στὴν προσπάθειά του νὰ θέση τὰ θεμέλια μιᾶς νέας θεολογίας, τῆς θεολογίας τοῦ διαλόγου μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, κατεπάτησε κυριολεκτικὰ τὰ πάντα καὶ ἐκήρυξε μία πολύμορφη αἵρεσι. ῾Ο δυστυχὴς ἀρχιερεὺς διαπιστώνει αὐθεντικότητα στὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν ἀβαπτίστων· βεβαιώνει ὅτι μποροῦμε νὰ ἐμπλουτίσουμε τὶς
ἐμπειρίες μας μὲ τὸν πλοῦτο τῆς παγκοσμίου θρησκευτικῆς κοινότητος· ἀναγνωρίζει, ὅτι ὁ Χριστὸς φωτίζει τοὺς ἀλλοθρήσκους στὴν ἀνάγνωσι τῶν
Γραφῶν τους· ὑποστηρίζει, ὅτι τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα ἐνεργεῖ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν ᾿Ιησοῦ Χριστὸ καὶ τὴν ᾿Εκκλησία Του, ἐμπνέει τὶς μὴ Χριστιανικὲς θρησκεῖες καὶ εἶναι πραγματικὰ ὁ κοινὸς παρονομαστὴς ὅλων τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου!
• ῾Η συγκρητιστικὴ αὐτὴ θεολογία τοῦ δυστυχοῦς μητροπολίτου ἐξέπληξε γιὰ τὴν τολμηρότητά της ἀκόμη καὶ τοὺς Προτεστάντας συνέδρους, εἶναι δὲ ἕνα
καταπληκτικὸ δεῖγμα, πῶς διὰ μέσου τοῦ διαχριστιανικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὁδηγεῖται κανεὶς νομοτελειακὰ στὸν διαθρησκειακὸ Οἰκουμενισμό.

* * *

12. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1971 στὸ Βέλγιο (Louvain, Heverley) συνῆλθε ἡ ᾿Επιτροπὴ «Πίστις καὶ Τάξις» τοῦ «Π.Σ.Ε.» μὲ κεντρικὸ θέμα «῾Η ἑνότης τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ ἡ ἑνότης τοῦ κόσμου». Τὸ Τμῆμα ΙΙ ἐξήτασε τὸ θέμα «῾Η ἑνότης τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ ἡ συνάντησις μὲ τὰ ζῶντα (ἐξωχριστιανικὰ) θρησκεύματα», κατὰ δὲ τὴν σχετικὴ συζήτησι, ἐξ ἐπιδράσεως «σαφῶς» παπικῆς, «διάχυτος ὑπῆρχε μεταξὺ τῶν συνέδρων ἡ ἀντίληψις, ὅτι οἱ ἐκτὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ ἱστάμενοι ἀνήκουν κατὰ ἕνα τρόπον εἰς τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ, εἶναι δὲ δυνατὴ καὶ παρ᾿ αὐτοῖς ἡ σωτηρία».

13. Τὸν ᾿Ιούλιο τοῦ 1972 πάλι στὸν Λίβανο (Broumana) πραγματοποιεῖται ἀπὸ τὸ «Π.Σ.Ε.» συνάντησις μὲ θέμα «᾿Αναζήτηση ἀμοιβαίας κατανόησης καὶ συνεργασίας», στὴν ὁποία συμμετέχουν Χριστιανοὶ καὶ Μουσουλμᾶνοι ἀπὸ εἴκοσι συνολικὰ χῶρες.

14. Τὸν ᾿Απρίλιο τοῦ 1974 στὴν Κεϋλάνη (Colombo) διοργανώνει τὸ «Π.Σ.Ε.» διαθρησκειακὴ συνάντησι, στὴν ὁποία λαμβάνουν μέρος ὄχι μόνον Χριστιανοὶ καὶ Μουσουλμᾶνοι, ἀλλὰ καὶ ἐκπρόσωποι ἄλλων θρησκειῶν. Τὸ ἐνδιαφέρον ἑστιάζεται στὸ θέμα τῆς «κοινωνίας». ῾Η συνάντησις αὐτὴ «ἐπεχείρησε τὴν κοινὴ ἀναζήτηση γύρω ἀπὸ τὶς ἔννοιες τῆς κοινότητας-κοινωνίας, τῆς “κοινωνίας ἀγάπης”, τῆς οἰκουμενικότητας καὶ παγκοσμιότητας σὰν θρησκευτικοῦ ὁραματισμοῦ».

15. Τὸν ᾿Ιούλιο τοῦ 1974 στὴν Γκάνα (Legon) συνεχίσθηκε ἡ ἴδια προβληματική, ἀλλὰ σὲ περιφερειακὸ ἐπίπεδο καὶ οἱ συζητήσεις διεξήχθησαν μέσα στὸ γενικώτερο πλαίσιο τῆς θεματολογίας τῆς ᾿Επιτροπῆς «Πίστις καὶ Τάξις» τοῦ «Π.Σ.Ε.» ἐπὶ τοῦ
θέματος «῾Ενότητα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπινη κοινωνία».

16. Τὸν ᾿Ιανουάριο τοῦ 1975 στὸ Χὸνγκ Κὸνγκ τὸ θέμα ἦταν «Μουσουλμᾶνοι καὶ Χριστιανοὶ μέσα στὴν κοινωνία» καὶ ἔλαβαν μέρος ἀντιπρόσωποι ἀπὸ τὴν Νοτιο-ανατολικὴ ᾿Ασία, οἱ ὁποῖοι ἐνέκυψαν στὰ προβλήματα τοῦ εὐαισθήτου αὐτοῦ γεωγραφικοῦ χώρου.

17. Τὸ 1975 στὴν Ε´ Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ «Π.Σ.Ε.» στὸ Ναϊρόμπι τῆς Κένυας (23 Νοεμβρίου - 10 Δεκεμβρίου), γιὰ πρώτη φορὰ πέντε πρόσωπα ἄλλων θρησκειῶν (᾿Ιουδαϊσμοῦ, ᾿Ισλαμισμοῦ καὶ ᾿Ινδουϊσμοῦ) προσεκλήθησαν σὲ μία Γενικὴ Συνέλευσι ὡς εἰδικοὶ φιλοξενούμενοι καὶ συνεργάσθηκαν στὸ τμῆμα ΙΙΙ (ἀπὸ τὰ ἕξι) ἐπὶ τοῦ βοηθητικοῦ θέματος μὲ τίτλο «Τὸ ᾿Επιζητεῖν τὴν Κοινότητα. ῾Η ἀπὸ Κοινοῦ
᾿Αναζήτησις μετ᾿ ᾿Ανθρώπων Διαφόρων Πίστεων, ᾿Ιδεολογιῶν καὶ Πολιτισμῶν».
Στὴν Συνέλευσι αὐτὴ ὁ Διαθρησκειακὸς Διάλογος ἔγινε ἀντικείμενο ἀντεγκλήσεων καὶ οἱ συντηρητικοὶ ἐθεώρησαν αὐτὸν ὡς συγκρητισμὸ καὶ «πνευματικὸ
συμβιβασμὸ» καὶ προδοσία τῆς ἱεραποστολῆς, ἐνῶ «ἄλλοι ἐξέφρασαν τὴν ἀπογοήτευσή τους γιὰ τὴν ἔλλειψι θάρρους ἀπὸ μέρους τῶν ᾿Εκκλησιῶν νὰ
ἀντιμετωπίσουν μὲ ἀποφασιστικότητα ἕνα τόσο σπουδαῖο θέμα».

* * *

• Μετὰ τὴν Ε´ Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ «Π.Σ.Ε.», ἀρχίζει ἡ δευτέρα περίοδος τοῦ Διαλόγου μὲ τὸ ᾿Ισλάμ, ἡ «Περίοδος τοῦ κοινοῦ προγραμματισμοῦ» (1975-1983), κατὰ τὴν ὁποία εἶναι πιὸ ἐνεργὸς ἡ συμμετοχὴ τῶν Μουσουλμάνων στὶς συναντήσεις ποὺ ὀργανώνει τὸ «Π.Σ.Ε.» καὶ πραγματοποιεῖται μία καρποφόρος συνεργασία «Π.Σ.Ε.» καὶ Βατικανοῦ.

* * *

18. Τὸν ᾿Ιούνιο τοῦ 1976 στὴν ῾Ελβετία (Chambesy) πραγματοποιεῖται ἡ πρώτη συνάντησις «κοινοῦ προγραμματισμοῦ» μὲ θέμα «Χριστιανικὴ ἱεραποστολὴ καὶ ᾿Ισλαμικὴ Da’wah». Τὴν εὐθύνη συντονισμοῦ ἔχει ἡ ᾿Επιτροπὴ τοῦ «Π.Σ.Ε.» «῾Ιεραποστολὴ καὶ Εὐαγγελισμός».

• ᾿Ακολούθησαν, λόγῳ τῆς ἐπιτυχίας αὐτῆς τῆς συναντήσεως, δύο προκαταρκτικὲς Συσκέψεις, στὴν προσπάθεια νὰ ἐπιτευχθῆ μία μεγάλη ᾿Ισλαμο-Χριστιανικὴ Διάσκεψι.

19. Τὸν ᾿Οκτώβριο τοῦ 1976 πραγματοποιεῖται στὴν ῾Ελβετία (Cartigny) ἡ πρώτη προπαρασκευαστικὴ συνάντησις.

20. Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1977 ὠργανώθηκε Σύσκεψις στὴν Βηρυττὸ μὲ θέμα «Πίστη, ἐπιστήμη, τεχνολογία καὶ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος».

21. Τὸ 1977 ἡ Κεντρικὴ ᾿Επιτροπὴ τοῦ «Π.Σ.Ε.» διωργάνωσε μία θεολογικὴ Σύσκεψι στὸ Τσιὰνγκ Μέϊ τῆς Ταϋλάνδης μὲ θέμα «Διάλογος ἐν Κοινωνίᾳ», γιὰ
νὰ διασαφηνισθῆ ἡ φύσις, ὁ σκοπὸς καὶ τὰ ὅρια τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου καὶ ἡ σχέσις του μὲ τὴν ἱεραποστολή, διότι τὸ ζήτημα αὐτὸ εἶχε προκαλέσει μίαν ἀνοικτὴ ἔριδα στὸ Ναϊρόμπι (1975).

22. Τὸ 1979 ἡ Κεντρικὴ ᾿Επιτροπὴ τοῦ «Π.Σ.Ε.» συσκέφθηκε στὴν Τζαμάϊκα (Κίνγκστον) καὶ υἱοθέτησε ἕναν «῾Οδηγὸ στὸν Διάλογο μὲ ᾿Ανθρώπους Ζωντανῶν Πίστεων καὶ ᾿Ιδεολογιῶν», ὡς ἀποτέλεσμα τῆς Συσκέψεως στὴν Ταϋλάνδη, τὸν ὁποῖον ἐπέδωσε στὶς ἐκκλησίες - μέλη γιὰ σπουδὴ καὶ πρᾶξι.

23. Τὸν Μάρτιο τοῦ 1979 στὴν ῾Ελβετία (Chambesy) προωθεῖται ἡ ἰδέα τῆς Διεθνοῦς Συσκέψεως μὲ θέμα «Συμβίωση Χριστιανῶν καὶ Μουσουλμάνων».

24. Τὸν ᾿Ιούνιο τοῦ 1980 στὴν ῾Ελβετία (Bossey), ὡς ἀπόρροια τῶν συστάσεων τῆς προηγουμένης Συσκέψεως, ὀργανώνεται γιὰ πρώτη φορὰ συνάντησις Χριστιανῶν καὶ Μουσουλμάνων νέων, μὲ θέμα «῾Η ζωὴ τῶν πιστῶν μέσα σὲ μιὰ κοινωνία
ἀλλαγῶν».

25. Τὸν Μάρτιο-᾿Απρίλιο τοῦ 1982 στὴν Κεϋλάνη (Colombo) συγκαλεῖται Συνέδριο, ὑπὸ τὸ ὅραμα τῆς προωθουμένης Διεθνοῦς Συσκέψεως, μὲ θέμα «Χριστιανοὶ καὶ Μουσουλμᾶνοι ποὺ ζοῦν καὶ ἐργάζονται μαζί: ῏Ηθος καὶ ἐφαρμογὴ στὰ ἀνθρωπιστικὰ καὶ ἀναπτυξιακὰ προγράμματα».

26. Τὸ 1983 στὴν ΣΤ´ Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ «Π.Σ.Ε.» στὸ Βανκοῦβερ τοῦ Καναδᾶ (24 ᾿Ιουλίου - 10 Αὐγούστου) δὲν ἔλλειψαν οἱ ἀλλόθρησκοι, ὅπως ἄλλωστε διεκηρύσσετο στὸ «Μήνυμά» της: «῾Η παρουσία μεταξύ μας, ὀπαδῶν, πιστῶν ἄλλων θρησκειῶν, ὅπως καὶ τῶν χιλιάδων ἐπισκεπτῶν, μᾶς ἔφερε τὸ μήνυμα ὅλης τῆς ἀνθρώπινης κοινότητας», ἐπικροτεῖται δὲ καὶ ἐνθαρρύνεται ἡ συνέχισις τοῦ

Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου.

27. Τὸ 1986 τὸ «Π.Σ.Ε.» ἐκυκλοφόρησε τὴν Καθοδηγητικὴ Σπουδὴ «῾Η Πίστις τοῦ Γείτονός μου - καὶ ἡ ᾿Ιδική μου», ἡ ὁποία διαδόθηκε εὐρέως καὶ συζητήθηκε (μεταφράσθηκε σὲ δεκαέξι γλῶσσες).

• Κατὰ τὴν περίοδο αὐτή, μεταξὺ ΣΤ´ (1983) καὶ Ζ´ (1991) Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ «Π.Σ.Ε.», ὁ ᾿Ισλαμο-Χριστιανικὸς Διάλογος διέρχεται τὸ τρίτο στάδιό του: τῶν συναντήσεων σὲ περιφερειακὸ ἐπίπεδο. ῎Ετσι, τέσσερις συνολικὰ Συσκέψεις πραγματοποιοῦνται:

28. Τὸν Μάρτιο τοῦ 1986 στὴν ᾿Αφρικὴ (Porto Novo, Benin), μὲ θέμα «Θρησκεία καὶ ὑπευθυνότητα».

29. Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1986 στὴν ᾿Ασία (Kuta, Bali, ᾿Ινδονησία), μὲ θέμα «Μαζὶ πρὸς τὸν ἑπόμενο αἰῶνα».

30. Τὸ 1987 (27 Σεπτεμβρίου - 1 ᾿Οκτωβρίου) στὴν ῾Ελλάδα (Κολυμπάρι, ᾿Ορθόδοξη ᾿Ακαδημία Κρήτης), μὲ θέμα «Θρησκεία καὶ Κοινωνία».

31. Τὸν Μάρτιο τοῦ 1988 στὶς Η.Π.Α. (New Winsdor, Maryland), μὲ θέμα «῾Η πρόκληση τοῦ πλουραλισμοῦ».

* * *

32. Τὸ 1988 (23-25 ᾿Ιανουαρίου) τὸ Τμῆμα «Παγκοσμίου ῾Ιεραποστολῆς καὶ Εὐαγγελισμοῦ» τοῦ «Π.Σ.Ε.» διωργάνωσε στὸ Ταμπαρὰμ τῶν ᾿Ινδιῶν, στὸ
Χριστιανικὸ Κολλέγιο τοῦ Μαδράς, ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν πεντηκοστὴ ἐπέτειο τῆς ἐκεῖ Συνελεύσεως (τὸ 1938) καὶ ἐπηκολούθησε πενταήμερη Συνδιάσκεψις (26-30 ᾿Ιανουαρίου) στὸ Μαχαμπαλιπουσὰν (ἔξω ἀπὸ τὸ Μαδρὰς) μὲ θέμα «῾Ιεραποστολὴ καὶ Διάλογος». ῾Η Διάσκεψις αὐτή, μὲ κεντρικὸ θέμα τὸν Διαθρησκειακὸ Διάλογο, ἦταν προπαρασκευαστικὴ τοῦ Παγκοσμίου Συνεδρίου τοῦ ἐρχομένου ἔτους στὸ Τέξας, ἕνας δὲ ἀπὸ τρεῖς βασικοὺς εἰσηγητάς της ἦταν ὁ ἐπίσκοπος ᾿Ανδρούσης κ. ᾿Αναστάσιος Γιαννουλᾶτος (νῦν ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων καὶ πάσης ᾿Αλβανίας).

33. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1988 ἡ Κεντρικὴ ᾿Επιτροπὴ τοῦ «Π.Σ.Ε.» συνῆλθε στὸ ᾿Αννόβερο τῆς Δ. Γερμανίας (39η τακτικὴ Συνεδρία) καὶ ἀσχολήθηκε μὲ τὴν προετοιμασία τῆς Ζ´ Γενικῆς Συνελεύσεως (Κανμπέρρα, 7-20.2.1991). Στὴν Συνεδρία αὐτὴ «ἀπεφασίσθη... ἡ συνέχιση τοῦ διαθρησκειακοῦ διαλόγου» καὶ ἔγινε «πρόταση νὰ κληθοῦν καὶ ἐκπρόσωποι ἄλλων θρησκευμάτων ὡς ὁμιληταὶ τῆς προσεχοῦς Γεν. Συνελεύσεως»

34. Τὸ 1989 στὸ 10ο Συνέδριο «Παγκοσμίου ῾Ιεραποστολῆς καὶ Εὐαγγελισμοῦ» στὸ Σὰν ᾿Αντώνιο τοῦ Τέξας τῶν Η.Π.Α. (22-31 Μαΐου) «γιὰ πρώτη φορὰ μετεῖχαν ἐκπρόσωποι μεγάλων θρησκευμάτων, οἱ ὁποῖοι μετέφεραν ἀπὸ τὸν δικό τους κόσμο ἐμπειρίες καὶ προβληματισμοὺς σχετικὰ μὲ κρίσιμα κοινὰ ἀνθρώπινα προβλήματα».

35. Τὸ 1990 (9-15 ᾿Ιανουαρίου) τὸ «Π.Σ.Ε.» ὠργάνωσε στὸ Μπάαρ τῆς ῾Ελβετίας μία Συνάντησι, στὴν ὁποία ἔλαβαν μέρος εἰκοσιένας θεολόγοι ὀρθόδοξοι, Προτεστάνται καὶ Παπικοὶ καθὼς καὶ ἄλλοι εἰδικοὶ ἀπὸ δεκαπέντε χῶρες καὶ ἐξεπονήθη ἕνα Κείμενο μὲ τίτλο «Θρησκευτικὸς Πλουραλισμὸς - Θεολογικὲς Προοπτικὲς καὶ Βεβαιώσεις».
Στὸ κείμενο αὐτὸ ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἐκπληκτικῶν ἀναφέρεται, ὅτι «ἀναγνωρίζουμε τὴν ἀνάγκη νὰ κινηθοῦμε πέρα ἀπὸ μία θεολογία, ἡ ὁποία περιορίζει τὴν σωτηρία σὲ μία ἰδιαίτερη κατηγορηματικὴ δέσμευσι στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό»! καί, «βεβαιώνουμε
κατηγορηματικά, ὅτι τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα ἐργάζεται στὴν ζωὴ καὶ τὶς παραδόσεις τῶν λαῶν τῶν ζωντανῶν πίστεων»!

36. Τὸ 1990 (5-12 Μαρτίου) τὸ «Π.Σ.Ε.» συνεκάλεσε στὴν Σεοὺλ τῆς Κορέας μία Παγκόσμια Συνέλευσι ἐπὶ τοῦ Προγράμματος «Δικαιοσύνη, Εἰρήνη καὶ ᾿Ακεραιότητα τῆς Δημιουργίας», ὅπου παρίσταντο ὀκτὼ φιλοξενούμενοι ἄλλων θρησκειῶν, ἀντιπρόσωποι τεσσάρων θρησκευμάτων (᾿Ιουδαϊσμοῦ, ᾿Ισλαμισμοῦ, Σιχισμοῦ, Βουδδισμοῦ), οἱ ὁποῖοι καὶ ὡμίλησαν σὲ συζήτησι ῾Ολομελείας μὲ θέμα «᾿Απειλὲς στὴν Εἰρήνη».

37. Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1990 τὸ «Π.Σ.Ε.» διωργάνωσε μία Διαθρησκειακὴ Διάσκεψι στὸ Χὸνγκ Κόνγκ, προπαρασκευαστικοῦ χαρακτῆρος γιὰ τοὺς φιλοξενουμένους ἄλλων θρησκειῶν, ποὺ θὰ ἐλάμβαναν μέρος στὴν Ζ´ Γενικὴ Συνέλευσι τῆς Κανμπέρρας. ῾Η Διάσκεψις αὐτή, στὴν ὁποία ἔλαβαν μέρος Χριστιανοί, Βουδδισταί, Κομφουκιανισταί, ᾿Ινδουϊσταί, ᾿Ιουδαῖοι, Μουσουλμᾶνοι, Σιχισταί, ἕνας Ζωροάστρης, ἕνας Σιντοϊστὴς καὶ ἕνας Ταοϊστής, ἐξεπόνησε μία Δήλωσι ἀπὸ τὶς πιὸ «τολμηρὲς» τοῦ εἴδους αὐτοῦ. ᾿Εφ᾿ ὅσον ὁ Διαθρησκειακὸς Διάλογος κατανοεῖται στὰ πλαίσια τοῦ «Π.Σ.Ε.», «ὡς μία συνάντησις μεταξὺ ἀνθρώπων ποὺ ζοῦν σὲ διαφορετικὲς θρησκευτικὲς παραδόσεις», ἡ Δήλωσις τοῦ Χὸνγκ Κὸνγκ ὑποστηρίζει - ἐκτὸς τῶν ἄλλων - ὅτι «θὰ πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ἀναγνωρίζουμε στοὺς γείτονές μας τὴν παρουσία τοῦ Θείου, ὁμιλοῦντος μὲ διαφορετικοὺς τρόπους στὶς
διάφορες παραδόσεις: ἡ Σεχινὰ στὴν ᾿Ιουδαϊκὴ παράδοσι, τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στοὺς Χριστιανούς, τὸ ῎Ατμαν στοὺς ᾿Ινδοὺς καὶ τοὺς Σιχίτας, τὸ Ρουὰχ στοὺς Μουσουλμάνους»!

* * *
῞Οπως ὁμολογεῖται ἀπὸ χείλη ἐπισήμων καὶ εἰδικευμένων Οἰκουμενιστῶν, «τὸ ῾Υπο-Τμῆμα τοῦ ΠΣΕ γιὰ τὸν Διάλογο μὲ τὶς Ζωντανὲς Πίστεις, ἔχει ἀναλάβει διάφορες πρωτοβουλίες στὶς δεκαετίες ποὺ μᾶς πέρασαν γιὰ πραγματικὸ διάλογο καὶ συνεργασία, ἔχει δὲ προετοιμάσει τὸ ἔδαφος γιὰ ἕναν εὐρύτερο οἰκουμενισμὸ (wider ecumenism) καὶ γιὰ μιὰ πιὸ ἀνοικτή, σεβαστὴ καὶ εἰρηνικὴ ἄποψι περὶ Πίστεως στὶς περισσότερες Χριστιανικὲς ἐκκλησίες σήμερα».

• Εἴδαμε τὴν προετοιμασία τοῦ ἐδάφους «γιὰ ἕναν εὐρύτερο Οἰκουμενισμὸ» καὶ ἀκούσαμε τὶς ὁμολογίες τῶν Οἰκουμενιστῶν: εἶναι σαφὲς καὶ δὲν ἀπομένει
καμμία ἀμφιβολία, ὅτι ὄντως τὸ μέλλον τοῦ «Π.Σ.Ε.» εἶναι πανθρησκειακὸ καὶ ὁ συγκρητιστικός του ἐκφυλισμὸς ἀναπόφευκτος...

Συνεχίζεται...

Πηγή: «Παγκόσμιο Συμβούλιο ᾿Εκκλησιῶν» καὶ Διαθρησκειακὴ Κίνησις
᾿Εκδόσεις ῾Ιερᾶς Συνόδου τῶν ᾿Ενισταμένων ᾿Αθήνα 1997



Εκδήλωση διαμαρτυρίας στη Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου της Κύπρου ενάντια στους αεροψεκασμούς

Εκδήλωση διαμαρτυρίας στη Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου ενάντια στους αεροψεκασμούς διοργανώνει το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών στις 4 Ιουλίου, καθώς οι βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο φέρονται να αποτελούν μέρος του συστήματος HAARP (High Frequency Active Auroral Research), το οποίο στοχεύει στον έλεγχο του κλίματος του πλανήτη.

Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν οι πληροφορίες σχετικά με τις δραστηριότητες των Βρετανών και των Αμερικανών μέσω των Βάσεων στην Κύπρο, που ενδεχομένως να επηρεάζουν το κλίμα στο νησί μας.

Το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών κάλεσε στο παρελθόν την κυπριακή Κυβέρνηση να προβεί σε διαβήματα «για να σταματήσει η χρήση του κυπριακού ουρανού για τα ύποπτα στρατιωτικά πειράματα των Αμερικανών». Ανακοίνωση του Κινήματος αναφέρει ότι «πληροφορίες συνδέουν τα αμερικανικά αεροσκάφη τύπου KC - 10 και KC -135 με το πρόγραμμα HAARP και τα χημικά ίχνη (chemtrails), δηλαδή τον ψεκασμό του ουρανού με οξείδια αλουμινίου και βαρίου». Το θέμα απασχόλησε την Ευρωβουλή, πολλά κοινοβούλια ευρωπαϊκών χωρών και τους ερευνητές σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το HAARP, ή Ερευνητικό Πρόγραμμα Υψηλής Συχνότητας Δραστικής Ακτινοβολίας όπως είναι γνωστό στα ελληνικά, είναι ένα οπλικό σύστημα ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας το οποίο αναπτύσσεται στις ΗΠΑ από το 1987. Η πρώτη εικόνα ήταν ότι επρόκειτο για ένα επιστημονικό σχέδιο με στόχο την επιλεκτική τροποποίηση της ιονόσφαιρας για τη βελτίωση των τηλεπικοινωνιών. Όμως σύντομα έγινε αντιληπτό ότι το αμερικανικό Πεντάγωνο θα εκμεταλλευόταν την ιονόσφαιρα για τους δικούς του σκοπούς. Ακόμα και στην επίσημη ιστοσελίδα του HAARP αναφέρεται ότι το σύστημα χρησιμοποιείται και για σκοπούς άμυνας.

Αρνούνται ανάμειξη οι Βάσεις

Το θέμα απασχόλησε πρόσφατα και την κυπριακή Βουλή, όταν ο βουλευτής Άγγελος Βότσης ενέγραψε το σχετικό θέμα για συζήτηση ενώπιον της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος. Ο βουλευτής είπε ότι, «σύμφωνα με τους ειδικούς επιστήμονες, το σύστημα όταν τελειοποιηθεί, αν δεν τελειοποιήθηκε ήδη, μπορεί να επηρεάσει τις κλιματολογικές συνθήκες, να διακόψει τη λειτουργία και να καταστρέψει κάθε ηλεκτρική και ηλεκτρονική συσκευή σε μια επιλεγμένη περιοχή, να διαλύει τις τηλεπικοινωνίες, να δημιουργήσει σεισμούς πρωτοφανούς μεγέθους, να παρεμβαίνει στη διαδικασία εκδήλωσης ακραίων καιρικών φαινόμενων όπως τυφώνες αλλά και απίστευτης έντασης κεραυνούς και ακόμα να ελέγξει τον ανθρώπινο εγκέφαλο μέσω εκπομπής χαμηλών συχνοτήτων παρόμοιες με τις ανθρώπινες».

Η διοίκηση των Βρετανικών Βάσεων κλήθηκε στη συνεδρία της Βουλής για να εκφράσουν την επίσημη θέση τους για τις πληροφορίες αυτές, όμως με επιστολή τους απάντησαν ότι δεν θα παρευρεθούν, καθώς «ουδεμία ανάμειξη έχουν στο πρόγραμμα HAARP και ούτε έχουν προβεί σε οποιουσδήποτε ψεκασμούς από αέρος».

Από την πλευρά του, ο κοινοτάρχης Ακρωτηρίου Γεώργιος Χρίστου είπε στη «Σ» ότι δεν έγινε αντιληπτή από τους κατοίκους της περιοχής οτιδήποτε που να δημιουργεί υποψίες για αεροψεκασμούς που γίνονται κατά τη διάρκεια πτήσεων αεροσκαφών.

«Η Σημερινή» -25/06/2010- Του Γιάννη Ιωάννου
Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ

Πέμπτη, 24 Ιουνίου 2010

Οἱ «μονοθεϊστικὲς» θρησκεῖες: ῎Εχουμε τὸν ἴδιο Θεὸ μὲ τοὺς μὴ Χριστιανούς;



«Οἱ ῾Εβραῖοι καὶ οἱ ᾿Ισλαμικοὶ λαοί, καὶ οἱ Χριστιανοὶ... αὐτὲς οἱ τρεῖς ἐκφράσεις τοῦ ἴδιου μονοθεϊσμοῦ, ὁμιλοῦν μὲ τὶς αὐθεντικότερες καὶ ἀρχαιότερες, κι ἀκόμα μὲ τὶς τολμηρότερες καὶ πειστικότερες φωνές. Γιατί νὰ μὴν εἶναι δυνατό, τὸ ὄνομα τοῦ ἴδιου Θεοῦ, ἀντὶ νὰ προκαλεῖ ἀδιάλλακτη ἐναντιότητα, νὰ ὁδηγεῖ μᾶλλον σὲ ἀμοιβαῖο σεβασμό, κατανόηση καὶ εἰρηνικὴ συνύπαρξη; Δὲν θὰ ἔπρεπε ἡ ἀναφορὰ στὸν ἴδιο Θεό, στὸν ἴδιο Πατέρα, χωρὶς προκαταλήψεις στὴ θεολογικὴ συζήτηση, νὰ μᾶς ὁδηγήσει μᾶλλον νὰ ἀνακαλύψουμε μιὰ ἡμέρα αὐτὸ ποὺ εἶναι τόσο προφανές, ἀλλὰ καὶ τόσο δύσκολο – ὅτι εἴμαστε ὅλοι παιδιὰ τοῦ ἴδιου Πατέρα κι ὅτι γι᾿ αὐτὸ εἴμαστε ὅλοι ἀδέλφια;»
(Πάπας Παῦλος ΣΤ´, «La Croix», 11.8.1970)

ΤΗΝ Πέμπτη, 2 ᾿Απριλίου 1970, μιὰ μεγάλη θρησκευτικὴ ἐκδήλωση ἔλαβε χώρα στὴ Γενεύη. Μέσα στὸ πλαίσιο ἐργασιῶν τῆς Δεύτερης Συνδιάσκεψης τοῦ «Συνδέσμου ῾Ενωμένων Θρησκειῶν», οἱ ἀντιπρόσωποι δέκα μεγάλων θρησκειῶν εἶχαν προσκληθεῖ νὰ συνγκεντρωθοῦν στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τοῦ ῾Αγίου Πέτρου.
Αὐτὴ ἡ «κοινὴ προσευχὴ» βασιζόταν στὸ ἀκόλουθο κίνητρο: «Οἱ πιστοὶ ὅλων αὐτῶν τῶν θρησκειῶν εἶχαν προσκληθεῖ νὰ συνυπάρξουν στὴ λατρεία τοῦ ἴδιου Θεοῦ!».
῍Ας δοῦμε ἂν αὐτὸς ὁ ἰσχυρισμὸς εἶναι ἔγκυρος στὸ φῶς τῆς ῾Αγίας Γραφῆς.
Μὲ σκοπὸ νὰ ἐξηγήσουμε καλύτερα τὸ θέμα, θὰ περιοριστοῦμε στὶς τρεῖς θρησκεῖες ποὺ ἔχουν ἱστορικὰ ἀκολουθήσει ἡ μιὰ τὴν ἄλλη μὲ αὐτὴ τὴ σειρά:᾿Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, ᾿Ισλάμ.Αὐτὲς οἱ τρεῖς θρησκεῖες γιὰ τὴν ἀκρίβεια, προβάλλουν ἀξιώσεις γιὰ κοινὴ καταγωγή: ὡς λάτρεις τοῦ Θεοῦ τοῦ ᾿Αβραάμ. ῎Ετσι εἶναι μιὰ πολὺ διαδεδομένη γνώμη καὶ καθὼς ὅλοι ἀξιώνουμε ὅτι εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ ᾿Αβραὰμ (οἱ ῾Εβραῖοι καὶ οἱ Μουσουλμᾶνοι κατὰ σάρκα καὶ οἱ Χριστιανοὶ πνευματικά), ἔχουμε ὅλοι ὡς Θεὸ τὸ Θεὸ τοῦ ᾿Αβραὰμ καὶ λατρεύουμε καὶ οἱ τρεῖς μας (ὁ καθένας μὲ τὸ δικό του τρόπο, φυσικὰ) τὸν ἴδιο Θεό. Καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος Θεὸς συνιστᾶ μὲ κάποιο τρόπο τὸ σημεῖο ἑνότητας καὶ «ἀμοιβαίας κατανόησης» κι αὐτὸ μᾶς προσκαλεῖ σὲ μιὰ «ἀδελφικὴ σχέση», ὅπως τόνισε ὁ Μεγάλος Ραββῖνος Δρ. Safran, παραφράζοντας τὸν Ψαλμό: «᾿Ιδού δὴ τί καλὸν ἢ τί τερπνόν, ἀλλ᾿ ἢ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτό...» (Ψάλμ. ρλβ´ 1). Μ᾿ αὐτὴ τὴν ὀπτικὴ εἶναι φανερό, ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός, Θεὸς καὶ ῎Ανθρωπος, ὁ Υἱὸς ὁ Αἰώνιος καὶ Συνάναρχος μὲ τὸν Πατέρα, ἡ ᾿Ενσάρκωσή Του, ὁ Σταυρός Του, ἡ ἔνδοξη ᾿Ανάστασή Του καὶ ἡ Δευτέρα καὶ τρομερὴ Παρουσία Του – γίνονται δευτερεύουσες λεπτομέρειες ποὺ δὲν μποροῦν νὰ μᾶς ἐμποδίσουν ἀπὸ τὸ νὰ «συναδελφωθοῦμε» μὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν θεωροῦν ὡς «ἕνα ἁπλὸ προφήτη» (σύμφωνα μὲ τὸ Κοράνι) ἢ ὡς «τὸ γυιὸ μιᾶς πόρνης» (σύμφωνα μὲ συγκεκριμένες Ταλμουδικὲς παραδόσεις)! ῎Ετσι θὰ βάζαμε τὸν ᾿Ιησοῦ τὸ Ναζωραῖο καὶ τὸν Μωάμεθ στὸ ἴδιο ἐπίπεδο. Δὲν ξέρω ποιὸς Χριστιανὸς ἄξιος τοῦ ὀνόματός του μπορεῖ νὰ τὸ δεχτεῖ αὐτὸ στὴ συνείδησή του.

Κάποιος μπορεῖ νὰ πεῖ, ὅτι σ᾿ αὐτὲς τὶς τρεῖς θρησκεῖες, ἂν βάλουμε στὴν ἄκρη τὸ παρελθόν, μπορεῖ κανεὶς νὰ συμφωνήσει ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἶναι ἕνα ἐξαιρετικὸ πλάσμα κι ὅτι εἶχε σταλεῖ ἀπὸ τὸ Θεό. ῞Ομως γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανούς, ἂν ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι Θεός, δὲν μποροῦμε νὰ τὸν θεωρήσουμε οὔτε ὡς «προφήτη», οὔτε ὡς «ἀπεσταλμένο τοῦ Θεοῦ», παρὰ μόνο ὡς ἕνα μεγάλο ἀπατεῶνα χωρὶς σύγκριση, ἀφοῦ διακήρυξε ὅτι ἦταν «Υἱὸς τοῦ Θεοῦ», κάνοντας ἔτσι τὸν ἑαυτό Του ἴσο μὲ τὸ Θεὸ (Μάρκ. ιδ´ 61-62).

Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν οἰκουμενιστικὴ λύση τοῦ ὑπερ-ὁμολογιακοῦ ἐπιπέδου, ὁ Τριαδικὸς Θεὸς τῶν Χριστιανῶν θὰ ἦταν τὸ ἴδιο μὲ τὸν μονοθεϊσμὸ τοῦ ᾿Ιουδαϊσμοῦ, τοῦ ᾿Ισλάμ, τοῦ ἀρχαίου αἱρετικοῦ Σαβελλίου, τῶν συγχρόνων ἀντι-Τριαδικῶν, καὶ διαφόρων αἱρέσεων τύπου πεφωτισμένων σεκτῶν. Δὲν θὰ ὑπῆρχαν Τρία Πρόσωπα σὲ Μία Θεότητα, ἀλλὰ ἕνα Πρόσωπο, ἀμετάβλητο γιὰ κάποιους, ἢ ποὺ ἀλλάζει μὲ ἐπιτυχία «προσωπίδες» (Πατὴρ – Υἱὸς – ῞Αγιον Πνεῦμα) γιὰ ἄλλους! Καὶ ἐν τούτοις, κάποιος θὰ μποροῦσε νὰ ὑποκριθεῖ ὅτι αὐτὸς ἦταν «ὁ ἴδιος Θεός».

Νὰ κάτι ποὺ κάποιος θὰ μποροῦσε νὰ προτείνει ἀφελῶς: «Παρὰ ταῦτα ὑπάρχει γιὰ τὶς τρεῖς θρησκεῖες ἕνα κοινὸ σημεῖο: καὶ οἱ τρεῖς ὁμολογοῦν Θεὸ Πατέρα!». ᾿Αλλά, σύμφωνα μὲ τὴν ῾Αγία ᾿Ορθόδοξη πίστη, αὐτὸ εἶναι παράλογο. Πάντα ὁμολογοῦμε: «Δόξα τῇ ῾Αγίᾳ καὶ ῾Ομοουσίῳ καὶ Ζωοποιῷ καὶ ᾿Αδιαιρέτῳ Τριάδι». Πῶς μποροῦμε νὰ χωρίσουμε τὸν Πατέρα ἀπὸ τὸν Υἱό, ὅταν ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστὸς διαβεβαιώνει ὅτι «᾿Εγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν» (᾿Ιωάν. ι´ 30); Καὶ ὁ ῞Αγιος ᾿Απόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς ᾿Ιωάννης ὁ Θεολόγος, ὁ ᾿Απόστολος τῆς ᾿Αγάπης, ἐπιβεβαιώνει ξεκάθαρα: «Πᾶς ὁ ἀρνούμενος τὸν Υἱὸν οὐδὲ τὸν Πατέρα ἔχει» (Α´᾿Ιωάν. β´ 23);

᾿Αλλά, ἀκόμα κι ἂν καὶ οἱ τρεῖς μας καλοῦμε τὸ Θεὸ Πατέρα: τίνος εἶναι πραγματικὰ Πατέρας; Γιὰ τοὺς ῾Εβραίους καὶ τοὺς Μουσουλμάνους εἶναι ὁ Πατέρας τῶν
ἀνθρώπων στὸ ἐπίπεδο τῆς δημιουργίας· ἐνῶ γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς Αὐτὸς εἶναι, πρῶτα ἀπὸ ὅλα, «πρὸ καταβολῆς κόσμου» (᾿Ιωάν. ιζ´ 24), «ὁ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» (᾿Εφεσ. α´ 3) καὶ μέσῳ τοῦ Χριστοῦ εἶναι Πατέρας μας «εἰς υἱοθεσίαν» (᾿Εφεσ. α´4-5) στὸ ἐπίπεδο τῆς λύτρωσης. Τί ὁμοιότητα ὑπάρχει, λοιπόν, ἀνάμεσα στὴ θεϊκὴ Πατρότητα στὸ Χριστιανισμὸ καὶ στὶς ἄλλες θρησκεῖες;῎Αλλοι μπορεῖ νὰ ποῦν: «᾿Αλλὰ ὁ ᾿Αβραὰμ λάτρευε τὸν ἀληθινὸ Θεό· καὶ οἱ ῾Εβραῖοι μέσῳ τοῦ ᾿Ισαὰκ καὶ οἱ Μουσουλμάνοι μέσῳ τῆς ῎Αγαρ εἶναι οἱ ἀπόγονοι αὐτοῦ τοῦ γνήσιου λάτρη τοῦ Θεοῦ».

᾿Εδῶ κάποιος θὰ πρέπει νὰ ξεκαθαρίσει πολλὰ πράγματα: ὁ ᾿Αβραὰμ καθόλου δὲν λάτρευε τὸ Θεὸ στὴ μορφὴ τοῦ ἀπρόσωπου μονοθεϊσμοῦ ποὺ τὸν λατρεύουν οἱ ἄλλοι, ἀλλὰ στὴ μορφὴ τῆς ῾Αγίας Τριάδος. Διαβάζουμε στὴν ῾Αγία Γραφή: «῎Ωφθη δὲ αὐτῷ ὁ Θεὸς πρὸς τῇ δρυῒ τῇ Μαμβρῇ... καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ τὴν γῆν» (Γέν. ιη´ 1-2).

῾Υπὸ ποιά μορφὴ λάτρευε ὁ ᾿Αβραὰμ τὸ Θεό; Μὲ τὴν ἀπρόσωπη μορφή, ἢ μὲ τὴ μορφὴ τῆς Θεϊκῆς ῾Ενιαίας Τριάδος; ᾿Εμεῖς οἱ ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοὶ τιμοῦμε αὐτὴ τὴ φανέρωση τῆς ῾Αγίας Τριάδος στὴν Παλαιὰ Διαθήκη κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ὅταν στολίζουμε τοὺς ναούς μας μὲ κλάδους ποὺ συμβολίζουν τὶς ἀρχαῖες βελανιδιές, κι ὅταν τιμοῦμε στὸ μέσο τους τὴν εἰκόνα τῶν Τριῶν ᾿Αγγέλων, ὅπως τὴν τίμησε ὁ Πατέρας μας ᾿Αβραάμ! ῾Η κατὰ σάρκα καταγωγὴ ἀπὸ τὸν ᾿Αβραὰμ μᾶς εἶναι ἄχρηστη ἂν δὲν εἴμαστε ἀναγεννημένοι στὰ ὕδατα τοῦ Βαπτίσματος, τὴν πίστη στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, ὅπως ἔχει πεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «᾿Αβραὰμ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἠγαλλιάσατο ἵνα ἴδῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμήν, καὶ εἶδεν καὶ ἐχάρη» (᾿Ιωάν. η´ 56).

Τέτοια ἦταν ἐπίσης ἡ πίστη τοῦ προφητάνακτος Δαβίδ, ὁ ὁποῖος ἄκουσε τὸν Οὐράνιο Πατέρα νὰ λέει στὸν ῾Ομοούσιο Υἱό Του: «Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ
μου» (Ψάλμ. ρθ´ 1· Πράξ. β´ 34). Τέτοια ἦταν ἡ πίστη τῶν Τριῶν Παίδων ἐν τῇ καμίνῳ, ὅταν σώθηκαν ἀπὸ τὸν «Υἱὸν τοῦ Θεοῦ» (Δαν. γ´ 25). Τέτοια καὶ ἡ Πίστη
τοῦ ἁγίου Προφήτη Δανιήλ, ὁ ὁποῖος εἶδε τὸ ῞Οραμα τῶν δύο φύσεων τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ στὸ Μυστήριο τῆς ᾿Ενσάρκωσης, ὅταν ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου ἦρθε στὸν
Παλαιὸ τῶν ῾Ημερῶν (Δαν. ζ´ 13).Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος, ἀπευθυνόμενος στοὺς (βιολογικὰ ἀδιαφιλονίκητους) ἀπογόνους τοῦ ᾿Αβραάμ, εἶπε: «Εἰ τέκνα τοῦ ᾿Αβραάμ ἐστε, τὰ ἔργα τοῦ ᾿Αβραὰμ ἐποιεῖτε» (᾿Ιωάν. η´ 39), καὶ τὰ ἔργα αὐτὰ εἶναι «ἵνα πιστεύσητε εἰς ῝Ον ἀπέστειλεν ᾿Εκεῖνος [ὁ Θεὸς Πατὴρ]» (᾿Ιωάν. στ´ 29).

Ποιοί λοιπὸν εἶναι οἱ ἀπόγονοι τοῦ ᾿Αβραάμ; Οἱ κατὰ σάρκα γυιοὶ τοῦ ᾿Ισαάκ, ἢ οἱ γυιοὶ τῆς ῎Αγαρ τῆς Αἰγύπτιας; Εἶναι ὁ ᾿Ισαὰκ ἢ ὁ ᾿Ισμαὴλ οἱ ἀπόγονοι τοῦ ᾿Αβραάμ; Τί διδάσκει ἡ ῾Αγία Γραφὴ μὲ τὸ στόμα τοῦ θείου ᾿Αποστόλου; «Τῷ δὲ ᾿Αβραὰμ ἐῤῥέθησαν αἱ ἐπαγγελίαι καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ· οὐ λέγει, καὶ τοῖς σπέρμασιν, ὡς ἐπὶ πολλῶν, ἀλλ᾿ ὡς ἐφ᾿ ἑνός, καὶ τῷ σπέρματί σου, ῞Ος ἐστι Χριστός» (Γαλ. γ´ 16). Εἶναι
ἐκεῖ, στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, ποὺ ὁ ᾿Αβραὰμ ἔγινε πατέρας πολλῶν ἐθνῶν (Γεν. ιζ´ 5· Ρωμ. δ´ 17). Μετὰ ἀπὸ τέτοιες ὑποσχέσεις καὶ τέτοιες διαβεβαιώσεις, τί νόημα ἔχει ἡ σαρκικὴ καταγωγὴ ἀπὸ τὸν ᾿Αβραάμ; Σύμφωνα μὲ τὴν ῾Αγία Γραφή, ὁ ᾿Ισαὰκ θεωρεῖται ὡς τὸ σπέρμα ἢ ὁ ἀπόγονος, ἀλλὰ μόνο ὡς εἰκόνα τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. ᾿Αντίθετα μὲ τὸν ᾿Ισμαὴλ (τὸ γυιὸ τῆς ῎Αγαρ, Γεν. ιστ´ 1), ὁ ᾿Ισαὰκ γεννήθηκε
στὴν θαυματουργικὴ «ἐλευθερία» μιᾶς στείρας μητέρας, σὲ μεγάλη ἡλικία καὶ ἐνάντια στοὺς νόμους τῆς φύσης, παρόμοια μὲ τὸ Σωτήρα μας, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε ἀπὸ μιὰ Παρθένο. ᾿Ανέβηκε τὸ λόφο τοῦ Μορία, ὅπως ὁ ᾿Ιησοῦς ἀνέβηκε τὸ Γολγοθᾶ, μεταφέροντας στοὺς ὤμους του τὰ ξύλα τῆς θυσίας. ῞Ενας ῎Αγγελος
ἔσωσε τὸν ᾿Ισαὰκ ἀπὸ τὸ θάνατο, ἀκριβῶς ὅπως ἕνας ῎Αγγελος ἀπεκύλισε τὴν πέτρα τοῦ μνημείου γιὰ νὰ μᾶς δείξει ὅτι ὁ τάφος ἦταν ἄδειος, ὅτι ὁ ᾿Αναστημένος δὲν βρισκόταν πιὰ ἐκεῖ. Τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς, ὁ ᾿Ισαὰκ συνάντησε τὴ Ρεβέκκα στὸ λιβάδι καὶ τὴν ὁδήγησε στὴ σκηνὴ τῆς μητέρας του Σάρας, ὅπως καὶ ὁ ᾿Ιησοῦς θὰ συναντήσει τὴν ᾿Εκκλησία Του ἐν νεφέλαις γιὰ νὰ φέρει Αὐτὴν στὰ οὐράνια σκηνώματα, τὴ Νέα ῾Ιερουσαλήμ, τὴν πολυπόθητη Πατρίδα. ῎Οχι! Δὲν ἔχουμε τὸν ἴδιο Θεὸ μὲ τοὺς μὴ Χριστιανούς! Τὸ ἀπολύτως οὐσιῶδες – ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ –
γιὰ νὰ γνωρίσουμε τὸν Πατέρα, εἶναι ὁ Υἱός: ≪῾Ο ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν Πατέρα· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν Πατέρα εἰ μὴ δι᾿ ἐμοῦ≫ (᾿Ιωάν. ιδ´ 9, 6). ῾Ο Θεός μας εἶναι ἕνας Θεὸς ἐνσαρκωμένος, τὸν ὁποῖο ≪ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν≫ (Α´ ᾿Ιωάν. α´ 1). ῾Ο ἄϋλος ἔγινε ὑλικὸς γιὰ τὴ σωτηρία μας, ὅπως λέγει ὁ ῞Αγιος ᾿Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός, κι ἔχει ἀποκαλύψει τὸν ῾Εαυτόν Του σὲ μᾶς. ᾿Αλλὰ πότε Αὐτὸς ἀποκαλύφθηκε στοὺς σημερινοὺς ῾Εβραίους καὶ Μουσουλμάνους, ἔτσι ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ ὑποθέσουμε πὼς γνωρίζουν τὸ Θεό; ῍Αν ἔχουν κάποια κατανόηση τοῦ Θεοῦ ἔξω ἀπὸ τὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, τότε ὁ Χριστὸς ἐνσαρκώθηκε, ἀπέθανε καὶ ἀναστήθηκε ματαίως!
῎Οχι, δὲν γνωρίζουν τὸν Πατέρα! ῎Εχουν κάποια ἰδέα περὶ Πατέρα, ἀλλὰ κάθε ἰδέα περὶ Θεοῦ εἶναι ἕνα εἴδωλο, διότι ἡ ἰδέα εἶναι προϊὸν τῆς φαντασίας μας, δημιουργία ἑνὸς θεοῦ κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή μας. Γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανοὺς ὁ Θεός εἶναι ἀσύλληπτος, ἀκατανόητος, ἀπερίγραπτος καὶ ἄϋλος, ὅπως λέει ὁ Μέγας Βασίλειος. Γιὰ τὴ σωτηρία μας ἔγινε (στὸ βαθμὸ ποὺ εἴμαστε ἑνωμένοι μαζί Του) συνειλημμένος, περιγραπτὸς καὶ ὑλικός, ἐξ ἀποκαλύψεως στὸ Μυστήριο τῆς ᾿Ενσάρκωσης τοῦ Υἱοῦ Του. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ᾿Αμήν. Καὶ γι᾿ αὐτὸ ὁ ῞Αγιος Κυπριανὸς τῆς Καρχηδόνας λέει, ὅτι ὅποιος δὲν ἔχει τὴν ᾿Εκκλησία
γιὰ Μητέρα, δὲν ἔχει τὸν Θεὸν γιὰ Πατέρα! Μακάρι ὁ Θεὸς νὰ μᾶς διαφυλάξει ἀπὸ τὴν ᾿Αποστασία καὶ ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου, τὰ προκαταρκτικὰ σημεῖα τοῦ ὁποίου πολλαπλαισιάζονται μέρα μὲ τὴ μέρα. Μακάρι Αὐτὸς νὰ μᾶς προστατέψει ἀ-πὸ τὴ μεγάλη θλίψη, τὴν ὁποία οὔτε καὶ οἱ ἐκλεκτοὶ δὲν θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ ὑπομείνουν δίχως τὴ χάρη ᾿Εκείνου ποὺ θὰ μικρύνει αὐτὲς τὶς ἡμέρες. Καὶ μακάρι Αὐτὸς νὰ μᾶς προστατέψει διατηρώντας μας στὸ ≪μικρὸν ποίμνιον≫ (Λουκ. ιβ´ 32), τὸ ≪λεῖμμα κατ᾿ ἐκλογὴν Χάριτος≫ (Ρωμ. ια´ 5), ἔτσι ὥστε σὰν τὸν ᾿Αβραὰμ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀναγαλλιάσουμε στὸ Φῶς τοῦ Προσώπου Του, μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Μητέρας τοῦ Θεοῦ καὶ ᾿Αειπαρθένου Μαρίας, ὅλων τῶν κατοίκων τοῦ οὐρανοῦ, τοῦ νέφους τῶν Μαρτύρων, Προφητῶν, ῾Ιεραρχῶν, Εὐαγγελιστῶν, καὶ ῾Ομολογητῶν ποὺ ἔμειναν πιστοὶ μέχρι θανάτου, ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὸ Χριστό, ποὺ μᾶς ἐγέννησαν διὰ τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ στὰ ὕδατα τοῦ Βαπτίσματος. Εἴμαστε τέκνα τους, ὁπωσδήποτε ἀσθενῆ, ἁμαρτωλὰ καὶ ἀνάξια, ἀλλὰ δὲν θὰ τείνουμε τὰ χέρια μας πρὸς ἕνα ξένο θεό! ᾿Αμήν.

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

ΠΟΥ ΒΑΙΝΕΙ Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ;

ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ

.... Μετά τήν οἰκουμενιστικήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ 1920, τό ψευδοπανορθόδοξο Συνέδριο τοῦ 1923, καί τήν εἰσαγωγή τοῦ καταδικασμένου νέου παπικοῦ ἡμερολογίου τό 1924, ὡς καί μετά τά ἑπόμενα βήματα, ὅπως τήν ἵδρυσι τοῦ "Παγκοσμίου Συμβουλίου ᾿Εκκλησιῶν", τήν ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων, τίς συμπροσευχές, τούς ψευδοθεολογικούς διαλόγους, τίς ἀλληλοαναγνωρίσεις "ὀρθοδόξων" καί αἱρετικῶν, τά ὁποῖα συνιστοῦν τόν παγχριστιανικόν οἰκουμενισμόν, ἀκολουθεῖ ὁ πανθρησκειακός οἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος στίς ἡμέρες μας καλπάζει. Εἶναι δέ ὁ πανθρησκειακός Οἰκουμενισμός ἡ πανθρησκεία τοῦ ᾿Αντιχρίστου.

῾Ο πανθρησκειακός οἰκουμενισμός θεωρητικά ξεκίνησε μέ τήν ᾿Εγκύκλιο τοῦ 1920, ἡ ὁποία προέβλεπε τόν "οἰκουμενιστικό" διάλογο πρῶτα σέ παγχριστιανικό, μέ πρῶτο βῆμα, ὅπως εἴπαμε, τήν ἀλλαγή τοῦ ῾Ημερολογίου, καί ἐν συνεχείᾳ σέ πανθρησκειακό ἐπίπεδο, ἐνῶ πρακτικά καί ἐπίσημα ἄρχισε νά ἐφαρμόζεται μέ τήν "πανθρησκειακή συμπροσευχή" τῆς ᾿Ασσίζης τό 1986 καί ἔκτοτε συνεχίζει τό ἀντίχριστο ἔργο του καί ἐπιβάλλεται σέ ὅλα τά μήκη καί πλάτη τῆς γῆς.

Τί εἶναι ὁ πανθρησκειακός Οἰκουμενισμός; Διαπρεπεῖς θεολόγοι καί Κληρικοί ῾Ηγούμενοι τῆς Νεοημερολογιτικῆς ᾿Εκκλησίας, σέ "῾Υπόμνημά τους περί Οἰκουμενισμοῦ", τό ὁποῖον ἀπέστειλαν εἰς τήν Νεοημερολογιτικήν Σύνοδον ἐπί ᾿Αρχιεπισκόπου (τῆς καινοτόμου νεοημερολογιτικῆς ᾿Εκκλησίας) Σεραφείμ ἔγραψαν τά κάτωθι πολύ σημαντικά:

"῾Ο διαθρησκειακός Οἰκουμενισμός...διακηρύττει ὅτι καί εἰς τάς λοιπάς θρησκείας, καί μάλιστα τάς μονοθειστικάς ὑπάρχει σωτηρία". Τοῦτο ὅμως, ὅπως συνεχίζουν νά γράφουν στό ῾Υπόμνημά τους "ἀνατρέπει τήν θεμελιώδη χριστιανικήν πίστιν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία, οὐδέ γάρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπό τόν οὐρανόν τό δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ὧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς" ᾿Ανατρέπει καί τό "ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν, παρ᾿ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω". ῾Ο διαθρησκειακός συγκρητισμός, πάλιν κατά τό ῾Υπόμνημα, "σχετικοποιεῖ τήν εὐαγγελικήν ἀλήθειαν".

Εἰς τό ἴδιο ῾Υπόμνημα παραδέχονται ὅτι γίνεται μεγάλη προδοσία εἰς βάρος τῆς ᾿Ορθοδοξίας:

"᾿Ορθόδοξοι ῾Ιεράρχαι ἤ καί Πρωθιεράρχαι συμμετέχουν εἰς πανθρησκειακάς ἐκδηλώσεις ὡς τῆς ᾿Ασσίζης ἤ εἰς κοινάς συμπροσευχάς καί δοξολογίας μεθ᾿ ἑτεροδόξων καί ἐτεροθρήσκων, καί δή ᾿Ιουδαίων καί Μουσουλμάνων": Καί διερωτῶνται: "Ποῖον Θεόν δοξολογοῦν; Τόν ᾿Ιεχωβᾶ, τόν ᾿Αλλάχ, ἤ τόν ἐν Χριστῷ ἀποκαλυφθέντα Τριαδικόν Θεόν. Οἱ ῞Αγιοι ᾿Απόστολοι ἐκήρυττον εἰς τάς Συναγωγάς, ἀλλά ᾿Ιησοῦν Χριστόν καί τοῦτον ᾿Εστυαρωμένον, διό καί ἠκολούθουν διωγμοί, φυλακίσεις, βασανιστήρια καί θάνατοι. Οἱ προσευχόμενοι ἐν ᾿Ασσίζη ᾿Ορθόδοξοι (σημ. ημετέρα: ὄχι οἱ ᾿Ορθόδοξοι, ἀλλά οἱ λεγόμενοι ᾿Ορθόδοξοι, διότι οἱ ἀληθινοί ὀρθόδοξοι ποτέ δέν συμμετέχουν εἰς τοιαῦτα βδελύγματα) διά τήν εἰρήνην παρά τό πλευρόν ἀκόμη καί εἰδωλολατρῶν καί μάγων, πῶς λησμονοῦν τό τοῦ ᾿Αποστόλου: "Μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις· τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνη καί ἀνομία; τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου; τίς δέ συγκατάθεσις ναοῦ Θεοῦ μετά εἰδώλων; καί τό "οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καί τραπέζης δαιμονίων".

Τουτέστιν, μετά τόν "παγχριστιανικόν οἰκουμενισμόν" πού ἦταν ὁ ἄμεσος σκοπός τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ νέου ῾Ημερολογίου, ἀκολουθεῖ ὁ "πανθρησκειακός οἰκουμενισμός" ἤ συγκρητισμός, πού εἶναι ἡ προέκτασις τῆς οἰκουμενιστικῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας. Καί ἡ ἀπορία τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανοῦ καί κάθε ὀρθοδόξου: Μετά τίς ἀνωτέρω πολύ σωστές ἐπισημάνσεις, οἱ ὑπογράψαντες τό ἀνωτέρω ῾Υπόμνημα πῶς παραμένουν ἐφησυχάζοντες εἰς τό νέον ἡμερολόγιον; ῾Η ἀπάντησις εἶναι: Παραμένουν ἐκεῖ, "πλανῶντες καί πλανώμενοι", διότι δέν θέλουν νά ἐρευνήσουν τό θέμα βαθύτερον, ἤ τό γνωρίζουν καί δέν τούς ἀφήνει τό κοσμικόν ἐγωϊστικόν φρόνημα. "᾿Εμεῖς πᾶμε μέ τούς πολλούς" λένε. Καί ξεχνᾶνε πώς πολύ περισσότεροι εἶναι οἱ παπικοί, πολύ περισσότεροι εἶναι οἱ ἀλλόθρησκοι, ἀλλά πᾶνε μέ τό ψέμμα, εἶναι ἀρνηταί τῆς ἀληθείας, εἶναι ἀρνηταί τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι ἡ ᾿Αλήθεια. ᾿Εμεῖς, ὅμως οἱ ὀρθόδοξοι, ἔχομεν πάντοτε ὡς κριτήριον τήν ἀλήθεια, καί προτιμᾶμε νά εἴμεθα μέ τήν ἀλήθεια, ἔστω καί ἄν εἶναι ἐλάχιστοι ἐκεῖνοι πού τήν ἀκολουθοῦν. Δέν θέλουμε νά εἴμεθα μέ τό ψεῦδος πού εἶναι "εὐπαράδεκτον" ἀπό τούς πολλούς, ὅπως λέγει ὁ ῾Ιερός Χρυσόστομος. Εἰς τούς ὀλίγους καί ἔχοντας τήν ἀλήθεια, καί ὄντας ἑνωμένους μέ τόν Χριστό, ἤτοι εἰς τό "μικρόν λεῖμμα τῆς Χάριτος" ἐκεῖ ἀναπαύεται ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καί ὄχι εἰς τούς πολλούς καί ἀσεβοῦντας.


http://kirykos.livejournal.com/355641.html


Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Θεσσαλονίκη - Συμβούλιο Πλημμελειοδικών - Παραπομπή σε δίκη πέντε μοναχών της νέας αδελφότητας της Ι.Μ. Εσφιγμένου του Αγίου Όρους. (Ακριβής αναδημοσίευση)

(σ.σ. για την φωτογραφία: Τα έργα του Βαρθολομαίου!!!)

Σε δίκη στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης παραπέμπονται πέντε μοναχοί της νέας αδελφότητας της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου του Αγίου Όρους. Σύμφωνα με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες της απειλής και της απλής σωματικής βλάβης. Η υπόθεση αφορά επεισόδιο ανάμεσα σε μέλη της νέας αδελφότητας Εσφιγμένου, η οποία ορίστηκε από την Ιερά Κοινότητα –το ανώτατο διοικητικό όργανο της Αθωνικής Πολιτείας– και τους μοναχούς ζηλωτές που αρνούνται να εγκαταλείψουν την Ιερά Μονή. Το επεισόδιο σημειώθηκε στις 20 Δεκεμβρίου του 2006 στο κονάκι της Μονής στις Καρυές. Όπως περιγράφεται στο βούλευμα, οι κατηγορούμενοι, κρατώντας λοστούς, σιδηρόβεργες και ρόπαλα, εισήλθαν στο υπό κατάληψη από τους ζηλωτές μοναχούς κονάκι, με τους οποίους συνεπλάκησαν. Αποτέλεσμα της συμπλοκής ήταν να τραυματιστούν τουλάχιστον τέσσερις μοναχοί της παλιάς αδελφότητας της Ιεράς Μονής και χρειάστηκε να μεταφερθούν σε νοσοκομεία της Χαλκιδικής για την παροχή των πρώτων βοηθειών.

© 2010 ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
πηγή:  http://esfigmenou.blogspot.com/2010/06/blog-post.html

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

ΠΑΠΙΚΟΙ ΚΑΙ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΗΤΕΣ ΕΝΑ

Η Ρωμαιοκαθολική γιορτή της Αγίας Δωρεάς στην Κέρκυρα και το μήνυμα του Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων Νεκταρίου



Την Κυριακή 6 Ιουνίου 2010 γιορτάστηκε στην Κέρκυρα η Ρωμαιοκαθολική πανήγυρη της Αγίας Δωρεάς.Το απόγευμα, στην πορεία προς την Πλατεία του Αγίου Ιακώβου συμμετείχε η πομπή, με το Ρωμαιοκαθολικό Αρχιεπίσκοπο, τους εφημερίους, που κατέφθασαν στην Κέρκυρα από την Ιταλία, τη Μάλτα και άλλα μέρη της Ελλάδας, και τους ιερείς της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, τους οποίους απέστειλε ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης κ. Νεκτάριος ως εκπροσώπους του.
Στην Πλατεία μπροστά στο Ρωμαιοκαθολικό Μητροπολιτικό Ναό και σε ειδική εξέδρα που είχε στηθεί, ο Ρωμαιοκαθολικός Αρχιεπίσκοπος απηύθυνε δέηση. Έπειτα, αφού διαβάστηκε το ένατο κεφάλαιο από το Ευαγγέλιο του Λουκά, που αφορούσε τον πολλαπλασιασμό των άρτων, εξήγηθηκε στους πιστούς το θέμα της φετινής πανηγύρεως της Αγίας Δωρεάς, το οποίο ήταν «Εσείς δώστε τους να φάνε». Ακολούθησε η ανάγνωση του χαιρετισμού του Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκταρίου από τον εκπρόσωπό του.
Μήνυμα του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων Νεκταρίου
Αρ. Πρωτ. 183
Κέρκυρα, 3 Ιουνίου 2010
Σεβασμιώτατον Αρχιεπίσκοπον των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών
 κ. Ιωάννην Σπιτέρην
Ενταύθα
Σεβασμιώτατε Αρχιεπίσκοπε των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών κ. Ιωάννη,
Η ετήσια λιτανεία της Αγίας Δωρεάς δίδει την δυνατότητα στις θρησκευτικές κοινότητες του νησιού μας να συμπροβληματιστούν σχετικά με την ουσία της χριστιανικής μαρτυρίας στον σύγχρονο κόσμο. Είναι άραγε η χριστιανική πίστη ένα ατομικό γεγονός, μία υπόθεση του καθενός ανθρώπου η οποία εδράζεται στην σκέψη του και αποτελεί την αφετηρία για να εξασφαλίσει την αιώνια ζωή ή είναι ένα γεγονός κοινωνίας τόσο με τον Θεό όσο και με τον συνάνθρωπο, η οποία σώζει και την προσωπική υπόσταση του καθενός;
Αν η πρώτη πρόταση είναι η απάντηση, τότε η χριστιανική πίστη γίνεται ιδέα, αντίληψη, επιχείρημα που εγκλωβίζει τον άνθρωπο στον εαυτό του και τον καθιστά δημιουργό και συντηρητή ενός πολιτισμού στον οποίο ακόμη και η αιωνιότητα είναι αμφίβολη υπόθεση του ενός. Αν η απάντηση είναι η δεύτερη πρόταση, τότε η χριστιανική πίστη αποτελεί την μοναδική οδό στην δίψα του ανθρώπου για γνήσιες σχέσεις, για αγάπη, για δικαιοσύνη. Τότε ο άνθρωπος προσθέτει, σε ό,τι παρέλαβε, το δικό του πρόσωπο και δεν ζητά την αιωνιότητα μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλους.
Για την Ορθόδοξη Θεολογία η Θεία Ευχαριστία αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο υπάρχει η Εκκλησία στον κόσμο. Και αυτός ο τρόπος αναδεικνύει το ήθος της κοινωνίας με τον Θεό. Ο Χριστός προσφέρει και προσφέρεται, δίδει τον Εαυτό Του ως δώρο του κόσμου στο Θεό και προσφέρεται ως δώρο του Θεού στον κόσμο. Αυτή η προσφορά γίνεται για όλους τους ανθρώπους «ο Άρτος της ζωής» (Ιωάν. 6,48), Τον οποίο όποιος κοινωνεί, ενώνεται με τον Θεό και τον συνάνθρωπο και αγωνίζεται στην οδό για ένα νέο τρόπο και ήθος: της υπερβάσεως του εαυτού, της αληθινής αγάπης, της καινούριας ζωής, στην οποία «ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος..., βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολοσ. 3,11).
Εάν ως χριστιανοί θέλουμε σήμερα να καταθέσουμε ουσιαστική μαρτυρία στον κόσμο μας, τότε οφείλουμε να βρούμε στην καθημερινότητά μας το αληθινό νόημα της Θείας Ευχαριστίας. Να συναντηθούμε στις ενορίες μας ως πρόσωπα και όχι ως περαστικοί προσκυνητές. Να αντλήσουμε δύναμη από την κοινωνία με τον Χριστό και να μεταφέρουμε τον τρόπο της αγάπης στον κόσμο. Να αντισταθούμε τελικά στην μετατροπή της χριστιανικής μας πίστεως σε ιδέα, ατομοκεντρισμό και ευτυχία του ενός.
Ζούμε σε εποχή μεγάλης κρίσεως, η οποία πρωτίστως είναι πνευματική. Η ελπίδα του ανθρώπου να βρει νόημα στη ζωή του δεν μπορεί να είναι ούτε τα υλικά αγαθά ούτε οι ηδονές του βίου, ούτε τα κάθε λογής δικαιώματα. Η ελπίδα πηγάζει από την επιστροφή στο ήθος του προσώπου, το οποίο αγαπά και μοιράζεται, προσφέρει και προσφέρεται. Αυτή είναι η οδός της πίστεως και αυτή ας είναι η μαρτυρία όλων μας.
Θέλω να ευχηθώ τόσο σε εσάς όσο και σε όλη την κοινότητα των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών χρόνια πολλά! Η εποχή μας έχει ανάγκη την χριστιανική πίστη και ο καθένας μας ας δίδει τον καλύτερο εαυτό του!
Μετ’ ευχών και και αγάπης Χριστού,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ✝Ο ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ & ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ





ΠΗΓΉ: ΑΚΤΙΝΕΣ

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Φανατισμὸς καὶ Συγκρητισμός


 Στὴν σύγχρονη κοινωνία μας, καὶ μάλιστα ἀκριβῶς στὴν ἀνατολὴ τοῦ νέου αἰῶνος καὶ τῆς τρίτης χιλιετίας, δύο κίνδυνοι παραμένουν πολὺ ἀπειλητικοὶ στὸ προσκήνιο: ὁ πολύμορφος Φανατισμὸς καὶ ὁ πολύμορφος Συγκρητισμός. Δεξιὰ εὑρίσκεται ὁ Φανατισμός, ὁ ὁποῖος συνήθως πολιτικοποιημένος, ἐξτρεμιστικὸς καὶ ξενόφοβος,
μὲ τὴν προσφυγὴ στὴν βία, τὴν ἐπιθετικότητα καὶ τὴν μισαλλοδοξία, ἀναιρεῖ πλήρως τὸ ᾿Ορθόδοξο ῏Ηθος, τὸ ὁποῖο εἶναι ἦθος ἀγάπης, εὐσπλαγχνίας, ἀποδοχῆς, καταλλαγῆς, φιλοξενίας, ἐλευθερίας καὶ μετριοπαθείας.᾿Αριστερὰ εὑρίσκεται ὁ Συγκρητισμός, ὁ ὁποῖος ὑπεράγαν ἀνεκτικός, συμβιβαστικός, διαλεκτικός, συνθετικὸς καὶ ἐγκοσμιοκρατικός, ἐλαχιστοποιεῖ τὴν σημασία τοῦ ᾿Ορθοδόξου Δόγματος, τὸ ὁποῖο ὁριοθετεῖ σαφῶς τὴν περιοχὴ τῆς ᾿Αληθείας καὶ τὴν περιοχὴ τῆς
πλάνης· τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τοῦ κόσμου· τοῦ Φωτὸς καὶ τοῦ σκότους· τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ σατανᾶ.῾Η ῾Αγιωτάτη ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία μας, εὑρισκομένη ὡς «Βασιλικὴ ῾Οδὸς»  ἀκριβῶς στὸ μέσον, ἀποφεύγει σταθερὰ τοὺς ἐκ δεξιῶν καὶ τοὺς ἐξ ἀριστερῶν πειρασμοὺς καὶ κινδύνους, οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦν νὰ νοθεύσουν τὴν χαρισματικὴ Μαρτυρία Της, τὴν ὄντως «᾿Αλήθεια καὶ Ζωή», ποὺ ἐπαγγέλεται ὁ Θεάνθρωπος.

* * *

Ο ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ, ἐπιθετικὸς καὶ μισαλλόδοξος, δὲν ὀφείλεται στὴν ἔλλειψι συνεργασίας μεταξὺ Θρησκειῶν, οὔτε ἡ Διαθρησκειακὴ Συνεργασία θὰ κατορθώση δῆθεν νὰ τὸν ἀντιμετωπίση ἀποτελεσματικὰ καὶ ριζικά. Τὸ ἦθος τῆς ἀνοχῆς, τὸ ὁποῖο βεβαίως πρέπει νὰ ἐνθαρρύνεται σὲ ἐπίπεδο Κυβερνήσεων καὶ ἀνθρωπιστικῶν Κινημάτων, δὲν εἶναι τὸ ζητούμενον ἀπὸ τὴν ᾿Εκκλησία, ἡ ῾Οποία ὀφείλει νὰ διατηρήση τὴν ἱεραποστολική Της προοπτικὴ ἔναντι τῶν Θρησκειῶν τοῦ κόσμου. ᾿Αλλὰ καὶ ἐδῶ δὲν θὰ πρέπει νὰ καλλιεργοῦνται ψευδαισθήσεις: ἀκόμη καὶ ἡ ἀνοχὴ δὲν εἶναι εὔκολο οὔτε νὰ ἐπιτευχθῆ οὔτε καὶ νὰ διατηρηθῆ, ἐφ᾿ ὅσον θὰ
ὑφίστανται πάντοτε οἱ δύο ἀστάθμητοι παράγοντες, δηλαδὴ τὰ ἀνθρώπινα πάθη καὶ ὁ διάβολος. ῾Η ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία μας μία μόνο Εἰρήνη γνωρίζει: ἐκείνην ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν καθαρτική,φωτιστικὴ καὶ ἁγιαστικὴ χάρι τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία θεραπεύει τὰ πάθη καὶ φυγαδεύει τὸν διάβολο. Οἱ Ποιμένες τῆς ᾿Εκκλησίας, ἀντὶ νὰ ἐπιδιώκουν μέσῳ τῆς Διαθρησκειακῆς Συνεργασίας μίαν χίμαιρα, ὀφείλουν νὰ ἐργάζωνται νυχθημερὸν γιὰ νὰ καταστήσουν τὸ Ποίμνιό τους πραγματικὰ Χριστιανικό. Εἶναι κοινὴ ἡ Πατερικὴ Διδασκαλία στὸ θέμα αὐτό: ὅταν ὁ Χριστιανὸς ἔχη στὴν καρδιά του τὴν Εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, τότε εἰρηνεύει γύρω του ὅλος ὁ κόσμος.
Σήμερα, εἶναι ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ἐπίκαιρη ἡ ἐμπειρικὴ διδασκαλία τοῦ ῾Οσίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ: «Σὲ ἱκετεύω, χαρά μου», ἔλεγε ὁ εἰρηνοφόρος Στάρετς, «σὲ ἱκετεύω, ἀπόκτησε τὸ πνεῦμα τῆς εἰρήνης... Εἰρηνεύει τὴν ψυχή. Καὶ συγχρό-
νως εἰρηνεύει ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα καὶ μαζὶ καὶ τὴν φύση... ᾿Απόκτησε τὴν ἐσωτερικὴ εἰρήνη καὶ χιλιάδες ψυχὲς θὰ βροῦν κοντά σου τὴν εἰρήνη...».
᾿Αλλά, καὶ ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος μᾶς ἀφυπνίζει βιαίως ἀπὸ τὸν λήθαργο τῆς ἀμελείας μὲ τὸ κατ᾿ ἐξοχὴν κοινωνικὸ καὶ ἱεραποστολικὸ μήνυμά του: «Οὐδεὶς ἂν ἦν ῞Ελλην, εἰ ἡμεῖς ἦμεν Χριστιανοί, ὡς δεῖ· εἰ τὰ τοῦ Χριστοῦ ἐφυλάττομεν, εἰ
ἠδικούμεθα, εἰ ἐπλεονεκτούμεθα, εἰ λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, εἰ κακῶς πάσχοντες εὐηργετοῦμεν, οὐδεὶς οὕτω θηρίον ἦν, ὡς μὴ ἐπιδραμεῖν τῇ εὐσεβείᾳ, εἰ παρὰ πάντων ταῦτα ἐγίνετο». «Κανεὶς δὲν θὰ ἦταν εἰδωλολάτρης, ἂν ἤμεθα πραγματικοὶ Χριστιανοί· ἂν ἐφυλάγαμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ ὅταν μᾶς ἀδικοῦσαν καὶ ὅταν μᾶς ἅρπαζαν τὰ ἰδικά μας· ἂν εὐλογούσαμε ὅταν μᾶς ὕβριζαν· ἂν εὐεργετούσαμε ὅταν ἐδεινοπαθούσαμε. Κανεὶς δὲν θὰ ἦταν τόσο θηρίο, ὥστε νὰ μὴν τρέξη πρὸς τὴν εὐσέβεια, ἂν ἀπὸ ὅλους μας ἐτηρεῖτο αὐτὴ ἡ τακτική». ᾿Επίσης, οἱ ᾿Ορθόδοξοι Χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ ἔχουν αὐξημένο αἴσθημα εὐθύνης καὶ σεβασμοῦ πρὸς
τὴν ᾿Αλήθεια τῆς Πίστεως, ἀλλὰ καὶ «συνείδηση ἀποκλειστικότητας τῆς ἀληθείας: πιστεύουμε στὴ μόνη ἀλήθεια καὶ μετέχουμε βιωματικὰ στὴ μόνη σώζουσα ἀλήθεια». Αὐτὴ ἡ Συνείδησις ᾿Αποκλειστικότητος δὲν γεννᾶ ποτὲ Φανατισμό, διότι ἡ γνήσια μυστηριακὴ ἕνωσις μὲ τὸν Θεάνθρωπο μᾶς καθιστᾶ πραγματικοὺς Χριστιανούς, ἐφ᾿ ὅσον γεννᾶ αὐθεντικὰ αἰσθήματα ᾿Αγάπης, Ταπεινώσεως καὶ ῾Αγνότητος γιὰ τὸν συνάνθρωπό μας.

* * *

Η ΣΤΑΣΙΣ αὐτὴ ἔναντι τῆς ᾿Αληθείας ἱκάνωσε τοὺς ᾿Ορθοδόξους ᾿Αντιοικουμενιστὰς νὰ διαπιστώσουν ἐξ ἀρχῆς τὸν συγκρητιστικὸ χαρακτῆρα τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καὶ τῆς ῾Ημερολογιακῆς Καινοτομίας τοῦ 1924.
Δὲν θὰ πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγη, ὅτι ὁ ἐπίσημος ἐγκαινιασμὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν καθ᾿ ἡμᾶς ᾿Ανατολὴ περιελάμβανε καὶ τὸν ῾Ημερολογιακὸ - ῾Εορτολογικὸ Συγκρητισμό, ἐφ᾿ ὅσον προέβλεπε τὴν παραδοχὴ ἀπὸ ᾿Ορθοδόξους καὶ ῾Ετεροδόξους «ἑνιαίου ἡμερολογίου πρὸς ταυτόχρονον ἑορτασμὸν τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπὸ πασῶν τῶν ᾿Εκκλησιῶν»7.Στὴν προοπτικὴ ἄλλωστε αὐτὴν τοῦ ῾Εορτολογικοῦ Συγκρητισμοῦ ἐργάσθηκε γιὰ τὸ τελικὸ βῆμα πρὸς τὴν ῾Ημερολογιακὴ Καινοτομία καὶ τὸ λεγόμενο Πανορθόδοξο Συνέδριο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸ 1923, οἱ σύνεδροι τοῦ ὁποίου ἐτόνισαν ἰδιαιτέρως τὴν
ἀνάγκη «τοῦ ταυτοχρόνου ἑορτασμοῦ τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν, τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα, ὑπὸ πάντων τῶν χριστιανῶν», ὥστε νὰ ἐπιτευχθῆ ἡ «προσέγγισις τῶν δύο χριστιανικῶν κόσμων τῆς ᾿Ανατολῆς καὶ τῆς Δύσεως ἐν
τῷ ἑορτασμῷ τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν». Εἶναι προφανέστατο λοιπόν, ὅτι ἡ υἱοθέτησις τῆς ῾Ημερολογιακῆς Καινοτομίας τοῦ 1924, ὡς πρώτου πρακτικοῦ βήματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐξέφραζε μειωμένο αἴσθημα εὐθύνης πρὸς τὴν ᾿Αλήθεια καὶ ὁπωσδήποτε συγκρητιστικὴ νοοτροπία .Τὰ ἑπόμενα βήματα ἐπιβεβαίωσαν τοῦτο. ᾿Αλλὰ καὶ τὸ ἐντελῶς πρόσφατο ἄνοιγμα τοῦ ἀρχιεπισκόπου τῆς Καινοτομίας κ. Χριστοδούλου πρὸς τὸ Βατικανὸ κινεῖται ἀκριβῶς στὴν ἴδια γραμμὴ τοῦ Διαχριστιανικοῦ Συγκρητισμοῦ. Εἶναι ἄκρως ἐνδεικτικόν, ὅτι τὸ πρωτοφανὲς διάβημα τῆς μεταβάσεως πολυμελοῦς καὶ ὑψηλοῦ ἐπιπέ-δου ᾿Επιτροπῆς τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Νέου ῾Ημερολογίου στὸ Βατικανό,  ἐγκαινίασε μίαν συγκρητιστικὴ συνεργασία, ὅπως ἀνεκοινώθη, «ἐπάνω σὲ θέματα ποιμαντικῆς μέριμνας καὶ προβληματισμοῦ γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο»!...
῏Αρά γε, εἶναι ποτὲ δυνατὸν ἡ ᾿Αλήθεια τῆς ᾿Ορθοδοξίας νὰ συνεργασθῆ μὲ τὸ ψεῦδος τῆς αἱρέσεως, προκειμένου νὰ διακονηθῆ δῆθεν ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος;
᾿Ιδού λοιπὸν μὲ ποιὸν τρόπο ἐπαληθεύεται στὸ ἀκέραιο ἡ ἄποψις τοῦ διακεκριμένου ῾Ιεράρχου, ἡ ὁποία ὑπεστήριζε, ὅτι ὁ Διαχριστιανικὸς καὶ Διαθρησκειακὸς Συγκρητισμὸς «εἶναι ἡ μεγαλύτερη πλάνη τῆς ἐποχῆς μας,
ὁ μεγαλύτερος καὶ ἰσχυρότερος πειρασμός».

* * *

᾿Απὸ ὅσα ἐλέχθησαν προκύπτει, ὅτι ἡ ἀπορριπτικὴ στάσις τῶν ᾿Ορθοδόξων ᾿Αντι-οικουμενιστῶν τοῦ Πατρίου ῾Ημερολογίου ἔναντι τῆς Διαχριστιανικῆς καὶ Διαθρησκειακῆς Συνεργασίας δὲν ἀποτελεῖ Φανατισμόν, ἀλλὰ ἄρνησιν τοῦ Συγκρητισμοῦ καὶ θεάρεστη ἐμμονὴ στὴν Συνείδησι ᾿Αποκλειστικότητος τῆς ᾿Αληθείας. ᾿Εκεῖνο ποὺ ἀπορρίπτουμε ριζικὰ εἶναι τὸ ἦθος τῆς συγκρητιστικῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ κυριολεκτικὰ «Βεβήλωση τοῦ Διαλόγου», ὅπως ἐδήλωσε προσφάτως γνωστὸς Καθηγητὴς Πανεπιστημίου.
῾Η εὐθύνη μας γιὰ τὴν ᾿Αλήθεια· ἡ ἕνωσίς μας μὲ τὴν ᾿Αλήθεια· ἡ μαρτυρία μας γιὰ τὴν ᾿Αλήθεια ἀποτελοῦν τὴν οὐσιαστικώτερη ἔκφρασι ᾿Αγάπης πρὸς τὸν κόσμο καὶ διασώζουν τὴν ᾿Ελπίδα τῆς ᾿Ανατολῆς καὶ τῆς Δύσεως.

Πηγή: ῾Η Πατερικὴ Στάσις ἔναντι τοῦ Διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

῾Ιερὸς Χρυσόστομος καὶ Συγκρητισμὸς


Ο ΙΕΡΟΣ Χρυσόστομος, ὡς Πρεσβύτερος ἀκόμη, ἐξεφώνησε ὀκτὼ εἰδικὲς ῾Ομιλίες πρὸς τὸ ποίμνιο τῆς ᾿Αντιοχείας, μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ νὰ τὸ προστατεύση ἀπὸ τὸν ᾿Ιουδαϊσμό.῾Η ᾿Αντιόχεια, κατὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἦταν μία κοσμοπολίτικη μεγαλούπολις, ἡ ὁποία περιελάμβανε ἕνα πολυσύνθετο καὶ πολυθρησκευτικὸ κρᾶμα 500.000 περίπου κατοίκων.
Οἱ ᾿Εθνικοί, δηλαδὴ οἱ εἰδωλολάτρες, ἦσαν ἀκόμη πολυάριθμοι· οἱ ᾿Ιουδαῖοι εἶχαν πολὺ ἔντονη παρουσία·οἱ αἱρετικοὶ ᾿Αρειανοί, Εὐνομιανοὶ καὶ ᾿Απολλιναρισταὶ ἦσαν δραστήριοι· καὶ ἕνα ἐσωτερικὸ Σχίσμα τῆς τοπικῆς ᾿Εκκλησίας δὲν εἶχε ἀκόμη θεραπευθῆ.Οἱ ᾿Ιουδαῖοι εἶχαν ἐγκατασταθῆ στὴν ᾿Αντιόχεια ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς της καὶ εἶχαν ὀργανωθῆ κοινωνικοθρησκευτικὰ μὲ ἀπόλυτη ἐλευθερία. Μὲ κέντρο δύο ἐντυπωσιακὲς Συναγωγές, μία σὲ κεντρικὸ σημεῖο τῆς πόλεως καὶ μία στὸ περίφημο
προάστειο τῆς Δάφνης , «ἀσκοῦσαν στὴν κοινωνία ποικίλη καὶ μεγάλη ἐπιρροή, ποὺ ἔφτανε στὸν προσηλυτισμό».

* * *

ΠΟΙΟ ἦταν λοιπὸν τὸ ποιμαντικὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμετώπιζε ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος; Μία μερίδα πολλῶν Χριστιανῶν, ἀπὸ κακὴ συνήθεια ἐλάμβανε μέρος στὶς ἐκδηλώσεις μερικῶν ἀπὸ τὶς μεγάλες θρησκευτικὲς ἑορτὲς τῶν ᾿Ιουδαίων: στὴν
ἑορτὴ τῶν Σαλπίγγων (ἢ τοῦ Νέου ῎Ετους), τὴν ἑορτὴ τῶν Νηστειῶν καὶ τῆς Σκηνοπηγίας.Μία ἄλλη μερίδα, ὄχι μόνο παρακολουθοῦσε ἀπὸ ἐπιπολαιότητα τὰ θεάματα κατὰ τὶς ἑορτὲς αὐτές, ἀλλὰ προχωροῦσε περισσότερο: δὲν ἑώρταζε τὸ ῞Αγιο Πάσχα ὅπως εἶχε καθορισθῆ ἀπὸ τὴν ῾Αγία Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο10, ἀλλὰ ἑώρταζε καὶ νήστευε κατὰ παλαιὰν συνήθειαν μαζὶ μὲ τοὺς ᾿Ιουδαίους σταθερὰ τὴν
14η τοῦ μηνὸς Νισάν, δηλαδὴ τὴν ἡμέρα τῆς ἐαρινῆς Πανσελήνου.᾿Επίσης, αὐτοὶ οἱ Χριστιανοὶ «ζητοῦσαν [ἰαματικὲς] θαυματουργίες ἀπὸ τοὺς ραββίνους μὲ τὰ φυλακτὰ καὶ τὶς τελετὲς ποὺ αὐτοὶ ἐνεργοῦσαν», τιμοῦσαν τὴν Συναγωγὴ καὶ προσέφευγαν εἰς αὐτήν, ἄλλοτε γιὰ νὰ δώσουν ὅρκους καὶ ἄλλοτε γιὰ δικαστικὲς ὑποθέσεις, προτιμῶντες τοὺς ᾿Ιουδαίους δικαστές, παρὰ τοὺς ἐθνικούς.Εἶχε λοιπὸν δημιουργηθῆ στὴν ᾿Αντιόχεια ἕνα τέτοιο συγκρητιστικὸ κλῖμα, ὥστε πολλοὶ Χριστιανοί, κατὰ τὸν ἕνα ἢ ἄλλο τρόπο, ἔρρεπαν πρὸς τὸν ᾿Ιουδαϊσμό, ἐφ᾿ ὅσον ἀδυνατοῦσαν νὰ διακρίνουν τὴν ριζικὴ διαφορὰ μεταξὺ Χριστιανισμοῦ καὶ ᾿Ιουδαϊσμοῦ, ᾿Εκκλησίας καὶ Συναγωγῆς.

* * *

ΓΙΑ ΤΟΝ ῾Ιερὸ Χρυσόστομο, «τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶχε τεράστια σωτηριολογικὴ καὶ θεολογικὴ σημασία» καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀπεδύθη σὲ μεγάλο ἀγῶνα γιὰ νὰ θεραπεύση, ὅπως ἔλεγε, τὸ «χαλεπώτατον νόσημα» καὶ νὰ καταργήση τὸ «πονηρὸν ἔθος».
«῞Ετερον νόσημα χαλεπώτατον τὴν ἡμετέραν γλῶσσαν πρὸς ἰατρείαν καλεῖ, νόσημα ἐν τῷ σώματι τῆς ᾿Εκκλησίας πεφυτευμένον»· «τί δέ ἐστι τὸ νόσημα;»· «πολλοὶ τῶν μεθ᾿ ἡμῶν τεταγμένων, καὶ τὰ ἡμέτερα λεγόντων φρονεῖν, οἱ μὲν ἐπὶ τὴν θέαν ἀπαντῶσι τῶν ἰουδαϊκῶν ἑορτῶν, οἱ δὲ καὶ συνεορτάζουσι καὶ τῶν νηστειῶν κοινωνοῦσι· καὶ τοῦτο τὸ πονηρὸν ἔθος βούλομαι τῆς ᾿Εκκλησίας ἀπελάσαι νῦν».

* * *

ΕΙΝΑΙ ἀναγκαῖο ἐδῶ νὰ διευκρινισθῆ, ὅτι οἱ ῾Ομιλίες αὐτὲς τοῦ ῾Ιεροῦ Πατρὸς δὲν ἔχουν βεβαίως χα-ρακτῆρα ἀντισημιτικὸ-φυλετικό, ἀλλὰ καθαρὰ ποιμαντικὸ-θεολογικό, ἐφ᾿ ὅσον ἀπέβλεπαν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὴν προστασία τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τὶς ἰουδαϊκὲς ἑτερο-διδασκαλίες. Καὶ περαιτέρω, ἐπεδίωκαν τὴν θεραπεία ἐκείνων τῶν πιστῶν, τοὺς ὁποίους ὁ ῞Αγιος ἐχαρακτήριζε ὡς «οἰκεῖα μέλη νενοσηκότα», ὡς «ἀρρωστοῦντας τῶν ἀδελφῶν τῶν ἡμετέρων καὶ τὰ ἰουδαϊκὰ νοσοῦντας». ῾Η ἰσχυρὰ καὶ ἐπίμονος κριτικὴ ποὺ ἀσκεῖ ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος στοὺς ᾿Ιουδαίους δὲν συνιστᾶ ἰδεολογικὴ ἀντιπαράθεσι καὶ ἑπομένως δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτελῆ ἀντισημιτισμόν, διότι «δὲν κρίνει τοὺς ᾿Ιουδαίους ἀπὸ τὴν οἰκονομική τους εὐμάρεια ἢ τὴν προσήλωσή τους στα ἔθιμα τῆς φυλῆς, οὔτε ἀπὸ τὴν νομιμότητα ἢ τὴν παιδεία καὶ τὴν κοινωνικότητά τους, ὅπως π.χ. ἔκανε ὁ διάσημος τῆς ἐποχῆς ρήτορας καὶ σοφιστὴς Λιβάνιος»·Οὔτε ποτὲ «συνέστησε στοὺς χριστιανοὺς νὰ μὴ συναλλάσσονται ἢ νὰ μὴ χαιρετοῦν τοὺς ᾿Ιουδαίους», «πολὺ δὲ περισσότερο δὲν συνέστησε νὰ τοὺς μισοῦν ἢ νὰ τοὺς καταδιώκουν», «δὲν συνιστοῦσε τὸ μίσος καὶ τὴν προσωπικὴ ἀποστροφή».
᾿Αντιθέτως μάλιστα: «δὲν εἶναι λίγες οἱ φορὲς ποὺ ἐκφράζει γιὰ τοὺς ἰουδαίους καὶ συμπόνοια καὶ θετικὸ ἐνδιαφέρον».

* * *

ΑΣ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ ὅμως στὴν θεραπευτικὴ προσπάθεια τοῦ ῾Αγίου. ῏Αρά γε, μὲ ποιόν τρόπο ἐπίστευε ὁ ῾Ιερὸς Πατήρ, ὅτι θὰ ἐθεράπευε τὸ «χαλεπώτατον νόσημα» τῶν ᾿Ιουδαϊζόντων Χριστιανῶν; ᾿Εν πρώτοις, προσπαθεῖ νὰ πείση τοὺς νοσοῦντας,
βάσει καθαρῶς θεολογικῶν κριτηρίων, ὅτι οἱ μὲν ᾿Ιουδαῖοι δὲν ἀπεδέχθησαν τὴν Θεία Οἰκονομία, δηλαδὴ τὸ Σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τους, καὶ ἐξέπεσαν τῆς Χάριτος, «ἐξεκλάσθησαν», οἱ δὲ Χριστιανοὶ ἀποτελοῦν τὴν μοναδικὴ συνέχεια «τῆς ρίζης τῆς ἁγίας», τοῦ εὐλογημένου καὶ ἐκλεκτοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
Τρία εἶναι τὰ κεφαλαιώδη σφάλματα-ἁμαρτήματα τῶν ᾿Ιουδαίων, λέγει ὁ ῞Αγιος:
α. ἀγνοοῦν τὸν Πατέρα, δηλαδὴ δὲν γνωρίζουν τὸν Θεό, ἐφ᾿ ὅσον ἀρνοῦνται τὸν Υἱό.
β. ἐσταύρωσαν τὸν Υἱό, γενόμενοι Χριστοκτόνοι καὶ Θεοκτόνοι .
γ. ἀποκρούουν τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα καὶ συνεχῶς ἀντιστρατεύονται εἰς Αὐτό.
᾿Εφ᾿ ὅσον λοιπὸν ὅλα αὐτὰ τὰ τραγικὰ γιὰ τοὺς ᾿Ιουδαίους εἶναι ἀναντιρρήτως ὀρθὰ καὶ ἀληθῆ, τότε δὲν ἔχουν τίποτε τὸ θεάρεστο καὶ ἀξιοσέβαστο καὶ σεμνό.
Κατόπιν, καὶ ὡς ἄμεσο ἐπακόλουθο τῆς θέσεως αὐτῆς, ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος εἶναι ἀπόλυτος στὴν ἀπαίτησί του νὰ μὴν συμμερίζωνται οἱ πιστοὶ τὴν θρησκευτικὴ ζωὴ τῶν ᾿Ιουδαίων, νὰ μὴ συμμετέχουν στὶς ἑορτὲς καὶ τὶς νηστεῖες τους, δηλαδὴ νὰ μὴν ἔχουν καμμία «κοινωνία» μαζί τους.
Πρὸς τοὺς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριζαν, ὅτι δῆθεν οἱ ᾿Ιουδαῖοι «καὶ αὐτοὶ τὸν Θεὸν προσκυνοῦσιν», ὁ ῞Αγιος ἀπαντοῦσε ὡς ἑξῆς: «᾿Αλλὰ μὴ γένοιτο τοῦτο εἰπεῖν! Οὐδεὶς ᾿Ιουδαῖος προσκυνεῖ τὸν Θεόν. Τίς ταῦτά φησιν; ῾Ο Υἱὸς τοῦ Θεοῦ: ῾῾Εἰ τὸν Πατέρα γάρ μου ᾔδειτε, φησί, κἀμὲ ᾔδειτε ἄν· οὔτε δὲ ἐμὲ οἴδατε, οὔτε
τὸν Πατέρα μου οἴδατε᾿᾿. Ποίαν ταύτης ἀξιοπιστοτέραν μαρτυρίαν παραγάγω;».
Γιὰ ἐκείνους πάλι, οἱ ὁποῖοι ἐνήστευαν μαζὶ μὲ τοὺς᾿Ιουδαίους, ἔλεγε ὁ ῞Αγιος:
«᾿Εννοήσατε τοίνυν τίσι κοινωνοῦσιν οἱ νηστεύοντες νῦν [οἱ νοσοῦντες]· τοῖς βοῶσι:῾῾Σταύρωσον, σταύρωσον᾿᾿· τοῖς λέγουσι: ῾῾Τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐφ᾿ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν᾿᾿». Εἶναι «ἄτοπον», συνεχίζει ὁ ῞Αγιος,«τοὺς εἰς Αὐτὸν ὑβρίσαντας τὸν Θεὸν ποιεῖσθαι κοινωνούς, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τὸν᾿Εσταυρωμένον τοῖς ἐσταυρωκόσι συνεορτάζειν· τοῦτο γὰρ οὐ μόνον ἀνοίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐσχάτης μανίας ἐστίν».
Σὲ ἄλλη περίπτωσι δικαιολογεῖ πολὺ εὔστοχα τὸν χαρακτηρισμὸ τῆς νηστείας τῶν ᾿Ιουδαίων ὡς «παρανόμου καὶ ἀκαθάρτου»: «Μὴ θαυμάσητε δὲ εἰ ἀκάθαρτον αὐτὴν ἐκάλεσα νηστείαν οὖσαν· τὸ γὰρ παρὰ γνώμην Θεοῦ γινόμενον, κἂν θυσία, κἂν νηστεία ᾖ, πάντων ἐστὶν ἐναγέστερον» .

* * *

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ τὴν σύντομη ἀναφορά μου στὴν στάσι τοῦ ῾Ιεροῦ Χρυσοστόμου ἔναντι τῶν ᾿Ιουδαίων μὲ ἕνα σπάνιο παράδειγμα ποιμαντικῆς εὐαισθησίας, ἐφ᾿
ὅσον ὁ ῞Αγιος δὲν ἐθεράπευε τοὺς «νοσοῦντας» μόνο μὲ τὸν λόγο, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πρᾶξι. ῾Ο ῾Ιερὸς Πατὴρ διεκήρυττε, ὅτι ἡ ἑβραϊκὴ Συναγωγὴ δὲν εἶναι τόπος ἱερὸς καὶ ἀξιοσέβαστος, ἔστω καὶ ἂν ἐκεῖ εὑρίσκωνται τὰ ἱερὰ βιβλία τῆς Παλαιᾶς
Διαθήκης: «Μηδεὶς αἰδείσθω τὴν Συναγωγὴν διὰ τὰ Βιβλία», ἔλεγε· «κανεὶς ἂς μὴ σέβεται τὴν Συναγωγὴ ἐξ αἰτίας τῶν Βιβλίων».
Κάποτε συνέβη τὸ ἑξῆς συγκλονιστικὸ στὴν ᾿Αντιόχεια. Μία γυναίκα Χριστιανή, ἡ ὁποία ἦταν σεμνοπρεπής, ἄμεμπτος στὰ ἤθη καὶ προσηλωμένη στὴν πίστι,
ἀναγκαζόταν ἀπὸ κάποιον πλανεμένο Χριστιανὸ νὰεἰσέλθη στὴν Συναγωγὴ καὶ νὰ δώση ἐκεῖ ὅρκον γιὰ τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων ποὺ αὐτὸς ἀμφισβητοῦσε.
Εἶχε ἀκούσει ὁ δυστυχής, ὅτι οἱ ὅρκοι ποὺ δίδονται στὴν Συναγωγὴ ἦσαν περισσότερο φοβεροί!... Μόλις ὅμως ἔφθασε ἐκεῖ ἡ ἐνάρετη γυναίκα, ἄρχισε νὰ καλῆ εἰς βοήθειαν καὶ ἀπαιτοῦσε νὰ τὴν προστατεύσουν ἀπὸ τὴν παράνομη βία, διότι δὲν τῆς ἦταν βεβαίως ἐπιτρεπτὸ νὰ πλησιάση τὸν χῶρο ἐκεῖνο.
Τότε λοιπόν, λέγει ὁ ῞Αγιος, «ἐμπρησθεὶς ὑπὸ ζήλου καὶ πυρωθείς, καὶ διαναστάς, ταύτην μὲν οὐκ εἴασα λοιπὸν ἐπὶ τὴν παρανομίαν ἑλκυσθῆναι ἐκείνην, ἐξήρπασα δὲ
τῆς ἀδίκου ταύτης ἀπαγωγῆς». Κατόπιν, ὁ ῾Ιερὸς Πατὴρ ἐστράφη πρὸς τὸν Χριστιανὸ καὶ τὸν ἤλεγξε δριμύτατα γιὰ τὴν ἄτοπη συμπεριφορά του, τὸν ἐνουθέτησε ἐπὶ μακρὸν καὶ τὸν ἔπεισε νὰ ἀποβάλη τὴν πλάνη ἀπὸ τὴν ψυχή του.

* * *

ΜΕΤΑ τὴν σύντομη αὐτὴ ἀναφορά μας στοὺς ᾿Ιουδαΐζοντες Χριστιανοὺς τῆς ᾿Αντιοχείας κατὰ τὸν Δ´αἰῶνα, ἀπομένει ἕνα τελικὸ ἐρώτημα: τί ἆρά γε μᾶς διδάσκει ἡ στάσις τοῦ ῾Ιεροῦ Χρυσοστόμου ἔναντι τοῦ ᾿Ιουδαϊσμοῦ;
α. ᾿Εν πρώτοις, ἡ στάσις τοῦ ῾Ιεροῦ Πατρὸς εἶναι ὁδηγητικὴ γιὰ τὴν κριτικὴ τῆς ᾿Εκκλησίας ἔναντι πάσης ἄλλης Θρησκείας. Τὰ κριτήρια, τὰ ὁποῖα μᾶς παρέχει ὁ ῞Αγιος εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον θεολογικὰ καὶ πνευματικά. Μία Θρησκεία τοῦ κόσμου, ἔστω καὶ ἂν ἔχη στοιχεῖα ἀληθείας, δὲν καταξιώνεται, δὲν καθίσταται ἀξιοσέβαστη. Εἶναι ἐνδεικτικόν, ὅτι ὁ ῾Ιερὸς Πατήρ, πρὸς ἐκεί-νους οἱ ὁποῖοι θεωροῦσαν τὴν Συναγωγὴ ὡς τόπον ἱερόν, ἐπειδὴ δῆθεν ἐκεῖ ἦσαν ὁ Νόμος καὶ τὰ βιβλία τῶν Προφητῶν, ἀπαντοῦσε ὡς ἑξῆς: «Μὴ γάρ, ἔνθα ἂν ᾖ Βιβλία τοιαῦτα, καὶ ὁ τόπος ἅγιος ἔσται; Οὐ πάντως! ᾿Εγὼ δὲ διὰ τοῦτο μάλιστα μισῶ τὴν Συναγωγὴν καὶ ἀποστρέφομαι, ὅτι τοὺς Προφήτας ἔχοντες ἀπιστοῦσι τοῖς Προφήταις, ὅτι ἀναγινώσκοντες τὰ γράμματα οὐ δέχονται τὰς μαρτυρίας, ὅπερ ὑβριζόντων ἐστὶ
μειζόνως»· «μηδεὶς αἰδείσθω τὴν Συναγωγὴν διὰ τὰ Βιβλία, ἀλλὰ διὰ ταῦτα αὐτὴν μισείτω καὶ ἀποστρεφέσθω, ὅτι ἐφ᾿ ὕβρει κατέχουσι τοὺς ῾Αγίους, ὅτι ἀπιστοῦσι τοῖς ἐκείνων ρήμασιν, ὅτι τὴν ἐσχάτην αὐτῶν κατηγοροῦσιν ἀσέβειαν».
Θὰ πρέπει ἐδῶ νὰ ἀντιπαραβάλουμε τὴν στάσι τῶν ὀρθοδόξων Οἰκουμενιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπειδὴ προφανῶς ὑποτιμοῦν ἢ παραθεωροῦν τὰ γνήσια αὐτὰ Πατερικὰ Κριτήρια, ἔχουν προσβληθῆ τόσο πολὺ ἀπὸ τὴν σύγχρονη νόσο τοῦ Συγκρητισμοῦ, ὥστε νὰ ἐκφράζουν πλήρως ἀντίθετες ἀπόψεις. Λόγου χάριν, οἰκουμενιστὴς ἱεράρχης τῆς Κωνσταντινουπόλεως δὲν ἐδίστασε νὰ δηλώση, ὅτι «κατὰ βάθος, μία ἐκκλησία ἢ ἕνα τέμενος ἀποβλέπουν στὴν ἴδια πνευματικὴ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου»!...
β. Κατόπιν, ἡ στάσις τοῦ ῾Αγίου Πατρὸς ἔναντι τῶν ᾿Ιουδαίων εἶναι ἐπίσης ὁδηγητικὴ γιὰ τὴν ᾿Εκκλησία στὸ ζήτημα τῶν σχέσεων καὶ τῆς συνεργασίας Της μὲ τὶς Θρησκεῖες τοῦ κόσμου. Θὰ ἤθελα νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ὁ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος κατ᾿ ἀρχὴν ἀπαγορεύει αὐστηρότατα, μάλιστα στοὺς ἀδυνάτους Χριστιανούς, τὴν ἐπικοινωνία, τὴν συνύπαρξι καὶ πολὺ περισσότερο τὴν συνεργασία μὲ αἱρετικοὺς «συλλόγους». «Φευγέτω τούτων (τῶν αἱρετικῶν) τὰς συνουσίας (συναναστροφάς), ἀποπηδάτω τοὺς συλλόγους [αὐτῶν]»· «[ἂς] ἀποστρεφώμεθα τῶν αἱρετικῶν τοὺς συλλόγους». Καὶ πῶς ἆρά γε δικαιολογεῖ τὴν προτροπὴ αὐτή; «῞Ωστε μὴ τὴν τῆς φιλίας ὑπόθεσιν ἀφορμὴν ἀσεβείας γενέσθαι». Τὰ ἴδια ἀκριβῶς συμβουλεύει καὶ γιὰ τοὺς «συλλόγους» τῶν ᾿Ιουδαίων: «Διὸ παρακαλῶ φεύγειν καὶ ἀποπηδᾶν αὐτῶν τοὺς συλλόγους»· «φεύγετε τοίνυν καὶ τοὺς συλλόγους, καὶ τοὺς τόπους αὐτῶν».
῾Η καταστρατήγησις καὶ αὐτῆς τῆς Πατερικῆς ᾿Αρχῆς ἐκ μέρους τῶν ὀρθοδόξων Συγκρητιστῶν, ὡδήγησε αὐτοὺς νὰ ὑποστηρίξουν τὰ ἑξῆς ἀπίστευτα: «῾Η οὐσιαστικὴ ἀνεξιθρησκεία δὲν περιορίζεται σὲ ἁπλῆ ἀνοχή, ἀλλὰ συνίσταται, πέραν αὐτῆς, καὶ σὲ μία θετικὴ ἀναγνώριση μιᾶς ξένηςθρησκείας ὡς γνησίας δυνατότητος συναντήσεως μὲ τὸ ῾Ιερό»!... Καὶ σπεύδω νὰ θέσω τὸ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα:
῍Αν ἡ «ἁπλῆ ἀνοχὴ» ὁδηγεῖ στὴν «θετικὴ ἀναγνώριση» μιᾶς Θρησκείας, τί ἆρά γε πρόκειται νὰ συμβῆ, ὅταν ἡ συνεργασία μας μὲ τὶς Θρησκεῖες τοῦ κόσμου παγιωθῆ καὶ λάβη θεσμικὸν χαρακτῆρα;

Πηγή: ῾Η Πατερικὴ Στάσις ἔναντι τοῦ Διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ
῾Ιερὸς Χρυσόστομος καὶ ᾿Ιουδαῖοι


Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ


῾Η Οἰκουμενικὴ Κίνησις σὺν τῷ χρόνῳ περιέλαβε στοὺς κόλπους της καὶ τὶς ἄλλες Θρησκεῖες τοῦ κόσμου οὕτως, ὥστε νὰ εὑρισκώμεθα πλέον ἐνώπιον ἑνὸς νέου καὶ πρωτοφανοῦς ἱστορικοῦ φαινομένου, δηλαδὴ τοῦ Διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
῾Η διάβασις ὅμως αὐτὴ ἀπὸ τῆς Διαχριστιανικῆς στὴν Διαθρησκειακὴ Συνεργασία, κατὰ τὸ διάστημα τῶν τελευταίων ἰδίως τριάντα ἐτῶν, δὲν ἦταν δυστυ-
χῶς οὔτε ἀκίνδυνος οὔτε ἀδάπανος.
Στὶς συνειδήσεις δηλαδὴ τῶν Οἰκουμενιστῶν προεκλήθη ἕνας βαθὺς χριστιανικὸς ἐκφυλισμός, παρὰ τὸ ὅτι οἱ συζητήσεις καὶ οἱ συνεργασίες μεταξὺ τῶν Θρησκειῶν ἀφοροῦσαν ἐκ πρώτης ὄψεως ἐμπειρίες καὶ προβληματισμοὺς σχετικὰ μὲ κρίσιμα κοινὰ ἀνθρώπινα προβλήματα.
῏Αρά γε, ποῦ ὀφείλεται αὐτὸς ὁ ἐκφυλισμός; Γιατί ἐγκυμονεῖ κινδύνους ἡ Διαθρησκειακὴ Συνεργασία;
* * *
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟ θέμα, τὸ ὁποῖο θὰ ἤθελα νὰ διευκρινίσω εἰσαγωγικά, εἶναι ἡ ὁρολογία.
Διαθρησκειακὴ Συνεργασία καὶ Συγκρητισμὸς . Σὲ ὅλες τὶς ἐτήσιες «Συνάξεις» μας γίνεται πάντοτε ἀναφορὰ στὸν Συγκρητισμό, τὸν Διαχριστιανικὸ Συγκρητισμό, τὸν Δογματικὸ Συγκρητισμό, τὸν Πανθρησκειακὸ Συγκρητισμὸ ἢ τὸν Διαθρησκειακὸ
Συγκρητισμό. ῍Αν καὶ ἔχη ἀποσαφηνισθῆ κατ᾿ ἐπανάληψιν ἡ ἔννοια τοῦ Συγκρητισμοῦ, θεωρῶ σκόπιμο νὰ ἐπανέλθω στὴν ἐξήγησί της, ἐφ᾿ ὅσον μάλιστα ἀπόψε ἀπαιτεῖ τοῦτο καὶ τὸ θέμα τῆς «Συνάξεώς» μας.
᾿Εν πρώτοις, ὁ ὅρος Συγκρητισμὸς δὲν ἔχει σχέσι μὲ τὴν λέξι σύγκρισις καὶ τὸ ρῆμα συγκρίνω, ἀλλὰ προῆλθε ἀπὸ τοὺς Κρήτας, δηλαδὴ τοὺς Κρητικούς.
Οἱ Κρῆτες, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Πλούταρχος, ἐν καιρῷ ἐξωτερικοῦ κινδύνου, λησμονοῦσαν τὶς μεταξύ τους ἐσωτερικὲς διαιρέσεις καὶ ἔριδες, καὶ συνησπίζοντο οὕτως, ὥστε ἑνωμένοι νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν κοινὸ ἐχθρὸ ποὺ τοὺς ἀπειλοῦσε.
Συγκρητισμὸς ἑπομένως σημαίνει πρωτογενῶς ἕνωσι καὶ συνάφεια παρὰ τὶς διαφορές, πρὸς ἀντιμετώπισιν μιᾶς ἀπειλῆς.
Περαιτέρω, μὲ τὸν ἴδιο ὅρο χαρακτηρίζεται σὲ γενικὲς γραμμὲς τὸ φαινόμενο καὶ οἱ τάσεις συμφιλιώσεως, ἀναμείξεως, ἑνοποιήσεως καὶ συγχωνεύσεως γλωσσῶν, φιλοσοφικῶν ἰδεῶν, πολιτισμῶν καὶ θρησκειῶν.
Τὸ ἰδιαίτερα ἀξιοπρόσεκτο κατὰ τὴν διαδικασία τοῦ δευτερογενοῦς αὐτοῦ Συγκρητισμοῦ εἶναι, ὅτι «παραθεωροῦνται τυχὸν διαφορὲς καὶ τονίζονται σημαντικὲς ὁμοιότητες ἢ καὶ συμπτώσεις» μεταξὺ τῶν μερῶν ποὺ εὑρίσκονται σὲ συνάφεια καὶ ἀλληλεπίδρασι.

Θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ σημειωθῆ, ὅτι τὸ φαινόμενο τοῦ Συγκρητισμοῦ εἶναι πανάρχαιο καὶ παγκόσμιο, ἀκόμη δὲ καὶ στὶς ἡμέρες μας «ὑπάρχουν τάσεις θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, οἱ ὁποῖες ἀναζητοῦν πανθρησκειακὴ ἑνότητα», ὅπως γιὰ παράδειγμα αὐτὲς ποὺ ἐκφράζονται μέσῳ τοῦ πολυμόρφου κινήματος τῆς «Νέας ᾿Εποχῆς».
...
Εἶναι ἰδιαίτερα ἐνθαρρυντικὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἐσχάτως γίνεται ἀπὸ ἔγκριτα πρόσωπα τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Νέου ῾Ημερολογίου ὅλο καὶ περισσότερο λόγος γιὰ τὸν
Συγκρητισμὸ καὶ τὰ ἀρνητικά του ἀποτελέσματα. «῾Η πρόσφατη ἔλευση τοῦ Πάπα στὴν ῾Ελλάδα», ἔγραψε τὸν περασμένο Δεκέμβριο διακεκριμένος ῾Ιεράρχης, «συνετέλεσε στὴν ἀνάδειξη μιᾶς τραγικῆς πραγματικότητος. Στὸ ὅτι, δηλαδή, μερικοὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἄρχοντες διακρίνονται ἀπὸ τὸν τραγικὸ αὐτὸ διαχριστιανικὸ καὶ διαθρησκειακὸ συγκρητισμό. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη πλάνη τῆς ἐποχῆς μας, ὁ μεγαλύτερος καὶ ἰσχυρότερος πειρασμός».
Γιατί ὅμως ὁ Συγκρητισμὸς χαρακτηρίζεται ὡς «ἡ μεγαλύτερη πλάνη τῆς ἐποχῆς μας, ὁ μεγαλύτερος καὶ ἰσχυρότερος πειρασμός»;

 Η «πλάνη» καὶ ὁ «πειρασμὸς» ἐντοπίζονται στὴν ἑξῆς τραγικὴ πραγματικότητα:
μέσῳ τῆς συνεργασίας σὲ θεολογικὸ καὶ πρακτικὸ ἐπίπεδο ᾿Ορθοδόξων, ῾Ετεροδόξων καὶ ᾿Αλλοθρήσκων, πρωτίστως μὲν καθιερώνεται καὶ ἐπίσημα πλέον ἡ
ἁρμονικὴ καὶ ἀδιατάρακτος συνύπαρξις καὶ συνάφεια᾿Αληθείας καὶ πλάνης, Φωτὸς καὶ σκότους· περαιτέρω δέ, ἐπέρχεται μία σταδιακὴ σχετικοποίησις τῆς ᾿Αληθείας τοῦ Εὐαγγελίου· ἡ ᾿Εκκλησία «συσχηματίζεται» πρὸς τὸν κόσμο καὶ τελικὰ μεταβάλλεται σὲ «κόσμο», δηλαδὴ σὲ ἕναν ἀνθρωποκεντρικὸ ὀργανισμό, σὲ ἕνα
ἐγκοσμιοκρατικὸ σύστημα, σὲ μία ἰδεολογία.

Τὰ δύο κύρια στοιχεῖα τοῦ Συγκρητισμοῦ


ΕΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, θὰ ἤθελα νὰ ἐπιμείνω περισσότερο στὰ δύο κύρια στοιχεῖα τῆς συγκρητιστικῆς διεργασίας, ὥστε νὰ συνειδητοποιηθῆ βαθύτερα ἡ «πλάνη» καὶ ὁ «πειρασμός». Τὰ στοιχεῖα λοιπὸν αὐτὰ εἶναι τὰ ἑξῆς:
Πρῶτον, ἡ ἐπιδίωξις τῆς συνεργασίας, μὲ κύριο σκοπὸ τὴν ἀντιμετώπισι ἑνὸς κοινοῦ ἐξωτερικοῦ ἐχθροῦ· καὶ δεύτερον, ἡ μείωσις τῆς σημασίας τῶν διαφορῶν καὶ ἡ προβολὴ τῶν συγγενῶν σημείων. Ακριβῶς τὰ δύο αὐτὰ χαρακτηριστικὰ στοιχεῖα
ἦσαν ἀνέκαθεν ἔντονα στὰ ὅρια τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως, τόσο τῆς Διαχριστιανικῆς ὅσο καὶ τῆς Διαθρησκειακῆς. ῍Αν καὶ στὶς «Συνάξεις» μας ἔχουμε ἀναφερθῆ πολλάκις στὰ θεμελιώδη αὐτὰ γνωρίσματα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θεωρεῖται σκόπιμη μία ἐνδεικτικὴ ἀναδρομή, προκειμένου τὰ συμπεράσματά μας νὰ εἶναι
τεκμηριωμένα.

* * *

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ τὸ πρῶτο στοιχεῖο, δηλαδὴ τοῦ συνασπισμοῦ πρὸ τοῦ κοινοῦ κινδύνου, οἱ πηγὲς εἶναι πολλὲς καὶ σαφεῖς.

α. Γιὰ τὸν Διαχριστιανικὸ Συγκρητισμό, ὑπενθυμίζω ἕνα ἀντιπροσωπευτικὸ κείμενο, τὴν ᾿Εγκύκλιο τοῦ 1920, τὸν ἀκρογωνιαῖο αὐτὸν λίθο τῆς Χριστιανικῆς
Οἰκουμενικῆς Κινήσεως. Μὲ τὴν ᾿Εγκύκλιο αὐτή, τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἀπευθύνεται στὶς αἱρετικὲς Κοινότητες τῆς Δύσεως καὶ προτείνει τὴν προσέγγισι, τὴν συνεργασία καὶ τελικὰ τὴν σύμπηξι μιᾶς «συναφείας καὶ κοινωνίας μεταξὺ τῶν ᾿Εκκλησιῶν». ῏Αρά γε, πῶς δικαιολογοῦσε τὸ Πατριαρχεῖο τὴν πρωτοφανῆ αὐτὴ πρότασί του: ῾Η «συνάφεια» αὐτή, διευκρινίζεται στὴν ᾿Εγκύκλιο, θὰ εἶναι δῆθεν «χρήσιμος καὶ ὠφέλιμος», διότι «παντοῖοι κίνδυνοι» ἀπειλοῦν τὶς ἐπὶ μέρους ᾿Εκκλησίες, ὅπως εἶναι ὁ ἀλκοολισμός, ἡ πολυτέλεια, ἡ φιληδονία, ἡ ἀκολασταίνουσα ἀσχημοσύνη, ἡ θεοποίησις τοῦ πλούτου κ.ἄ.
Οἱ Οἰκουμενισταὶ λοιπὸν τοῦ Φαναρίου θεωροῦν τὴν προσέγγισι καὶ τὸν συνασπισμὸ ᾿Ορθοδόξων καὶ ῾Ετεροδόξων ὡς δῆθεν «εὐκταίαν καὶ ἀναγκαίαν» καὶ
«πολλαχῶς χρήσιμον», ἡ ὁποία μάλιστα δῆθεν «οὐκ ἀποκλείεται ὑπὸ τῶν ὑφισταμένων μεταξὺ αὐτῶν δογματικῶν διαφορῶν» . ᾿Εν τούτοις, εἶναι προφανέστατον, ὅτι ἤδη ἡ ᾿Εγκύκλιος θέτει τὰ θεμέλια τῆς διαδικασίας τοῦ Συγκρητισμοῦ, ἐφ᾿ ὅσον τοποθετεῖ ᾿Ορθοδόξους καὶ Αἱρετικοὺς
ἐντὸς τῆς ᾿Εκκλησίας, ἐνδιαφέρεται «ὑπὲρ τοῦ ὅλου τῆς ᾿Εκκλησίας σώματος», καὶ χαρακτηρίζει τὶς αἱρετικὲς Κοινότητες τῆς Δύσεως ὡς «σεβασμίας Χριστιανικὰς ᾿Εκκλησίας» !

β. Γιὰ τὸν Διαθρησκειακὸ Συγκρητισμό, ἐπιστρατεύονται τὰ ἴδια ἀκριβῶς ἐπιχειρήματα ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὰς τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
῎Ηδη ἀπὸ τοῦ 1961, τόσο σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδο ὅλες οἱ Τοπικὲς ᾿Ορθόδοξες ᾿Εκκλησίες, ὅσο καὶ μεμονωμένα ἡ ᾿Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, διακηρύσσουν συνεχῶς ὅτι εἶναι ἀναγκαία ἡ Διαθρησκειακὴ Συνεργασία.
Καὶ πῶς δικαιολογοῦν τὸ πανθρησκειακὸ μέτωπο, τὸ ὁποῖο προτείνουν;
᾿Επιβάλλεται ἡ Συνεργασία, λέγουν οἱ Οἰκουμενισταί, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπισθοῦν ἀπὸ κοινοῦ «τὰ μεγάλα καὶ σοβαρὰ προβλήματα τῆς καταπτώσεως τῶν ἠθικῶν καὶ πνευματικῶν ἀξιῶν ἐν γένει καὶ εἰδικώτερον τῆς καταπατήσεως τῆς
ἀξίας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου». ᾿Απαιτεῖται, ὑποστηρίζουν οἱ Οἰκουμενισταί, ἡ Συνεργασία ᾿Ορθοδόξων καὶ ᾿Αλλοθρήσκων «γιὰ τὴν ἀποτελεσματικώτερη ἀντιμετώπιση τῶν πιεστικῶν κοινῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας», «πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, ἀνεξαρτήτως φυλῆς και θρησκεύματος».

* * *

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ὅμως, προτοῦ νὰ προχωρήσω στὸ δεύτερο στοιχεῖο τῆς διαδικασίας τοῦ Συγκρητισμοῦ, δηλαδὴ στὴν ὑποτίμησι τῶν διαφορῶν καὶ τὴν ὑπογράμμισι τῶν κοινῶν σημείων, νὰ ἀναφερθῶ σὲ μία σοβαρὰ παράμετρο τοῦ θέματος ποὺ ἀναλύουμε. Εἶναι ἀξιοσημείωτο, ὅτι οἱ Οἰκουμενισταὶ γνωρίζουν τὴν κατηγορία ποὺ διατυπώνεται ἐναντίον τους γιὰ Συγκρητισμὸ καὶ προσπαθοῦν νὰ τὴν ἀποσείσουν.
῎Αλλοτε λοιπὸν δηλώνουν, ὅτι ἡ Διαθρησκειακὴ Συνεργασία δῆθεν «ἀποκλείει τὸν συγκρητισμόν», καὶ ἄλλοτε προεξαγγέλουν τὴν λῆψι δῆθεν τῶν ἀναγκαίων μέτρων «πρὸς ἀποφυγὴν ἐμφιλοχωρήσεως συγκρητιστικῶν τάσεων εἰς τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον ᾿Εκκλησιῶν». Οἱ ἐξαγγελίες ὅμως αὐτὲς στεροῦνται οὐσιαστικοῦ περιεχομένου, ἀλλὰ καὶ εἰλικρινείας. Πρὸς κατανόησιν τῆς θέσεώς μας αὐτῆς, ἀρκεῖ νὰ σκεφθῆ κανεὶς τὰ ἑξῆς.῾Η Οἰκουμενικὴ Κίνησις, τόσο ἡ Διαχριστιανικὴ ὅσο καὶ ἡ Διαθρησκειακή, πρὸ τῶν μεγάλων ἀδιεξόδων, στὰ ὁποῖα ὡδηγήθησαν οἱ ποικίλοι Διάλογοι, ἔχει προβῆ σὲ ἕναν ἱστορικὸ συμβιβασμό, δηλαδὴ ἔχει ἀποδεχθῆ στὴν πρᾶξι τὸ ἦθος τῆς ἀνοχῆς, τῆς ἀνεκτικότητος. Βεβαίως, ἡ ἀνοχὴ ἔναντι τοῦ ᾿Αλλοδόξου καὶ τοῦ ᾿Αλλοθρήσκου εἶναι ὁπωσδήποτε ἀναγκαία, προκειμένου νὰ μὴν κακοποιοῦμε, νὰ μὴν διώκουμε, νὰ μὴν ἐξουθενώνουμε αὐτοὺς ποὺ τυχὸν ἔχουν διαφορετικὴ πίστι ἀπὸ τὴν ἰδική μας. ᾿Εν τούτοις, τὸ ἦθος τῆς ἀνοχῆς εἶναι «μόνο ἀνθρώπινο μέτρο», τὸ ὁποῖο προβάλλεται καὶ καλλιεργεῖται συνήθως καὶ ὀρθῶς ἀπὸ Κυβερνήσεις καὶ Κινήματα μέσα στὰ πλαίσια τοῦ οὑμανιστικοῦ ἰδεώδους. ῾Η ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία ὅμως, ὡς Θεῖος ᾿Οργανισμός, βιώνει καὶ ἔχει ὡς ὁδηγό Της πάντοτε τὸ ἀπόλυτο θεανθρώπινο μέτρο, δηλαδὴ τὴν ἐν Χριστῷ ᾿Αγάπη, ἡ ὁποία ὄχι ἁπλῶς ἀνέχεται τὸν ῎Αλλον, ἀλλὰ θυσιάζεται χάριν Αὐτοῦ, ἐπιδιώκει τὴν σωτηρία του καὶ τοῦ ἀποκαλύπτει μὲ εἰλικρίνεια καὶ αἴσθημα εὐθύνης τὴν ᾿Αλήθεια.
῾Η Παράδοσίς μας θεωροῦσε ἀνέκαθεν τὴν ᾿Αγάπη ὡς θεολογικὴ ἀρετή, ἐφ᾿ ὅσον αὐτὴ ἐξαρτᾶται μόνο ἀπὸ τὴν ᾿Αλήθεια, ἡ ὁποία εἶναι μία, μᾶς ἀποκαλύπτεται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ μετέχουμε εἰς Αὐτὴν διὰ τῶν Μυστηρίων. Πολὺ ὀρθὰ λοιπὸν ἔχει γραφῆ, ὅτι «῾Ο γνήσιος ὀρθόδοξος ὀφείλει ὄχι ἁπλῶς ν᾿ἀνέχεται, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀγαπάει τὰ μέλη ὁποιασδήποτε ῾Ομολογίας ἢ θρησκείας, ἐνῶ δὲν παραλείπει νὰ ἐξηγεῖ τὴν πίστη του, δείχνοντας τὸ ποῦ σφάλλουν οἱ ἄλλοι».
Τὸ ζητούμενον ἑπομένως στοὺς Οἰκουμενικοὺς Διαλόγους δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἕνα ἐλάχιστο μέτρο ἑνότητος, ἕνας δογματικὸς-ἠθικὸς μινιμαλισμός, ὥστε ἁπλῶς νὰ συμβιώνουμε καὶ νὰ συνυπάρχουμε μὲ τὸν διαφορετικὸ πλησίον μας, ἀλλὰ ἡ ἑνότης ἐν τῇ ᾿Αληθείᾳ, ἡ «ἑνότης τῆς Πίστεως», ἡ «κοινωνία τοῦ῾Αγίου Πνεύματος».

᾿Εν κατακλεῖδι, ἡ τυχὸν υἱοθέτησις ἐκ μέρους τῶν᾿Ορθοδόξων μόνον τοῦ ἀνθρωποκεντρικοῦ ἤθους τῆς ἀνοχῆς θὰ ἀποτελοῦσε νοθεία τοῦ ἑνωτικοῦ ὁράματος, ἄρνησι τῆς ᾿Αγάπης, καὶ καλλιέργεια ἑνὸς κλίματος, τὸ ὁποῖο «παράγει μὲ ἀκρίβεια μαθηματικὴ διάθεσι συγκρητισμοῦ».

* * *

ΑΛΛΑ, ἂς ἐπιστρέψουμε στὸ δεύτερο θεμελιῶδες στοιχεῖο τοῦ Συγκρητισμοῦ, δηλαδὴ τὴν παραθεώρησι τῶν διαφορῶν καὶ τὴν ἀνάδειξι τῶν κοινῶν σημείων,
ἐκ τοῦ ὁποίου ὁ κίνδυνος εἶναι σοβαρώτερος, ὅπως μαρτυροῦν οἱ πηγές.
α. ῞Οσον ἀφορᾶ τὸν Διαχριστιανικὸ Οἰκουμενισμό, γιὰ νὰ μὴν χρονοτριβήσω μὲ τὴν ἀναδρομὴ σὲ μαρτυρίες, θὰ ἀναφέρω μόνο τὰ ἔγκυρα συμπεράσματα ἑνὸς Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου, ὁ ὁποῖος ἔχει λάβει μέρος σὲ Διαλόγους.
Στὴν Οἰκουμενικὴ Κίνησι, ἀκριβῶς μετὰ ἀπὸ ἕναν αἰῶνα ἑνωτικῶν διαδικασιῶν, διαπιστώνεται μία θεσμοθετημένη πλέον «ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἀλήθεια», μία «θλιβερὴ καὶ ἐφάμαρτη ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἀλήθεια» καὶ τὴν «ἑνότητα στὴν ἀλήθεια».

Πῶς ἆρά γε δικαιολογεῖται αὐτὴ ἡ «ἀδιαφορία»;
᾿Απὸ τὶς ἀναρίθμητες Προτεσταντικὲς ῾Ομολογίες θεωρεῖται πλέον, ὅτι δῆθεν
«μποροῦμε νὰ ἔχουμε ἑνότητα μὲ διαφορετικὴ πίστη, μὲ διαφορετικὲς῾῾ἀλήθειες᾿᾿».
῾Η τραγικότης αὐτῆς τῆς νοοτροπίας ἐφάνη ἰδίως τὸ 1983, κατὰ τὴν ΣΤ´ Γενικὴ Συνέλευσι τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου ᾿Εκκλησιῶν» στὸ Βανκοῦβερ τοῦ Καναδᾶ.
Τότε, «οἱ δογματικοθεολογικὲς διαφορὲς ἀναγνωρίσθηκαν καὶ κατακυρώθηκαν ὡς νόμιμες, σχεδὸν θεσμοθετήθηκαν, δὲν θεωρήθηκαν ἐμπόδιο γιὰ τὴν ἑνότητα».
Τεράστια εὐθύνη ὅμως ἐπιρρίπτεται καὶ στοὺς ὀρθοδόξους Οἰκουμενιστάς, τῶν ὁποίων ἄλλωστε ὁμολογεῖται ἡ «ἀνετοιμότητα» καὶ ἡ «ἐνδοτικότητα» κατὰ τοὺς Διαλόγους, ἐφ᾿ ὅσον ἀποφεύγουν συστηματικὰ τὴν ἀναφορὰ στὶς διαφορὲς καὶ στὰ διαιροῦντα.
᾿Ενδεικτικὸ παράδειγμα. ῞Ενα κοινὸ ᾿Ανακοινωθὲν
– Δήλωσις (statement), τὸ ὁποῖο συντάχθηκε το 1998 ἀπὸ ὀρθοδόξους Οἰκουμενιστὰς καὶ Προτεστάντας στὴν Ζάκυνθο, εἶχε θέμα: «῾Η ᾿Εκκλησία ὡς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ».
Στὸ κείμενο αὐτό, ἐνῶ «λέγονται πολλὰ ὀρθὰ καὶ ὡραῖα», τονίζονται δηλαδὴ τὰ κοινὰ σημεῖα, ὅμως δὲν ἐπισημαίνονται θέσεις πρωταρχικῆς καὶ σωτηριώδους σημασίας γιὰ τὴν ᾿Ορθοδοξία, οἱ ὁποῖες μᾶς διαφοροποιοῦν πλήρως ἀπὸ τὸν Προτεσταντισμό.
Συγκεκριμένα, ἀπουσιάζει ἡ ρητὴ δήλωσις τῶν ὀρθοδόξων, ὅτι στὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας «ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος γίνονται ρεαλιστικὰ – πραγματικὰ σῶμα καὶ αἷμα Κυρίου» καὶ ὅτι ὁ πιστὸς «δὲν πιστεύει ἁπλῶς στὸν Χριστό», ἀλλὰ «μετέχει στὸ θεωμένο σῶμα τοῦ Χριστοῦ», ὅταν μεταλαμβάνη.
Κάτι ἀνάλογο παρατηρεῖται καὶ στὸν Διάλογο μὲ τοὺς Παπικούς.
᾿Απὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ Διαλόγου (1980) ἔχει συνταχθῆ μία σειρὰ κοινῶν κειμένων. «Στὰ κείμενα αὐτὰ πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ὅτι οἱ δύο ᾿Εκκλησίες ἔχουνε δογματικὲς διαφορές. Οἱ ρωμαιοκαθολικοὶ ἀρνήθηκαν ἐπίμονα νὰ γραφεῖ κάτι τέτοιο καὶ οἱ ὀρθόδοξοι ἄνετα τὸ δέχθηκαν»· «ἡ ἔνταση αἰώνων μεταξὺ τῶν
᾿Εκκλησιῶν καὶ ὁ παρὼν Διάλογος θέλουνε νὰ ἐμφανισθεῖ ὡς μὴ ὀφειλόμενος σὲ δογματικὲς διαφορές, ἀλλὰ σὲ ψυχολογικὲς καὶ πολιτικὲς ἢ – τὸ πολὺ – σὲ διαφορὲς θεολογικῶν ῾῾σχολῶν᾿᾿»
β. ῍Ας ἔλθουμε τώρα στὸ πεδίο τοῦ Διαθρησκειακοῦ Διαλόγου.
Καὶ ἐδῶ παρατηρεῖται τὸ ἴδιο φαινόμενο: ἐπαναλαμβάνεται συνεχῶς, ὅτι δῆθεν «ὑπάρχουν συγκλίσεις μεταξὺ ὅλων τῶν θρησκειῶν», οἱ δὲ «συγκρητιστὲς βλέπουν τὰ κοινὰ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ὑπάρχουν οὕτως ἢ ἄλλως σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες», ἐνῶ ταυτόχρονα ὑποβαθμίζουν τὶς ἀβυσσαλέες θεολογικὲς διαφορὲς ποὺ ὑφίστανται μεταξὺ Χριστιανισμοῦ, ᾿Ιουδαϊσμοῦ, Μουσουλμανισμοῦ, ᾿Ινδουϊσμοῦ καὶ Βουδδισμοῦ.
Μάλιστα, οἱ ὀρθόδοξοι Συγκρητισταὶ θεωροῦν, ὅτι ὁ «πλανητικὸς πολιτισμός», ποὺ κυοφορεῖται στὶς ἡμέρες μας, ἐπιβάλλει δῆθεν σὲ Χριστιανοὺς καὶ Μουσουλμάνους
«τὴν στράτευση τῶν κοινῶν σὲ τελευταία ἀνάλυση ἀνθρωπιστικῶν ἰδεωδῶν μας».

* * *

ΘΑ ΚΛΕΙΣΩ στὸ σημεῖο αὐτὸ τὴν σύντομη ἀναφορά μου στὸν Συγκρητισμὸ μὲ ἕνα πρακτικὸ παράδειγμα, ὥστε νὰ διαπιστώσουμε μὲ ἁπλὸ τρόπο ποῦ ὁδηγούμεθα, ὅταν προβάλλουμε μονομερῶς τὰ κοινὰ σημεῖα κατὰ τὴν σύγκρισι μεταξὺ ᾿Ορθοδόξων, ᾿Αλλοδόξων καὶ ᾿Αλλοθρήσκων. «Μεταξὺ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν ζώων ὑπάρχουν πολλὰ κοινὰ σημεῖα. ῎Εχουν τὸ ἴδιο πεπτικὸ σύστημα, τὶς ἴδιες ἀντιδράσεις τοῦ ὀργανισμοῦ,... τὸν ἴδιο τρόπο ἀναπαραγωγῆς.
Μάλιστα, ὅπως ἀπεκάλυψε ἡ σύγχρονη γενετική, τὰ ποντίκια ἔχουν [μόνο] 300 γονίδια λιγότερα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο.῞Ομως, παρὰ τὰ κοινὰ σημεῖα, ὑπάρχουν χαώδεις καὶ τεράστιες διαφορές, ποὺ φαίνονται στὸ κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωση...
῎Αν, λοιπόν, βλέπουμε μόνον τὰ κοινὰ σημεῖα μεταξὺ ζώων καὶ ἀνθρώπων καὶ παραγνωρίζουμε τὶς διαφορές, τότε μποροῦμε νὰ καταλήξουμε στὸ ἐσφαλμένο συμπέρασμα ὅτι οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ ζῶα εἶναι τὸ ἴδιο.
Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο σφάλμα.
Εἶναι τὸ ἴδιο σφάλμα ποὺ δημιουργεῖ ὁ διαχριστιανικὸς καὶ διαθρησκειακὸς συγκρητισμός».

(Συνεχίζεται...)

Πηγή: ῾Η Πατερικὴ Στάσις ἔναντι τοῦ Διαθρησκειακοῦ Συγκρητισμοῦ ῾Ιερὸς Χρυσόστομος καὶ ᾿Ιουδαῖοι